ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်
Vol. 10 Ch. 146
ရွှီ…
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် လော့ချန်ဆီသို့ စုစည်းရောက်ရှိလာသည်။
“လော့ချန်…”
မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ကျိုးချင်းသည် လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားကာ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လော့ချန်၏ စွမ်းအားသည် အလွန်သန်မာသည်။ သို့သော် လင်လော့ညီနောင်နှစ်ဦးသည်လည်း သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် လင်လော့တိုင်းသည် စွမ်းအားအဆင့်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး လှံပညာအဆင့်မှာ လှံနှလုံးအလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။
တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ လင်လော့တိုင်းသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ဝူမင်ကို အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်ထားသည်။ သူမနှင့် သူမ၏ ညီမငယ်တို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လင်လော့တိုင်း၏ အကွက်တစ်ကွက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
လော့ချန်အနေဖြင့် ထိုသူကို အနိုင်ယူရန်မှာ မျှော်လင့်ချက် မဖြစ်နိုင်သလောက် နည်းပါးလှသည်။
လင်ရွှမ်လည်း အလားတူပင် စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် လော့ချန်က ဤအချိန်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်ရွှမ်၏ နှလုံးသားထဲ၌ လော့ချန်၏ အကန့်အသတ်မရှိသော ကြွားဝါစကားများသည် အမှန်ဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။
သူ့တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားရှိပြီး သူမတို့အား ဤစိတ်ပျက်အားလျှော့ဖွယ် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။
သို့သော် ထိုအရာသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းကပဲ ငါတို့ညီနောင်နှစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ယူမယ်ဆိုတဲ့သူလား…”
လင်လော့တိုင်းသည် ထွက်လာသူမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးနှင့် အသက်တစ်ဆယ်လေးငါးနှစ်သာရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝအရေးမထားဘဲ ချက်ချင်းလက်မလှုပ်ဘဲ မရိုးမသားရယ်မောပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်…”
လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အစက တာဝန်ရွေးချယ်စဉ်က သူသည် လင်လော့ညီနောင်နှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရန် တာဝန်ကို လက်ခံလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသူတို့၏ လှုပ်ရှားရာ နေရာကို ရှာဖွေရာတွင် အချိန်များစွာ ဖြုန်းတီးရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုတာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခု ဤနေရာ၌ ထိုသူတို့နှင့် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ လုံးဝလက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။
“ဟား... ဟား…”
လင်လော့အန်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး ရယ်မောရင်း ထွက်လာကာ လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ပြောလိုက်သည်။
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ငါတို့ညီနောင်နှစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး ထွက်ပြေးဖို့မကြံဘဲ ဒီမှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စကားနဲ့ကြွားဝါပြီး ငါတို့ရဲ့ ဦးခေါင်းတွေကို ဖြတ်ယူမယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို ဘဝင်မြင့်တယ်လို့ ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကယ်တင်လို့မရနိုင်တဲ့အထိ မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောရမလား…”
“မပူနဲ့... မင်းတို့ မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်…”
လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။
ထိုအခါ လင်လော့တိုင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်လိမ်လိုက်သည်။
လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံသည် သူ့အား ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ခံစားလာရသည်။ တစ်စုံတစ်ခု ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။
သို့သော် ထိုအတွေးသည် စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် သူ့စိတ်ထဲမှ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် မည်မျှပင် ထူးချွန်စွမ်းရည်ရှိသည်ဆိုစေကာမူ သူတို့ညီနောင်နှစ်ဦး၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လော့ရှာဂိုဏ်း၏ တပည့်မ နှစ်ဦးသည် ထင်ရှားသော ဥပမာပင်ဖြစ်သည်။
ဓားနှလုံးအစပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ဂိုဏ်း၏ ဓားပညာထူးချွန်သူများပင်လျှင် သူ့ရှေ့တွင် သာမန်မြေကြီးပေါ်က ကြက်များနှင့် ကြောင်များသာ ဖြစ်သည်။
ထိုအတွေးကို ရရှိလိုက်သောအခါ လင်လော့တိုင်းသည် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အာ… သူ့ကို မြန်မြန်ဖယ်ရှားလိုက်စမ်း…”
“ဟဲဟဲ… ဟိတ်ကောင်လေး… ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် သေမင်းကို ရှာသွားတာပဲ… ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်…”
လင်လော့အန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး လျှောက်လာကာ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအများသည် မသက်မသာ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး လင်ရွှမ်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်ကာ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်တော့မည့်ပုံ ဖြစ်သွားသည်။
လော့ချန်သည် နောက်ဆုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး လူရိပ်တစ်ခုသည် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ဆုတ်သွားသည်။
ဆုတ်သွားသူ၏ ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအားလုံးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဆုတ်သွားသူသည် လင်လော့အန် ဖြစ်နေသည်။
လော့ချန်သည် မူလနေရာ၌ပင် တည်ရှိနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
“နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ထွက်လာဖို့ ငါ အခွင့်အရေးပေးအုံးမယ်…”
လော့ချန်သည် လင်လော့အန်ကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း… သေချင်နေတာလား…”
လင်လော့အန်သည် ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ကျောက်သတ်ဖဝါး…”
“ဘုန်း…”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်လော့အန်သည် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် လေထုကို ဖိသိပ်လိုက်ရာ တဝူးဝူးအသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသည်။
