မင်းတို့ခေါင်းတွေ ငါယူမယ်

လင်လော့ညီနောင်...

အနက်ရောင်ဝတ်နှင့် အရပ်ရှည်လူကြီးက သူ့နာမည်ကို ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပြောလိုက်သည့်အခါ လင်ရွှမ်နှင့် လင်မိသားစုမှ အစောင့်အကြပ်သုံးဦးတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူတို့သည် လင်လော့ညီနောင်အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း ထိုလူကြီးက တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ချက်ချင်းသုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့သောနည်းလမ်းသည် လူတို့၏စိတ်အစဉ်ကို အေးစက်ထိတ်လန့်စေသည်။

“သခင်မလေး သတိထားပါ… ဒီလူနှစ်ယောက်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူတွေဖြစ်နိုင်တယ်…”

အသက်ကြီးရင့်သော လင်မိသားစုမှ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦးက မျက်စိဖြင့် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် လက်ထဲတွင် ငွေရောင်လှံကိုင်ဆောင်ထားသူဖြစ်သော အရပ်ရှည်လူကြီးသည် လှံကို စိတ်တိုင်းကျ အသုံးပြုနိုင်ပြီး လှံနှလုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည့် လှံပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤသို့သောသူမျိုးသည် တူညီသောအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိသူဖြစ်သည်။

လင်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း ဘေးတွင်ရှိသော ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်အေးချမ်းမှုအနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

“ထိတ်လန့်နေစရာမလိုပါဘူး… ကျွန်မတို့ဘက်မှာ လူဦးရေအားသာချက်ရှိတယ်… ဒါ့အပြင် ကျိုးချင်းတို့လည်း ရှိသေးတယ်လေ…”

တူညီသောအဆင့်တွင် ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် ပိုမိုသာလွန်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့ဘက်တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားငါးဦးရှိပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ လူနှစ်ဦးသာရှိသည်။

လူဦးရေများပြားမှုဖြင့် ရန်သူကို ပင်ပန်းအောင် ဖိအားပေးနိုင်သည်ဟု လင်ရွှမ်က ယူဆထားသည်။

သူမအမြင်တွင် သူတို့ဘက်တွင် အားသာချက်အပြည့်အဝရှိသည်။

သို့သော်လည်း ဘေးတွင်ရှိသော ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်တင်းမာနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လော့ရှာဂိုဏ်းတွင် တာဝန်များရွေးချယ်စဉ် လင်လော့ညီနောင်ကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရန် တာဝန်တစ်ခုကို တွေ့ဖူးသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လင်လော့ညီနောင်ထဲမှ အကြီးကြီးဖြစ်သူ လင်လော့တိုင်းသည် လှံနှလုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည့် လှံပညာရှင်ဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါက်ငါးပေါက်ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သူ၏လက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားသော လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားများသည် ဆယ်ဦးကျော်ရှိသည်။

ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့သည် ထိုနှစ်ဦးကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် ယုံကြည်ချက်မရှိသဖြင့် ထိုတာဝန်ကို ရွေးချယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် သူတို့နှင့် ပက်ပင်းတွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ယခင်တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်လော့တိုင်း၏ စွမ်းအားသည် ကောလာဟလထက် ပို၍ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး သူ၏ လှံပညာသည် လှံနှလုံးအဆင့်အလယ်အလတ်သို့ ရောက်ရှိထားဖွယ်ရှိသည်။

ကျိုးချင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လင်လော့ညီနောင်… မင်းတို့ကို ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက လိုက်လံဖမ်းဆီးနေတယ်… ဂိုဏ်းအသီးသီးရဲ့ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတွေက မင်းကို ခြေရာခံနေတာ… ဒီလို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ကြွားဝါပြီး လှုပ်ရှားနေတာက သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ…”

သူမသည် စကားကို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟား... ဟား… ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းနဲ့ ငါတို့ကို လာခြောက်လှန့်တာလား… ငါတို့ကို သုံးနှစ်ကလေးတွေလို့ ထင်နေလား…”

ငွေရောင်လှံကိုင်ထားသော လင်လော့တိုင်းက မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်… ငါတို့က ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို အများကြီးသတ်ပြီးပြီ… နောက်တစ်ခေါက်ဆို ငါတို့က ချူမင်းဆက်ကို ထွက်သွားမယ်… နာမည်တွေ ပြောင်းလဲပြီး နေမယ်… အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်တော်တော် ငါတို့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

