ပြည်နယ်မြေပုံကို မီးထွန်းပြီးပြီ

ချန်ယင်တူး၏ ငယ်ရွယ်သော ချန်ရှီကို အတုယူခြင်းသည် လုံးဝ အသက်ဝင်သည် ဖြစ်သော်လည်း သူပြောသော စကားလုံးများက ချင်းယန်၊ ရှားချိုးထုန်နှင့် အခြားသူများ၏ ကျောရိုးကို အေးစိမ့်သွားစေပါသည်။

ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားကို ဖျက်ဆီးမယ်!

ဒီလောကကို ဖျက်ဆီးမယ်!

ခေတ်သစ်ကို ဖန်တီးမယ်!

စကားလုံးတိုင်းက ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

အကယ်၍ ဤစကားလုံးများသာ အခြားသူထံမှ လာပါက ၎င်းတို့သည် ထူးဆန်းသော အတွေးအမြင်များဖြင့် နေနှင့် ပတ်သက်၍ ကလေးများ၏ အငြင်းအခုံမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိမည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ကျကျ အသုံးချနိုင်ခြင်း မရှိ။

သို့သော် ပြောသူမှာ မွေးရာပါတာအိုသန္ဓေသားကို ရရှိခဲ့သည့် ပညာရှင်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ရာ လူတိုင်းက နှောင့်ယှက်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး သူ့ကို အလေးအနက် ထား၍ ထည့်တွက်ရသည်။

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ : "ငါ့ထက်တောင် ပိုဆိုး​သေးတယ်"

ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ တွေးကာ ဆက်ရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့သားလို့ကို မပြောရဘူး"

ဟူရှောင်လျောင်: "ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားကို နတ်ဆိုးဖြစ်အောင် လုပ်မယ့် တစ်ဆယ်လေးရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ် အလုပ်ဖြစ်လား"

ချန်ယင်တူး: "ငါ ကောက်ချက်ချပြီးပြီ အဆင်ပြေပါတယ်"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် သူ့ကို အသက်ပြန်သွင်းပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ့အမှတ်တရတွေကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်တယ်။"

ချန်ယင်တူး မျက်နှာက ညှိုးငယ်သွား၏။

ချန်ရှီရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ပြီးချိန်မှာတော့ သူသည် သူ့မြေးရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ ထိုင်ကာ မြေးဖြစ်သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါသည်။ အခန်းတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများဖြင့် လင်းထိန်နေသော်လည်း သူ့အမူအရာမှာ မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ​ပြည့်​နေပြီး ဒါကိုလုပ်တာ မှန်ရဲ့လားဟု သူ့စိတ်ထဲ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

ချန်ရှီဟာ တာအိုသန္ဓေသားလေးကို သူ့ဆီကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်သဖြင့် သေပြီးနောက်မှာတော့ မရဏကမ္ဘာမှာ သရဲတစ္ဆေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကြီးစွာသောဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရပြီး နာကြည်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်လာတာကြောင့် နတ်ဆိုးများ၏ သဘောထားများ ပို၍ပို၍ စွဲလန်းလာသည်။

တစ္ဆေများ၊ မိစ္ဆာ​များ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော နတ်ဆိုးများသည် သူ့ကိုသတ်ပစ်ချင်သည်သာမက အသုံးချချင်ခဲ့သဖြင့် ဤကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် အပြစ်ကင်းပြီး နုံအသောကလေးမှ ဖန်တီးခံရှောင်ဝူထက် အဆတစ်ရာပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော နတ်ဆိုးအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ယင်တူးပင် ချန်ရှီ၏ စကားများသည် ရယ်စရာ ဟာသ သို့မဟုတ် လေးနက်မှု ရှိမရှိ မသေချာခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသေဆုံးပြီးနောက် ရှစ်နှစ်ကို ရေတွက်လျှင် ချန်ရှီဟာ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဖယောင်းတိုင်မီး လောင်ကျွမ်းသွားသောအခါ ချန်ယင်တူး နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှီ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သူ့လက်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ချန်ရှီ နိုးလာသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်မည့်အစား သူ့မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်ကို သူမှတ်မိနေသေးသည်။

