ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များသည် ခြေထောက်ပျော့သူများဖြစ်သည်

လော့ချန်၏အကြည့်သည် မြေပေါ်ရှိ စွမ်းအင်ဆေးလုံးများထည့်ထားသည့် သစ်သားသေတ္တာဆီသို့ ရောက်သွားပြီး လင်ချူးလန်၏အထောက်အထားနောက်ကြောင်းကို ပို၍သိချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။

ယခုလေးတင် လင်ချူးလန်က ထိုသစ်သားသေတ္တာကို လေထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည့်မြင်ကွင်းကို သူလည်း တွေ့လိုက်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် သိုလှောင်ရတနာပစ္စည်းကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးထောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤအရာတစ်ခုစီသည် မယုံနိုင်စရာပင်။

ရုတ်တရက် လော့ချန်သည် ဆုလာဘ်စာရင်းပေါ်ရှိ လှပသောမိန်းမပုံတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုပုံထဲက မိန်းမငယ်၏မျက်လုံးများသည် လင်ချူးလန်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသလို ထင်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ချူးလန်က လော့ချန်၏အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး ပါးစပ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ဒီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေကို မင်းယူထားလိုက်ပါ…”

လော့ချန်တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘာ့ကြောင့်လဲ…”

လင်ချူးလန်က ဆိုသည်။

“ဒီနေ့ မင်းမရှိရင် ငါ… မဟုတ်ရင်…”

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကိုကယ်တာက ဆုလာဘ်လိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူး…”

သူက လင်ချူးလန်ကိုသာ ကယ်ချင်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

တစ်ခြားလူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူကယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုစကားကိုကြားတော့ လင်ချူးလန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တစ်ခုခုပြောရန်ပြင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ညည်းသံတစ်ခုထွက်လာပြီး အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်မှ သွေးစက်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

“မင်းဒဏ်ရာက မသေးဘူး… ငါအရင် မင်းအတွက် မြားကို ဆွဲထုတ်ပေးမယ်…”

“မလိုပါဘူး…”

လင်ချူးလန်က ဗီဇအလျောက် တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ငြင်းလိုက်သည်။

လော့ချန်က သူမဘာကိုစိုးရိမ်နေမှန်း သိတာကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“စိတ်ချပါ… ငါက မြားကိုထုတ်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရုံပဲ… တခြားမလိုအပ်တာတွေ မလုပ်ပါဘူး…”

လင်ချူးလန်က ခဏမျှဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သည်းခံထားနော်…”

လော့ချန်က လင်ချူးလန်နောက်သို့ အလျင်အမြန်ရောက်သွားပြီး ကြယ်ကြွေဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းကာ မြားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖဝါးနှင့် မြားအတိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“အာ့…”

လင်ချူးလန်ထံမှ သွေးတစ်ပွက်ထွက်လာပြီး ဒဏ်ရာမှလည်း သွေးများစီးကျလာသည်။

သွေးအလွန်အမင်းဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။

လော့ချန်က သူမကို ချက်ချင်းထိန်းဖမ်းလိုက်ပြီး နက်မှောင်သောအနီရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ကြယ်နှစ်ပွင့်ဒဏ်ရာကုသဝိညာဉ်ဆေးလုံး… မြန်မြန်သောက်လိုက်…”

လင်ချူးလန်က လော့ချန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

လော့ချန်က သူမကို ထိုင်ရန်ထောက်ကူပေးပြီး ဆိုသည်။

“မင်းဒဏ်ရာက မသေးဘူး… အရင်ထိုင်ပြီး ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်သက်သာအောင် လုပ်ထားဦး… ငါ မင်းအတွက် ကာကွယ်ပေးမယ်…”

“အင်း…”

လင်ချူးလန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ညစ်ပတ်လွန်းသည်ဟု ထင်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အနီးအနားရှိ လေကွယ်မျက်ကွယ်ဖြစ်သည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုနောက်သို့ သွားကာ ထိုင်လျက် ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ကုသရန် စတင်လိုက်သည်။

ဤသည်က လော့ချန်အတွက် အဆင်ပြေသွားသည်။

သူသည် ယခုလေးတင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများ၏ အလောင်းများကို မြင်နေရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် အလဟဿဖြစ်မည်ကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ယခုတော့ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်စရာမလိုတော့ပေ။

ဤလူများထံမှ ပစ္စည်းများကို အားလုံးစုဆောင်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်များကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဤလူများ၏ သိုင်းဝိညာဉ်အဆင့်များသည် ကြယ်တစ်ပွင့်မှ ကြယ်သုံးပွင့်အတွင်းရှိပြီး ၎င်းတို့အနက် ချန်အကြီးအကဲ၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကာ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်ရှိသည်။

ဤသိုင်းဝိညာဉ်များကို အကုန်စုပ်ယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် အားပြည့်ဝသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဝင်ကာ လက်မောင်း၊ ခြေထောက်များကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူ၏ဒျန်တန်အတွင်းရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်သည် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပြင်းထန်စွာ တက်ကြွလာကာ ဒျန်တန်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသည်။

တဖြည်းဖြည်း နဂါးချီစွမ်းအင်၏ မူလချောမွေ့သော ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် လှိုင်းပုံစံအမှတ်အသားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ခုခုထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

“ဒီလောက်မြန်မြန် အပြောင်းအလဲဖြစ်လာတာလား...”