အခြားအနက်ရောင်ဝတ်သူ လင်လော့အန်က ကျိုးချင်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မဖြူစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

“စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့… မင်းတို့သုံးယောက် ဒီမှာနေခဲ့… ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သေသေချာချာ ဧည့်ခံပေးရင် မင်းတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်… ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ထားခဲ့… လက်တစ်ဖက်ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ထွက်သွားလိုက်…”

လင်လော့တိုင်းက အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။

“သေမလား ရှင်မလား… ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်လိုက်…”

“ဟိတ်… ကြွားလွန်းအားကြီးတာပဲ…”

“သခင်မလေး… သူတို့ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်မယ်…”

လင်မိသားစုမှ အစောင့်အကြပ်များသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လင်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာလည်း အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်မလေးဖြစ်သူ သူမသည် မာနကြီးမားသူဖြစ်ပြီး ဤသို့သော အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းသော စကားများကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

ထိုအခါ ကျိုးချင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလင်… တကယ်လို့ အခြေအနေမဟန်ရင် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြပါ…”

“ဘာလို့လဲ…”

လင်ရွှမ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။

“သူတို့က လူနှစ်ယောက်ပဲရှိတာ… ငါတို့အားလုံးက အတူတူ…”

“စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့…”

ကျိုးချင်းက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“သူတို့က လှံနှလုံးအဆင့်အလယ်အလတ်ရှိတဲ့ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတွေပဲ… ကျွန်မတို့လူဦးရေက သူတို့ရှေ့မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး…”

ထို့နောက် ကျိုးချင်းသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လင်လော့တိုင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

“လင်လော့ညီနောင်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို လွှမ်းမိုးထားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်… ဒီနေ့တော့ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်မယ်…”

“မင်း ငါနဲ့ တိုက်ချင်နေတာလား… သေမင်းကို ကိုယ်တိုင်ရှာတွေ့ချင်ရင်တော့ မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…”

လင်လော့တိုင်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဘေးတွင်ရှိသော လင်လော့အန်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး… ဒီမိန်းမလေးက စိတ်ဓာတ်ကြမ်းတမ်းတာပဲ… ငါ သဘောကျတယ်… ငါ့ကို အရင်ပေးဆော့ပါ...”

“ဘုန်း…”

စကားသံကျဆုံးသည်နှင့်အမျှ လင်လော့အန်သည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကို အားပြင်းပြင်း နင်းလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်ပျံသွားသည်။

“မိန်းမလှလေး… ဒီကို လာခဲ့စမ်းပါ…”

လေထဲတွင်ရှိနေရင်း လင်လော့အန်သည် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးအားသည် ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းကာ ကျိုးချင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“ထွက်သွားစမ်း…”

ကျိုးချင်း၏ အကြည့်များသည် အေးစက်နေပြီး ရိုင်းစိုင်းသော လက်ဖဝါးအားကို ရင်ဆိုင်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခုခံလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လင်လော့အန်သည် နောက်ဆုတ်ကာ မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းသည်လည်း မြင်းပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ဟား... ဟား… အင်အားရှိတာပဲ… ငါ့လက်ဖဝါးတစ်ချက်ထပ်ခံလိုက်ဦး…”

လင်လော့အန်သည် မဖြူစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းဆီသို့ ထပ်မံခုန်ပျံသွားသည်။ ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် ယခင်ထက် ပို၍အားပြင်းပြီး လက်ဖဝါးသည် လေထုကို ဖိညှစ်ကာ တိမ်ညို့သော ပေါက်ကွဲသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“လော့ရှာ…”

ကျိုးချင်း၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်နေပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ ဖြူစင်သော ညာလက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ကျိုးချင်းသည် ခြေလှမ်းတစ်ဆယ်ကျော်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရန်သူ၏ စွမ်းအားသည် သူမထင်ထားသည်ထက် ပို၍သာလွန်သည်။

“ဒီကို လာခဲ့စမ်း…”

လင်လော့အန်သည် အခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ ကျိုးချင်းဆီသို့ ခုန်ပျံသွားသည်။

“ဝှစ်...”