ချန်ရှီဟာ သူ့ကိုကြည့်ဖို့ မျက်လုံးမဖွင့်ထားသလို ငြင်းဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် ကရုဏာကို တောင်းဆိုခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပါ။ "အဘိုး၊ မင်း ငါ့ကို လက်စားချေပေးမှာလား" ဟုသာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလာခဲ့သည်။

"ဒါပေါ့ အဘိုးလုပ်မှာ!"

ချန်ယင်တူးသည် သူ့မြေး၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခိုက် ခဏတာမျှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ့သန္နိဋ္ဌာန်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ချန်ရှီ၏ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကြာ အမှတ်တရများကို ဖုံးကွယ်ပစ်ဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့မြေးရဲ့ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း သူ့မျက်နှာက အမှောင်ထဲမှာ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ့ကိုယ်သူ အသက်ကြီးလာသလိုတောင် ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ချန်ရှီဟာ ဗလာကျင်းထားတဲ့ အိပ်မက်ကနေ နိုးလာပြီး မျက်လုံးကိုဖွင့်ကာ မှုန်ဝါးနေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ပါ၏။

သူ့ဘေးနားက အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် နတ်ဆိုးဘုရင်လည်းမဟုတ် ကလေးပညာရှင် မဟုတ်သော်လည်း စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူစင်​​နေခဲ့သည်။

"ကျ​နော်ကဘယ်သူလဲ... အဘိုးကဘယ်သူလဲ ဒါဘယ်မှာလဲ"

မေးကြည့်နေစဥ် မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်ပြီး မျက်နှာက ပြုံးစိစိနဲ့။

"မင်းနာမည်က ချန်ရှီ...တစ်ဆယ်လေးလို့ ခေါ်တယ်... ငါ့နာမည်က ချန်ယင်တူး မင်းအဘိုး..."

"ဒါက ဟွမ်ဖောရွာ၊ ငါတို့ရဲ့အိမ်ပဲ... ငါတို့မိသားစုမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေက ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ... အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးတကြီးနဲ့ နေနေရတာ...အိုး ဟေးလေးလည်း ရှိတယ်... ဟေးလေး ဒီကိုလာ.... တစ်ဆယ်လေးကို မင်း တွန်းချလိုက်လို့ ကျောက်တုံးနဲ့ထိသွားတာ အဲ့ဒါကြောင့် သူ ဘာမှ မမှတ်မိ​တော့ဘူး"

ဟေးလေးက သူ့အမြီးကို တွန့်ပြပြီး သူ့သခင်ငယ်ကို ကြိမ်းမောင်းကာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အပြစ်တင်ခံလိုက်ရသည်။

"ဟေးလေး မင်းငါ့ကို တာဝန်ယူရမယ်!"

"ဝုတ်"

...

တုယိရန် ချန်ယင်တူးရဲ့ အတွေးတွေကို ဝင်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

"အခု ဘယ်သွားသင့်လဲ"

ချန်ယင်တူး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ တောက်ပနေသော လကို ငေးကြည့်နေသည်။

"ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ဖြေရှင်းဖို့နဲ့ နေနှစ်လုံးကို ပြန်ရယူဖို့ ငါတို့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို သွားရမယ်... ဘုရင်ကျန်း စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို ဒုတိယအကြိမ်သွားပြီးနောက် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ကနေ နေနှစ်စင်း ပြန်ပေါ်လာတယ်... အဲဒါကြောင့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ နတ်ဘုရား မျက်လုံးဖွင့်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလိမ့်မယ်"

ဒါကိုကြားတော့ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ချင်းယန်: "ငါတို့ရဲ့ အင်အားနဲ့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်နိုင်မလဲ"

