မင်းကို သွေးသုံးပိဿာအန်အောင် လုပ်မယ်

“ဟွမ်ရှီ ဒီရန်ငြိုးကို ငါမှတ်ထားပြီ... မင်းစောင့်နေစမ်းပါ...”

မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ပိန်လှီသောလူငယ်က ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က သွေးစများကို သုတ်လိုက်ကာ ဟန်မိသားစုအိမ်တော်တံခါးအတွင်းသို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟဲ ဟဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေဆိုတာ တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ... ပါးစပ်ကြီးနဲ့ပဲ အစွမ်းပြတတ်ကြတယ်...”

တံခါးအတွင်းမှ မထီမဲ့မြင်ပြုသံဖြင့် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်ထွက်သွားစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါစိတ်ဆိုးလာရင် မင်းကို တစ်လလုံး ကုတင်ပေါ်ကဆင်းမရအောင် လုပ်လိုက်မယ်...”

“မင်း...”

ပိန်လှီသောလူငယ်၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင်ပြောင်းသွားသည်။ သို့သော် ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအားကို တွေးမိသည့်အခါ ဒေါသတစ်ခုလုံးကို မျိုချလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လော့ချန်က မြင်းပေါ်မှဆင်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။

ပိန်လှီသောလူငယ်က ထိုအခါမှ လော့ချန်ကို သတိပြုမိပြီး အိမ်တော်တံခါးကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကကောင်တွေပဲ... ငါတို့အားလုံးက အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ တာဝန်လက်ခံထားကြတယ်... ဒါပေမယ့် သူတို့က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေကို ဝင်မပါခိုင်းဘူး... စကားများရင်း လက်ပါလာပြီး လူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တယ်... ဒါပေမယ့် သူတို့က လူများနေတော့ ငါတစ်ယောက်တည်း မနိုင်ဘူး...”

"လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း..."

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတို့က ဆက်ဆံရေးမကောင်းမှုကို သူကြားဖူးပြီး တပည့်များကြားတွင် မကြာခဏ ပဋိပက္ခ ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် ဤမျှ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ငါ အထဲဝင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

လော့ချန်က မျက်လုံးထဲမှ စွမ်းအင်အလင်းတန်းကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး အိမ်တော်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

“ခဏလေး...”

ပိန်လှီသောလူငယ်က လော့ချန်ကို လက်ဖြင့် တားလိုက်ပြီး မျက်ခုံးတွန့်ကာ အကြံပေးသည်။

“ဆရာလေး သူတို့မှာ လူနှစ်ယောက်ရှိတယ်... ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံးက သန်မာတယ်...”

“ဒီလိုလုပ်ကြစို့... အနီးအနားမှာ တာဝန်လုပ်နေတဲ့ စီနီယာတွေ ရှိမရှိ အရင်ကြည့်ကြည့်ရအောင်...”

သူလည်း ဤဒေါသတစ်ခုကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူများထဲတွင် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူပင်လျှင် မနိုင်သည့်အပြင် လော့ချန်က သူ့ထက်ပို၍ပင် ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝင်သွားလျှင် ကိုယ့်ဘာသာ အရှက်ရရုံသာဖြစ်ပြီး စီနီယာများကိုရှာပြီးမှ လက်စားချေခိုင်းရန်မှာ ပိုကောင်းသည်။

“စိတ်ချပါ... ငါ့မှာ သတိရှိတယ်...”

လော့ချန်က စကားများများမပြောဘဲ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ပြလိုက်ပြီး ဟန်မိသားစုအိမ်တော်ထဲသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဝင်ကြည့်တာပဲ ကောင်းမယ်...”

ပိန်လှီသောလူငယ်က လော့ချန်သည် သူ၏အကြံပေးချက်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ခဏတွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် အံကိုကြိတ်ကာ အိမ်တော်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဟန်မိသားစုအိမ်တော် တံခါးနောက်တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခုရှိပြီး ထိုနေရာတွင် လူပုံရိပ်များစွာ ရပ်နေသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် လူငယ်သုံးဦးရှိပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ ရောင်စုံဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လှပတင့်တယ်သည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်တွင် ရွှေရောင်တိမ်တိုက်ပုံစံအမှတ်အသားရှိပြီး လော့ရှာဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတပည့် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ရင်ဘတ်တွင် မီးတောက်တိမ်ပုံစံအမှတ်အသားရှိပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုသုံးဦးအပြင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးရှိပြီး ဘေးတွင် အစောင့်အကြပ်များစွာ ရပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဟန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်း ဟန်ကျွယ်ရှန် ဖြစ်ပုံရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ အားလုံး၏ အကြည့်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာပြန်တာလဲ...”

