ပစ္စည်းလည်းငါယူမယ်၊ လူလည်းငါယူမယ်
Vol. 9 Ch. 134
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ပေါ်ရှိ မိန်းမငယ်ပုံတူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်းအရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက အေးစက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မသိဘူး…”
“လိမ်နေတာပဲ…”
သိုင်းသမားတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“အခုလေးတင် ဝမ်လင်စားသောက်ဆိုင်မှာ မင်းရဲ့မျက်နှာကို ငါမြင်ခဲ့တယ်… ဒီပုံတူထဲက မိန်းမနဲ့ အနည်းဆုံး ခုနစ်ပုံရှစ်ပုံလောက် တူတယ်… မသိဘူးလို့ မင်းရဲရဲဝံ့ဝံ့ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့…”
ချန်အကြီးအကဲက ပြင်းထန်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။
“ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်ရင် နာကျင်မှုနည်းနည်းလျော့ခံရမယ်… မဟုတ်ရင် အသက်ရှင်လျက်နဲ့လည်း မရှင်နိုင်၊ သေချင်လျက်နဲ့လည်း မသေနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို မင်းကို ငါသိစေမယ်…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ အသံသည် အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မသိတာက မသိတာပဲ… လောကကြီးက ကျယ်ပြန့်လှတယ်။ ထူးဆန်းတာတွေလည်း မနည်းဘူး… မျက်နှာတူတာက ထူးဆန်းတာမဟုတ်ဘူး…”
အစောပိုင်းတွင် စကားပြောခဲ့သော သိုင်းသမားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပါးစပ်ဖွင့်ပြောသည်။
“မင်းတို့က ဒီလူကို ရှာနေတာက ငွေကြေးအတွက်ပဲမဟုတ်လား… ငွေကြေးဆိုရင် ငါပေးနိုင်တယ်…”
“အို့…”
ချန်အကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ပုံတူစာရွက်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။
“ဒီလူအတွက် ဆုလာဘ်က ငွေကျပ် သန်း ၅၀ ပဲ… မင်းမှာ ဘယ်လောက်ငွေကြေးရှိလို့လဲ…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် ခဏတွေးတောပြီးမှ ဆိုသည်။
“ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် ငွေကျပ် သန်း ၅၀ ငါပေးမယ်…”
ငွေကျပ် သန်း ၅၀ …
ထိုနေရာ၌ရှိသူများ၏ မျက်လုံးများသည် အံ့သြမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
လူအားလုံးက မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မျက်နှာမပြဘဲ အနည်းငယ်သာမန်ပုံပေါက်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူလူငယ်သည် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ငွေကျပ် သန်း ၅၀ ဟူသော ပမာဏကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ချန်အကြီးအကဲက မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“အသက်ငယ်ရွယ်တာတောင်မှ စကားက သိပ်ကိုကြီးကျယ်တာပဲ… မင်းရဲ့ပါးစပ်တစ်ခုနဲ့တင် ငါယုံလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် စကားများများ မပြောတော့ဘဲ လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်သည်။
ဘုန်း...
ဖျော့တော့သော ကျောက်စိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး သစ်သားသေတ္တာငါးလုံးသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဒီထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေရှိတယ်… သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးထဲမှာ တစ်ထောင်စီပါတယ်… စုစုပေါင်း တန်ဖိုးက ငွေကျပ် သန်း ၅၀ ထက် ပိုတယ်…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ပြောသည်။
ဟင်…
သစ်သားသေတ္တာငါးလုံးကို ကြည့်ရင်း ချန်အကြီးအကဲအပါအဝင် လူအားလုံးသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။
သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့တက်လာပြီး သစ်သားသေတ္တာများကို တစ်လုံးချင်းဖွင့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပျံ့လွင့်ထွက်လာသည်။
သစ်သားသေတ္တာများထဲတွင် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးထောင်ပဲ…”
“ဒီကောင်လေးက သိပ်ကိုချမ်းသာတာပဲ… ငွေကျပ်သန်း ၅၀ ကို ပြောရင်ပြောရုံနဲ့ ထုတ်ပြလိုက်တာပဲ…”
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံး သေတ္တာ ၅ လုံးကို ကြည့်ရင်း လူများသည် တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘတက်မှုနှင့် အံ့သြမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဒါက ငွေကျပ်သန်း ၅၀ ဖြစ်သည်။
သူတို့တစ်သက်လုံး ဒီလောက်များတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။
ဥရှီ မြို့ရှိ ထိပ်တန်းမိသားစုအနည်းငယ်ပင်လျှင် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ယူရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
သို့သော် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ဤသို့လွယ်ကူစွာ ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ချန်အကြီးအကဲက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူကို သံသယဖြစ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မေးသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ…”
