ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်တာဝန်၊ ပန်းတစ်ရာဖြတ်ယူသူ

ဖြူဖွေးသော လူငယ်တစ်ဦး၏ အံ့သြအော်ဟစ်သံကြောင့် အနီးအနားတွင် တာဝန်များ ရွေးချယ်နေသော ပြင်ပတပည့်များက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

လော့ချန်က လင်ကျန်းမြို့ရှိ မြင်းဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက အံ့သြမှင်သက်မိသွားကြသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာ ရှိတဲ့သူက ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံရဲတယ်ပေါ့လား...”

“ဒါက သာမန်ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန် မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က စီနီယာဝမ်တို့ သုံးယောက်က ဒီတာဝန်ကို လက်ခံပြီး လင်ကျန်းမြို့ကို အတူသွားခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမယ့် အားလုံး အလောင်းပင် မကျန်အောင် သေဆုံးသွားကြတယ်... စီနီယာဝမ်တို့ဆိုတာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေလေ... ကျွန်တော် သိထားတာကတော့ ဒီတာဝန်အတွက် လော့ရှာဂိုဏ်းနဲ့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကလည်း တပည့်တချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်လို့...”

“အင်း... ဒီအကြောင်းကို ငါလည်းကြားဖူးတယ်... ဒီတာဝန်ရဲ့ခက်ခဲမှုက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်နဲ့ နီးစပ်နေပြီ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ဒီလိုတာဝန်ကို လက်ခံရဲတယ်ဆိုတာ သေဖို့ ကိုယ့်ဘာသာလမ်းရှာနေတာပဲ...”

“ဟဲ ဟဲ... သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ်... သူကတော့ ဒီနှစ်ရဲ့ ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပထမနေရာရခဲ့တဲ့ လော့ချန်ပဲ... နှစ်လအကြာမှာ စီနီယာယန်ချီနဲ့ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲဝင်ရမယ့်သူလေ...”

“သူပေါ့... ဒါဆိုလည်း ဒီလိုအသက်မသေရင် မနေနိုင်တာကို အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး... ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပထမရခဲ့တာနဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးထင်တယ်...”

အနီးအနားရှိ လူများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆွေးနွေးကြသည်။ အများစုမှာ လော့ချန်ကို အထင်သေးပြီး ပြစ်တင်ပြောဆိုသံများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဆွေးနွေးသံများကို ကြားသော်လည်း လော့ချန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်များကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်။

လင်ကျန်းမြို့က တာယွဲ့မင်းဆက်နှင့် ကျူးမင်းဆက်တို့ နယ်စပ်ဆုံရာ နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ မိုင်သောင်းချီ ဝေးကွာသည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရာလမ်းခရီး တစ်ခုတည်းကပင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခြားသင့်လျော်သော တာဝန်များရှိမရှိ ရှာဖွေကြည့်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးများကို ပိုမိုရရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

တစ်လအတွင်း ငွေကျပ်သိန်းဆယ်ချီ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။

ထိုအချက်က လော့ချန်အား စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်အတွက် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း နက်ရှိုင်းစွာ သိရှိစေခဲ့ပြီး များများရလေလေ ပိုကောင်းလေလေ‌ ဖြစ်သည်။

ဖြူဖွေးသောလူငယ်က လော့ချန်သည် သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောသည်။

“ဟေ့... ငါပြောနေတာ မကြားဘူးလား...”

လော့ချန်က အကြည့်လှည့်ကာ ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား...”

ဖြူဖွေးသောလူငယ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဟွှတ်ခနဲ အသံပြုလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်မဆိုင်ရမှာလဲ... ဒီတာဝန်ကို ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတင်မကဘူး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ လော့ရှာဂိုဏ်းမှာလည်း ရှိတယ်... လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း မတည့်တာကို မင်းလည်းသိမှာပဲ... မင်းရဲ့အဆင့်နဲ့သာ သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို မျက်နှာပျက်ပြီး အရှက်ရစေမှာပဲ...”

“မင်းတစ်ယောက်တည်း သေတာ မသေတာက အရေးမကြီးဘူး... ဂိုဏ်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကသာ အရေးကြီးတယ်... ဒီတာဝန်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... ငါသတိပေးနေတာ...”

လော့ချန်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထိုလူငယ်က သူ့အပေါ် အပြစ်တင် စွပ်စွဲမှုများကို တင်ပြရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။

“ခွေးက ကြွက်ကို ဖမ်းချင်မယ်ပေါ့...”

ထိုစကားတစ်ခွန်းသာ ထားခဲ့ပြီး လော့ချန်က ထိုလူငယ်ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အကြည့်ကို ကျောက်စိမ်းနံရံပေါ်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အတွက် သင့်လျော်သော တာဝန်နှစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုတာဝန်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုက ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန် ဖြစ်သည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ဆုလာဘ်များမှာ အလွန်ရက်ရောသည်။

"ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်... လင်မိသားစု၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို လင်ကျန်းမြို့သို့ ကာကွယ်ပို့ဆောင်ရန်... ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်... အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်..."

