တစ်ယောက်မှ မကျန်စေရ

တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသည်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် လူသူအရိပ်အယောင်မှာ ရှားပါးလှပြီး အဆုံးမရှိသည့် ကျယ်ပြောလှသော မြေပြန့်ကြီးနှင့် သွေးဆာနေသော နတ်ဆိုးသားရဲများသာ တွေ့ရတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မည်သည့်အရာမှန်း မသိရသော သားရဲအော်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ် လွင်ပြင်အလယ်၌ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခရီးဆက်လျက်ရှိသည်။

“အား...”

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အစွန်းတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးသည် မီးခိုးရောင်အရိပ်တစ်ခုကြောင့် မြင်းပေါ်မှ လဲကျသွားပြီး လူအမြင့်ခန့်ရှိသော မြက်ပင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအော်သံသည် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်အတွင်း၌ နားထဲထိ စူးရှစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

“ရှူး... ရှူး...”

ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့သည် အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းကျောပေါ်မှ ခုန်ထွက်ကာ မြက်ပင်တောထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားကြသည်။

“ဟုန်း...”

လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေရင်း ကျိုးချင်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို မြေပြင်ဆီသို့ အားပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်သည်။

လေထုတစ်ခွင် တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော လက်သီးရိုက်ချက်အသံက ရှေ့တွင်ရှိသော မြက်ပင်ပင်လယ်ကို နိမ့်ကျစေကာ မြက်ပင်များ တစ်ပြင်လုံး လဲကျသွားသည်။

မီးခိုးရောင်အရိပ် တစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သည် လူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ပေါ်လာသည်။

“ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ - မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ...”

ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမီးခိုးရောင်အရိပ်များသည် နွားသားပေါက်ခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် မီးခိုးရောင်အမွေးများသည် မီးလျှံများကဲ့သို့ တလူလူထွက်နေသည်။ သွေးနီရောင် ရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးများက သွေးဆာနေသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုအထဲမှ အကြီးဆုံးသော မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေတစ်ကောင်သည် လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးကို ဆွဲယူကာ မြက်ပင်တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ရှူး...”

ကျိုးချင်းသည် ခြေဖျားထိပ်ဖြင့် တစ်ချက်ထိလိုက်ပြီး ထိုဝံပုလွေကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ခုန်ဝင်သွားသည်။

“ကျွီ...”

မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေနှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ကျိုးချင်းကို တမင်တကာ ဖမ်းဆီးရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထို့နောက်ခဏအတွင်း။

“ဘမ်း... ဘမ်း...”

ထိုဝံပုလွေနှစ်ကောင်၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လေထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်များ အစိတ်အပိုင်းများ ပြိုကွဲကာ သွေးများ လွင်ပြင်တစ်ခွင် ဖြန့်ကျဲသွားသည်။

“သတ်...”

လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များလည်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများနှင့်အတူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သားရဲအော်သံများ ရောယှက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် သားရဲအော်သံများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသည်။

မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများသာ ဖြစ်ပြီး အင်အားအရ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးလေးခန့်ရှိသော သိုင်းသမားများနှင့် ညီမျှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းတို့အား လုံးဝမခံနိုင်ပေ။

အသက်ရှူသံဆယ်ကြိမ်ခန့်အကြာတွင် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများအားလုံးသည် နေရာတွင်ပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

လင်ရွှမ်သည် မြင်းစီးလာပြီး မြေပေါ်တွင် လဲကျနေသော လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းသည် ထိုအစောင့်အကြပ်၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မကယ်နိုင်တော့ဘူး...”

ထိုအစောင့်အကြပ်၏ လည်ပင်းတစ်ခုလုံးသည် ထက်ဝက်နီးပါး ကိုက်ဖြတ်ခံထားရပြီး အသက်ရှူသံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်ရွှမ်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း လူတို့သည် အလွန်သတိထားလှုပ်ရှားခဲ့ပြီး အန္တရာယ်အနည်းဆုံးဖြစ်နိုင်သော လမ်းကြောင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်၏ အန္တရာယ်များသည် သူမ၏ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယခုအချိန်ထိ ကုန်သည်အဖွဲ့တွင် သုံးဦးသေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးချင်းက အားပေးစကားဆိုသည်။

“ဒီလောက်သေဆုံးမှုဟာ တော်တော်လေးကို သက်သာတဲ့ အခြေအနေပါပဲ...”

သူမပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ ပြည့်နှက်နေပြီး အားအနည်းဆုံးဖြစ်သော နတ်ဆိုးသားရဲများပင်လျှင် ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်သားရဲများဖြစ်ကာ အုပ်စုလိုက်ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲမှ အစောင့်အကြပ်အများစုသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများသာဖြစ်ပြီး သုံးဦးသာ သေဆုံးခြင်းသည် အလွန်အကောင်းမြင်နိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

လင်ရွှမ်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ခရီးဆက်မယ်...”

ခဏအနားယူပြီးနောက် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ထပ်မံထွက်ခွာလာသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လင်ရွှမ်သည် မြင်းလှည်းတစ်စီးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

လော့ချန်သည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ကျင့်စဉ်အားထုတ်နေသည်။

လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း လင်ရွှမ်သည် မြင်းဇက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လှပသောမျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသရိပ်နှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပေါ်ချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်ထိ လော့ချန်သည် အစပိုင်းတွင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရုံသာရှိပြီး ထို့နောက် ကျင့်စဉ်အားထုတ်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

သူသည် ကိစ္စများနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သလို ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့်သာနေသည်။

ဤအချက်က လင်ရွှမ်ကို အလွန်ဒေါသထွက်စေသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထည့်မတွက်ခဲ့လျှင် သူမသည် လော့ချန်ကို နှင်ထုတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် ထလိုက်ပြီး အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းကို စီးကာ ကုန်သည်အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

“ဒီကောင်...”

လင်ရွှမ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာကာ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများပင် ဖြူလျော့သွားသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ ထွက်ခွာလာချိန်မှ ယခုအချိန်ထိ လော့ချန်သည် ဤကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး အကူအညီမပေးရုံသာမက တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားတတ်သည်။

သူသည် ဤကုန်သည်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သူမကို လုံးဝဂရုမစိုက်သလို ပြုမူနေသည်။

“လင်မမလေး... လော့ချန်ကို ဂရုစိုက်စရာမလိုပါဘူး... ထူးချွန်သူတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံ သူများနဲ့မတူတဲ့ လှုပ်ရှားပုံတွေ ရှိတတ်ကြပါတယ်... ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာလေးတွေကို ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးကျိတို့ရင်ဆိုင်ရင် လုံလောက်ပါတယ်... လိုအပ်တဲ့အခါ လော့ချန်ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားလာမှာပါ...”

ကျိုးချင်းသည် မြင်းစီးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ထူးချွန်သူတဲ့လား။

လင်ရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမထင်မြင်ချက်အရ လော့ချန်နှင့် ထူးချွန်သူဆိုသည့် စကားလုံးသည် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။

မည်သည့်နည်းဖြင့် သူမဖခင်နှင့် ကျိုးချင်းတို့ကို လှည့်စားခဲ့သည်မသိ ထိုသူတို့ကို အပြည့်အဝလှည့်ဖျားနိုင်ခဲ့သည်။

“ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

လင်ရွှမ်သည် စိတ်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုနေသော်လည်း ကျိုးချင်းနှင့် အငြင်းအခုံမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် လော့ချန်သည် ကုန်သည်အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ယခုတင်က မျိုချလိုက်သည့် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ၏ သားရဲဝိညာဉ်များကို သန့်စင်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် အုပ်စုဖွဲ့ပေါ်ထွက်လာသော နတ်ဆိုးသားရဲများသည် လော့ချန်အတွက် သတင်းကောင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း သူသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးသားရဲဝိညာဉ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို မျိုချခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေဝိညာဉ်ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် လော့ချန်၏ အင်အားသည် ပေါင်ကိုးသောင်းရှစ်ထောင်နီးပါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဟုတ်လိုက်တာ... ဒီလိုဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်ကနေ ထွက်ခွာတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့အင်အားဟာ ပေါင်တစ်သိန်းအထိ ရောက်သွားနိုင်ပြီး ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်...”

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မကြာမီမှာပင် ကျင့်စဉ်အားထုတ်မှုထဲသို့ နစ်မွန်းသွားပြန်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသည်။

ထိုနေ့သည် နေ့လယ်အချိန်ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်၏ အနောက်မြောက်ဘက်အလယ်ပိုင်းနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အကြည့်လွှဲကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်သည် ကောင်းကင်ယံနှင့် တစ်ဆက်တည်း ဆက်စပ်နေပြီး အဆုံးအစမရှိပေ။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်စဉ်အားထုတ်နေသော လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် နားရွက်တစ်ချက်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများဖွင့်ကာ အနောက်တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော ကျိုးချင်းသည် မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနိမ့်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုရှိတယ်...”

လင်ရွှမ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိအနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“သတိထားကြ...”

“...”

လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များသည် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသူများဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မြင်းလှည်းများကို ဦးအမြီးဆက်လျက် တိုက်ပွဲအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

“ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...”

ရောထွေးနေသော မြင်းခွာသံများသည် အနီးသို့ ရောက်လာသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အဆုံးတွင် အနက်ရောင်အစက်များအဖြစ် တစ်ဖွဲ့လုံး ပြေးဝင်လာပြီး လူပေါင်းလေးဆယ်ကျော်ပါဝင်သော မြင်းသူခိုးအဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားသည်။

ဤမြင်းသူခိုးအဖွဲ့တွင် လူဦးရေများပြားသော်လည်း ထူးချွန်သူများမှာ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူများမှာ ဆယ်ကျော်ဦးသာရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူများမှာ လေးဦးသာရှိပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်သည်လည်း သာမန်အားဖြင့်သာ ရှိသည်။

မြင်းသူခိုးအဖွဲ့သည် မကြာမီမှာပင် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ရှေ့ဘက်သုံးဆယ်လှမ်းအကွာတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

လင်ရွှမ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မဟာ ဝူရှီးမြို့က လင်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသမီးလေး လင်ရွှမ်ပါ... အကြံပေးစရာတစ်ခုခုရှိရင် ပြောပါ...”

မြင်းသူခိုးခေါင်းဆောင်သည် ရုပ်ဆိုးပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်နီးပါး ပြောင်လျက်ရှိသော လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် လင်ရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ရယ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဝူရှီးမြို့က လင်မိသားစုတဲ့လား... မကြားဖူးဘူး... ကိစ္စကလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်... မကြာသေးခင်က ညီအစ်ကိုတွေ လက်ထဲမှာ ငွေကြေးနည်းနည်းလေး ကျပ်ကျပ်တည်းတည်းဖြစ်နေလို့...”

ကျိုးချင်းသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“ပြန်ပြေးသွားစမ်း...”

ရုပ်ဆိုးသော လူကြီးသည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိုးချင်း၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် လော့ရှာဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားကို သတိပြုမိသွားကာ အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“လော့ရှာဂိုဏ်းတပည့်တွေတဲ့လား... ဒါကြောင့်ပဲ ဒီလောက်မာနကြီးနေတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ပြေးမြင်းလွင်ပြင်ပဲ... မင်းက ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးဘူး... ဒီနေရာကို ရောက်လာရင် နဂါးဖြစ်နေလည်း လိပ်ခွေပြီး ဝပ်နေရမယ်... ကျားဖြစ်နေလည်း ငါ့ရှေ့မှာ လှဲအိပ်နေရမယ်...”

ရုပ်ဆိုးလူကြီးဘေးတွင်ရှိသော မြင်းသူခိုးတစ်ဦးသည် ကျိုးချင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ... လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ အမျိုးသမီးတပည့်တွေဟာ အကုန်လုံး ထူးချွန်တဲ့သူတွေပဲလို့ ကြားဖူးတယ်... ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ချင်တယ်...”

“ဟုတ်လား...”

ကျိုးချင်း၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သွားပြီး ဆူညံစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူမကိုယ်ထည်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည်။

“ဟုန်း...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးချင်းသည် စိတ်အမှန်ဖြင့် ဒေါသထွက်လာပြီး သူမ၏ အင်အားကို လုံးဝမထိန်းထားတော့ပေ။ သန့်စင်သော လက်သီးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားသည့် သက်တံ့တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စကားပြောနေသော မြင်းသူခိုးကို မြင်းနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားအောင် ထိုးချလိုက်သည်။

“အံ့မခန်းသက်တံ့...”

လူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းသည် နောက်ထပ်လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်ထိုးလိုက်ပြီး ရုပ်ဆိုးလူကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လာသည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ...”

ရုပ်ဆိုးလူကြီးသည် ဒေါသအမျက်ထွက်လာပြီး ကလေးလက်သီးအရွယ်ရှိသော သံတုတ်တစ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

“ဟုန်း...”

တစ်ချက်ထိမှန်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ရုပ်ဆိုးလူကြီးသည် မြင်းကျောပေါ်မှ လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထွက်လိုက်သည်။

“ဒီမိန်းမက မရိုးရှင်းဘူး... အားလုံးဝိုင်းပြီး တိုက်စမ်း... တစ်ယောက်မှ မကျန်စေနဲ့...”

ရုပ်ဆိုးလူကြီးသည် မျက်နှာအမူအရာ ရက်စက်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသော မြင်းသူခိုးသုံးဦးနှင့်အတူ ကျိုးချင်းကို ဝိုင်းပတ်လိုက်သည်။