ထူးခြားလှပသောအမျိုးသမီး၊ ဆုကြေးငွေသိန်းပေါင်းများစွာ

“ခွပ်… ခွပ်… ခွပ်…”

ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသော မြင်းခွာသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာသည်။

အနည်းငယ်ဝေးကွာသောနေရာမှ မြင်းစီးသူတစ်ဆယ်ကျော်သည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားလာနေသည်ကို လော့ချန်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့ဆုံးမြင်းပေါ်တွင် ပိန်ပိန်ပါးပါးပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုသူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ မျက်နှာတွင် အနက်ရောင်အဝတ်တစ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရချေ။

သူ၏အနောက်တွင် မြင်းစီးသူဆယ်ကျော်သည် နီးကပ်စွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤဆယ်ကျော်သော သူများသည် ချီစွမ်းအင်ပြည့်ဝပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာ သက်တံတစ်ခုလို တောက်ပလျက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူများဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသုံးဦးသည် မျက်လုံးများတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိပြီး အားလုံးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူများဖြစ်သည်။

“ဟိတ်ကောင်လေး… ဒီနေ့မင်း ဘယ်လိုမှထွက်မပြေးနိုင်ဘူး… လက်မြှောက်အညံ့မခံသေးဘူးလား…”

“အမြန်ပြော… မင်းနဲ့ ဆုကြေးစာရင်းပေါ်က လူက ဘယ်လိုဆက်နွယ်မှုရှိလဲ…”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူသုံးဦးက အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူကမူ ၎င်းတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ပြီး ပြေးလွှားနေသည်။

သို့သော် နှစ်ဖက်အကွာအဝေးသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

လော့ချန်က အပြာရောင်မြင်း၏ဇက်ကြိုးကို အနည်းငယ်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤသည်ကို ဝင်ရောက်ပါဝင်ရန် မရည်ရွယ်ပေ။

ဟွမ်ရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်ပြီး မစ်ရှင်အလိုအရ ယနေ့တွင် ဟွမ်ရှီမြို့ရှိ လင်မိသားစုထံ ရောက်ရှိပြီး မစ်ရှင်ရွေးချယ်ပွဲသို့ ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပြဿနာထဲ မပါဝင်လိုပေ။

မြင်းများ၏အရှိန်သည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး မျက်တောင်အနည်းငယ်ခတ်သည့်အချိန်အတွင်း ထိုလူအုပ်သည် လော့ချန်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပိန်ပိန်ပါးပါး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူက လော့ချန်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာကာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားသည်။

“အင်း…”

လော့ချန်က အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ၏ အနောက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် သူ့အတွက် အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။

လော့ချန်သည် တွေးတောနေစဉ် အနောက်မှ မြင်းစီးသူဆယ်ကျော်သည် နီးကပ်စွာ လိုက်လာကြသည်။

“ဟိတ်ကောင်လေး… ဒါက မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး… အမြန်ထွက်သွား…”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများတွင် မကောင်းမှုအရိပ်အမြွက်ဖြင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးကမူ အေးစက်သောအလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူနဲ့ အချိန်ဖြုန်းစကားပြောနေစရာမလိုဘူး… သတ်လိုက်ရုံပဲ…”

ထိုသို့ပြောပြီး မကောင်းမှုအရိပ်အမြွက်ဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သူ၏လက်ထဲရှိ လေးနှင့်မြားကို မြှောက်ကာ လော့ချန်ဆီသို့ မြားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

လော့ချန်၏အာရုံခံစားမှုသည် မည်မျှထက်မြက်သနည်း။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် မြားကို ထိမှန်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။ ကြီးမားသောအင်အားကြောင့် အပြာရောင်မြင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထိုးသွားရသည်။

“အင်း… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တဲ့လား…”

မကောင်းမှုအရိပ်အမြွက်ဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် မြားတစ်စင်းဖြင့် လော့ချန်ကို သတ်မရနိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားပြီး ထိုအခါမှ လော့ချန်၏ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ရွှမ်ယွမ်ပုံစံအမှတ်အသားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှတစ်ဦးက သတိပေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲချန်… အဲ့ဒီကောင်လေးကို လိုက်ဖမ်းတာက ပိုအရေးကြီးတယ်ဗျ…”

အကြီးအကဲချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သိပြီ… ဒါပေမယ့် ဒီကောင်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်ဖြစ်နေပြီး ငါတို့ကို ရန်စပြီဆိုတော့ ထားခဲ့လို့မရဘူး… မင်းတို့သုံးယောက် ဒီကျန်ပြီး ဒီကောင်ကို ဖြေရှင်းလိုက်စမ်း…”

