ပေါင် တစ်သိန်းစွမ်းအား၊ ရွှေခန္ဓာအဆင့်

ချင်းရွှမ်တောင်ထွတ်...

ချင်းရွှမ်တောင်ထွဋ်က ကျွီးလျှို့တောင်ထွဋ်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

ဆရာချန်ရွှမ်နေထိုင်ရာ အိမ်တော်က ချင်းရွှမ်တောင်ထွဋ်ပေါ်ရှိ တောင်ကြောတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

အိမ်တော်အတွင်း၌ သိုင်းလေ့ကျင့်ရာ ခန်းမကြီးတစ်ခုနှင့် အဆောင်သုံးဆောင်ရှိပြီး ပန်းခြံထဲတွင် ဝိညာဉ်မြက်များနှင့် ထူးခြားရတနာပန်းများကို ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးထားသည်။ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အိမ်တော်ထိန်းအဆောင်များမှ တပည့်များက သန့်ရှင်းရေးကို ဂရုတစိုက် ပြုလုပ်နေကြသည်။ လမ်းများပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စွန်းတစ်စမှ မရှိပေ။

“ဝင်လာခဲ့...”

လော့ချန်က သိုင်းလေ့ကျင့်ရာ ခန်းမကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် အတွင်းမှ ဆရာချန်ရွှမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ခန်းမကြီးအတွင်းက ရိုးရှင်းသော်လည်း တင့်တယ်ပြီး ကြီးကျယ်သည်။ ဆရာချန်ရွှမ်က အဓိကထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

“ဆရာ...”

လော့ချန်က လက်သီးဆုပ်ကာ ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

“ထိုင်...”

ဆရာချန်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လော့ချန်ကို ထိုင်ရန်ပြောကာ ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

“မင်းအပြင် ငါ့လက်အောက်မှာ တပည့်နှစ်ယောက်ထပ်ရှိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အပြင်မှာ လေ့ကျင့်ရင်း အတွေ့အကြုံရှာနေကြတယ်... နောက်မှ အခွင့်ရရင် မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်...”

ထို့နောက် ဆရာချန်ရွှမ်က ထလာပြီး လော့ချန်ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။

“လော့ချန်... မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဆရာ့အတွက် ထပ်ပြစမ်း...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

လော့ချန်က ချက်ချင်း သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥတစ်လုံးက လော့ချန်၏ နောက်ကျောတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝဲလည်နေပြီး ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရောင်အဝါဖြင့် ဆေးရောင်သန်းစေသည်။ ဆရာချန်ရွှမ်က အကြည့်မလွှဲဘဲ ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီး မျက်ခုံးများက တစတစ တွန့်လာသည်။

တစ်လမပြည့်ခင်အချိန်အတွင်း လော့ချန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်မှ အဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဤတိုးတက်မှုအလျင်က အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာချန်ရွှမ်က လော့ချန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်တွင် ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သာမန်ကြယ်မရှိမပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားမျှသာ မဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ရလဒ်ကား သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပြိုကွဲစေသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ဆရာချန်ရွှမ်က အကြည့်ပြန်ရုတ်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။

“ဆရာ့အနေနဲ့ မင်းသိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ မူလရင်းမြစ်ကို မသိနိုင်ခဲ့ဘူး... ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဘယ်လိုပြုစုပျိုးထောင်ရမလဲဆိုတာလည်း မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်...”

လော့ချန်က ဆရာ၏ စိတ်ရင်းစေတနာကို ခံစားမိပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

“ဆရာက အပြစ်ရှိသလို မခံစားပါနဲ့... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတာက သန်မာသူဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မှာလဲ...”

ဆရာချန်ရွှမ်က နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဆိုသည်။

“မင်းက ဒီလောက်ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ယွမ်မန်လီ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ စိတ်ဓာတ်တူတာကြောင့်လည်း သူက မင်းကို ဒီလောက်အထင်ကြီးတာဖြစ်မယ်...”

ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း ဆရာချန်ရွှမ်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ဆို၏။

“မင်းရဲ့ သွေးစွမ်းအင်က နဂါးတစ်ကောင်လို သန်စွမ်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စွမ်းအင်အပြည့်နဲ့ပြည့်နေတာကို ငါမြင်တယ်... မင်းရဲ့ အင်အားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားတွေအောက် နိမ့်မနေဘူး... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကလည်း ရှားပါးလှတယ်... အခု မင်းရဲ့ အင်အားက ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ...”

လော့ချန်က ခဏစဉ်းစားပြီး ဖြေသည်။

“ကိုးသောင်းလောက်ပါ...”

“ကိုးသောင်း...”