နဂါးချီစွမ်းအင်၏ အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိသဖြင့် လော့ချန်၏စိတ်ထဲတွင် မီးတောက်လောင်လာသည်။

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်တွင် အလွှာကိုးခုရှိပြီး တစ်လွှာတိုးလာတိုင်း အင်အားသည် များစွာတိုးတက်လာသည်။

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် ပထမအလွှာတွင် လော့ချန်သည် ပေါင်ငါးထောင်အင်အားကို ရရှိခဲ့ပြီး ပဉ္စမအလွှာသို့ ရောက်သောအခါ ပေါင်တစ်သောင်းနီးပါးအင်အားကို ရရှိခဲ့သည်။

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် ဆဌမအလွှာသို့ ရောက်လျှင် အင်အားသည် ပို၍တိုးတက်လာမည်မှာ သေချာသည်။

“စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် ဆဌမအလွှာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ငါ့စွမ်းအားအဆင့်ကလည်း တက်လာမှာ… ဒါဆိုရင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခုနှစ် ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တစ်ခါတည်း ရောက်နိုင်မှာ…”

လော့ချန်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဤခရီးထွက်လာသည်မှာ မမှားကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အင်အားစုစည်းရန် တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်လုပ်နေခဲ့လျှင် စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် ဆဌမအလွှာသို့ ရောက်ရန် အချိန်မည်မျှကြာမည်မသိပေ။

လင်ချူးလန်သည် ဒဏ်ရာကို ဆက်လက်ကုသနေဆဲဖြစ်ရာ လော့ချန်သည် သန့်ရှင်းသည့်နေရာတစ်ခုသို့ လှမ်းသွားပြီး ရရှိထားသည့် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဤလူများ၏ ဥစ္စာဓနသည် မဆိုးလှပေ။ ဆေးလုံးများနှင့် ငွေများကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေကျပ်နှစ်သိန်းမှ သုံးသိန်းအထိရှိပြီး ၎င်းသည် မသေးသောပမာဏတစ်ခုဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် အနီးအနားရှိ လင်ချူးလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်က တော်တော်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တာပဲ… ဘယ်လိုနောက်ကြောင်းရှိမှန်း မသိဘူး…”

တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် တစ်ခြားသူများ၏အကြောင်းကို စဉ်းစားရန် အားအင်မရှိပေ။

ခဏကြာသောအခါ လင်ချူးလန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လော့ချန်က မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုနေသေးလဲ…”

“အင်း… တော်တော်လေး ပြန်လည်သက်သာလာပြီး လှုပ်ရှားလို့ရလောက်ပြီ…”

လင်ချူးလန်က ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ခြေများကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူမ၏တောက်ပသော မျက်လုံးများက လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“လော့ချန်… ငါ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားတယ်… တစ်လလောက်ကာလအတွင်းမှာ မင်းက ပြင်ပတပည့်ဖြစ်လာရုံတင်မကဘူး… စွမ်းအားအဆင့်ကလည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးကို ရောက်လာတယ်… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတောင် မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ…”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“အခွင့်အရေးတစ်ခုရလိုက်လို့ပါပဲ…”

လော့ချန်က ပိုမိုပြောလိုစိတ်မရှိမှန်း လင်ချူးလန်သတိပြုမိသဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပေ။

လူတိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များရှိသည်။ သူမတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လင်ချူးလန်က မှုန်မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းဆိုသည်။

“လော့ချန်… တကယ်တော့ ငါ မင်းကို အတော်လေး အားကျတယ်…”

လော့ချန်က အံ့သြသွားပြီး ဆိုသည်။ “ငါ့ကို အားကျတယ်ဟုတ်လား…”

လင်ချူးလန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။

“မင်းက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလာပေမဲ့ ဒါကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး… ငါသာဆိုရင် လွှတ်ထားလိုက်ပြီးပြီ…”

လော့ချန်က တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကျိမိသားစုနှင့် မာနထောင်လွှားသော မင်းသားတန်းကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို အထင်သေးစကားများဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“လွှတ်ထားလိုက်တာက လွယ်ပေမဲ့ ဒါက ချစ်ခင်သူတွေကို နာကျင်စေပြီး ရန်သူတွေကို ပျော်ရွှင်စေတယ်… ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးမားတဲ့သူဟာ တောင်တစ်သောင်းကို ဖြတ်ရစေကာမူ အဆုံးမှာတော့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာပါ...”

