မင်းကို ဖျက်ဆီးသူရဲ့ နာမည်က လော့ချန်
Vol. 10 Ch. 139
“လော့ချန်က တကယ်ပဲ ဝူမင်တို့ သုံးယောက်ကို လဲကျပြီး ထွက်သွားအောင် လုပ်မလို့လား…”
“ဒါက မာနကြီးလွန်းသွားပြီ… ဝူမင်က အိမ်သာစက္ကူလို နယ်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး…”
လော့ချန်က ကြယ်ကြွေဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအားလုံးသည် ယခင်ပြောခဲ့သည့် စကားများသည် ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုရုံသာ မဟုတ်မှန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
ဝူမင်သည် ဒေါသတကြီး မျက်နှာပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
သူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အာရုံခံစားမှုကို မဆုံးရှုံးသေးပေ။
အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် သူ့ထက် စွမ်းအားနိမ့်သည်ဖြစ်သော်လည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် စစ်မှန်သော သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ထိုသူသည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။
ဤတွင် ရန်သူကို အထင်သေးမိသည့် အကြောင်းပါဝင်နိုင်သော်လည်း လော့ချန်၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှ ခန့်မှန်းမြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဝူမင်သည် အနိုင်ရမည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်အပြည့်အဝ မရှိခဲ့ပေ။
သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကိုက်လျက် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်တစ်ဦးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ညီငယ်… တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေတယ်ဆိုရင်… သူ့ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးလိုက်စမ်းပါ… လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေကို အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ မထင်ကြစေနဲ့…”
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် လူနှစ်ဦး ပူးပေါင်းရမည်ဆိုသည်မှာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလျှင် အနည်းငယ် မျက်နှာပိတ်ဆို့သွားနိုင်သည်။
သို့သော် မျက်နှာထက် အနိုင်ရမှုသည် ပို၍အရေးကြီးသည်။
အောင်နိုင်သူသည် ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သူသည် ဓားပြဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာ ရှေးခေတ်ကတည်းက မပြောင်းလဲသော အမှန်တရားပင်ဖြစ်သည်။
ဝူမင်သည် ယနေ့တွင် လော့ချန်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပြီး သူ၏ အစပိုင်းအဆင့်တွင်ပင် အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
မျက်နှာကိစ္စမှာ နောင်တွင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိဦးမည်ဖြစ်သည်။
“ဟဲဟဲ… ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတယ်ဆိုတာ သေဒဏ်ကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်ယူတာပဲ…”
ရှောင်ညီငယ်ဟု ခေါ်သူသည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ရပ်တည်နေသည်။
လော့ချန်က အေးဆေးစွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်လုံးအတူတူ တက်လာကြစမ်းပါကွာ… ဒါဆိုရင် ဒုက္ခသက်သာမှာပေါ့…”
“မာနကြီးလွန်းတယ်…”
ဝူမင်သည် မျက်လုံးများဖြင့် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် သူတို့နှစ်ဦးပူးပေါင်းလျှင် လော့ချန်ကို မနိုင်နိုင်ဟူသော ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းကို ငါသတ်ရင် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်သလို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ… ဒူးထောက်လိုက်စမ်း… ကျားပြေးလက်သီးစွမ်းရည်…”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လျက် ဝူမင်သည် မြားတစ်စင်းသဖွယ် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝူမင်၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ပိုမိုရက်စက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်သည့်အခါ လေထုထဲတွင် ကျားဟိန်းသံတစ်ခု ရှည်လျားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကြယ်လေးပွင့်လက်သီးစွမ်းရည် ကျားပြေးလက်သီးပဲ… လက်သီးသံက ကျားဟိန်းသံနဲ့ တူတယ်… ဝူမင်ရဲ့ လက်သီးစွမ်းရည်အဆင့်က ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်နီးပါးရောက်နေပြီ… လော့ချန်က ဒီတစ်ခါတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်…”
လော့ရှာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက ဝူမင်အသုံးပြုသော လက်သီးစွမ်းရည်ကို မှတ်မိသွားပြီး မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်နှင့် ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်နီးပါးရှိသော ကျားပြေးလက်သီးစွမ်းရည်ကို သူမပင်လျှင် ခံနိုင်ရန် ယုံကြည်မှုမရှိသည့်အတွက် လော့ချန်သည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။
လော့ချန်သည် မရှောင်မတိမ်းဘဲ ဝူမင်၏ လက်သီးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သုံးပေအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါမှသာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
လက်သီးထိုးထွက်လာသည့်အခါ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ လေထုများ လှုပ်ခတ်လာပြီး ဧရာမအိုးကြီးတစ်လုံးပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ပင်ဖြစ်သည်။
“ဘုန်း...”
