လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လင်ချူးလန်

ဘုန်း…

လူအားလုံး၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် မာန်တက်နေသည့် ချန်အကြီးအကဲ၏ ညာလက်မောင်းသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြိုကွဲသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများသည် မရပ်တန့်နိုင်သည့်အလား ပန်းထွက်လာသည်။

“လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရစေတယ်ပေါ့...”

လင်ချူးလန်၏ သန့်ရှင်းလှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုနေရာတွင် မှင်သက်မိစွာ ရပ်တန့်နေမိသည်။

သူ၏ လော့ချန်နှင့်ပတ်သက်သည့် အမှတ်တရများသည် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုသည့်အချိန်တွင် ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်သို့ ရောက်ရှိခါစဖြစ်ပြီး အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် လင်ချူးလန်သည် လော့ချန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဤရေဝဲထဲသို့ လော့ချန်ကို ဆွဲမထည့်လိုခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုမြင်ကွင်းသည် လင်ချူးလန်၏ လော့ချန်အပေါ် ထင်မြင်ချက်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

ဤသို့တိုတောင်းသော တစ်လမှ နှစ်လအတွင်း လော့ချန်ထံတွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လော့ချန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် ဤမျှလောက် အံ့သြဖွယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီပင်။

“အဟွတ်...”

ချန်အကြီးအကဲသည် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ဒီကောင်က သာမန်မဟုတ်ဘူး… အားလုံးပေါင်းပြီး သတ်လိုက်ကြစမ်း၊ လေးတွေ အသင့်ပြင်… ပစ်...”

သူ၏အမိန့်ပေးသံတစ်ချက်ထွက်လာသည်နှင့် အပြင်ဘက်တွင် ဝိုင်းအုံထားသည့် လူလေးငါးဦးသည် ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့၏ လေးများကို တင်ကာ လော့ချန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တစ်ဆက်တည်းမှာပင်…

ရှူး... ရှူး... ရှူး…

မြားများသည် လော့ချန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်နေရာအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

သို့သော် လော့ချန်သည် ရှောင်တိမ်းရန် လုံးဝမရည်ရွယ်ခဲ့ဘဲ နောက်ထပ်လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း…

လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် လေထုသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အနီးကပ်ရောက်လာသော မြားများသည် ဦးတည်ရာလွဲချော်သွားသည်။ အချို့ လွတ်ထွက်လာသော မြားများပင် အားမရှိတော့ဘဲ လော့ချန်၏ အရေပြားကို ခြစ်ရာပင် မဖြစ်ပေ။ ထို့ပြင် မြားများသည် လော့ချန်၏ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့သည့်အခါ တင်တင်ဟူသော သတ္တုထိမှုသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံး လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဤကာလအတွင်း အဆင့်ကို ခိုင်မာစေပြီးနောက် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုသည် များစွာတိုးတက်လာပြီး ပြင်ပသိုင်းပညာသည် ကြီးကျယ်အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းသည် များစွာတိုးတက်လာသည်။ ဤသာမန်လေးနက်မြားများသည် သူ့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေရန် ခက်ခဲလှသည်။

“သတ်...”

မြားမိုးရွာပြီးနောက် ချန်အကြီးအကဲသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ နှစ်ဦးနှင့်အတူ လော့ချန်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရန် ထွက်လာသည်။

ဒဏ်ရာမရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ နှစ်ဦးက ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်လာသည်။

“တိမ်ဖြတ်လက်သီး...”

ဘယ်ဘက်ရှိ ကိုယ်လုံးကြီးမားသော အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများသည် မြင့်တက်လာကာ ဝတ်ရုံကို စုတ်ပြဲသွားစေသည်။ လက်သီးတစ်ချက်သည် မတားဆီးနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် လော့ချန်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လာသည်။

“တိမ်ဖြတ်ရေကွဲ...”

အခြားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကိုယ်လုံးရှည်လျားပြီး လှံရှည်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဆံဖြူသူအိုကြီးတစ်ဦးက သူ၏လက်မောင်းကို မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ လှံရှည်သည် မြွေကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ်ကျည်းသွားကာ ချက်ချင်းပင် ဖြောင့်တန်းသွားပြီး ထူထပ်သော လှံရိပ်များသည် လော့ချန်၏ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားသည်။

“လော့ချန် သတိထား...”

