ဒါဆိုလည်း ငါထွက်သွားမယ်
Vol. 10 Ch. 143
“အံ့အားသင့်ဖွယ်လှံချက်...”
“တိမ်ဖြတ်ခြေထောက်စွမ်းရည်...”
“ဝေလငါးဝါးမြိုခြင်း...”
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ မြင်းဓားပြလေးဦးက ကျိုးချင်းအား ဝိုင်းထားလျက် တစ်ဦးစီမှ ထူးချွန်သော သိုင်းကွက်များဖြင့် သူမအား တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် ကြံစည်ကြသည်။
လေးဦးတို့၏ ဝိုင်းကွက်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ကျိုးချင်းမှာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းအနောက်သို့ ဆုတ်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ လူနှစ်ဦး၏ ရိုက်ချက်ကို ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဖန် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ထိုးဖောက်လျက် နောက်မှ လူနှစ်ဦးဆီသို့ အင်အားပြည့်ဝသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထုရိုက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
သုံးဦးတို့၏ ရိုက်ချက်များ ထိခတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေစွမ်းအင်သည် မြက်ပင်ပေါက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ကို တစ်လွှာလုံး လှမ်းဖြတ်သွားသည်။
မြင်းဓားပြဓားပြနှစ်ဦးမှာ တရွတ်ဆွဲဆုတ်ကုန်ကြပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများပင် အန်ထွက်ကျလာသည်။
“ဒီမိန်းမက အတော်လေး ခက်ခဲတယ်။ အားလုံးအစွန်းကုန်ထုတ်ပြီး တိုက်ကြစို့...”
ရုပ်ဆိုးသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ မျက်နှာမည်းမှုန်ကုန်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လူလေးဦးမှာ ထပ်မံ၍ ကျိုးချင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ထိုးဖောက်ဝင်လာကြသည်။
ထိုအချိန်၌ပင်။
“စီနီယာအစ်မ... ညီမလာကူပါပြီ...”
ချိုမြသော လူငယ်မိန်းမလေး၏ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျိရို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိုက်ပွဲအလယ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားရွက်ပျော့သည် ယိမ်းယိုင်လျက် တစ်ခဏအတွင်း ရုပ်ဆိုးသော ဓားပြခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားဓားပြတစ်ဦးဆီသို့ ဓားချက်တစ်ဆယ့်သုံးချက်ကို ထိုးစူးလိုက်သည်။
ဘယ်လောက်မြန်တဲ့ ဓားချက်တွေလဲ။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လော့ချန်မှာ မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်လာသည်။
ဤကျိရို့သည် မြန်ဆန်သော ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံထားသူဖြစ်ပြီး တစ်ခဏအတွင်း ဓားချက်တစ်ဆယ့်သုံးချက်ထိ ထုတ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ဓားသိုင်းအဆင့်သည် ဓားနှလုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး...”
ရုပ်ဆိုးသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ကျိုးချင်းအား ဖမ်းဆီးရန်သာ အာရုံစိုက်ထားရာ ယခုမှ ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းများသည် သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အရိုးထိစိမ့်အောင် အေးစက်သော ခံစားမှုက သူ၏ ခေါင်းတစ်ဖက်လုံးကို ထုံကျဉ်သွားစေသည်။
“ဖျက်စီးပစ်မယ်...”
သူမှာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လျက် ကျိုးချင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်မောင်းထဲမှ ကြွက်သားများ ထောင်ထလာကာ တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် အားလုံးကို ထိုးဖျက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ဓားအလင်းတန်းများ ကွဲအက်သွားပြီး အကာအကွယ်မဲ့ဖြစ်သွားသော ရုပ်ဆိုးဓားပြမှာ ကျိုးချင်း၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် သွေးများ ပန်းထွက်ကာ ဆယ့်ငါးမီတာခန့်ထိ လွင့်ထွက်သွားပြီး နှာခေါင်းနှင့်ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျနေသည်။
“ဘုန်း…”
ရုပ်ဆိုးဓားပြဘေးတွင်ရပ်နေသော အခြားမြင်းဓားပြတစ်ဦးမှာ တုံ့ပြန်ရန် နှေးကွေးသွားသဖြင့် ဓားအလင်းတန်းများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား စုတ်ဖြဲလိုက်ရာ အစိတ်အပိုင်းများ လွင့်ထွက်ကာ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားသည်။
“သတ်စမ်း...”
လင်ရွှမ်သည် အခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်သဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များသည် ဓားများ၊ ငါးချူးများနှင့် လေးလက်နက်များကို ထုတ်ယူလျက် တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“အဆုံးသတ်ပြီ…”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လော့ချန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
မြင်းဓားပြခေါင်းဆောင်လေးဦးကို ဖျက်စီးနိုင်လျှင် ကျန်ဓားပြများမှာ စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ပြီ။
ဤတိုက်ပွဲမှလည်း သာမန်သိုင်းသမားများနှင့် တူညီသောအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းတပည့်များအကြား တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကွာခြားမှုကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရသည်။
အရည်အချင်းဖြစ်စေ ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာနှင့် ကျင့်စဉ်များဖြစ်စေ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကြား ကွာခြားမှုမှာ များလွန်းလှသည်။
“ဘယ်လောက်ဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ဘဝလဲ ငါတို့ဆုတ်ခွာကြမယ်...”