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးသေတ္တာ ၅ လုံး ထက် ချန်အကြီးအကဲကို ပို၍စိတ်ဝင်စားစေသည်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် သစ်သားသေတ္တာများကို လေထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည့် နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။
ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုရှိမည်မှာ သေချာသည်။
ဂိုဏ်းသုံးခုထဲတွင်ပင် အတွင်းစည်းတပည့်များနှင့် ထူးချွန်သူအချို့သာ သိုလှောင်ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။
ထို့ပြင် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်သူများသာ သိုလှောင်ရတနာကို အသုံးပြုနိုင်သည်။
သို့သော် ဤလူငယ်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သာရှိသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် ထိုသူတွင် သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုရှိရုံမက ၎င်း၏အဆင့်သည်လည်း သာမန်မဟုတ်ဘဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူများပင် လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနိုင်သည့်အဆင့်ဖြစ်သည်။
“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ ငါပေးပြီးပြီ… ငါသွားတော့မယ်…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် စကားများများ မပြောလိုဘဲ ကိုယ်လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ခဏစောင့်ဦး…”
ချန်အကြီးအကဲသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူထွက်သွားမည့်ပုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ အကြည့်များသည် တင်းမာလာသည်။
“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ ငါပေးပြီးပြီ… လူကို သိပ်မဖိအားပေးနဲ့…”
ချန်အကြီးအကဲက သူ၏လက်ထဲရှိ ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ အော်ရယ်လိုက်သည်။
“ကောင်လေး… ဒီနေ့ဆိုရင် ပစ္စည်းလည်းငါယူမယ်… လူလည်းငါယူမယ်… ဒီလောကကြီးက အားနည်းသူကို အားကြီးသူက စားသုံးတယ်ဆိုတာ သဘာဝပဲ… အပြစ်တင်ချင်ရင် မင်းကိုယ်မင်း အားနည်းနေလို့လို့ပဲ အပြစ်တင်လိုက်…”
“အရှက်မရှိလိုက်တာ…”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ အကြည့်များသည် ဒေါသထွက်လာပြီး ဓားရှည်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားကာ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။
“မင်းတို့က လူများပြီး အင်အားသာနေလို့ပဲ မဟုတ်လား… တကယ်လို့ အရည်အချင်းရှိရင် ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ကြည့်ပါလား…”
ချန်အကြီးအကဲက မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“ကလေးပဲ ကလေးပဲလေ… ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ကင်းစင်လိုက်သလဲ… အားသာချက်ရှိနေတာကို ဘယ်သူက မင်းနဲ့ တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ပြီး ကစားမှာလဲ… သူ့ကို ဖမ်းလိုက်… ပြီးရင် ဖြည်းဖြည်းခံစားပြီး စစ်ဆေးမယ်…”
“သတ်…”
ချန်အကြီးအကဲ၏ အမိန့်ပေးသံတစ်ချက်ထွက်လာသည်နှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူ နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ၎င်းတို့၏ထူးချွန်သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူထံသို့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လာသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် ဆုတ်ခွာရန် နည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် သွားများကို ကျိတ်ထားပြီး အတင်းရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရတော့သည်။
ဘုန်း…
သုံးဦးစလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပြင်းထန်လှပြီး ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လေထုသည် ပေါက်ကွဲသံဖြစ်ပေါ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဖျတ်…
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် မူလကတည်းက ဒဏ်ရာရထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ အာရုံမထားမိသည့်အချိန်တွင် လက်ဖဝါးဖြင့် ထပ်မံထိုးနှက်ခံရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်ကာ ခြေလှမ်းများ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြစ်သွားသည်။
“လဲသွားစမ်း…”
ဤအခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ နောက်ကျောတွင် ရပ်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်းရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်လုံးသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ နောက်ကျောကို လက်ဖဝါးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အကျပ်အတည်းအခိုက်အတန့်တွင်…
ဝှစ်…
ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးသည် ဥက္ကာခဲတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။
ဘုန်း…