လင်ချူးလန်၏ အသံသည် စိုးရိမ်တကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသုံးဦးသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများက အလွန်ကြွယ်ဝပြီး အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူသည် ယခင်က ဤအချက်ကြောင့် သာမန်မဟုတ်သော ထိခိုက်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

“နောက်ကျသွားပြီ... မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့သုံးယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရရင် ဒီမှာ သေရမှာပဲ...”

ချန်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် အဆိပ်သင့်စွာ ပြုံးနေပြီး ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လော့ချန်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကာ သူ့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့နဲ့ ကစားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး...”

လော့ချန်သည် ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းလိုစိတ်မရှိပေ။

သူ၏ ညင်သာသော အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်…

ကြယ်ကြွေဓားသည် ဓားအိမ်မှထွက်လာပြီး ထက်ရှသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ပျံ့လွင့်ထွက်လာသည်။

“ကောင်းကင်ယံ တစ်ဖြတ် လေတိမ်ရပ်တန့်...”

ချီ... ချီ... ချီ…

ကြယ်ကြွေဓားသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောက်ပသော ဓားရိပ်များသာ လှုပ်ရှားနေသည်။

လှံရိပ်များသည် ပြိုကွဲသွားပြီး ကိုယ်လုံးကြီးမားသည့် အမျိုးသား၏ လက်သီးသည် တိုက်ရိုက်ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်…

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...

ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်လာသော နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရက်စက်စွာ ပြုံးနေမှုများ မပျံ့လွင့်ရသေးခင်မှာပင် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများ ယှက်ထွေးစွာ ပျံ့ကျဲသွားသည်။

“ဘာလဲ...”

နောက်ဆုံးတွင် ပြေးလာသော ချန်အကြီးအကဲသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်စွာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်ထွက်လာသည်။

သူတို့သုံးဦးပူးပေါင်းပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူများသည် လက်နှစ်ဖက်ပင် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

အောင်မြင်မှုမှာ အမြဲတမ်းဖြစ်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက ဓားတစ်ချက်ဖြင့် နှစ်ဦးကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤအရာသည် ဖြစ်နိုင်သေးသည်လား။

“ပြေး...”

စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လုံးဝမရှိတော့သဖြင့် ချန်အကြီးအကဲသည် မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမှမရှိဘဲ ကိုယ်လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ကိုယ်လှည့်လိုက်သည့်အခိုက် အေးစက်သော ဓားအလင်းတစ်ခုသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလာသည်။

ဝှစ်...

သွေးများသည် ရေပန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်အကြီးအကဲ၏ ဦးခေါင်းသည် တိုက်ရိုက်လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ချန်အကြီးအကဲ သေသွားပြီ... အမြန်ပြေးကြစမ်း...”

အနည်းငယ်ကျန်ရှိသော လူလေးငါးဦးသည် ထိတ်လန့်စွာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ဤဘေးဒုက္ခပြဿနာနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလိုကြသည်။

လော့ချန်သည် နောက်ဆက်တွဲဒုက္ခများ မကျန်ရစ်စေလိုသဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်လာသည်။

ရှူး...

ထို့နောက်တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ချူးလန်လည်း ထွက်လာပြီး လော့ချန်နှင့် တူညီသော အကြံဖြင့် လှုပ်ရှားလာသည်။

ကျန်ရှိသော လူငါးဦးသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသဖြင့် လော့ချန်နှင့် လင်ချူးလန်တို့ကို မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

အသက်ရှူသံအနည်းငယ်အကြာတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းလေးလောင်း ထပ်မံတိုးလာသည်။

လော့ချန်သည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို စစ်ဆေးရန် တစ်ဦးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသက်ရှင်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

“လူငယ်သူရဲကောင်း… ကျွန်တော်… ကျွန်တော်က အမိန့်နာခံရုံပါ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”

လော့ချန်ဖမ်းမိသော လူငယ်သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေပြီး အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံလာသည်။

လော့ချန်သည် လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုလူငယ်ကို လင်ချူးလန်ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းကို အပ်လိုက်ပြီ…”

ထိုလူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် လင်ချူးလန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွတ်နေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြောသည်။

“လူငယ်သူရဲကောင်း… တကယ်ပါ… ကျွန်တော့်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး… ချန်အကြီးအကဲတို့က မင်းကို ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ပေါ်က လူနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ထင်လို့…”

ချီ...