ချန်ယင်တူး လှည့်၍ ထူယင်းတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တုယိရန်တို့လည်း ထိုသုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထူယင်းက ပြုံးပြီးပြော၏

"ချစ်ဦးလေးတို့... ကျနော့်မှာ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက အတွေ့အကြုံတွေ ရှိပါတယ်... ကျနော်နဲ့ထိတွေ့ဖူးတဲ့ လူတိုင်းကို အပြည့်အဝ အတုယူနိုင်တယ်... သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်း၊ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ကောင်းကောင်းသိတယ်"

ချန်ယင်တူး :"မင်းတို့အားလုံး ရှောင်ဝူဆီက သင်ယူကြ... ငါတို့တွေ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက လူတွေအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး ဝင်ရလိမ့်မယ်"

ရှားချိုးထုန်က ခေါင်းခါလေသည်။

"ငါတို့က သူတို့လို အသွင်ဆောင်ရမှာလား ဒါပေမယ့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ရှိတယ်လေ..."

ချန်ယင်တူးက ခေါင်းခါပြီး :"နှစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး မကြာခင် သူတို့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ထွက်လာလိမ့်မယ်... ငါတို့က သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ရုံပဲ"

တုယိရန်၊ ရှားချိုးထုန် နှင့် အခြားသူများ အံ့ဩသွားကာ သူဘာကြောင့် ဒီလောက်သေချာနေသလဲဟု တွေးရင်း အံ့သြနေကြသည်။ ထိုအခိုက် ချန်ယင်တူးက ရပ်ပြီး သူတို့လာတဲ့လမ်းကို ပြန်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေတော့သည်။

"ပုရောဟိတ်မင်းက မကြာခင်မှာ ငါ့ရဲ့လိမ်ညာမှုတွေကို သိမြင်လာလိမ့်မယ်... သူရဲ့ အတတ်ပညာကို အာရုံစိုက်နေတာ... ငါ နတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ လွယ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သတိရသွားတဲ့အခါ သူ့မှာ တခြားအကြံဥာဏ်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်... အဲဒါတွေကို ပြီးအောင်လုပ်ခိုင်းတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ် ဒါပေမယ့် တစ်ဆယ်လေးကိုလည်း သွားရှာနိုင်တယ်...."

ထူယင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ပုရောဟိတ်ကြီးက တစ်ဆယ်လေးကို ရှာဖို့ နတ်မြို့တော်က ကျွမ်းကျင်သူ​တွေကို စေလွှတ်မှာ သေချာပါတယ်... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက အထက်ကမ္ဘာကို ဖယ်ရှားပြီးပြီ ဆိုတော့ နောက်ပစ်မှတ်က နတ်မြို့တော်ပဲ... သူတို့ နတ်မြို့တော်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရင် သူတို့ကို ဝိုင်းထားပြီး ချေမှုန်းပစ်ဖို့ လုပ်လိမ့်မယ်"

တုယိရန် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆို စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးပေးလိုက်မယ်"

ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ : "စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက လူတိုင်းမှာ အသက်မီးခွက်ရှိတယ်... သူတို့သေရင် သူတို့ရဲ့အသက်မီးခွက်က ​ငြိမ်းသွားတယ်"

ချင်းယန်: "သူတို့ကို မသတ်လိုက်နဲ့ပေါ့.. သူတို့ကို တခြားပုံစံနဲ့ နေထိုင်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်... ငါတို့ ဒါကို အကြိမ်ပေါင်းမနည်း လုပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ"

...

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေ၏။ ရုတ်တရက် သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး။

"ချန်ယင်တူးက တကယ်ကို ဥာဏ်ပြေးတာပဲ... မင်း ငါ့ကို လှည့်စားသွားတယ်ပေါ့."

သူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး :"ဧကရာဇ်သာ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ ဆန္ဒမရှိရင် သူ့ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တရတွေကို ဘာလို့တံဆိပ်ခတ်ထားရတာလဲ... ဆန္ဒရှိရင်ရော သူ့ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တရတွေကို ဘာလို့တံဆိပ်ခတ်ထားရမှာလဲ...ချန်ယင်တူး မင်းကသာ သူ့အမှတ်တရတွေကို တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့သူပဲ"

ဒါကို သိလိုက်ရတော့မှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ပစ္စည်းတွေ အမြန်ထုပ်ပိုးလိုက်ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ကြိုးကြာဖြူ၏ အလောင်းနှင့် ကွဲနေသော ကျောင်းချင်ချင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ထုပ်ပိုးစရာမလိုပါဘူး... ငါဗိုက်ဆာနေပြီ ကြိုးကြာငှက်အမွေးတွေကို နုတ်ပြီး ညစာ ချက်ပြုတ်လိုက်...."

တာအို ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကလည်း သစ်ပင်ဟောင်းအောက်မှာပဲ ကြိုးကြာကို ချက်ပြုတ်လိုက်ကြသည်။ ခဏကြာတော့ အသားနံ့က လေထဲကို ပျံ့သွား၏။ ထင်းအလုံအလောက်မရှိလို့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ထင်းရှူးပင်ဟောင်းတစ်ပင်ကို လောင်စာအဖြစ်သုံးဖို့ ခုတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော စာရွက်ကိုကြည့်ကာ အနီးတွင်ထိုင်နေသည်။

"ဧကရာဇ်ချန်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် လိမ္မာပါးနပ်နိုင်ပါ့မလား... သူက သူ့ရဲ့ တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် မောဟကို ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံရင်း ပိုသန်မာလာခဲ့တာ.... ကျွမ်းကျင်မှုရပြီဆိုတာနဲ့ သူ့ကို စွန့်လွှတ်မှာကို အရမ်းစိုးရိမ်နေတာ... ငါ မင်းကို လျှော့တွက်ခဲ့မိတာ"

"မင်းတို့သားအမိ နတ်မြို့တော်မှာ နေမယ်ဆိုရင် မင်း လုံးဝကို သစ္စာရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ.... မင်း လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး... ဒါပေမဲ့ တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို ပြီးမြောက်ဖို့က မင်းကို မလိုအပ်ပါဘူး"

သူပြုံးလိုက်သည်။

"ချန်ယင်တူးကလည်း ပြီးအောင်လုပ်နိုင်တယ်... သူက ပိုလိမ္မာပါးနပ်တယ်... ချန်ယင်တူးကတောင် ကျင့်စဥ်ကို ပြီးအောင်လုပ်နိုင်ရင် နောက်ထပ်ချန်ရှီ ဆိုရင်ရော?"

သူနည်းနည်း ထပ်ပြုံးလိုက်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ တာအိုနတ်ဆိုးကျင့်စဥ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူက ဧကရာဇ်ချန် ဖြစ်ပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သုံးဦး ရှိနေပါပြီ။

အောင်မြင်မှု အခွင့်အလမ်းတွေက ပိုကြီးလာပြီ။

ခဏကြာတော့ ကြိုးကြာအသား ​ကျက်သွားသည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးသည် မီးဖိုဘေးတွင်ထိုင်ကာ သေရည်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးဘုရားအား ပူဇော်သက္ကာပြုကာ တူချောင်းများကို ကောက်ကိုင်ကာ ပေါင်းထားသော ကြိုးကြာအသားကို မစားမီ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ငါ့အမိန့်ကို ထုတ်လိုက်... ချန်ရှီကို ရှာဖို့ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်မယ်!"

