ထူးဖလီးနှင့် ပြန်ဆုံခြင်း၊ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း

လော့ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်ပြတ်သားသည့် အရိပ်အဝါးကို ခံစားမိရင်း ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အခြားသူများက မင်းသားခန်းမကို ရှောင်ဖယ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ကြချေ။

သို့သော် လော့ချန်ကမူ လုံးဝဂရုမစိုက်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မင်းသားခန်းမမှ လူများကို သတ်ဖြတ်ရန်ပင် စဉ်းစားနေသေးသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက သူပြန်ခေါ်လာသည့်လူမှာ လက်ထဲတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အချည်းအနှီး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီး ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက မေးလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းမှာ သိုင်းကျင့်စဉ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ပြဿနာတွေရှိလဲ… ငါ့ကို မေးလို့ရတယ်…”

လော့ချန်က ဤအခွင့်အရေးမှာ ရှားပါးကြောင်း သိသည်။ ထို့နောက် သူက ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။

“ဆရာကြီး… ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ပြန်ဖြေသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နဲ့ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတွေအကြား အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်က ချီစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ရှိမရှိပဲ… ကြည့်စမ်းပါဦး…”

"ဘုန်း…"

ထိုသို့ပြောလျက် ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံးပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းလျက် ရှိသည်။ ထိုရွှေရောင် ချီစွမ်းအင်များက ကျောက်စိမ်းထက် ပိုမိုဖြူစင်ပြီး ရတနာထက် ပိုမိုတောက်ပလျက် လော့ချန်၏ ချီစွမ်းအင်ထက် မည်မျှပင် သာလွန်ကြီးကျယ်သည်ကိုပင် မဆိုနိုင်ချေ။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်က ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖို့ဖြစ်ပြီး ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်မှာတော့ ချီစွမ်းအင်ကို စတင်ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်ရတယ်…”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လက်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောသည်။

“မင်းရဲ့စွမ်းအားအဆင့်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရဲ့ အထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုက အဆုံးစွန်ကို ရောက်ရှိပြီး ခန္ဓာထဲက ချီစွမ်းအင်တွေက ဒျန်တန်ရှိ စွမ်းအင်အိမ်တော်ကို စုစည်းလာတယ်… နောက်ဆုံးမှာ ပမာဏပြောင်းလဲမှုက အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး စွမ်းအင်အိမ်တော်ရဲ့ တံခါးဖွင့်လှစ်သွားတဲ့အခါ မင်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီဖြစ်တယ်…”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က အလွန်ခက်ခဲတယ်… အရည်အချင်းမလုံလောက်ရင် အချိန်အကြာကြီး ကြိုးစားရတယ်… အချို့သူတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပေမဲ့ စွမ်းအင်အိမ်တော်ရဲ့တံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခြင်း မရှိကြဘူး…”

ဤသို့ပြောရင်း ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်နှင့် ယန်ချီ၏ တိုက်ပွဲအလောင်းအစားကို ပြန်လည်သတိရမိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လော့ချန်က ဤအချက်ကို သိပ်မစွဲလမ်းဘဲ ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး… ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ရှိ စွမ်းအင်အိမ်တော်က ဘယ်လိုပုံစံရှိသလဲ… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးရှိသလား…”

ဒုတိယမေးခွန်းက လော့ချန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။

အကယ်၍ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးမှ ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ဖူးပါက သူသည် လူအများရှေ့တွင် ထိုစွမ်းအင်ကို အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ မဝံ့မရဲဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ဖြေသည်။

“ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ရှိ သိုင်းသမားတွေမှာ စွမ်းအင်အိမ်တော်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးဖြစ်ပြီး သူတို့က ချီစွမ်းအင်ရေဝဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်… ကျင့်စဉ်နဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မူတည်ပြီး ချီစွမ်းအင်ရေဝဲရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ ပုံစံက မတူညီကြဘူး… ယေဘုယျအားဖြင့် အဲ့ဒီရေဝဲက သစ်ကြားသီးအရွယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်…”

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့အခါဆိုရင်တော့… တကယ်ပဲ ခြွင်းချက်အခြေအနေတွေ ရှိတယ်… ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ မတွေ့ဖူးပေမဲ့ အချို့သော အစွမ်းထက်ကျင့်စဉ်တွေ၊ လျှို့ဝှက်နည်းပညာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိသူတွေမှာ ဒီလိုဖြစ်ပေါ်တတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်…”