ဆရာချန်ရွှမ်က စိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လော့ချန်၏အဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အံ့ဩထိတ်လန့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ဖြစ်သွားသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးတွင် ခုနှစ်သောင်းခွဲသာ ရှိသည်။

လော့ချန်ကား အဆင့်ငါးမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အင်အားက ကိုးသောင်းအထိ ရှိနေသည်တဲ့လား။ ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။

“လမ်းငါးဆယ်ရှိတယ်... ကောင်းကင်က လေးဆယ့်ကိုးလမ်းကို ဖန်ဆင်းပြီး လူသားတွေအတွက် လမ်းတစ်ခုကို ချန်ထားပေးတယ်... တကယ်ပဲ ဘာကိုမဆို အခွင့်အလမ်းတစ်ခုရှိတတ်တယ်...”

ဆရာချန်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်နေပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူး... ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုကို အထူးလေ့ကျင့်ကြည့်သင့်တယ်...”

လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ မသိမသာ တွန့်သွားသည်။ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျသည့်ဝိညာဉ်မဟုတ် အထူးသိုင်းဝိညာဉ်ကိုပင် ကျော်လွန်ထားသည့် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း ပြောရလျှင်လည်း ထူးခြားသည့်ခန္ဓာမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဆရာချန်ရွှမ်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းမှာ အခုဆို ကိုးသောင်းအင်အားရှိပြီးသား... ဒါကြောင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခုနှစ်ကို သက်ရောက်ပြီး ရွှေခန္ဓာကို ဖြစ်ပေါ်အောင် ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်... တကယ်လို့ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် အဆင့်တူသိုင်းသမားတွေကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး အဆင့်ကျော်ပြီး ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်... ဒါက မင်းရဲ့ နောင်အနာဂတ် လေ့ကျင့်မှုအတွက်လည်း အကျိုးကြီးမားလှတယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများက တစ်ချက်ပင့်တက်သွားသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခုနှစ်တဲ့လား...”

သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်အကြောင်းသာ သိထားပြီး အဆင့်ခုနှစ်ဆိုသည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဆရာချန်ရွှမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

“မင်းမသိတာလည်း သဘာဝပဲ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခုနှစ်ဆိုတာ တကယ်တမ်းက လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးနယ်ပယ်တစ်ခုပဲ... ဂိုဏ်းကြီးတချို့မှာသာ ဒီအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး... ဒါက လေ့ကျင့်ရခက်လွန်းတာကြောင့် သာမန်လူတွေကသိလည်း အသုံးမဝင်ဘူး...”

လော့ချန်က စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“အဆင့်ခုနှစ်ကို ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ရမလဲ...”

ဆရာချန်ရွှမ်က ဖြေသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ အင်အား ၁ သိန်းအထိ ရရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုဖြစ်ပေါ်လာရင် ရွှေခန္ဓာဖြစ်လာမယ်...”

“၁ သိန်း အင်အားဆိုရင် ရွှေခန္ဓာကို ဖြစ်ပေါ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့...”

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့ဆီတွင် ယခုဆိုလျှင် ကိုးသောင်းအင်အားရှိပြီး ဖြစ်သည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သို့ တက်လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ရွှေခန္ဓာ ဖြစ်ပေါ်ရန်လိုအပ်သည့် အင်အားကို ပြည့်မီမည် မဟုတ်ပါလား။

ဆရာချန်ရွှမ်က လော့ချန်၏ အတွေးကို ရိပ်မိပြီး ရယ်ကာ ဆိုသည်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မင်းထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူဘူး... ဥပမာအနေနဲ့ပြောရရင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အိုးကြီးတစ်လုံးလိုပဲ... အင်အားက ရေဖြစ်တယ်... ၁၀ သိန်း အင်အားဆိုတာ ဒီအိုးကြီးရဲ့ ထိန်းနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတာပဲ... ရေအပြည့်ဖြည့်ထားရင် လျှံထွက်သွားမှာပဲ... ဒါကြောင့် မင်းက အဆင့်ခြောက်ကို တက်လှမ်းလိုက်ရင်တောင် ၁၀ သိန်းအင်အားကို မရနိုင်ဘူး... ရွှေခန္ဓာလည်း မဖြစ်လာနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ထွက်လျှံလာမယ့်ရေတွေကို အိုးထဲမှာ ထည့်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတွန့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီး ဆိုလိုက်၏။

“အိုးရဲ့အရွယ်အစားက မပြောင်းဘူးဆိုရင် လျှံထွက်မယ့်ရေတွေကို ထည့်ထားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...”