လင်မိသားစု၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ပို့ဆောင်ရမည့်တာဝန်က ဥရှီမြို့မှ စတင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လင်ကျန်းမြို့သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက် မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရမည့်တာဝန်က ဥရှီမြို့အနီးရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“မင်းတို့ပဲ ဖြစ်မယ်...”

လော့ချန်က ထိုတာဝန်အတွက် သစ်သားတံဆိပ်ပြားနှစ်ခုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး တာဝန်ခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“ဘာလဲ... နောက်ထပ် ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်တစ်ခုကို ထပ်လက်ခံလိုက်ပြီလား...”

လော့ချန်က တာဝန်တံဆိပ်ပြားနှစ်ခုကို ဆက်လက်ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနီးအနားရှိ လူများက အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဖြူဖွေးသောလူငယ်မှာ လူအများရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်စွာ အရှက်ရသွားပြီး လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။

ထို့နောက် ဘေးတွင်ရှိသော ပြင်ပတပည့်တစ်ဦးက ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး ရယ်မောကာ ပြောသည်။

“ဆရာလေးယန် သူ့ကို အကြံပေးတာ ဘာမှမထူးဘူး... သူကိုယ်တိုင်က သေဖို့လမ်းရှာနေတာပဲ... မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို တားနေရသေးတာလဲ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖြူဖွေးသောလူငယ်၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အနည်းငယ်ပြန်လည်ပြေလျော့သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“အင်း... ဒီတစ်ခါ သူထွက်သွားပြီး ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ ကြည့်ရတော့မယ်...”

“သနားစရာပဲ... နှစ်လအကြာမှာ လော့ချန်နဲ့ စီနီယာယန်ချီတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရဖို့ ငါတော်တော်မျှော်လင့်ထားတာ... အခုတော့ ဒီတိုက်ပွဲကို မမြင်ရတော့ဘူးထင်တယ်...”

“ကြည့်စရာဘာရှိလဲ... စီနီယာယန်ချီက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် လက်ဖဝါးတစ်ချက်နဲ့တင် လော့ချန်ကို ရိုက်သတ်လို့ရတယ်...”

လူများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆွေးနွေးကြပြီး အများစုက လော့ချန်သည် ဤမျှခက်ခဲသော တာဝန်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံလိုက်သည့်အတွက် ဤတစ်ခေါက် ပြန်မလာနိုင်တော့ဟု ယူဆကြသည်။

လော့ချန်က တာဝန်ခန်းမကြီးမှ ထွက်လာစဉ် တာဝန်တင်ပြပြီးစီးသော ယွမ်ချီလန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံလိုက်ရသည်။

“လော့ချန် မင်းဘယ်တာဝန်တွေ လက်ခံလိုက်တာလဲ...” ယွမ်ချီလန်က စပ်စုစွာ မေးသည်။

လော့ချန်က တာဝန်တံဆိပ်ပြားသုံးခုကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်နှစ်ခု... အို့ ဒါက လင်ကျန်းမြို့မှာ မြင်းဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းရမယ့်တာဝန်မဟုတ်လား...”

ယွမ်ချီလန်က ပထမတံဆိပ်ပြားကို သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ မျက်ခုံးများကို တွန့်လိမ်လျက် ပြောသည်။ “လော့ချန် ဒီတာဝန်ကို မင်းတစ်ယောက်တည်း လုပ်မှာလား...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုသူများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို မျိုချရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဖွဲ့ဖွဲ့လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒါဆိုရင် မင်းသေချာဂရုစိုက်ရမယ်နော်... ဒီတာဝန်အတွက် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေ တော်တော်များများ သေဆုံးသွားပြီလို့ ငါကြားဖူးတယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဘယ်သူမှ မပြီးမြောက်နိုင်သေးဘူးဆိုရင် ဒီတာဝန်ကို ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်...”

လော့ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“စိတ်ချပါ... အန္တရာယ်များလွန်းရင် ငါစွန့်လွှတ်လိုက်မှာပဲ...”