လူငယ်၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဓားအလင်းတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဓားတစ်ချောင်းသည် သူ၏လည်ချောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အ... အ...

လူငယ်၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လာပြီး လက်များဖြင့် ကမောက်ကမဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အသက်ထွက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူသည် လင်ချူးလန်က အသေးစိတ်စစ်ဆေးမေးမြန်းမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လင်ချူးလန်သည် တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“ဒီလူတွေနဲ့ ပြောစရာဘာမှ မရှိဘူး…”

လော့ချန်သည် ပခုံးတစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး ဤသည်မှာ သူ၏အရေးကိစ္စဖြစ်သဖြင့် မိမိသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စရာ မရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် လင်ချူးလန်သည် ချန်အကြီးအကဲ၏ အလောင်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“အင်း… ဒါက သူတို့ပြောနေတဲ့ ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ပေါ့…”

လော့ချန်သည် လိုက်လျှောက်သွားပြီး ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များသည် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ပေါ်တွင် ရွှေလှံစံအိမ်တော်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရေကန်ဘေးတွင် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်တည်နေပြီး ပန်းမျိုးစုံ၏ဘုရင်မကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝိညာဉ်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ပြည့်စုံနေသည်။

“လှလိုက်တာ…”

ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် စကားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

တစ်ချက်သာ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ပုံတွင်ရှိသော အမျိုးသမီးသည် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေသည်။

လော့ချန်မြင်ဖူးသည့် အမျိုးသမီးများထဲတွင် ယွမ်မန်လီသာလျှင် ပုံတွင်ရှိသော အမျိုးသမီးနှင့် ယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထူးခြားသည့် ကျက်သရေရှိမှုများရှိသည်။ ယွမ်မန်လီသည် လမင်းနန်းတော်မှ နတ်သမီးကဲ့သို့ လောကီရေးရာများနှင့် ကင်းကွာပြီး ဖုန်မထိတစ်ထိဖြစ်သည်။

ပုံတွင်ရှိသော အမျိုးသမီးသည် နောက်ထပ်ထူးခြားသော ကျက်သရေရှိမှုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ပန်းမျိုးစုံ၏ဘုရင်မကဲ့သို့ ထူးချွန်သောအမူအရာနှင့် အကြည့်များထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသာ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။

လော့ချန်၏ ပုံတွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကို ချီးကျူးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်ချူးလန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်း အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ကို လှမ်းယူကာ နှာခေါင်းထဲမှ တစ်ချက်ညည်းသံထွက်လာသည်။

“ပေါ့ပျက်လိုက်တာ...”

လော့ချန်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“လှပတဲ့ မိန်းကလေးကို ချီးကျူးရုံပါကွာ… ငါ တကယ်ကိုပဲ သာမန် ပြောလိုက်တာပါ… ဒါနဲ့ ဒီဆုကြေးထုတ်ထားတဲ့ စာရွက်ပေါ်က လူကို မင်းသိတာလား...”

လင်ချူးလန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“မသိဘူး…”

လော့ချန်သည် အံ့သြစွာ မေးသည်။

“ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ ဆုလာဘ်ကြေညာစာရွက်ကြောင့် မင်းကို လိုက်သတ်တာလဲ...”

“မသိဘူး…”

လော့ချန်သည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်နေသူကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အဘယ့်ကြောင့် သတ်ပစ်လိုက်သည်ကို မသိဘဲ လင်ချူးလန်၏ အထောက်အထားနှင့်ပတ်သက်ပြီး သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ၏ လူသတ်မှုသည် လော့ချန်ရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး လင်ချူးလန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို မည်သူမျှ မသိစေလိုပုံရသည်။

သူ၏ အထောက်အထားသည် အဘယ်အရာဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် သတိထားရသနည်း…။