လင်မိသားစု၏သမီးလေး၊ ပြေးမြင်းလွင်ပြင်

ညအခါရောက်လာသည်နှင့်အတူ ကြယ်များက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

လင်မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် မီးရောင်အောက်တွင် မနက်ဖြန်အတွက် ကုန်သည်အဖွဲ့ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ရာတွင် အားလုံးကြိုးစား ပြင်ဆင်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် လင်မိသားစုအကြီးအကဲ၏ ညစာစားပွဲဖိတ်ကြားမှုကို ယဉ်ကျေးစွာငြင်းဆိုကာ ဧည့်ခန်းသို့ စောစောပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် နေ့ခင်းက မျိုချထားသော သိုင်းဝိညာဉ်များကို အပြည့်အဝသန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လော့ချန်သည် စိတ်ကို ဒျန်တန်ထဲသို့ နစ်မြုပ်စေကာ စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို စတင်လည်ပတ်လိုက်သည်။

အချိန်သည် တစစီဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

ရုတ်တရက်။

လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နဂါးအော်သံများသည် မသိမသာထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်နှင့် နံရံတစ်ခုသာ ခြားနေသော လော့ရှာဂိုဏ်း၏ အမျိုးသမီးတပည့်နှစ်ဦးသည် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရင်း ရုတ်တရက်နိုးလာကာ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမှုအရိပ်များ ထင်ဟပ်လျက်။

ထိုအချိန်ခဏအတွင်း သူမတို့သည် မသဲမကွဲ ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ၎င်းသည် သူမတို့၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော်လည်း သေချာစွာ စူးစမ်းလိုက်သောအခါ ဘာမှမရှိသလို အမှားအယွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

အခန်းထဲတွင်...

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ တောက်ပသောအကြည့်များသည် ညအမှောင်ကို ခဏတာဖြတ်ကျော်သွားသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူ ဆယ်ဦးကျော်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်တွေကို မျိုချလိုက်ရတာနဲ့တင် ဒီလောက်အကျိုးသက်ရောက်မှုကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး… နဂါးချီစွမ်းအင်မှာ အကြေးခွံတွေ စတင်ပေါက်ဖွားလာပြီ။ ဒီလိုဆိုရင် ငါရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ဖို့လည်း သိပ်မလှမ်းတော့ဘူး...”

ဒျန်တန်ထဲရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိသည့်အခါ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တက်ကြွမှုများ ပြည့်လျှံလာသည်။

ဤအချိန်တွင် မူလက မသိမသာဖြစ်နေသော နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကြေးခွံသေးသေးလေးများ ပေါက်ဖွားလာသည်။

နဂါးချီစွမ်းအင်သည် စွမ်းအင်လေပြွန်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း မသဲမကွဲ တရားထူးခြားသော သိက္ခာတင့်တယ်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

နဂါးအကြေးခွံများ အပြည့်အဝပေါက်ဖွားလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်သည် ဆဌမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ခန့်မှန်းတာက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူ နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့်၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို ထပ်မံမျိုချလိုက်လျှင် ဤအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ညစ်ညမ်းသောလေတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရင်း လော့ချန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လရောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် လင်ကျန်းမြို့ခရီးက ငါ့ကို စိတ်ပျက်စရာဖြစ်မလာဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

---

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လင်မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။

လင်မိသားစု၏ ကွင်းပြင်တွင် ကုန်စည်များတင်ဆောင်ထားသော မြင်းလှည်းဆယ်စီးကျော်သည် တန်းစီကာရပ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များက ဝိုင်းရံထားသည်။

ဤကုန်သည်အဖွဲ့တွင် လော့ချန်တို့ သုံးဦးအပြင် လင်မိသားစုကလည်း လူအင်အားများစွာ အားဖြည့်ထားသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူ လေးဦးပါဝင်ပြီး လင်မိသားစု၏ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများ၏ ထက်ဝက်နီးပါးရှိသည်။

လော့ချန်သည် ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လော့ရှာဂိုဏ်း၏ ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရော့တို့သည် ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။

ခဏအကြာ လင်မိသားစုအကြီးအကဲ လင်ချီဖန်သည် ထွက်လာသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ရှိသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို တွဲလျှောင်ထားပြီး မျက်နှာသည် လှပတင့်တယ်ကာ ကျက်သရေရှိသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေညင်းထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မြှစ်ဝါးပင်တစ်ပင်နှင့် တူသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ခုံးများကမူ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။

လင်မိသားစုအကြီးအကဲ လင်ချီဖန်သည် အနားသို့ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“သုံးဦးစလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ… ဒါက ကျွန်တော့သမီးလေး လင်ရွှမ်ပါ။ ဒီတစ်ကြိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို သူမက တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်မှာပါ”

“လော့ရှာဂိုဏ်း အပြင်စည်းတပည့် ကျိုးချင်းပါ… လင်သမီးလေးကို ဖူးမြင်ရပါပြီ”

“လော့ရှာဂိုဏ်း အပြင်စည်းတပည့် ကျိရော့ပါ”