ဟန်ကျွယ်ရှန်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်သည်။ ပဋိပက္ခများကို ခဲယဉ်းစွာ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“မင်းဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့... ဘာလဲ နီးနီးကပ်ကပ် အရိုက်ခံရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား...”

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက ပိန်လှီသောလူငယ်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

“ဟွမ်ရှီ မင်း လူကိုအများကြီး မနှိပ်စက်နဲ့တော့...”

ပိန်လှီသောလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲတက်သွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလျက် စိတ်ထဲတွင် လော့ချန်ကို အနည်းငယ် အပြစ်တင်လာသည်။

လော့ချန်က တစ်ကိုယ်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချမထားခဲ့လျှင် သူဤမျှ အရှက်ရစရာ အနေအထားသို့ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

လော့ရှာဂိုဏ်းမှ မိန်းမပျိုတပည့်က ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

ဟွမ်ရှီ၏ အကြည့်မှာ လော့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟဲ ဟဲ... ဒါက မင်းခေါ်လာတဲ့ အကူအညီလား... ဒါပေမယ့် အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ပဲလေ...”

ထို့နောက် တွေ့ဆုံသည်နှင့် အခြေအနေက အေးခဲသွားသည့်နှယ် တင်းမာလာသည်။

ဟန်ကျွယ်ရှန်၏ ပါးစပ်မှာ ခါးသက်လာပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များက အရိုက်ခံပြီးသည့်တိုင် အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို နားမလည်ပေ။ ၎င်းသည် ကိုယ့်ဘာသာ ဒုက္ခရှာသည်နှင့် မခြားပေ။ သို့သော် သူလည်း ဤကိစ္စမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လေကို အကြီးအကျယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဟန်ကျွယ်ရှန်က ထွက်လာကာ အကြံပေးသည်။

“ကိုယ့်လူတို့ရေ အခု မိုးချုပ်တော့မယ်... အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်က အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်တယ်... ကျွန်တော့်ကို အနည်းငယ်မျက်နှာသာပေးပြီး အခုချိန်မှာ လက်မသွက်ကြပါနဲ့အုံး...”

“အဖေ ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ထိုအချိန်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ကျီးကန်းငှက်သံအလား လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသော လေချီသံအလားပင်။

ကွင်းပြင်ဘေးရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ တံခါးဖွင့်လိုက်သံနှင့်အတူ အစိမ်းဖျော့ဖျော့ ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်ခုံးမျက်လုံးများ လှပတင့်တယ်သည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦးက အစောင့်အကြပ်များစွာ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမိန်းမပျိုက ပြည့်ဖြိုးလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှရှိသူဖြစ်ပြီး ဟွမ်ရှီတို့မှာ ၎င်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ဟန်ကျွယ်ရှန်က အလျင်အမြန် ကြိုဆိုရန် ထွက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ချင်းအာ အပြင်မထွက်ဖို့ မပြောထားဘူးလား...”

ဟန်ချင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အထဲမှာ အရမ်းအိုက်စပ်နေလို့ အပြင်ထွက်လာပြီး လေကောင်းလေသန့်ရှူချင်လို့ပါ... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းအသီးသီးက တပည့်တွေရဲ့ စွမ်းပကားကိုလည်း လာကြည့်ချင်လိုက်တာ...”

ဟန်ကျွယ်ရှန်က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း ဤသို့လုပ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ လူအများရှေ့တွင် အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်လည်း လက်လှမ်းမီမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဟန်ကျွယ်ရှန်က မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“ဒီသမီးလေးက ကျွန်တော့်သမီး ဟန်ချင်းပါ...”

စကားသံမဆုံးမီ ဟွမ်ရှီက ချက်ချင်းထွက်လာပြီး ရင်ဘတ်ကိုရိုက်ကာ ပြောသည်။

“ဟန်သမီးလေး စိတ်ချပါ... ငါ ဟွမ်ရှီရှိနေရင် အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်က မင်းရဲ့ဆံပင်တစ်မျှင်တောင် ထိလို့မရနိုင်ဘူး...”

