လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို ပြန်လည်ကျင့်စဉ်ပြုပြင်ခြင်း

လော့ချန်က ထူးဖလီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့် ဒုတိယအဆင့်သာရှိသေးပြီး သူ၏စွမ်းအားမှာ ထူးဖလီးထက် များစွာနိမ့်ကျနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ စွမ်းအားတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်က ထူးဖလီးနှင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ပေါက်လာသည်။

လော့ချန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဖလီးက ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ရန်အနေအထားယူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာရယ်မောကာ...

“ဒါဆို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံးဆုံးဖြတ်ကြမယ်...”

သူက ကျောက်စိမ်းမိုးမခတောင်ထွတ်သို့ အပြေးအလွှားရောက်လာခဲ့ခြင်းမှာ လော့ချန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသည့်စိတ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

“ကောင်းပြီ...”

“ဟမ်... မင်းဓားမသုံးဘူးလား...”

လော့ချန်တွင် ဓားဆွဲရန် အလိုရှိပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဖလီးက မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။

လော့ချန်က ရယ်ပြီး...

“လက်သီးနဲ့ခြေထောက်တွေနဲ့ပဲ ယှဉ်ကြည့်ကြမလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူးဖလီးက မျက်ခုံးထူထူကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းဆစ်များကို တစ်ဖျောက်ဖျောက်မြည်အောင် ဆုပ်လိုက်ကာ ရယ်မောပြီး...

“ဟေ့... ငါကတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်သန်မာအောင်လေ့ကျင့်ထားတာ... လက်သီးနဲ့ခြေထောက်နဲ့ယှဉ်ရင် မင်းရှုံးမှာ သေချာတယ်...”

“ဒါဆို ပိုပြီးစိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”

လော့ချန်က ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဗဟိုချက်ကို နှိမ့်ချလိုက်ကာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်၏ အစပုံစံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လော့ချန်က လက်သီးခြေထောက်ဖြင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဖလီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဒါဆို သတိထားနော်...”

“ဟင်...”

အာမေဍိတ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ထူးဖလီး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက ထောင်ထလာပြီး ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေကြီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အက်ကွဲသွားသည်။

“ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံထားစမ်း...”

ခြေလှမ်းတစ်ချက် နင်းလိုက်ရုံဖြင့် ထူးဖလီး၏ ခန္ဓာတစ်ခုလုံးက အမြောက်ကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ ထိုးထွက်သွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထိုးထွက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ထိုလက်သီးတစ်ချက်က အင်အားပြည့်ဝလှပြီး လေထုထဲတွင် လှိုင်းလုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ လေးဘက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လော့ချန်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ထူးဖလီးက သုံးလှမ်းအကွာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် တစ်လှမ်းထွက်လာကာ ညာလက်သီးဖြင့် ရင်ဆိုင်ခုခံလိုက်သည်။

လက်သီးနှစ်ချက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ထိခတ်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

လေထုက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်ထွက်လာကာ ပုံရိပ်နှစ်ခုက တပြိုင်နက်တည်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ထူးဖလီးက ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းနီးပါး ဆုတ်သွားပြီးမှ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

လော့ချန်ကမူ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းသာ ဆုတ်သွားသည်။

အနိုင်အရှုံးမှာ ထင်ရှားလှသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ထူးဖလီးက လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးနှစ်ဖက် ပြူးကျယ်ထွက်လာသည်။

“ငါက ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်သန်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားတာ... အခုမှ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ဖြတ်ကျော်လာပေမယ့် အင်အားက ပေါင်ကိုးသောင်းနီးပါးရှိပြီ... ငါ့ထက် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာတဲ့သူကို တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး... မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးမှာပဲရှိသေးတာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ထက် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာနိုင်မှာလဲ...”

“တစ်ခုခုမှားနေတာပဲ... နောက်တစ်ခေါက်ထပ်ယှဉ်မယ်...”

ထူးဖလီးက လက်သီးခြေထောက်ဖြင့်ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ရှုံးနိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန်အနေအထားကို ထပ်မံပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး...

“မင်းငါ့ကိုအနိုင်မယူနိုင်ဘူး... ငါ့ရဲ့အင်အားက ပေါင်ကိုးသောင်းအထိရောက်နေပြီ...”

“ဘာလဲ... မင်းအင်အားက ပေါင်ကိုးသောင်းအထိရောက်နေပြီတဲ့လား...”