အကြီးအကဲချန်က လက်ညှိုးဖြင့် လူသုံးဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့…”

ထိုသိုင်းသမားသုံးဦးသည် မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကမူ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားကြသည်။

ကျန်ရစ်သောသုံးဦးသည် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံလျက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းက ကံဆိုးလို့ပဲ ငါတို့အပြစ်လုပ်ရတော့မယ်… မမြင်သင့်တဲ့အရာကို မြင်လိုက်ရတာကို…”

တစ်ဦးက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်လား…”

လော့ချန်က ထိုသုံးဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါထင်တာကတော့ မင်းတို့သုံးယောက်ကသာ ကံဆိုးနေတာပဲ…”

သူသည် ဤသည်ကို ဘေးမှရှောင်ထွက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ထိုသူများက သူ့ကို လာရောက်ရန်စလာသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ဟားဟား… ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့ တပည့်ဆိုတော့ ဟန်ကြီးပန်ကြီးပြောတာပဲ…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သုံးဦးစလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူများဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းသုံးခု၏ တပည့်ဖြစ်နေသည့်တိုင် တစ်ဦးနှင့်သုံးဦးတိုက်ခိုက်ရလျှင် လော့ချန်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုထားကြသည်။

“သတ်…”

သုံးဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး ချက်ချင်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လာကြသည်။

လော့ချန်က လက်သီးကို မဆုတ်မနစ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်သည် အကန့်အသတ်မရှိ မြင့်တက်လာသည်။ လေထုထဲတွင် လှိုင်းလုံးများထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမအိုးပုံစံတစ်ခုကို မှုန်ဝါးစွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးဖြစ်သည်။

“ဘုန်း…”

လော့ချန်က လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ သိုင်းသမားသည် တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရှိဘဲ လူများနှင့်မြင်းပါ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးသားများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြန့်ကျက်သွားသည်။

ကျန်နှစ်ဦးသည်လည်း ဤအင်အားကြောင့် ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်လာသည်။ လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့၏မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒီကောင်က ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်… အမြန်ပြေး…”

“ပြေး…”

နှစ်ဦးသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လှည့်ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

“နောက်ကျသွားပြီ…”

အေးစက်သောအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်ချက်ချင်း…

“ချီ…”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဦးခေါင်းနှစ်လုံးသည် မြင့်မြင့်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

လေညင်းအေးမြစွာ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ ပျောက်ကွယ်သွားသောဦးတည်ရာကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုံ့သွားသည်။

လော့ချန်သည် လူတစ်ဦးကို သတိရလိုက်သည်။

လင်ချူးလန်...

ထိုလှပသောမျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် လုံးဝမမှားနိုင်ချေ။

ဂိုဏ်းဝင်ရောက်စစ်ဆေးမှုတွင် ထူးဖလီးနှင့် လင်ချူးလန်သာ လော့ချန်အတွက် တရားမျှတစွာ ထောက်ခံပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် အန္တရာယ်နှင့်ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် လော့ချန်သည် ဘေးမှလှည့်ထွက်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဘုတ်…”

မြင်းဝမ်းကို တစ်ချက်ညှစ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် လိုက်လံပြေးလွှားသွားသည်။

ရှေ့ဆက်သွားရာ၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူနှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သိုင်းသမားများ၏ အကွာအဝေးသည် ပို၍နီးကပ်လာသည်။

အကြီးအကဲချန်၏မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုအပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တကယ်ကို မနာခံတတ်တဲ့ကောင်ပဲ… မြားပစ်စမ်း… သူ့အသက်မထိရင် ဂရုစိုက်နေစမ်း… ငါသူ့ပါးစပ်ကနေ ဆုကြေးစာရင်းပေါ်က မိန်းမရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်သေးတယ်…”

“ဟုတ်ကဲ့…”

ကျန်သူများသည် ချက်ချင်း လေးနှင့်မြားများကို မြှောက်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ၏ မြင်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် မထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူသည် ရုတ်တရက် မြင်းနောက်ကျောကို ပုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲသို့ လွှားခနဲ ခုန်တက်သွားသည်။ လေထဲတွင် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်လို သုံးဆယ်လှမ်းအကွာသို့ တဟုန်ထိုးရောက်ရှိသွားပြီး အကြီးအကဲချန်နှင့် လူအုပ်ဆီသို့ ပြန်လှည့်ဝင်ရောက်လာသည်။