လက်သီးချင်း ချက်ချင်းဆိုသလို ထိမှန်လိုက်ပြီး လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝူမင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မယှဉ်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုသည် မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာကာ အလွန်အန္တရာယ်များသော ခံစားချက်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာသည်။
“ဝေါ့...”
လူအားလုံး၏ အံ့သြထိတ်လန့်သော အကြည့်များအကြား ဝူမင်သည် သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်လျက် နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်သွားပြီး ညာဖက်လက်မောင်းတစ်ခုလုံး၏ အရေပြားများ စုတ်ပြဲကာ သွေးများ စီးကျလာသည်။
ဤအချိန်တွင်ပင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုလည်း ဆက်လက်ရောက်ရှိလာသည်။
ဤရှောင်ညီငယ်ဟု ခေါ်သူမှာ ရှောင်ယိဟူသော ဓားသိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လော့ချန်တိုက်ခိုက်နေသည့် အကွာအဝေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရက်စက်စွာ ထိုးဖောက်လာသည်။
“ချင်း...”
ရှည်လျားသော ဓားတစ်ချောင်းသည် ရေစီးကဲ့သို့ ဝူမင်၏ နောက်ဆုတ်သွားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကပ်လျက် လော့ချန်၏ ဘယ်ဖက်ပခုံးကို ထိုးဖောက်လာသည်။
ဤဓားတစ်ချက်သည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဝူမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည့်အတွက် ကြည့်ရှုနေသူများပင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။
လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ပေါ့… မင်းက ဒီလောက်တောင် မရင့်ကျက်သေးဘူးပဲ…”
ထို့နောက်တစ်ကြိမ်တွင်…
ကြယ်ကြွေဓားသည် ညင်သာသော အသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လျက် နှင်းဖြူအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကြယ်ကြွေဓားစွမ်းရည် ဒုတိယပုံစံ - တိမ်ယံတည်မြဲခြင်း...”
ဓားအလင်းသည် လေနှင့်တူစွာ လျင်မြန်ပြီး တိမ်များနှယ် မထင်မရှား ဖြစ်နေကာ ခြေရာလက်ရာမရှိဘဲ ဓားတစ်ချက်သည် ရှောင်ယိ၏ လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသော ဓားကို တိကျစွာ ထိမှန်လွင့်ထွက်စေပြီး ဓားအရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ စောင်းထိုးထွက်သွားသည်။
“ဘာလဲ…”
ရှောင်ယိသည် ထိတ်လန့်စွာ အံ့သြသွားပြီး လော့ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဤမျှလျင်မြန်ပြီး ဓားသိုင်းနည်းပညာမှာ ဤမျှထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဓားအရှိန်သည် ပို၍လျင်မြန်သည်။
“အား…”
အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သွေးအလင်းတန်းများ ဖျန်းထွက်လာပြီး ရှောင်ယိ၏ ညာဖက်လက်မောင်းသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြယ်တံခွန်တစ်လုံးသဖွယ် သိုင်းပြိုင်စင်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားကာ နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရိုက်မိပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဟာ...”
သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူအားလုံးသည် ဤမြင်ကွင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် သိုင်းသမားနှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရပြီး စစ်ပွဲအခြေအနေကို ချက်ချင်း ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မျိုးမှနည်း။
လော့ချန်သည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ကြက်သေသေနေသည့် ဝူမင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝူမင်သည် အေးစက်သော ချမ်းအေးမှုတစ်ခုသည် ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ယခင်လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် သူသည် လော့ချန်၏ ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်မှန်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန်သာဖြစ်သည်။
“ဝှစ်...”
မျက်နှာကိစ္စကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဝူမင်သည် သိုင်းပြိုင်စင်အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။
သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် စွမ်းအားဖြင့် အလျင်ပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် လော့ချန်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်မမီနိုင်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဝူမင်သည် လှည့်ထွက်လိုက်သည့်အခါ မျက်စိရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လျက် အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အန္တရာယ်…”
ဝူမင်သည် ထိတ်လန့်စွာ အံ့သြသွားပြီး အကျပ်အတည်းအခိုက်အတန့်တွင် အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ကာ အားကုန်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
“ရွှပ်...”