လော့ချန်ကလည်း ပြောသည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း အပြင်စည်းတပည့် လော့ချန်ပါ”

“ဒီတစ်ကြိမ် သုံးယောက်သား ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးပါ”

လင်ရွှမ်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြသည်။ သို့သော် သူမ၏အကြည့်များသည် လော့ချန်ထံသို့ ရောက်သွားသောအခါ မျက်ခုံးများသည် အမှတ်မထင် အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

လင်ချီဖန်က ပြောသည်။ “မင်းတို့ရဲ့ မြင်းတွေကို လူတွေ ယူလာပေးပြီးပြီ။ ဘာမှပြဿနာမရှိရင် ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့”

“ကောင်းပါပြီ”

လော့ချန်သည် လှည့်ကာ သူ၏ အပြာရောင်မြင်းကို သွားဆွဲသည်။

လော့ချန်တို့သုံးဦး ဝေးသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် လင်ရွှမ်သည် ခေါင်းစောင်းကာ လင်ချီဖန်ကို မေးသည်။

“အဖေ… ဒီတစ်ကြိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် တာဝန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့် ခြောက်ကို ရောက်ရှိထားရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာမဟုတ်လား… ဒါဆို အဆင့်ငါးရှိတဲ့သူက ဘယ်လိုပါလာတာလဲ…”

လင်ချီဖန်သည် ရယ်ကာ ပြောသည်။

“မင်းပြောနေတာ လော့ချန်ကို ဆိုလိုတာလား…”

လင်ရွှမ်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

လင်ချီဖန်သည် လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သူ့ကို သာမန်အဆင့်ငါးရှိသူလို့ မထင်လိုက်နဲ့။ ခွန်အားပိုင်းမှာ ဒီသုံးယောက်ထဲမှာ လော့ချန်က အကြံ့ခိုင်ဆုံးပဲ။ သာမန်အဆင့်ခြောက်ရှိသူတွေဆိုရင် သူ့ရှေ့မှာ တစ်ချက်တောင် မခံနိုင်ဘူး…”

“သူက အကြံ့ခိုင်ဆုံးလား…”

လင်ရွှမ်သည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်လိုက်ပြီး မယုံကြည်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူဖြစ်ပြီး အဆင့်ခြောက်ရှိသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် တစ်ချက်တောင် မခံနိုင်ပေ။ အနိုင်ယူရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဂိုဏ်းတပည့်များသည် ထူးချွန်သည်ဆိုစေကာမူ အဆင့်ကွာဟချက်ကို လျစ်လျူရှုနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် လော့ချန်သည် သူမထက် အသက်ပင် ငယ်ရွယ်နေသေးသည်။

လင်ချီဖန်သည် သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

“တကယ်ပဲ လူတွေကို မယုံကြည်နိုင်အောင်လုပ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲ။ ခရီးတစ်လျှောက်မှာ သူ့အကူအညီကို မင်းများများယူလို့ရတယ်”

လင်ရွှမ်သည် လော့ချန်ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် လင်ရွှမ်သည် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးသည်။

မြင်းလှည်းဆယ်စီးကျော်သည် ဝူးရှီမြို့ကို စွန့်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ခရီးဆက်သွားသည်။

လော့ချန်နှင့် ကျိုးချင်းတို့သည် မြင်းစီးကာ အတူတကွထွက်လာပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ဦးဆောင်သွားသည်။

ကျိုးချင်းက ရုတ်တရက် ရယ်ကာ ပြောသည်။

“လော့ချန်… မင်း အရင်ဆုံး နောက်က မြင်းလှည်းပေါ်မှာ အနားယူလိုက်ပါဦး။ သာမန်ပြဿနာလေးတွေဆိုရင် ငါနဲ့ ညီမလေးကျိက ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်”

လော့ချန်သည် အံ့ဩသွားသည်။

“ဒါ… မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်”

ကျိုးချင်းက ပြောသည်။

“ဘာမသင့်တော်တာမှ မရှိပါဘူး။ ဒီခရီးတစ်လျှောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်မှာပဲ... အဲဒီနေရာက နတ်ဆိုးသားရဲတွေ ထူထပ်ပြီး ဓားပြတွေလည်း ပေါများတယ်။ မင်းက ငါတို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးဆိုတော့ အရင်ဆုံး အင်အားစုဆောင်းထားလိုက်။ ငါနဲ့ ညီမလေးကျိတို့ မကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ရန်သူတွေနဲ့ တွေ့ရင် မင်းကိုပဲ အားကိုးရမှာ”

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ”

လော့ချန်လည်း ၎င်းက အကြောင်းသင့်သည်ဟု ထင်သည်။ သူလည်း အချိန်ကို အသုံးချကာ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်လိုသည်။

ကျယ်ဝန်းသော မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ရှာတွေ့ပြီး လော့ချန်သည် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်ရွှမ်သည် သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။

“လင်သမီးလေး ဘာကိစ္စရှိလဲ…”