ထူးဖလီးက ပါးစပ်ထဲသို့ ကြက်ဥတစ်လုံးမျှ ထည့်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားပြီး ခဏကြာမှ မတတ်နိုင်စွာ သက်ပြင်းချကာ...

“ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး... တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး... မင်းကို အသုံးမကျသူလို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီကောင်တွေကို ပါးတွေချည်း စီရိုက်ပစ်ဖို့ကောင်းတယ်...”

လော့ချန်က...

“မင်းလည်း သန်မာပါတယ်... ခုခံအားပိုင်းမှာဆိုရင် ငါမင်းကိုမမီဘူး...”

လော့ချန်က အမှန်တရားကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောက လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်သည့်အခါ သံပြားတစ်ခုပေါ်သို့ ထိုးမိသလို ခံစားရသည်။

ထူးဖလီးက ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်သန်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားသည်ဆိုသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ ထူးဖလီးမှာ ပို၍စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူက လက်သီးခြေထောက်ဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်လျှင် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အင်အား အထူးဆုံးအပိုင်းတွင်ပင် လော့ချန်ထံ ရှုံးနိမ့်သွားရသည်။

ထူးဖလီးက လော့ချန်မှာ ဓားနှလုံးအဆင့်ကို ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိထားသည့် ဓားစွမ်းရည်ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် တကယ့်တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါက သူသည် ပို၍ပင်မယှဉ်နိုင် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“ဟွန်း... လော့ချန်... ငါပြန်တော့မယ်... နောက်တစ်ခေါက်ဆို သေသေချာချာ ထပ်ယှဉ်ကြမယ်... နောက်တစ်ခေါက် လက်သီးခြေထောက်နဲ့ယှဉ်ရင် ငါမင်းကို အနိုင်ယူပြမယ်...”

ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံစားရသဖြင့် ထူးဖလီးမှာ ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ဘဲ အမြန်ပြန်သွားကာ လေ့ကျင့်ရန်သာ စိတ်ထဲရှိတော့သည်။

ထူးဖလီး ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လော့ချန်က သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်းရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကိုအနိုင်ယူဖို့ဆိုတာ မလွယ်လှဘူးလေ...”

သိုင်းဝိညာဉ်များကို မျိုချလိုက်သည်နှင့်အမျှ သိုင်းဝိညာဉ်ထဲတွင် ကြယ်များထွန်းညှိလာပြီး လော့ချန်၏ အလားအလာမှာ ပိုမိုသန်မာလာသည်။

သူကျော်ဖြတ်သွားသူများက သူနှင့် အကွာအဝေး ပိုမိုကွာခြားလာလိမ့်မည်။

ထူးဖလီးလည်း ချွင်းချက် မထားနိုင်ပေ။

ထူးဖလီး ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိဖြင့်ကြည့်လိုက်ရင်း လော့ချန်က သူနေထိုင်ရာ ခြံဝင်းသေးသေးလေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး လော့ချန်က မေးစေ့ကို ပြန်ကိုင်ကာ နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ရမည့် လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။

ဆရာဖြစ်သူထံမှ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် သတ္တမအဆင့်ဖြစ်သည့် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအဆင့်က မည်သို့လေ့ကျင့်ရမည်ကို လော့ချန်က မသိရှိခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးရလိမ့်မည်။

“ဟုတ်ပြီ... ငါ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွဋ်အထိပ်အဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်အသုံးချနိုင်တယ်...”

ထို့နောက် ခဏကြာသောအခါ လော့ချန်၏မျက်ဝန်းများက တောက်ပလာသည်။

ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်နှင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်က ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကွဲပြားချက်မှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုသန့်စင်စွာ လေ့ကျင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်က ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှ ပြောင်းလဲမှုဖြစ်ပေါ်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲတိုးတက်စေသည်။

ထိုနှစ်ခုက အနည်းငယ် ကွဲပြားသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် တူညီပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ကာ ပိုမိုသန်မာလာစေရန် ဖြစ်သည်။

“ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွဋ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဖိအားအောက်မှာ အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ရှာဖွေရမယ်... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လည်း ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်...”

“အဆင့်တစ်ခုချင်းစီကို ပြည့်စုံအောင် လေ့ကျင့်နိုင်ရင် အခွင့်အရေးတစ်ခုရလာရင်ပဲ ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်...”