ခဏအကြာတွင် နတ်ဆိုးများ၊ ဘေးဥပဒ်များနှင့် ဘေးဆိုးများသည် မြို့တော်၏ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နတ်မြို့တော်၏ သခင်များ ချမှတ်ထားသည့်အတိုင်း မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်နားစွင့်သူများသည် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိကြပြီး နားရွက်များ တုန်ခါကာ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခြေရာခံကာ မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။

ဤအချက်အလက်များကို ရာထူးကြီးများသို့ မပို့မီ အဆင့်အမျိုးမျိုးတွင် စုစည်းပြီး စာရင်းပြုစုထား၏။ ထို့နောက် "ကျွမ်းဝူကျို့" ၏လက်မှတစ်ဆင့် ၎င်းအား စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်လမ်းလျှောက်သူ သို့မဟုတ် လောကသိအမည် ကောင်းကင်တာအိုခရီးသည်ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တာအိုခရီးသည်သည် မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အခြေအနေက ပြင်းထန်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်သို့ လွှဲပေးကာ ကောင်းကင်တာအို အမတလက်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"သူတို့က တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသလိုမျိုး နတ်မြို့တော်ထဲမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု​ကြီးတစ်ခု လုပ်နေကြတာ!"

ဖုန်းရော့ထုံက မှတ်တမ်းတွေကို သေချာစစ်ဆေးနေ၏။ ထိုစဥ် အတွေးတစ်ခုက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး။

"နတ်ဆိုးမင်းဆက်က မဟာ ရှန်းမင်းဆက်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ၊ အမှီအခိုကင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ..သူတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ တွန်းအားတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၄နှစ်လောက်ကမှ သူတို့ကို နတ်ဧကရာဇ်လို့ ခေါ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် စုစည်းခဲ့တာ.. မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ နတ်မြို့တော်လို့ ခေါ်တွင်စေခဲ့တယ်... ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နည်းလမ်း​တွေကို မြှင့်တင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ.... နတ်ဆိုးရှန်းမင်းဆက်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေထဲမှာ ခေါင်းဆောင်က ဧကရာဇ်မင်းတရားကြီး အမျိုးအနွယ် ယဇ်ပရောဟိတ်မင်း... ငါ တစ်ချိန်က သူနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်"

ကောင်းကင်တာအို အမတ ချိုးနင်က ဖြတ်မေးလေသည်။

"အနိုင်အရှုံး ဘယ်လိုရှိလဲ?"

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အနိုင်ရသူ မရှိခဲ့ဘူး"

ကောင်းကင်တာအိုအမတလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ဖုန်းရော့ထုံ၏ ခွန်အားကို ရင်းနှီးစွာ သိထားကြပြီး သူ့ကျင့်ကြံမှုမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ အထက်ကမ္ဘာကို နောက်ဆုံးရှာဖွေစဉ်တွင် ဖုန်းရော့ထုံသည် အထက်ကမ္ဘာက မိသားစုဆယ့်သုံးပါး၏ ဘိုးဘေးများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံနတ်ဘုရားများကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့၏။ ထိုသတ္တဝါတစ်ဦးစီသည် မသေနိုင်သော အမတသတ္တဝါများနှင့် နှိုင်းယှဥ်နိုင်သည်။ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းသူတွေတောင် သူ့အတွက် မယှဉ်နိုင်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သူ့အပေါ် ပြတ်ပြတ်သားသား အောင်ပွဲခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်က အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"သူ့ရဲ့နည်းလမ်းတွေက အရမ်းထူးခြားတယ် သူက အံ့ဖွယ်ငှက်ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အမွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ငါနဲ့ တွေ့တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ နတ်ဆိုးအသွင်ပြောင်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ တဟုန်ထိုး တက်လာတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီအသွင်ပြောင်းမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လုံးလုံးလျားလျား မဆုံးရှုံးအောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်.... အဲဒါက ထူးဆန်းတာ...."