ရုပ်ဆိုးသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရာ ဒေါသစိတ်ကို ထိန်းချုပ်လျက် ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ထွက်ပြေးချင်တယ်ပေါ့... ဒီလောက်လွယ်မယ်လို့ ထင်နေလား...”
ကျိုးချင်းသည် ဤလူများကို လွတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိသဖြင့် ကျိရို့နှင့်အတူ လိုက်လံသတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
ရုန်းရင်းဆန်ခတ်အနည်းငယ်သာ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော မြင်းဓားပြခေါင်းဆောင်ငယ်နှစ်ဦးလည်း သွေးထွက်လွှမ်းကာ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားသည်။
ရုပ်ဆိုးသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အသက်ရှင်ရန် အပြေးအလွှားထွက်ပြေးလာသော်လည်း သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့ထက် နှေးကွေးနေသဖြင့် မကြာမီ လိုက်မီ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။
“ဘုန်း…”
လေးငါးကွက်ခန့် အဆုံးထိ ခုခံတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ရုပ်ဆိုးသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ကျိုးချင်း၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ဦးခေါင်းကွဲအက်ကာ သေဆုံးသွားသည်။
ရုပ်ဆိုးဓားပြခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်ရှိသော မြင်းဓားပြများမှာ ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ လွတ်မြောက်ရန် အနိုင်နိုင်ပြေးကြပြီး လင်မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များက သူတို့အား လက်နက်ပစ္စည်းများ စွန့်ပစ်ထားရစ်ရန် ဖိအားပေးတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြင်းဓားပြလေးဆယ်ကျော်အနက်မှ ဆယ်ဦးမျှသာ လွတ်မြောက်ပြေးထွက်နိုင်ခဲ့သည်။
အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လူအများမှာ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ကြသည်။
ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့သည် မြင်းဓားပြခေါင်းဆောင်လေးဦး၏ အလောင်းများကို ရှာဖွေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး များစွာသော ရတနာများကို ရရှိသွားကာ စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
ဤမြင်းဓားပြခေါင်းဆောင်လေးဦးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်ပြီး စွမ်းအားပြည့်ဝလှသည်။
လော့ချန်သည် သူတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို အလျင်အမြန် စုပ်ယူနိုင်ရန် အခွင့်အရေးရှိမရှိ ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤအလောင်းများ၏ စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးသွားပါက အကျိုးမရှိတော့ပြီ။
ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့ထံသို့ ရောက်လာပြီး လော့ချန်သည် ဆိတ်ငြိမ်သော အမူအရာရှိသည့် ကျိရို့အား ကြည့်လျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျိမိန်းကလေးက ဓားသိုင်းပညာမှာ ထူးချွန်လှပါလား... ဓားသိုင်းအဆင့်မှာ ဓားနှလုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား...”
ချီးကျူးစကားကြားရသော ကျိရို့မှာ မျက်နှာအနည်းငယ် ရဲလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဓားနှလုံးအဆင့်ကို အခုမှ စတင်နားလည်မိရုံသာဖြစ်ပြီး လော့သခင်လေးရဲ့ အဆင့်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး...”
ဓားသိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် လော့ချန်သည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်သုံးဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကပင် ကျိရို့သည် သူ၏ ဓားသိုင်းအဆင့်မှာ ထူးချွန်ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ပြီး ဓားနှလုံးအဆင့်ကို ကျော်လွန်ထားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
သို့သော် ဓားနှလုံးအနိမ့်အဆင့်လား၊ အလယ်အဆင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရသေးပြီ။
ကျိုးချင်းက ပြောလိုက်သည်။
“လော့ချန် ရှေ့ဆက်ရမယ့်ခရီးက အန္တရာယ်အများဆုံးဖြစ်လာလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါမှာ မင်းရဲ့အကူအညီလိုလာလိမ့်မယ်...”
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသော သိုင်းသမားလေးဦးကို သူမနှင့် ကျိရို့တို့ ရင်ဆိုင်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် နောက်ထပ် နှစ်ဦးထပ်တိုးလာပါက အခြေအနေမှာ အန္တရာယ်များလာပေလိမ့်မည်။
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ အရာအားလုံးကို ငါရှင်းလင်းပေးမယ်...”
ထိုအချိန်တွင် လင်ရွှမ်သည် လျှောက်လှမ်းလာပြီး လော့ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြောင်လှောင်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အရာအားလုံးကို မင်းရှင်းလင်းပေးမယ်ပေါ့။ အရင်တုန်းကလို မြင်းလှည်းပေါ်မှာ ထိုင်နေရုံလား။ မင်းဘယ်လိုကူညီနိုင်မယ်မှန်း တကယ်မသိဘူး...”