ထို့နောက် လမ်းကြောင်းရရှိလာသဖြင့် လော့ချန်၏အတွေးများက ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားလာသည်။

လော့ချန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ကျော်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်ထားပြီး ယခင်အဆင့်ငါးဆင့်ကို ပြန်လည်ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လော့ချန်၏အတွေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သိရှိခဲ့ပါက သူ့ကို မိုက်မဲသူဟု ဆဲဆိုပေလိမ့်မည်။

အဆင့်များကို ပြန်လည်ခိုင်မာအောင်လုပ်ခြင်းက အဆင့်တစ်ခုစီကို ပြည့်စုံပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း စွမ်းအား မည်မျှအထိ တိုးတက်နိုင်မည်နည်း။

အဆင့်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤသို့သော တိုးတက်မှုမှာ မဖြစ်မနေ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ စွမ်းအားမှာ ထုံရွှမ်ပထမအဆင့်ရှိသူများနှင့်သာ ညီမျှပြီး အခက်အခဲမှာ ထိုထက် ဆယ်ဆပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စွမ်းအင်နှင့်အချိန်ကို အလဟဿဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပြီး မထိုက်တန်ပေ။

သို့သော် လော့ချန်ကမူ ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။

သူ၏ယခုစွမ်းအားမှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွဋ်အထိပ်အဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းနှင့် မကင်းနိုင်ပေ။

မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတစ်ခုက မြေပြင်ပေါ်မှ စတင်တည်ဆောက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။ အရာရာ အုတ်မြစ်ခိုင်မာမှုသာ အဓိကကျပေသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲကလည်း ပြောဖူးသည်။ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ဖြစ်စေ၊ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ဖြစ်စေ၊ ဤသည်မှာ သိုင်းပညာ၏ အခြေခံအဆင့်များဖြစ်ပြီး ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်နိုင်ပါက အနာဂတ်လေ့ကျင့်မှုအတွက် မယုံနိုင်စရာ အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

လော့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ချီစွမ်းအင်သီးဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူသောက်သုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လေ့ကျင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်က အရေပြားကို လေ့ကျင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီစွမ်းအင်က အရေပြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အရေပြားအောက်တွင် အမြှေးပါးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေကာ ဓားသွားများပင် ထိခိုက်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

လော့ချန်က ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆေးအာနိသင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အရေပြားအမြှေးပါးကို တစွန်းတစ သန့်စင်ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်ဆင့်သို့ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်ဆင့်က အရိုးများကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်က အရိုးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အရိုးများကို သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလာစေသည်။ ထို့နောက် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးဆင့်သို့...။

လော့ချန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်နေသလို ချီစွမ်းအင်သီးဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို အသုံးပြုပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီကို ဂရုတစိုက် လေ့ကျင့်ကာ ပြည့်စုံပြီးအပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် လုပ်ဆောင်သည်။

ထို့နောက် သူက တစ်ချက်မှမစဉ်းစားဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ လတစ်ဝက် ကျော်သွားခဲ့သည်။ ဤလတစ်ဝက်အတွင်း လော့ချန်က ချီစွမ်းအင်သီးဆေးလုံးခြောက်လုံးနှင့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးရာကျော်ကို သောက်သုံးပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးဆင့်ကို လုံးဝခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လော့ချန်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးသား၊ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများက ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

ထိုနေ့ မနက်စောစောတွင်...

လော့ချန်က သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကပ်ထိုင်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း လေ့ကျင့်နေသည်။

နံနက်နေရောင်ခြည်ဖြင့် ထွန်းညှိထားသည့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အရေပြားက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေပြီး အပေါ်ယံတွင် အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသယောင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မျဉ်းကွေးများက ချောမွေ့လှပြီး အင်အားပြည့်ဝမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ရှူး...”

လော့ချန်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ခုန်ထလိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်ကိုမသုံးဘဲ အားအပြည့်ဖြင့် ဘေးရှိ သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်ကို လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးရိုက်ချက်အသံ မြည်ဟည်းထွက်လာပြီး သိုင်းလေ့ကျင့်တိုင်တွင် အက်ကွဲရာကြီးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အင်း... ဒီလက်သီးတစ်ချက်ရဲ့အင်အားက ပေါင်ကိုးသောင်းငါးထောင်လောက်ရှိမယ်... ပေါင်ငါးထောင်နီးပါးတိုးလာတာပဲ...”

အင်အားတိုးတက်လာရုံသာမက တစ်လနီးပါးကြိုးစားလေ့ကျင့်မှုကြောင့် လော့ချန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုမှာ များစွာတိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်သန်မာအောင် လေ့ကျင့်ထားသည့် ထူးဖလီးနှင့်ပင် သိပ်မကွာခြားတော့ပေ။