လူကိုလည်းငါယူမယ် ငွေကိုလည်းငါယူမယ်
Vol. 9 Ch. 128
ဟန်မိသားစုရဲ့ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
လူအားလုံးက လော့ချန်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အရင်က လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသား တစ်ဦးနှင့် သိမ်မွေ့လူငယ်တို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ အားနည်းသူမဟုတ်ဘဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးထဲမှာပင် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သွေးသုံးပိဿာထွက်ကာ လဲကျသွားရပြီ။
လော့ချန်က လူအုပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟွမ်ရှီဘက်သို့ အကြည့်လွှဲကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကိုထွက်သွားဖို့ ပြောနေတာမဟုတ်လား… ဘာလို့ အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ… လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေက ပါးစပ်နဲ့ပဲ ကျွမ်းကျင်တဲ့ သူတွေလား…”
ဟွမ်ရှီ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ ဘယ်အချိန်ကများ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက သူ့ရှေ့မှာ ဒီလောက် မာန်တက်ရဲခဲ့သနည်း။
“ဖန်း…”
ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နင်းလိုက်ရင်း မြေနီရောင် အလင်းကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အမြင့်နှစ်မီတာခန့်ရှိပြီး ကြယ်ငါးပွင့်ဖြင့် တောက်ပနေသော ကျောက်သားတောင်တစ်လုံး ဟွမ်ရှီ၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤသည်မှာ ဟွမ်ရှီ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်…”
ဟွမ်ရှီ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်မိသားစုမှ လူအားလုံး အံ့ဩမှင်သက်မိသွားကြသည်။ သုံးဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက ထူးချွန်သူဖြစ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးမိကြသည်။ ဟန်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် အရည်အချင်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်သာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်လား။
သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ဟွမ်ရှီ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လေးလံသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“ကောင်စုတ်လေး… ဒီနေ့မင်းကို ငါ အလျားလိုက်ထွက်သွားအောင် လုပ်မယ်… ကျောက်ကြွေလက်သီး…”
ဟွမ်ရှီက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်မှ ဆွဲထူလိုက်ပြီး မာန်တက်နေသော ဟန်ပန်ဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ လက်သီးတစ်ချက်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်သည်။
ဤလက်သီးတစ်ချက်မှာ အလွန်အင်အားပြင်းထန်ပြီး ဟွမ်ရှီသည် ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသော ကြယ်ကြွေတစ်လုံးနှင့် တူလှ၏။ အင်အားပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် လေထုထဲတွင် လှိုင်းကွက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သိမ်မွေ့လူငယ်မှာ နှလုံးခုန်သံများ လည်ချောင်းထဲထိ ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူလည်း ဤလက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်လား။
လော့ချန်ကတော့ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြန်ထိုးလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
လက်သီးချင်း ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။
ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို…
ဟွမ်ရှီ၏ အဝတ်အစားများ ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်သွားပြီး အရိုးကျိုးသံသဲ့သဲ့နှင့်အတူ သူ၏ ညာလက်တစ်ဖက်လုံး ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွှတ်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
“ဘုန်း…”
သွေးတစ်ပွက်ထွက်လာပြီး ဟွမ်ရှီက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူပုံစံပေါက်ကွဲရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
“လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ပဲ…”
ဟန်မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ လော့ချန်ကို နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသလို အကြည့်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
လက်သီးနှစ်ချက်သာဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသား နှစ်ဦးလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားကြသည်။
“ဆရာကြီး… အရမ်းတော်တယ်…”
သိမ်မွေ့လူငယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူထင်ခဲ့သည်မှာ ယနေ့တွင် ထပ်မံအရှက်ခွဲခံရဖွယ်ရှိပြီး အပြစ်ပေးခံရဖွယ်ရှိသည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားသည်။
လော့ချန်က အပြတ်အသတ် အင်အားဖြင့် လက်သီးနှစ်ချက်သာဖြင့် ဟွမ်ရှီနှင့် အခြားတစ်ဦးကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။ သိမ်မွေ့လူငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် လော့ချန်အပေါ် ကြည်ညိုမှု အလွန်ပြင်းထန်လာပြီး ဆရာကြီးဟု ခေါ်ဆိုမိလိုက်သည်။