မတ်တပ်ရပ်ပြီး :"ငါ သူ့ကို တိုက်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် ရလဒ်က မထွက်သေးဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ရန်ငြိုးကို ပြေငြိမ်းနိုင်ပြီပေါ့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ် သူ့နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို တွန်းထုတ်ပြီး နတ်ဆိုးမြို့ကို ချေမှုန်းပစ်မယ် ပြီးရင်တော့ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူမယ်... နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနိုင်မှာပါ"

တခြားတာအို အမတတွေကလည်း သဘောတူပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းရော့ထုံသည် ကောင်းကင်တာအို ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး နတ်မြို့တော်၏ တန်ခိုးကြီးသူများကို ခြေရာခံရန် ကောင်းကင်တာအို ကျင့်ကြံသူများကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။

"စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက စလှုပ်ရှားနေပြီ"

ထူယင်းရဲ့ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး ချန်ယင်တူးဘက် လှည့်ပြောလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကင်တာအိုကျောင်းတော်က အမတ ဖုန်းရော့ထုံလည်း ထွက်လာပြီ"

ချန်ယင်တူး မျက်နှာမပျက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်-

"လှုပ်ရှားရအောင်!"

တုယိရန်၊ ချင်းယန်နှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ ကြွက်သားများကို ဆန့်တန်းကာ ပြုံးနေကြသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက လူယုတ်မာ​တွေအတွက် နေ့ကောင်းလေးတွေ ရောက်လာပြီ!"

ပေလိုင်ပြည်နယ်၊ ဖန်ခရိုင်။

နွေဦးရာသီက တစ်ဖန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ မီးရှူးမီးပန်းပစ်သံများက နှစ်သစ်ကူးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ချန်ရှီ သူ့သစ်သားလှည်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရွာတစ်ရွာမှ မီးပုံးပစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ထပ်နှစ်သစ် ကူးခဲ့​ပြီ။ သူသည် ဇာတိမြို့မှ လေးနှစ်ကြာ ဝေးကွာခဲ့ပြီး အထက်ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးခဲ့သည်မှာလည်း သုံးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့အချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ပိုမိုခက်ခဲသော အချိန်များကို ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ သူတို့သည် အစာရေစာပြတ်လပ်ပြီး လယ်ကွင်းများတွင် ကောက်ပဲသီးနှံများ မထုတ်လုပ်နိုင်ဘဲ တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ နှောင့်ယှက်ခြင်းများကို ခံနေကြရသည်။

ယင်စွမ်းအင်ကြောင့် လူအများစုသည် အားနည်းပြီး ဖျားနာကြသည်။ ယမ်းမီးဖိုနှင့် ယမ်းမှုန့်တို့ပါရှိသည့် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ယင်နှင့် မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ခေတ္တဖယ်ရှားပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ယန်စွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ နေရာအနှံ့ မီးရှူးမီးပန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ့မွေးရပ်မြေက ပြန်လှည့်ပြန်ဖို့ ခက်လှသည်။ နှစ်သစ်ကို ဖြတ်သန်းပြီးတိုင်း သူ့မွေးရပ်မြေ၊ ဟွမ်ဖောရွာ၊ သူ့အဖိုးနဲ့ သူ့မိဘတွေကို ပိုပိုပြီး လွမ်းဆွတ်လာခဲ့သည်။

"ရှန်းဟဲရှစ်ကျိမြေပုံ ပေါ်မှာ ပေလိုင် ပြည်နယ်တစ်ခုတည်းကပဲ မီးမလင်းသေးတာ... ဒီဘုံကျောင်းကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်တာနဲ့ ပြည်နယ်ငါးဆယ်လုံးမှာ နတ်ဘုရားတွေ အုပ်စိုးရလိမ့်မယ်"

လေးနှစ်ခရီးထွက်ပြီးနောက် ချန်ရှီသည် အရပ်ရှည်လာပြီး၊ ပုခုံးများ ကျယ်လာကာ သူ၏အသွင်အပြင်သည် သူရဲကောင်းဆန်သော လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုနှစ်တွင် သူသည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်လို့ အသံကလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