ဟန်ချင်းက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒါဆို ကျေးဇူးပါ...”

“အရိပ်မဲ့ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်တယ်... အခု အရေးမပါတဲ့သူတွေကို အရင်ရှင်းထုတ်လိုက်ရအောင်... နောက်မှ ပြဿနာဖြစ်မလာအောင်ပေါ့...”

ဟွမ်ရှီက စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်နှင့် ပိန်လှီသောလူငယ်တို့ထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်နှစ်ကောင် ကိုယ့်ဘာသာထွက်သွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့က ကူညီပြီး ထုတ်ပေးရမှာလား...”

ဟန်ကျွယ်ရှန်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ဤဟွမ်ရှီက အလွန်မာနကြီးလွန်းပြီး သူ၏စကားကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

ပိန်လှီသောလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်သွားလျှင် မျက်နှာပျက်ပြီး အရှက်ရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် နှစ်ဖက်စွမ်းအားကွာခြားမှုက ထင်ရှားနေသည်။ သူလည်း သွားများကို ကြိတ်ချပြီး မျိုချရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ပိန်လှီသောလူငယ်က လော့ချန်ကို ခေါ်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် လော့ချန်က ရုတ်တရက် ခြေတစ်လှမ်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ဟွမ်ရှီနှင့် အခြားလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ကိုယ့်ပါးကိုယ်ရိုက်ပြီး ထွက်သွားစမ်း...”

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးဆိုးရွားမှုကို ထားလိုက်ဦးတော့ ယခင်က ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ၎င်း၏ဖခင်တို့က လော့ချန်၏ဖခင်အား ပြုမူခဲ့သည့် အပြုအမူကြောင့် လော့ချန်က လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းအပေါ် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြုမူရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆသည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးက အံ့သြမှင်သက်မိသွားကြသည်။

လူတိုင်းက လော့ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြပြီး လော့ရှာဂိုဏ်းမှ မိန်းမပျိုတပည့်၏ ငြိမ်သက်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင်ပင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

“မင်းဘာပြောတယ်... နောက်တစ်ခါထပ်ပြောကြည့်စမ်း...”

ဟွမ်ရှီက ဒေါသတကြီး ထွက်ကျလာသည်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အသုံးမကျသူတစ်ဦးက ဤမျှမာနကြီးဝံ့ရဲပြီး ၎င်း၏စကားကို လူအများရှေ့တွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ရုံမက ကိုယ့်ပါးကိုယ်ရိုက်ရန်ပါ ပြောဆိုလာသည်။

အခြားလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးကလည်း ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သကောင့်သားလို ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်လေး ငါစိတ်ပြောင်းလိုက်ပြီ... မင်း ငါတို့ရှေ့မှာဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်တောင်းပန်မနေရင် အခုချက်ချင်း မင်းကို သွေးသုံးပိဿာအန်အောင် လုပ်မယ်...”

ပိန်လှီသောလူငယ်သည် လော့ချန်က ဤမျှအလျင်စလို ပြုမူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအနေအထားတွင် အေးအေးဆေးဆေး ထွက်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

“သွေးသုံးပိဿာအန်အောင်လုပ်မယ်ပေါ့... မင်းတို့လို သူတွေနဲ့လား... ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို အရင်လာခံကြည့်စမ်း...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားသံထွက်လာသည်နှင့် ခြိမ်းခြောက်နေသော လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်ဆီသို့ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“မင်း သေချင်နေတာပဲ...”

ထိုလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်က လော့ချန်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းကို နှစ်လှမ်းအဖြစ် ပေါင်းကာ လော့ချန်ဆီသို့ တည့်တည့်ရောက်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို အားအပြည့် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

လက်သီးနှစ်ချက်ထိမှန်သွားပြီး တိုးညင်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်မှာ တစ်ချက်မျှ ညည်းသံထုတ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ကြယ်တံခွန်လို လွင့်ထွက်သွားပြီး ခြံစည်းရိုးနံရံကို ဝင်တိုက်မိကာ ပြိုကျသွားသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ အပျက်အစီးများအောက်တွင် မြုပ်သွားပြီး အသက်ရှင်မရှင်င် မသေချာပေ။