ဆရာချန်ရွှမ်က ဆို၏။

“ဒါကြောင့်ပဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ အဆင့်ခြောက်ပဲရှိတာပေါ့... ရွှေခန္ဓာအဆင့်ဆိုတာ အင်မတန်မရေရာပြီး မမြင်နိုင်လောက်အောင် ဝေးလံတယ်... ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ရမလဲဆိုတာကို ဆရာကလည်း အတိအကျမသိဘူး... အားလုံးက မင်းကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ရှာဖွေရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီအပေါ်မှာ သိပ်စွဲလမ်းမနေနဲ့... အချိန်နဲ့ အားအင်တွေ အလဟဿဖြစ်သွားနိုင်တယ်... မင်းက ရန်ချီနဲ့ သုံးလအတွင်း သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲလုပ်ဖို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား... ပြီးတော့ မင်းက မင်းသားတန်းကိုလည်း ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားတယ်... ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အင်အားမြှင့်တင်ဖို့သာ အာရုံစိုက်ပြီး ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို အမြန်ဆုံးတက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားပါ...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်ကာ မေးသည်။

“ဆရာ... မင်းသားတန်းဆိုတာ ဘာကြီးလဲ...”

ဆရာချန်ရွှမ်က သက်ပြင်းချပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းသားတန်းဆိုတာ ဂိုဏ်းထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံး တပည့်တွေရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ပဲ... အထဲမှာ ရှိတဲ့သူတွေက ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ အရည်အချင်းရှင်တွေနဲ့ နာမည်ကြီးမိသားစုတွေက သားသမီးတွေပဲ... သူတို့ရဲ့ အင်အားက အတိုင်းအတာမရှိလောက်အောင် ကြီးမားတယ်... မင်းသားတန်းထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ တပည့်တွေတောင် နှစ်ယောက်ရှိတယ်... အထဲက နန်ကုန်းကျွယ်ဆိုတဲ့သူက နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ ဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး သူရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ကြယ်ဆယ်ပွင့်ကို ကျော်လွန်ထားတဲ့ အထူးသိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုလို့ သိရတယ်... သူ့ရဲ့အရည်အချင်းက အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာကိုတောင် ဆက်ခံဖို့ အလားအလာရှိတယ်... ပြီးတော့ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ဆိုတဲ့သူက တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ သာမန်မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပေမဲ့ အခု နန်ကုန်းကျွယ်ရဲ့ ထောက်ခံမှုကြောင့် ထိုင်ဇီမင်းသားနေရာကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရထားပြီ... မင်းက သူတို့ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားတာဆိုတော့ အထူးဂရုစိုက်ရမယ်...”

လော့ချန်က နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

မင်းသားတန်းသည်ကား အင်အားကြီးမားသည့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။

ဆရာချန်ရွှမ်က လော့ချန်ကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ရယ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ အင်အားကြီးမားပေမဲ့ မင်းက ကြောက်ရွံ့စရာမလိုဘူး... နန်ကုန်းကျွယ်တောင်မှ ယွမ်မန်လီကို လျစ်လျူရှုလို့မရဘူး... ဘယ်သူမှ မင်းကို အဆင့်အတန်းနဲ့ ဖိနှိပ်လို့မရဘူး... ပြီးတော့ မင်းသားတန်းရဲ့အင်အားက အပြင်စည်းမှာ အတွင်းစည်းလောက် မကြီးမားဘူး... ဆရာ့မှာလည်း အပြင်စည်းမှာ နာမည်အနည်းငယ်ရှိသေးတယ်...”

လော့ချန်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ဖိအားတစ်ခုကိုသာ ခံစားရပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

နန်ကုန်းမိသားစုဖြစ်စေ၊ တာယွဲ့မင်းဆက်ဖြစ်စေ မူလကျိမိသားစုနှင့်ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမထိုက်တန်ပေ။ ကျိမိသားစုကိုတောင် မကြောက်သည့်သူဖြစ်နေလျှင် မင်းသားတန်းဆိုသည့် အဖွဲ့လေးကို ဘာကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

ထို့နောက် လော့ချန်က အသက်တစ်ချက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

“ဆရာ... တကယ်လို့ မင်းသားတန်းက လူတွေက ကျွန်တော်ကို ရန်စလာလို့ သူတို့ကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ပြဿနာတက်မှာလား...”

ဆရာချန်ရွှမ်က အံ့ဩသွားသည်။ သူက မင်းသားတန်းအကြောင်းကြောင့် လော့ချန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထိုစကား ပြောလိမ့်မည်ဟု သူက မည်သည့်အခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လော့ချန်က မင်းသားတန်းက လူတွေကို သတ်လို့ရမလားဆိုတာကိုသာ စဉ်းစားနေသည်တဲ့လား။

“မင်းမှာ အမှားမရှိရင် ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

ဆရာချန်ရွှမ်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဖြေသည်။

“ဒါဆို ကောင်းပါပြီ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။