“အဟွတ်…”
ဟွမ်ရှီက ရုန်းကန်ထရင်း သွေးတစ်ပွက်ထပ်ထွက်လာပြီး မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်စုတ်လေး… ငါမင်းကို နည်းနည်းအထင်သေးမိသွားတာ… ဒါပေမဲ့ ဒီအမှုကို ဒီတိုင်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး… ငါ့လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက စီနီယာတွေက မင်းကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်ဘူး…”
လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အင်အားမှာ သုံးဂိုဏ်းထဲတွင် ထိပ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကတော့ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။
အမြဲတမ်းဆိုသလို လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများကသာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားများကို အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသည်။
ယခုလို ကြီးမားသော အရှုံးကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် ဟွမ်ရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတရား အလွန်ပြင်းထန်လာသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အနီးနားရှိ စီနီယာများကို အကြောင်းကြားပြီး လက်စားချေရန် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“ထွက်သွား… နောက်ထပ်တစ်ခွန်းပိုပြောရင် မင်းကို ထာဝရစကားမပြောနိုင်အောင် ငါလုပ်လိုက်မယ်…”
လော့ချန်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်လှသည်။
သူက ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို အရိုအသေပေးသည့်အနေဖြင့် လက်ဆကို ထိန်းထားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်က အခြေအနေကို မသိမြင်ဘဲ ဆက်လက် ရှုပ်ထွေးနေပါက သူသည် ၎င်းကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
“မင်း…”
ဟွမ်ရှီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် နီရဲလာပြီး နောက်ထပ် သွေးတစ်ပွက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“မင်း... မင်း… ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတာကို ထွက်သွားစမ်း… ဆရာကြီးက သူ စိတ်မရှည်ရင် လက်ဝါးတစ်ချက်နဲ့ မင်းကို သေအောင်လုပ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား၊ မယုံသေးဘူးလား…” သိမ်မွေ့လူငယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဟွမ်ရှီ၏သွားများပင် ကြေမွသွားပြီး ထပ်မံ ရန်စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ပြိုကျသွားသော အိမ်နံရံဘက်သို့ လှမ်းလျှောက်သွားကာ အခြားလျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ ယနေ့ ရှက်စရာကို ဆပ်ပေးရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေမည်ဟု တွေးထားသည်။
လူသတ်မှု မဖြစ်ပေါ်သွားသဖြင့် ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အစေခံနှစ်ဦးကို ဟွမ်ရှီကို ကူညီရန် ညွှန်ကြားလိုက်ကာ လော့ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။
“လက်ဆထိန်းပေးထားတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… လူကြီးမင်းရဲ့နာမည်ကို သိပါရစေ…”
ဟန်မိသားစုသမီး ဟန်ချင်းနှင့် လော့ရှာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်တို့လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လာကြသည်။
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း ပြင်ပတပည့် လော့ချန်ပါ…”
“လော့ချန်…”
သိမ်မွေ့လူငယ်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အံ့ဩမှုဖြင့် ကြည့်နေသည်။
သူလည်း လော့ချန်အကြောင်း တစေ့တစောင်းကြားဖူးသည်။ သို့သော် ကိုယ်တိုင်တွေ့မှ သိရသည်မှာ လော့ချန်မှာ သူ့ထက်ပင် အသက်ငယ်ရွယ်သေးသည်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားမှာ ဤမျှလောက် ထူးချွန်လှသည်။
လော့ရှာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လော့ရှာဂိုဏ်း ပြင်ပတပည့် ယန်ချီရွှမ်ပါ… မင်းရဲ့စွမ်းအားက တကယ်ကို အားကောင်းလှတယ်… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူတွေနဲ့တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်တယ် ထင်တယ်…”
လော့ချန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အတည်မပြုသလို ငြင်းလည်း မငြင်းပေ။
ထို့နောက် ဘေးမှရှိနေသော ဟန်ချင်းက လော့ချန်ကို အကြည်ညိုဖွယ်ဖြင့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ဂိုဏ်းသားတွေ အားလုံးက ဒီလောက်ထိ အားကောင်းကြတာလား…”
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
ယန်ချီရွှမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် မည်သည့်နေရာမဆို အဆင့်ကျော်လွန် တိုက်ခိုက်နိုင်သူများမှာ ထူးချွန်သူများသာဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဂိုဏ်းသားများကို အဆင့်ကျော်လွန်အနိုင်ယူနိုင်သူများဆိုလျှင် ထူးချွန်သူထဲမှ ထူးချွန်သူများသာ ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းသတိထားရမယ်…”
ယန်ချီရွှမ်က သတိပေးလိုက်သည်။