လော့ချန်သည် လင်ရွှမ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လိုအပ်လို့ ထွက်ရမယ့်အချိန်ရောက်ရင် ငါထွက်ပြီး လုပ်မှာပါ…”
ဤစကားကြားရသော လင်ရွှမ်မှာ ထိန်းထားသော ဒေါသများ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ၊ လိုအပ်လို့ ထွက်ရမယ့်အချိန်ရောက်ရင် ထွက်မယ်တဲ့လား။ အဆိုတော်တစ်ယောက်လို ပြောတာ တကယ်ကို နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။ ဒီလူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေက မင်းအနေနဲ့ ထွက်တိုက်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူးတဲ့လား...”
လော့ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြင်းဓားပြခေါင်းဆောင်များ၏ အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လျက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ... သူတို့က မထိုက်တန်ဘူး...”
“မင်း…”
လင်ရွှမ်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ဒေါသတစ်ခုကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပိတ်ဆို့လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ကျိုးချင်းက အလျင်အမြန် ဖျန်ဖြေလိုက်သည်။
“လင်မိန်းကလေး... ဒီအရာနဲ့ပတ်သက်လို့ လော့ချန်ကို အပြစ်မတင်သင့်ပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ တိုင်ပင်ထားတဲ့အတိုင်း သေးငယ်တဲ့ပြဿနာတွေကို ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးကျိရို့က ဖြေရှင်းခဲ့တာပါ...”
“ကျိုးချင်း... ဒီလိုလူမျိုးအတွက် ဘာလို့ အကာအကွယ်ပေးနေရတာလဲ…”
လင်ရွှမ်သည် ခေါင်းယမ်းလျက် လော့ချန်အား ကြည့်ပြီး မသိစိတ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိတဲ့ မင်းက တစ်နေ့လုံး စကားကြီးစကားကျယ်တွေပဲ ပြောနေပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေကိုတောင် မျက်လုံးထဲမှာ မထည့်ဘူး။ မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ လေထွားလွန်းလို့ လျှာထွက်မသွားဖို့တော့ သတိထားဦး...”
ယခင်က လင်ရွှမ်သည် လော့ချန်အား သံသယသာရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ့တွင် စွမ်းအားမရှိဘဲ စကားလုံးကြီးကြီးဖြင့် ပြဿနာဖန်တီးနေသူသာ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီ။
လော့ချန်သည် လင်ရွှမ်အား တစ်ချက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့တာဝန်က ကုန်သည်အဖွဲ့ကို လင်ကျန်းမြို့ထိ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲဆိုတာ ငါ့အပိုင်းပါ...”
လင်ရွှမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အငြင်းအခုန်မျိုးလုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခွန်းတော့ ပြောထားမယ်... မင်းရဲ့စိတ်ထားက ဒီလိုဆက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းကို ကုန်သည်အဖွဲ့ကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ ငါတောင်းဆိုရလိမ့်မယ်...”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ငါထွက်လိုက်မယ်...”
လော့ချန်သည် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကာကွယ်ပေးရမည့်တာဝန်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်သာ ဖြစ်ပြီး ဤခရီးတစ်လျှောက်တွင် ရရှိထားသည့် အကျိုးအမြတ်များမှာ လုံလောက်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ငွေသိန်းတစ်ရာရှစ်ဆယ်အတွက် မိန်းမတစ်ယောက်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်နေစရာမလိုပြီ။
ထို့အပြင် လော့ချန်သည် ဤစကားများမှုကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုသည်။ အကယ်၍ ဤအလောင်းများ၏ စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးသွားပါက အကျိုးမရှိတော့ပြီ။
“ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာနော်။ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ လင်မိသားစုက မင်းအတွက် မနစ်နာစေရဘူး။ ဒီငွေသိန်းနှစ်ဆယ်က ဒီခရီးတစ်လျှောက် ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့လိုက်လာတဲ့ မင်းရဲ့အလုပ်ပင်ပန်းမှုအတွက် အခကြေးငွေပဲ...”
လင်ရွှမ်သည် လော့ချန်အား မကြည့်ချင်တော့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ လော့ချန်ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ပြဿနာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပြီ။
“မလိုပါဘူး...”
လော့ချန်သည် ခေါင်းယမ်းလျက် သူ၏ အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းကို ဆွဲယူပြီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။
ကျိုးချင်းသည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“လင်မိန်းကလေး... ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီအရာဟာ လော့ချန်ရဲ့အမှားမဟုတ်ပါဘူး…”
လင်ရွှမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒါက သူကိုယ်တိုင် ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ငါနဲ့ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲမှာ ထားထားလည်း ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူး။ စိတ်ချပါ၊ လင်ကျန်းမြို့ထိ အေးချမ်းစွာ ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ဆုကြေးငွေကို မင်းတို့အတွက် ထပ်ထည့်ပေးမယ်...”
“ဆုကြေးငွေက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး…”
ကျိုးချင်းသည် ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းသာအနိုင်နိုင်ချလိုက်သည်။
သို့သော် အရာအားလုံး ဖြစ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရကြောင်း သူမသိသည်။ လော့ချန်အား တစ်ချက်ကြည့်လျက် ထပ်မံသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရှေ့ဆက်ရမယ့်ခရီးမှာ အန္တရာယ်တွေ မကြုံရပါစေနဲ့တော့...”