အသက်လတ်ပိုင်းရှိ သိုင်းသမားသည် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ဦးခေါင်းသည် ကျောက်စရစ်ခဲဖြင့် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရပြီး ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားကာ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင်များ လှစ်ခနဲ ပျံ့ကျဲသွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ…”
လူအားလုံးသည် အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်း အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“လော့ချန်…”
မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်မှ လူတစ်ဦးသည် အပြေးအလွှားရောက်လာသည်။ ထိုသူသည် လော့ချန်ပင်ဖြစ်သည်။
“ဟေ့… လင်ချူးလန်… တကယ်ပဲ မင်းပဲပေါ့…”
လော့ချန်သည် မြင်းကျောကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်လုံးသည် ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။
ချန်အကြီးအကဲသည် လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။
“မင်းမသေသေးဘူးပေါ့… အဲ့ဒီသုံးယောက်ကရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ…”
လော့ချန်သည် ချန်အကြီးအကဲကို မိုက်မဲသူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုမျိုး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
“ငါမသေဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့အကျိုးဆက်ကို ထပ်ပြီးပြောနေဖို့ လိုသေးလား…”
ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် လုံးဝမည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မထင်မှတ်ထားမိဘူး… ငါမျက်စိလွဲသွားတာပဲ… ဒါပေမဲ့ မင်းက အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လွတ်လာတာတောင် ဒီမှာ သေဖို့ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့… မင်းထင်နေတာလား… မင်းက သူ့ကို ကယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့…”
ချန်အကြီးအကဲက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူသည် လင်ချူးလန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“မင်းဒီကို မလာသင့်ဘူး…”
လင်ချူးလန်သည် တစ်လကျော်ကြာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်မလာခဲ့သဖြင့် လော့ချန်သည် အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်လာသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
သို့သော် ဤအရာက သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် လော့ချန်ကို ဆွဲထည့်လိုက်မိသလိုခံစားရသည်။
ရန်သူဘက်တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူ သုံးဦးရှိပြီး ကျန်သူများလည်း အင်အားနည်းသူများ မဟုတ်ပေ။
လင်ချူးလန်သည် သူဒဏ်ရာမရထားခဲ့လျှင် နှစ်ဦးပေါင်းပြီး အသက်ရှင်ရန် အနည်းငယ်မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးသည်ဟု တွက်ဆထားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် သတ်ဖြတ်ခံရရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
လော့ချန်သည် ဝိုင်းအုံလာသော လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အခုချိန်မှာ ငါထွက်သွားချင်လည်း နောက်ကျသွားပြီထင်တယ်…”
လင်ချူးလန်သည် အသက်ကို တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“ငါသူတို့ကို တားထားမယ်… မင်း အခွင့်အရေးရှာပြီး ထွက်ပြေးလိုက်…”
ယခုအချိန်တွင် တစ်ယောက်လွတ်နိုင်ရင်လည်း တစ်ယောက်ပင်။
ချန်အကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်မနေနဲ့တော့… ဒီနေ့မှာ မင်းတို့တစ်ယောက်မှ မလွတ်နိုင်ဘူး… ကောင်စုတ်လေး… မင်းကိုယ်မင်း သေဖို့ လာရှာတာဆိုတော့ ငါမင်းကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်…”
လော့ချန်ကို အကြည့်တင်းတင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ချန်အကြီးအကဲသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဟုန်သည် မြင့်တက်လာကာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လော့ချန်ထံသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။
လင်ချူးလန်သည် တားဆီးရန် လက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးမှ လော့ချန်က သူ့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ဓားမဆွဲဘဲ လော့ချန်သည် လက်ယာလက်ဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး ရိုးရှင်းစွာ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း…
လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် ချန်အကြီးအကဲ၏ ပြင်းထန်သော လက်ဖဝါးစွမ်းအင်သည် ချက်ချင်းပင် အေးခဲပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထို့နောက် မရိုးမသန့်သော လက်သီးစွမ်းအား တစ်ခုသည် မတားဆီးနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ဖိသိပ်လာသည်။
ချန်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူခံစားလိုက်ရသည်မှာ ထိုးနှက်လာသော သေးငယ်သည့်လက်သီးသည် လက်သီးတစ်ခုမဟုတ်တော့ဘဲ တောင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သွားပြီး မြန်ဆန်စွာ တိုက်ခတ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။