လင်ရွှမ်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာမှ ပြောသည်။

“လော့ချန်သခင်လေး… မနေ့က မင်း အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်သူ သုံးယောက်ကို အဆင့်ကျော်ပြီး အနိုင်ယူခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီသုံးယောက်က လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေပဲ…”

လော့ချန်က ပြောသည်။

“အမှတ်မထင်ပါပဲ”

လော့ချန်က အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ရွှမ်၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။

“လော့ချန်သခင်လေးက အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်ထူးချွန်တဲ့ ခွန်အားရှိနေပြီး အဆင့်ကျော်ပြီး စိန်ခေါ်နိုင်တာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ထူးချွန်တဲ့တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်မှာပဲ မဟုတ်လား…”

“အင်း... နည်းနည်းတော့ ဟုတ်မယ်ထင်ပါတယ်”

လော့ချန်သည် ပြုံးကာ ငြင်းဆိုမှုမပြုပေ။

သူ၏ ယခုခွန်အားဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူများကို အကုန်လုံးအနိုင်ယူနိုင်ပြီး ‘ထူးချွန်သူ’ ဆိုသော စကားလုံးနှင့် ထိုက်တန်သည်။

လော့ချန်က တည့်တည့်အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ရွှမ်သည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

သူမသည် လော့ချန်သည် သူမ၏ဖခင်ပြောသည့်အတိုင်း ထူးချွန်သလားဟု စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လော့ချန်က ဤမျှရိုးရှင်းစွာ အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

အနည်းငယ်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လင်ရွှမ်က ပြုံးကာ ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲခရီးမှာ အန္တရာယ်တွေ့ရင် လော့ချန်သခင်လေးကို ကျွန်မတို့ အကူအညီပိုမိုတောင်းခံပါရစေနော်...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ရပါတယ်... ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိသူတွေနဲ့ မတွေ့ရရင် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ဘာမှဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး”

လင်ရွှမ်သည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားသည်။ သို့သော် လှည့်ထွက်သွားစဉ် သူမ၏မျက်ခုံးများသည် မသိမသာ တွန့်သွားပြီး လော့ချန်၏ စကားသည် ကြွားလွန်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထိုစကားသည် မာန်တက်လွန်းသည့်စကားဖြစ်သည်။

‘ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိသူတွေနဲ့ မတွေ့ရရင် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ဘာမှဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး…’

ဤအသံသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့်အလား ပြောလိုက်ခြင်းပင်မဟုတ်ပေလား။

သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသေးသည်မဟုတ်လား။

ဤအချိန်တွင် လင်ရွှမ်သည် သူမ၏ဖခင်ပြောခဲ့သည့်စကားကို ပို၍မယုံကြည်တော့ပေ။

သူမ၏အထင်အရ သူမ၏ဖခင်သည် လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် တာဝန်ယူမည့်သူများကို ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ပြောင်းလဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

---

နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာသည်အထိ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကျယ်လောင်သောအသံများနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲအချို့ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အများစုမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်သားရဲများဖြစ်ပြီး လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များနှင့် ကျိုးချင်းတို့က အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ဓားပြအုပ်စုငယ်များနှင့် တွေ့ဆုံရသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဝူးရှီမြို့လင်မိသားစု၏ အလံများနှင့် ကျိုးချင်းတို့၏ ဂိုဏ်းအမှတ်အသားများကို မြင်သောအခါ တစ်ချက်မျှမရပ်တန့်ဘဲ အမြန်ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း လော့ချန်သည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရင်း တစ်ချက်မျှ လက်မထိခဲ့ရပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ခဏစွန့်ခွာကာ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသော နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူရန် ထွက်သွားတတ်သည်။

သားရဲဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူခြင်းသည် သိုင်းဝိညာဉ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှု နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အားသာချက်မှာ အရေအတွက်များပြားခြင်းဖြစ်သည်။

သုံးရက်အတွင်း လော့ချန်သည် ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်သားရဲဝိညာဉ် တစ်ရာကျော်နှင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်သားရဲဝိညာဉ် အနည်းငယ်ကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ခွန်အားသည်လည်း တစတစတက်လာပြီး ဒျန်တန်ထဲရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများသည် ပို၍ထင်ရှားလာသည်။

နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ လော့ချန်၏ ခွန်အားသည် ပေါင်ကိုးသောင်းငါးထောင်မှ တစတစတက်လာကာ ပေါင်ကိုးသောင်းခုနစ်ထောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

---

စတုတ္ထနေ့တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ခရီးသွားနှုန်းသည် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကာကွယ်နေသော အစောင့်အကြပ်များသည် လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ မူလက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိခဲ့သော အကြည့်များသည် သတိရှိလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မရပ်မနား လှည့်ကြည့်နေကြသည်။

ရှေ့တွင်ရှိသည်မှာ ကြည့်လိုက်လျှင် အဆုံးမရှိသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လွင်ပြင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဤတာဝန်၏ အန္တရာယ်အများဆုံးသော ခရီးလမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်ပင်ဖြစ်သည်။