ဖုန်မှုန့်တွေကို သန့်စင်ထားပေမဲ့ သူ့အဝတ်အစားတွေက ပိုဟောင်းနွမ်းလာ၏။

ဖန်ခရိုင်၏ အစွန်အဖျားရှိ ဘုံကျောင်းတစ်ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘုံကျောင်းတံခါးတွင် ရေးထားသော "မင်းသားကျောက်ဘုံကျောင်း" ဟူသော စကားလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ဒုတိယဘုံကျောင်းထဲ၌ ကျူးရှို့ချိုင်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ ရှေးဦးနတ်ဝိညာဥ်ကို ပေတစ်ထောင်မြင့်သော နတ်ခန္ဓာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား​စေသည်။ နေနှင့်လသည် ဘုံကျောင်း အတွင်း၌ သူ့အား လှည့်ပတ်ကာ သူ့အောက်၌ မြစ်များ၊ ရေကန်များ၊ ပင်လယ်များ၊ ကုန်းမြေများက ယင်ယန် စွမ်းအင်များဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘုံကျောင်းအတွင်း၌ ပြည့်စုံသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသလို ခံစားရသည်။ ကျူးရှို့ချိုင်သည် ယွမ်ဟဲလင်ရတနာရှင်းလင်းချက်ကို အသက်သွင်းခဲ့ပြီး သူ၏ ကျယ်ပြောလှသော အတုအယောင်နယ်မြေကို ဘုံကျောင်း ငယ်အတွင်းရှိ နေရာနှင့် ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ရတနာရှင်းလင်ချက်သည် တစ္ဆေများအတွက် ကျင့်ကြံနည်းဖြစ်သည်။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော လေ့ကျင့်သူဆီမှာ သေဆုံးသွားလျှင် သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးက ၎င်းတို့၏ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးသွားလျှင် အထက်ပျံသန်းနယ်ပယ် မရောက်နိုင်တော့ပေ။ သို့ဖြစ်ပါက ၎င်းတို့သည် သာလွန်ကောင်းမွန်သော လက်နက်ကို ရွေးချယ်ပြီး ၎င်းတို့၏ရုပ်ခန္ဓာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

တဖြည်းဖြည်း သူတို့သည် အတုအယောင်ကို အစစ်အမှန်အဖြစ်သို့ သန့်စင်စေကာ တာအိုကို အောင်မြင်ပြီး အထက်ပျံသန်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်သည်။

သို့သော် အနောက်နွားရှင်းကျိုး၏ ချီသည် မကောင်းမှုကို ခိုအောင်းစေပြီး ကျင့်ကြံသူများအား တာအိုကို အောင်မြင်မှုမရအောင် တားဆီးထားသည်။ အမတ​စ္ဆေလမ်းကို ရွေးချယ်သူများက အခံရဆုံးဖြစ်​လေ၏။ ရုပ်ခန္ဓာမရှိဘဲ ၎င်းတို့သည် သရဲတစ္ဆေ၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း သွားရခြင်း သို့မဟုတ် လူဝင်စားခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အမတတစ္ဆေ ကျင့်ကြံနည်းသည် နောက်ထပ် အမွေဆက်ခံခြင်းမရှိဘဲ မျိုးသုဉ်းသွားသည့် ပထမဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

ကျွယ်ရန်ကျစ်သည် အမတတစ္ဆေ ကျင့်စဥ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခကို မလွတ်မြောက်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူစုဆောင်းထားသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခဲ့သည်။

ဘုံကျောင်းအတွင်း ကမ္ဘာကြီး တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ကျူးရှို့ချိုင် သူ့ကျင့်စဉ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘုံကျောင်းအတွင်းက ကမ္ဘာကို ပေါင်းစပ်ကာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူ့နယ်ပယ်သည် ယခုအခါ နတ်သမီးရှောင်သွမ့်၊ ကျွယ်ရန်ကျစ်တို့နှင့် တန်းတူဖြစ်ပြီး မသေနိုင်သောနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော်လည်း မှော်ဆန်သည့် ယင်ယန်လလက်စွပ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ပုံစံအစစ်အမှန်မှာ ၎င်းတို့နောက်တွင် များစွာမကျန်တော့ပေ။