“သတိထား…”

အကြီးအကဲချန်၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

“ချီ… ချီ… ချီ…”

လေထဲတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းများသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် အံ့မခန်းလမ်းကြောင်းများဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားသည်။

တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရှိသော သိုင်းသမားသုံးဦးသည် ချက်ချင်း ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ဦးခေါင်းမဲ့အလောင်းသုံးခုသည် မြင်းပေါ်မှ ဝေးကွာသွားသည်အထိ ပြေးလွှားနေသည်။

“မိုးထိအောင် မျက်စိလှည့်စားတဲ့ကောင်…”

အကြီးအကဲချန်သည် သူ၏တပည့်သုံးဦး သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ဒေါသထွက်လျက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ချက်ဆောင့်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ခုန်ဝင်သွားပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်တည်းတောင်ထိပ်ပုံစံ…”

ပိန်ပိန်ပါးပါး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသောဓားသည် ကျယ်လောင်စွာ တစ်ချက်ဖြောင့်တန်းသွားကာ ဓားတစ်ချက်ထိုးထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း…”

တစ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တပြိုင်နက် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

အကြီးအကဲချန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏လက်နောက်ပြင်တွင် သွေးများစွန်းထင်းနေသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

“တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့ ဓားသိုင်းပညာပဲ… အားလုံးအတူတူဝင်တိုက်စမ်း…”

“တိမ်ဖြတ်လက်သီးစွမ်းရည်…”

“ရေခွဲလှံစွမ်းရည်…”

အကြီးအကဲချန်၏ အမိန့်ပေးသံတစ်ချက်ဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ နှစ်ဦးသည် တပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလာပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။

သူ့ထက်မနိမ့်သော သိုင်းသမားသုံးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ပိန်ပိန်ပါးပါး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် တည်ကြည်လေးနက်လာပြီး လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသောဓားသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာကာ သုံးဦး၏တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက်ခုခံလျက်ရှိသည်။

“ချင်း… ချင်း… ချင်း…”

ပြင်းထန်သော ထိချက်သံများသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူသည် တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ သုံးဦး၏ ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ့အတွက် ခုခံရန်ခက်ခဲလှပြီး သွေးစွမ်းအင်များသည် တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ခတ်လာကာ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးတွင် သွေးစွန်းထင်းမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ချီ…”

လေးဦးသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေစဉ်…

ရုတ်တရက် မြားတစ်စင်းသည် အကွာအဝေးကွာဟချက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူသည် သုံးဦးကို ခုခံရင်း အကြပ်အတည်းဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာသော မြားကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိဘဲ ရှောင်ထွက်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ရွှပ်…”

မြားသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားပြီး သူ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။ ဘယ်ဘက်ပုခုံးမှ သွေးများသည် တစ်စက်ချင်း စီးကျလာသည်။

“ယုတ်မာလိုက်တဲ့လူတွေ…”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်သူသည် လူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း လှပသောမျက်ဝန်းနှစ်ဖက်တွင် အေးစက်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟီးဟီး… ဟိတ်ကောင်လေး… ဒီနေ့မင်း အတောင်ပံတပ်ထားလည်း ထွက်မပြေးနိုင်ဘူး…”

အကြီးအကဲချန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆုကြေးစာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်လှစ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပြောစမ်း… ဒီဆုကြေးစာရင်းပေါ်ကလူနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုဆက်နွယ်မှုရှိလဲ… သူဘယ်မှာလဲ…”

ဆုကြေးစာရင်းပေါ်တွင် ထူးခြားလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံတူပုံဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ရွှေရောင်နန်းဆောင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ဝတ်ရုံသည် လှပစွာ လွင့်မျောနေသည်။ အနက်ရောင်ဆံပင်များသည် ဖျော့ဖျော့လှုပ်ရှားနေပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးလို သန့်စင်လှပသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်သည် လှပသောအလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိပြီး ကြယ်များနှင့်တူသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေမြူခိုးများဖြင့် မှုန်ဝါးနေပြီး ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပုံတူပုံအောက်တွင် စာတစ်ကြောင်းရေးထားသည်။

“ဤသူ၏တည်နေရာသဲလွန်စကို ပေးသူအား ဆုကြေးငွေ သိန်း ၁၀၀ ၊ ဤသူကို သတ်ဖြတ်သူအား ဆုကြေးငွေ သိန်း ၅၀၀ ”