ဤသို့ဖြစ်လျှင် သူက လူအများရှေ့တွင် ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရန် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ စွမ်းအင်ရေဝဲအကြောင်း ဖော်ပြချက်က လော့ချန်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။

ချီယွမ်ကျွန်းစမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ၏ဒျန်တန်ထဲရှိ ချီစွမ်းအင်ရေဝဲက လူကြီးတစ်ဦး၏ လက်သီးအရွယ်အစား ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ ယခုလက်ရှိ စွမ်းအင်အိမ်တော်က သာမန် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ရှိ သိုင်းသမားများထက် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့်အခါ ထိုစွမ်းအင်ရေဝဲက မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါက်ဖွားလာသည်။

ထို့နောက် လော့ချန်က ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲထံ သိုင်းကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းများစွာကို ဆက်လက်မေးမြန်းခဲ့၏။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်သည် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသည်ဟူသော အကြောင်းကြောင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ သိသမျှကို ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးသည်။ ဤသည်က လော့ချန်အား ဤဆရာကြီးကို စိတ်ထဲမှ အမှန်တကယ် လက်ခံစေခဲ့သည်။

တစ်နာရီခန့်ကြာသောအခါမှ လော့ချန်က ထရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လက်တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရာဆေးပုလင်းတစ်လုံးက လော့ချန်၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဒါက ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး မင်ကျင့်ဆေးလုံးပဲ… မင်းကို ခန္ဓာသန့်စင်ပြီး ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်… ဒါဆို မင်းက ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ… ဒါက ဆရာဖြစ်သူရဲ့ တပည့်နဲ့ စတင်တွေ့ဆုံတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပေါ့… မင်း ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းပြီးသွားရင် ဆရာက မင်းကို သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကိုပါ ထပ်ပေးမယ်…”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး…”

လော့ချန်က စိတ်ထဲမှ ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက လော့ချန်ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး ထပ်မံမှာကြားသည်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်း တစ်ခါလောက် ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်… ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီးစွဲလမ်းမနေနဲ့… ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လှမ်းဖို့ကမှ အရေးကြီးတယ်…”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် လော့ချန်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အလွန်စွဲလမ်းနေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သုံးလအကြာရှိ အသက်ရှင်သန်ရေးတိုက်ပွဲကို လွဲချော်မည်ကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

လော့ချန်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဆရာကြီး စိတ်ချပါ… ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်…”

လော့ချန်သည် နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာသည်။

တောင်လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း လော့ချန်က လော့ယောင်ပေးထားသော လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူကြည့်သည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက သိုလှောင်ဝိညာဉ်လက်စွပ်အကြောင်း ပြောပြခဲ့ရာ သူ့အား လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို သတိရစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်၏ သိုလှောင်နေရာကို ဖွင့်လှစ်နိုင်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားရာတွင် အဆင်ပြေလှပေလိမ့်မည်။

“ငါချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်နှင့်ပြီဆိုတော့… ဖြစ်နိုင်မှာပဲ…”

လူသူမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ချန်က ချီစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်းလှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

"ဘုန်း…"

လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်က ချီစွမ်းအင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မှော်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းလာသည်။ ထိုအခါ လော့ချန်က တစ်ကုဗမီတာခန့်ရှိသော နေရာတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ထို့နောက် စိတ်အာရုံဖြင့် တွေးလိုက်ရင်း လော့ချန်က သူ၏လက်ထဲရှိ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများ ထည့်ထားသော သစ်သားသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သစ်သားသေတ္တာက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက ဆက်လက်ပြီး ထိုသေတ္တာက လေထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အံ့ဩစရာပဲ… ဒါဆို နောက်ပိုင်းမှာ ခရီးသွားရင် အဆင်ပြေသွားပြီ…”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သေတ္တာနှင့် သူ့အနားရှိ ဆေးလုံးများကို လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တောင်ခြေသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူက အမြန်ပြန်လည် ကျင့်စဉ်ရန် ပြုလုပ်လိုသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး လော့ချန်အား အမှန်တကယ် ကျင့်စဉ်ပြီးမြောက်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှေခန္ဓာအဆင့်က အလွန်မရေရာလှပြီး ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်များစွာတို့က အချိန်နှင့်စွမ်းအင်များစွာ ဖြုန်းတီးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ထွက်လာရသည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ချန်ကမူ ထိုသို့ မတွေးခဲ့ချေ။