ထိုအချိန်တွင် လေထဲတွင် အနည်းငယ်သာ ကြားနိုင်သော လေဖြတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိရို့သည် အသံမထွက်စေဘဲ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူမလက်ထဲမှ ပျော့ပျောင်းသော ဓားသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဓားရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လင်လော့အန်၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ပြေးထွက်သွားသည်။

လင်လော့အန်သည် တုံ့ပြန်မှု အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ဓားသွားသည် လင်လော့အန်နှင့် မထိတွေ့ဘဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ လည်ပင်းတွင် အနည်းငယ်သာ ထိခိုက်စေသည့် ပြတ်ရှရာတစ်ခု ထင်ရှားသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိရို့၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဤဓားတစ်ချက်သည် သူမ၏ အားအပြည့်ဖြည့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပြီး ရန်သူကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

“မိန်းမလှလေး… မင်း စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့ အရင်ဆော့လိုက်မယ်…”

လင်လော့အန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျိရို့ဆီသို့ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။

“ချင်း…”

ပျော့ပျောင်းသော ဓားသည် အလွန်အမင်း ဖိညှစ်ခံရပြီး ရုတ်တရက် ဖြောင့်တန်းသွားသည်။ ထိုအားပြင်းသော စွမ်းအင်ကြောင့် ကျိရို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆက်လက်နောက်ဆုတ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြူဖျော့မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ရွှီ…”

ကျိုးချင်းသည် ထပ်မံ၍ အရှိန်ဖြင့် ထိုးဖောက်လာသည်။

“ဖန်း… ဖန်း… ဖန်း…”

သုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် မရပ်မနား ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေပြီး စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲသံများသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ရွှမ်၏ မျက်နှာသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“သခင်မလေး… ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ…”

ဘေးတွင်ရှိသော လင်မိသားစုမှ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦး၏ အသံသည် ခြောက်သွေ့နေသည်။

လင်ရွှမ်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း စိတ်အစဉ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းနေပြီး မည်သည့်အကြံအစည်မှ မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ နှစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် ဤမျှလောက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့ နှစ်ဦးပူးပေါင်းပြီး ရန်သူတစ်ဦးကိုသာ ကာကွယ် ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ပို၍သန်မာသော လင်လော့တိုင်းသည် ဘေးတွင် သားကောင်ကို စူးစမ်းနေသကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေပြီး ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပေ။

ထိုနှစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ရမည့် အနာဂတ်ကို တွေးမိသည့်အခါ လင်ရွှမ်၏ စိတ်အစဉ်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။

ထိုအခါ ဘေးတွင် စောင့်ကြည့်နေသော လင်လော့တိုင်းသည် စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

“ညီလေး… ဆော့နေတာ ရပ်လိုက်တော့…”

အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်လော့တိုင်းသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လှံတစ်ချက်ထိုးထွက်လိုက်သည်။

“အန္တရာယ်ကြီးတယ်…”

ကျိုးချင်းနှင့် ကျိရို့တို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာပြောင်းလဲသွားသည်။

ရန်သူက လှံတစ်ချက်သာ ထိုးထွက်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ခံစားချက်အရ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချုပ်နှောင်ခံထားရသလို ဖြစ်နေပြီး ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်သလို ထွက်ပြေးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခုခံရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း…”

“ဘုန်း…”

နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုက်နက် သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ကျိရို့၏ ပါးစပ်မှ သွေးစီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကိုင်ထားသော ညာလက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ကျိုးချင်း၏ အခြေအနေသည် ပို၍ဆိုးရွားပြီး ညာပခုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေကာ သွေးများ စီးကျနေသည်။

လှံတစ်ချက်ထဲဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး ဒဏ်ရာရသွားသည်။

“အေးအေးဆေးဆေး နာခံလိုက်ရင် ဒီလောက်နာကျင်စရာ မလိုဘူးလေ…”

လင်လော့အန်သည် အေးစက်စွာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အားလုံးကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းတို့လို လူတွေက ငါတို့ လင်လော့ညီနောင်ကို ဆန့်ကျင်ရဲတယ်ပေါ့… ခုခံချင်သေးတဲ့သူရှိရင် ထွက်လာခဲ့…”

အားလုံးသည် ရေခဲထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်အစဉ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လင်ရွှမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး လှပသော မျက်နှာသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ရာတွင် ဤသို့သော အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဒီလူတွေက လင်လော့ညီနောင်တွေပေါ့လေ… မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ငါယူမယ်…”

ထိုအခါ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။