"ဒါဆို ဒါက ခန္ဓာပေါင်းစည်းနယ်ပယ်ပဲ"

ကျူးရှို့ချိုင် အံ့ဩသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီလည်း သူ၏ ဘွဲ့အမည် အပ်နှင်းခြင်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ပြည်နယ်များ၏ မြေပုံများ အစီအရီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကင်တွင် လွင့်နေပြီဖြစ်သည်။

အနောက်နွားရှင်းကျိုး၏ ပြည်နယ်ငါးဆယ်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

ချန်ရှီ သူ့လက်ချောင်းများကို ဖြန့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်၍ ဘေးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်တဲ့အခါ တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ပြည်နယ်များ၏ မြေပုံသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလာသည်။

တောင်များနှင့် မြစ်များကြား၌ ဟွာရှရှန်ကျိုးက နတ်ဘုရားများသည် ထို​မြေများကို စောင့်ရှောက်ကာ လူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးနေကြောင်း ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့သည်။ အသေးငယ်ဆုံးရွာများမှ အကြီးဆုံးပြည်နယ်မြို့တော်များအထိ အားလုံးကို နတ်ဘုရားများက ကောင်းချီးပေးထားခဲ့ကြသည်။

လေးနှစ်ကျော်သွားပြီ။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ။

လေးနှစ်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နတ်ဘုရားများ၏ နယ်မြေမြေပုံပေါ်တွင် တောင်တန်းမြစ်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်သော ပထဝီဝင်ကို လင်းလက်တောက်ပစေခဲ့သည်။

"အိမ်ပြန်ချိန်ရောက်ပြီ"

သူ့နှလုံးသားက ပြင်းပြစွာ ပူလောင်သွားသည်။ အနောက်ဘုရင်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ပြန်ရုတ်သိမ်းရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော် တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ပြည်နယ်မြေပုံများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် တံဆိပ်တုံးကို လှည်းထဲ ပြန်ချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းကာ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဖိနပ်ထိပ်ကနေ ခြေချောင်းတချို့ ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့ဖိနပ်တွေ စုတ်ပြန်ပြီ။

ချန်ရှီ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ပေလိုင်မြို့ဆီသို့ ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဖိနပ်အသစ်ဝယ်ရအောင် ပြီးရင် အိမ်ပြန်မယ်!"

သူ့ခြေဖဝါးတွေက ကြမ်းတမ်းပြီး ကျောက်စရစ်တွေ ဖုံးအုပ်ထားရာ လမ်း​ပေါ်သွား​နေပေမယ့် ချွန်ထက်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ် တက်နင်းတာတောင် သူ့ကို လုံးဝမထိခိုက်​စေပါဘူး။

သစ်သားလှည်းရှေ့ ပြေးနေသော ဟေးကော် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သတိနှင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လှည်းကို လှမ်းမမီသည့်တိုင်အောင် စောင့်​နေလိုက်သည်။

"ငါတို့ နတ်ဧကရာဇ်ကို တွေ့ပြီ!"

အဝေးမှ အံ့အားသင့်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်ကာ :"မြန်မြန် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို အကြောင်းကြား!"

အရိပ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က နတ်ဆိုးတွေရဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ လွင့်ပျံသွားပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က အဝေးက လှည်းနောက်ကို လိုက်ကာ ပေလိုင်မြို့ဆီ ဦးတည်သွားကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးမှ မျက်လုံးတစ်စုံက သူတို့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် အနီးဆုံး ကောင်းကင်နားစွင့်များကလည်း အလုပ် စလုပ်ကြရသည်။

"ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေ လှုပ်ရှားနေတာ တွေ့တယ်... အမတဖုန်းကို အကြောင်းကြား!"

နတ်မြို့တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ကောင်းကင်တာအို အမတ ဖုန်းရော့ထုံတို့သည် ထိုသတင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံရရှိပြီး ပေလိုင်မြို့ဆီသို့ ပြေးသွားကြ​တော့သည်။