သွေးအလင်းတန်းများ ဖျန်းထွက်လာပြီး ဝူမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိုင်နဲ့လျက် ပခုံးနေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
ဝူမင်သည် ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားလျက် ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ဖြင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။
ယခင်က သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် လျင်မြန်မနေခဲ့လျှင် ညာဖက်လက်မောင်းတစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။
“မင်း ထွက်ပြေးလို့မရဘူး…”
လော့ချန်သည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝူမင်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။
ဝူမင်သည် ဦးရေပြားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း အေးဆေးဟန်ဖြင့် အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။
“လော့ချန်… ငါက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပြင်ပစည်းအကြီးအကဲဆယ်ပါးထဲက အကြီးအကဲ ဆွန်ယင်ယန်ရဲ့ တပည့်ရင်းပဲ… မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆရာက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး… အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်… ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ငါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို လွှတ်ထားပေးမယ်…”
“ဆွန်ယင်ယန်ရဲ့ တပည့်ရင်းတဲ့လား…”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မော့လိုက်ပြီး အကြည့်များထဲတွင် ကစားရုံမျှသာ ဖြစ်နေသည်။
“မမှားဘူး… ငါ့ဆရာက အမြဲတမ်း တပည့်တွေကို အကာအကွယ်ပေးတတ်ပြီး ရန်ငြိုးကို မဖြစ်မနေ ပြန်ပေးဆပ်တတ်တယ်… မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မမှားစေနဲ့…”
လော့ချန်သည် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝူမင်သည် သူသည် ဆရာကို ကြောက်ရွံ့သည်ဟု ထင်လိုက်ပြီး ထပ်မံခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တွင် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေပြီး ယနေ့ခံစားရသည့် အရှက်တရားကို ရာပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ကျိန်ဆိုထားသည်။
ဤသည်မှာ မခက်ခဲသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ စီနီယာများအား ယနေ့ဖြစ်ရပ်ကို ပြောပြလိုက်လျှင် သူ့အတွက် ဦးဆောင်ပြီး လက်စားချေပေးမည့်သူများ ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အာဏာပြရန် အရည်အချင်းမရှိသေးပေ။
သို့သော် ဝူမင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုသည် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး… ကျားဟိန်းချောက်ကမ်းပါး…”
ဝူမင်သည် ထိတ်လန့်စွာ အံ့သြသွားပြီး ခြေဖဝါးကို တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်ကာ အားအပြည့်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထွက်လိုက်သည်။
လော့ချန်သည် မကြည့်ဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ထို့နောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လှမ်းကန်လိုက်သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း...”
အသံနှစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝူမင်သည် လျှပ်စီးဒဏ်ခံရသလို သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်လျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သိုင်းပြိုင်စင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။
“အား… အောက်တန်းစား… မင်း ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့… စောင့်ကြည့်ထား… တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန်မှာ မင်းကို ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းမယ်…”
ဝူမင်သည် သွေးများကို ဆက်လက်ချောင်းဆိုးလျက် လော့ချန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာထဲတွင် ရက်စက်သော အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်လျှံနေသည်။
“မင်း အခွင့်အရေးရလိမ့်မယ် မထင်နဲ့…”
လော့ချန်သည် ဝူမင်၏ ဒျန်တန်နေရာကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းလိုက်သည်။
“မင်း… မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ… မင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့…”
ဝူမင်သည် မျက်လုံးများဖြင့် ပြူးကြည့်လျက် အပြင်ပန်းတွင်သာ တင့်တယ်နေသော်လည်း လော့ချန်သည် သူ့ကို တကယ်ဖျက်ဆီးရဲလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ညာဖက်ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး…”
“ဖူး...”
အော်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝူမင်သည် သွေးတစ်ပွက်ကို မိုးပေါ်သို့ ဖျန်းထွက်လျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေထွက်သွားသော ဘောလုံးတစ်လုံးနှယ် မြေပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆွန်ယင်ယန်ကို ပြောလိုက်… မင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့သူရဲ့ နာမည်က လော့ချန်ပဲ…”
ဤကိစ္စမျိုးကို ဖုံးကွယ်ထား၍လည်း မရနိုင်ပေ။ နေရာတွင်ရှိသူအားလုံးကို နှုတ်ပိတ်လိုက်မှသာ ဖုံးကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် လော့ချန်သည်လည်း ဖုံးကွယ်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။
ဆွန်ယင်ယန်က သိသွားလျှင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ။
တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ပြီး ဖခင်အတွက် လက်စားချေမည်ပင်။