လင်ချူးလန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး ဒုတိယစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွန်းလင်းလာသည်။

လော့ချန်က ဆက်ပြီး ဆိုသည်။ “ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဝူးရှီမြို့ကို သွားမလို့… မင်း အတူလိုက်ချင်လား…”

လင်ချူးလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမသည် ဝူးရှီမြို့တွင် မတော်မတရား အထောက်အထား ပေါ်ထွက်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ထပ်မံစွန့်စားလိုခြင်း မရှိပေ။

“ငါလည်း ဂိုဏ်းကနေ ထွက်လာတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ… အခု ပြန်ပြီး တာဝန်တွေ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ပြင်နေတယ်…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“မင်းဒဏ်ရာက မသက်သာသေးဘူး… အရင်ဆုံး အနားယူထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ… ဒီနေရာကနေ အရှေ့တောင်ဖက် မိုင်ရာဂဏန်းလောက်မှာ မြို့လေးတစ်ခုရှိတယ်… အဲ့ဒီမှာ အနားယူလို့ရတယ်…”

“ကောင်းပြီ…”

လင်ချူးလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မြင်းများပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် လင်ချူးလန်က လော့ချန်ကို အလေးအနက်ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။

“လော့ချန်… ကျေးဇူးတင်တယ်… ဒီနေ့ရဲ့ ကယ်ဆယ်မှုကို ငါ တစ်သက်လုံး မမေ့ဘူး…”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “လက်တစ်ဖက်လှုပ်လိုက်ရုံပဲလေ… ဒီလောက်အလေးအနက်မလိုပါဘူး… နှုတ်ဆက်ပါတယ်…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လော့ချန်သည် အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းကို စီးကာ ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

လင်ချူးလန်က လော့ချန်၏ဝေးကွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရောင်စဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုက မှုန်မှိုင်းနေသော တိမ်များကို ဖြတ်ကာ မြေပြင်ကို လင်းထိန်စေသည်။

“ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးမားတဲ့သူဟာ တောင်တစ်သောင်းကို ဖြတ်ရစေကာမူ အဆုံးမှာတော့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာပါ…”

လင်ချူးလန်က ထိုစကားကို တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်။ ထို့နောက် မြင်းကို အရှေ့တောင်ဖက်သို့ တက်ကြွစွာ စီးနင်းထွက်ခွာသွားသည်။

---

ဝူးရှီမြို့...

မြို့၏နာမည်အတိုင်း မြို့တစ်ခုလုံးကို လွင်ပြင်ထဲရှိ အနက်ရောင်ကျောက်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အနီးကပ်ကြည့်လျှင် အနက်ရောင်တောင်တန်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် မြင်းကို မနားမနေ စီးနင်းလာပြီး နေ့လယ်ကျော်ပြီးချိန်တွင် ဝူးရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်မိသားစုသည် ဝူးရှီမြို့တွင် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သတ္တုတွင်းနှင့် လက်နက်ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို အထူးပြု လုပ်ကိုင်သည်။ မိသားစုတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ မများပေ။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူ ဆယ်ဦးမပြည့်ပေ။ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိသူလည်း တစ်ဦးသာရှိသည်။

မကြာသေးမီက ကြီးမြတ်သောချူမင်းဆက်နှင့် တာယွဲ့မင်းဆက်တို့သည် နယ်စပ်တွင် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားတော့မည်ဟု ကောလာဟလများထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လင်မိသားစုသည် လက်နက်နှင့်ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို လင်ကျန်းမြို့သို့ သယ်ယူကာ ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် လုံခြုံရေးအတွက် လင်မိသားစုသည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို ငှားရမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ထူးချွန်မှုအပြင် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်များဆိုသည့် အမည်တံဆိပ်သည်ပင် ဓားပြများနှင့် လူယုတ်မာများကို ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်သည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်စုံစမ်းလိုက်ပြီး လင်မိသားစု၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားပြီး မြင်းကို အလျင်အမြန် စီးနင်းသွားသည်။

“လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်… အခုဆို နေ့လယ်ကျော်သွားပြီ… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ဘယ်သူမှ မရောက်လာဘူးဆိုတော့ ဒီတာဝန်ကို လက်ခံဖို့ သတ္တိရှိတဲ့သူမရှိဘူးထင်တယ်…”

“ဟုတ်တယ်… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေက ခြေထောက်ပျော့တဲ့သူတွေချည်းပဲ… သူတို့ရောက်လာရင်တောင် အသုံးမကျတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ… သူတို့အတွက် အချိန်ဖြုန်းနေစရာမလိုပါဘူး… ရွေးချယ်မှုကို စတင်လိုက်ကြစို့…”

လော့ချန်သည် လင်မိသားစုအိမ်တော်တံခါးဝသို့ ရောက်သွားစဉ် အထင်သေးသော ရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။