“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေက မျက်လုံးထဲမှာ သဲတစ်စက်တောင် သည်းမခံတတ်ကြဘူး… ဒီအနီးနားမှာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေ အများကြီး လှုပ်ရှားနေကြတယ်… ဒီအကြောင်းကို သူတို့သိသွားရင် ဒီတိုင်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး…”
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ငါကလည်း မျက်လုံးထဲမှာ ဖုန်တစ်မှုန့်တောင် သည်းမခံဘူး…”
ယန်ချီရွှမ်က တစ်ချက်မျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ… ဒီတစ်ကြိမ် ဒီတာဝန်ကို လက်ခံလိုက်တာ မမှားဘူးထင်တယ်…”
ထိုအခါ ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ဒီလူငယ်တွေကို အားကိုးပါတယ်…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။
“စိတ်ချပါ… တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါမယ်…”
ယန်ချီရွှမ်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်… ဒီတစ်ကြိမ်တာဝန်အကြောင်း အသေးစိတ်ပြောပြပါဦး… အထူးသဖြင့် အရိပ်မဲ့ခိုးသူအကြောင်းပေါ့… သူ့ကို သင်ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ်…”
လော့ချန်လည်း ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမြင်ရသည်မှာ ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူဖြစ်ပြီး စွမ်းအားမနည်းသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူကို ငွေကျပ်သိန်းကိုးဆယ် သုံးစွဲပြီး တာဝန်ထုတ်ပြန်စေခဲ့သည်ဆိုလျှင် ရိုးရှင်းသည့်ကိစ္စမဟုတ်မှန်း သိသာသည်။
ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က အနည်းငယ်သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အင်း… ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ နောက်ကျောပုံစံလောက်ပဲ မြင်ခဲ့ရတာပါ…”
“လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်ညက ကျွန်တော့်သမီး အနားယူဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ရုတ်တရက် သူ့အခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက်ထပ်တိုးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်… ကျွန်တော် အသံကြားလို့ ချက်ချင်းပြေးသွားပေမဲ့ သူ့ရဲ့အမြန်နှုန်းက မြန်လွန်းလို့ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုကိုပဲ မြင်လိုက်ရပြီး ပျောက်သွားတယ်… ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ အခန်းတံခါးပေါ်မှာ မက်မန်းပန်းရောင်အမှတ်သုံးခု ပေါ်လာတယ်…”
ယန်ချီရွှမ်က အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအရိပ်မဲ့ခိုးသူက လူကို ချက်ချင်းမခိုးသွားဘူးလား…”
ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဒါက သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်ပုံစံပဲ… သူမှတ်သားထားတဲ့ အမျိုးသမီးတိုင်းကို သုံးရက်ကြိုတင်ပြီး မက်မွန်ပန်းရောင်အမှတ်တွေ ထားခဲ့ပြီးမှ လာယူတတ်တယ်…”
“တစ်လမပြည့်တဲ့ ကာလအတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဥလင်မြို့မှာ လူနှစ်ယောက် ဒီလူရဲ့လက်ချက်နဲ့ ကံဆိုးစွာ သေဆုံးခဲ့ရတယ်… သူ့လက်ထဲ ကျရောက်သွားတဲ့သူတွေက ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရပြီး နောက်ဆုံးမှာ လူပုံစံတောင် မကျန်တော့ဘူး…”
ဟန်ချင်းမှာ မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။
ယန်ချီရွှမ်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ခါးထက်ရှိ ရတနာဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။
“တကယ့်ကို သားရဲဆန်တဲ့လူပဲ… စိတ်ချပါ… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူ့ကိုလာရင် ပြန်မထွက်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်…”
လော့ချန်က မျက်ခုံးတွန့်လျက် မေးလိုက်သည်။
“ဒီလူက တကယ်ပဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးပဲ ရှိတာလား…”
ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။
“သူ့ရဲ့အငွေ့အသက်အရ အမှားအယွင်းမရှိပါဘူး… ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အမြန်နှုန်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်တယ်… မင်းတို့ သတိထားကြရမယ်…”
"အမြန်နှုန်း အရမ်းမြန်တယ်ဟုတ်လား…"
လော့ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်မှာ သူ၏ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းနှင့်ယှဉ်လျှင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။
ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က အံကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“သုံးရက်ကျော်သွားပြီဆိုတော့ ဒီညမှာ အရိပ်မဲ့ခိုးသူက သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပဲ… ဒီညမှာ မင်းတို့သုံးယောက်ကို အားကိုးရမယ်… ဒီလူကို ဖမ်းမိရင် ကတိထားတဲ့ ငွေကျပ်သိန်းကိုးဆယ်အပြင် တစ်ယောက်ကို ဆယ်သိန်းစီ ထပ်ပေးပါမယ်…”
“ဟား... ဟား… ယောက္ခမကြီး တကယ်ကို ရက်ရောလှပါခဗျာ… တစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ ငွေကျပ်သိန်းတစ်ရာပဲ… ဒီလိုဆိုရင် သားမယားဖြစ်သူက လက်မလွှတ်ပါဘူးဗျာ…”
“ဒီညမှာ လူကိုလည်းငါယူမယ်… ငွေကိုလည်း ငါယူမယ်…”
ဟန်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် ရုတ်တရက် ညစ်ညမ်းစွာဖြင့် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။