ယွမ်ချီလန်က စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း ဟုတ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့် မတိုက်မိသရွေ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကာအကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ယွမ်ချီလန်နှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လော့ချန်က ပြင်ပတပည့်များ၏ ကုန်သွယ်ရေးခန်းမကြီးသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိလာပြီး အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းတစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းက ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ မျက်လုံးပြာနှင့်ဝံပုလွေ၏ သွေးစွမ်းအင်ပါရှိပြီး ခံနိုင်ရည်ကောင်းမွန်ကာ လေထဲတွင် ပြေးလွှားနိုင်သည့်အလား လျင်မြန်သည်။ တစ်ရက်လျှင် မိုင်နှစ်ထောင်ကျော် သွားလာနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာလည်း အလွန်စျေးကြီးပြီး လော့ချန်အား ငွေကျပ်နှစ်ဆယ့်တစ်သိန်းကုန်ကျခဲ့သည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ငွေရှာရန် လွယ်ကူသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယခု လောလောဆယ် သူတာဝန်တစ်ခု ပြီးမြောက်လျှင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ငွေကျပ်ဆယ်သိန်းမှ သိန်းတစ်ရာအထိ ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ငွေကြေးသုံးစွဲမှုမှာလည်း ရေစီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ သာမန်အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းတစ်ကောင်ကပင် ငွေကျပ်သိန်းနှစ်ဆယ်ကုန်ကျပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွှေမီးလျှံမြင်းဆိုလျှင် တစ်ရက်လျှင် မိုင်သုံးထောင်သွားနိုင်ပြီး ငွေကျပ်သိန်းတစ်ရာနီးပါး ကုန်ကျသည်။ ရတနာလက်နက်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

ထိုအရာများ၏ အဆင့်အတန်းမြင့်လေလေ စျေးနှုန်းမှာ ပို၍မြင့်မားလေလေ ဖြစ်ကြသည်။

လော့ချန်က အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးမှ ထွက်ခွာလာပြီး မြင်းပေါ်တက်ကာ ဇက်ကြိုးကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်သည်။

“ဟိတ်...”

အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းက ခြေလေးချောင်း လှုပ်ရှားလျက် ဖုန်မှုန့်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကောင်းကင်ယံမှာ ပြာလဲ့လျက်ရှိပြီး လော့ယန်မြစ်မှ စိုစွတ်သော လေညင်းများက သူ၏မျက်နှာထံသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။ ၎င်းက လူကို စိတ်ကြည်လင်ပြီး အေးချမ်းစေသည်။

လော့ချန်က မြင်းကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလျက် ရေစီးသံများနှင့်အတူ လော့ယန်မြစ်ကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲတွင် တက်ကြွလာသည်။

သူက နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤနေရာက သူ၏သိုင်းပညာလမ်းကြောင်း၏ ပထမအစ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

တစ်နေ့တွင် သူသည်လည်း ဤလော့ယန်မြစ်ကဲ့သို့ တာယွဲ့မင်းဆက်မှ မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်မည့်မဟုတ်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။။

တစ်ရက်အကြာတွင် ဘေးဖယ်ထားသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုက လော့ချန်၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုမြို့ငယ်က ဥလင်မြို့ဟု အမည်ရပြီး သံမဏိသဖွယ် ခိုင်မာသော ဥသစ်သားများကို ထုတ်လုပ်သည်။ ဧရိယာမှာ သေးငယ်သော်လည်း အလွန်စည်ကားပြီး အဆောက်အအုံများ ထူထပ်စွာ တည်ရှိသည်။

“ဒီနေရာပဲ...”

မြို့ငယ်ကိုကြည့်ရင်း လော့ချန်က အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရမည့် တာဝန်တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်က ပန်းတစ်ရာဖြတ်ယူသူဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး မိန်းမပျိုများကို ဖျက်ဆီးသော ယုတ်မာမှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသော မိန်းကလေးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားကြရသည်။

တာဝန်တံဆိပ်ပြားအရ အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိပြီး မည်သည့်သိုင်းကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသည် မသိရသော်လည်း သူ၏အလျင်မှာ လေတိုက်သလို လျင်မြန်သည်။

သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကြောင့်လားမသိ အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်က မည်သည့် ရာဇဝတ်မှုမဆို မကျူးလွန်မီ သုံးရက်အလိုတွင် ရာဇဝတ်ဖြစ်ပေါ်မည့်နေရာ၌ မက်မွန်ပန်းရောင်အမှတ်အသားကို ထားရှိတတ်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ဥလင်မြို့ရှိ ဟန်မိသားစု သမီးဖြစ်သူ၏ အိပ်ခန်းတွင် မက်မွန်ပန်းရောင်အမှတ်အသား ထားရှိခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းက သမီးဖြစ်သူကို ကာကွယ်ရန် ငွေကျပ်သိန်းကိုးဆယ်ဖြင့် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထံသို့ ဆုလာဘ်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

“ဒီနေ့က သုံးရက်မြောက်နေ့ပဲ... မလွတ်သွားသေးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

လော့ချန်က တံဆိပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဥလင်မြို့သို့ မြင်းဖြင့် အပြေးသွားလိုက်သည်။

ဟန်မိသားစုက ဥလင်မြို့၏ ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ကိစ္စမှာ မြို့တွင်းတွင် ဆူညံစွာ ပျံ့နှံ့နေသည်။ လော့ချန်က အနည်းငယ် စုံစမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟန်မိသားစု၏ တည်နေရာကို သိရှိပြီး ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်လိုက်သည်။

“ဘမ်း...”

ဟန်မိသားစု၏ အိမ်တော်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က တံခါးအတွင်းမှ လွင့်ထွက်လာပြီး မြေပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျကာ သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ လွင့်ထွက်လာသူက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။