သူက ယခုအခါ ပေါင်ကိုးသိန်းအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ဖြင့် အင်အားကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်နိုင်သည်။

အင်အား ပေါင် ၁၀ သိန်းအထိ တက်လှမ်းနိုင်လျှင် ရွှေခန္ဓာကိုယ် စုစည်းနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်က အလွန်ကြီးမားလှသည်။

“ငါ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးသွားရင် ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာတောင်မှ ယန်ချီနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိမှာပဲ…”

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လျက် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာပြီး လော့ချန်က မကြာမီ ကျူးလျှူးတောင်ထိပ်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရောက်ချင်းပင် ရုတ်တရက် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆံပင်တိုတိုများကို ဖရိုဖရဲဖြစ်နေအောင် ချထားသော အလွန်ရိုင်းစိုင်းပုံပေါက်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူသည် ကာလကြာရှည် မတွေ့ဖြစ်ခဲ့သော ထူးဖလီး ဖြစ်နေ၏။

ထူးဖလီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးကွက်များ ပေကျံနေပြီး လက်မောင်းပေါ်တွင်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ခြစ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းက မကြာသေးမီကမှ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာရပုံ ရသည်။

ထူးဖလီး၏ ဤပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ချန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

ထူးဖလီးက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်၏ အမေးကို ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… ငါ ဂိုဏ်းရဲ့ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့် မစ်ရှင်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်တာ… သားရဲတွေရဲ့ အသိုက်တစ်ခုကို သုတ်သင်ရတာ… သတိမထားမိလို့ သူတို့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ နည်းနည်းလောက် ပိတ်မိသွားတာ… ဒါပေမဲ့ ဒီသားရဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ လှည့်စားတတ်နေပါစေ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လက်ချက်နဲ့ပဲ သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်… ခုနှစ်ဆယ့်ရှစ်ကောင်… တစ်ကောင်မှ အသက်ရှင်မကျန်ခဲ့ဘူး…”

“တော်လိုက်တာ…”

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး လူတစ်ဦးတည်းဖြင့် သားရဲအသိုက်တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်က တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်။

လော့ချန်က ထိုသားရဲများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို ပို၍ပင် လွမ်းဆွတ်မိသည်။

ခုနှစ်ဆယ့်ရှစ်ကောင်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်နိုင်ခဲ့ပါက သူ၏စွမ်းအားက နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

“ငါလုပ်တာက ဘာမှမဟုတ်ဘူး… မင်းကမှ တကယ့်တော်တဲ့လူပဲ…”

ထူးဖလီးက လော့ချန်ကိုကြည့်ရင်း ခံစားချက်ဖြင့် ပြောသည်။

“ငါ မင်းကို အမြဲမျှော်လင့်ထားပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးကို တက်လှမ်းပြီး ပြင်ပစည်းသို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး… တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် တော်တယ်…”

“ကံကောင်းလို့ပါ…”

လော့ချန်က ပြုံးလျက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

“လင်ချူးလန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကရော ဘယ်မှာလဲ…”

ဂိုဏ်းဝင်ရောက်စမ်းသပ်မှုတွင် အတူပါဝင်ခဲ့သူများထဲမှ ထူးဖလီးအပြင် လင်ချူးလန်ကသာ လော့ချန်၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ကျန်ရှိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကောင်လေး၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်က အလွန်သိမ်မွေ့လှပြီး မွေးရာပါ ကျက်သရေရှိမှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မေ့ဖျောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

“သူ့ကို မပြောနဲ့တော့… ငါတို့က ဂိုဏ်းမစ်ရှင်တစ်ခုကို အတူလုပ်ဖို့ သဘောတူထားပြီးပြီ… ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို ဆွဲဆောင်မှုမရှိတဲ့ကောင်လေး၊ မိန်းမတစ်ယောက်လိုပဲလို့ ပြောလိုက်မိတော့ သူက စိတ်ဆိုးပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတယ်… တကယ့်ကို မိန်းမလိုပဲ…”

ထူးဖလီးက ညည်းညူလျက် လော့ချန်ကိုကြည့်ပြီး တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောသည်။

“လော့ချန်… မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်… သိပ်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ… ငါလည်း မကြာသေးခင်ကမှ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို တက်လှမ်းပြီးပြီ… ငါတို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရအောင်…”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“လာလေ ပြိုင်ကြတာပေါ့ …”