“မင်းလည်း ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံကြည့်စမ်းပါဦး…”
စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ လော့ချန်သည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးတို့ ထိလိုက်သောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထိခိုက်မှုသည် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အနီးဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်ပေါ်က ကျောက်စရစ်လေးများကိုပင် လွင့်စင်သွားစေသည်။
လင်လော့အန်သည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရသေးခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး ညာဘက်လက်တစ်ဖက်လုံး ကျိုးကြေသွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ သွေးတစ်ပုံတစ်ပင်ကို ဖြာထွက်လျက် အနောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်သွားသည်။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး… မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးပဲရှိတာ… လက်သီးအားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာနိုင်ရတာလဲ…”
အရိုးထဲထိ ထိုးဖောက်နာကျင်မှုသည် လင်လော့အန်၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားစေပြီး မျက်လုံးတစ်စုံသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ထက်နိမ့်ကျသည့်အချက်ကို လုံးဝမယုံကြည်နိုင်ပေ။
“သေစမ်း…”
လော့ချန်သည် အချည်းနှီး စကားများပြောရန် မလိုလားဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းရဲတင်းလွန်းတယ်ပေါ့…”
အရေးကြီးသောအချိန်တွင် ထက်မြက်သော လှံရိပ်တစ်ခုသည် ဘေးဘက်မှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“ရွှီ…”
လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ လှံထိပ်ဖျားနှင့် အနည်းငယ်သာ ကွာခြားခဲ့ပြီး တစ်လှမ်းပြင်းပြင်းလှမ်းကာ လင်လော့အန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ…”
လင်လော့အန်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ အသက်ရှင်ရန် အသည်းအသန် ခုခံတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
လင်လော့အန်၏ ညာလက်သည် ချက်ချင်းပင် ကျိုးကြေသွားပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးအားသည် မလျော့ပါးဘဲ ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“ဝေ့ါ…”
လင်လော့အန်သည် အတွင်းကလီစာများပါဝင်သော သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထွက်လျက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နက်ရှိုင်းစွာ ပြိုကျသွားကာ အသက်ရှင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“အား…”
လင်လော့အန်၏ သေဆုံးမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်လော့တိုင်းသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး သွေးကြောပြူထွက်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟိတ်ကောင်… ဒီနေ့ မင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်…”
လော့ချန်သည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူနဲ့… မကြာခင် မင်းတို့ညီနောင်နှစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ဆုံစည်းခွင့်ပေးမယ်…”
ဤလင်လော့တိုင်းသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တွင် တစ်ကြိမ်မျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးသူဟု ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားထားသူဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် ထိုသူနှင့် တစ်ကြိမ်ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ကြာရှည်ကတည်းက စဉ်းစားထားခဲ့သည်။
“ချင်း…”
စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ကြယ်ကြွေဓားသည် ချက်ချင်းပင် အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်သည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လင်လော့တိုင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“သေစမ်း… ကြယ်ကြွေတုန်ခါမှု…”
လင်လော့တိုင်း၏ အကြည့်များသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး လှံတံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ငွေရောင်လှံတံသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ဝက်စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး လှံရိပ်များကို ဖန်တီးကာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုတစ်စည်းတည်း စုစည်းလိုက်ပြီး ကြယ်တံခွန်ရိပ်တစ်ခုအလား လော့ချန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်လာသည်။
“လော့ချန်… သူ့ရဲ့ လှံပညာက လှံနှလုံးအလယ်အလတ်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိထားတာ… သတိထားနော်…”
ကျိုးချင်းသည် လင်လော့တိုင်း၏ လှံပညာ၏ ထက်မြက်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိထားသူဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ချင်း... ချင်း…”
လှံနှင့် ဓားတို့ ထိခတ်သောအခါ မီးပွားများ လွင့်စဉ်သွားပြီး တချင်းချင်းပေါက်ကွဲသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာကာ လူရိပ်နှစ်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
“တကယ်ကို သန်မာလှချည်လား… ဒီလိုဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်သီးတာဝန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာ မဆန်းပါဘူး…”
တစ်ကြိမ်ထိတွေ့ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လင်လော့တိုင်း၏ စွမ်းအားသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိပြီး ဝူမင်တို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်တွင် ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ… ငါ့လှံအောက်မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေက နှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်ရှိပြီ။ မင်းက နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက်ဖြစ်လာမယ်… အေးအေးဆေးဆေး သေဖို့ပြင်ထားစမ်းပါ…”
လင်လော့တိုင်းသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလျက် လူရိပ်တစ်ခု လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး လော့ချန်ဆီသို့ ထပ်မံအားသုံးကာ ထိုးဖောက်လာသည်။
“မင်းက ငါ့ကို စဉ်းတီးတုံးပေါ်က ငါးတစ်ကောင်လို တကယ်ထင်နေတာလား… ငါ့ဓားတစ်ချက်ကို ခံကြည့်စမ်းပါဦး…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကြယ်ကြွေဓားသည် တိုးညင်းစွာ တွန်သံထွက်လာပြီး ဓားတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“တိမ်ယံတည်နေရာ…”
“ချီ…”
ထက်မြက်သော ဓားအလင်းသည် လျှပ်စီးတစ်ခုအလား၊ မိုးကြိုးတစ်ချက်အလား ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းရှေ့တွင် အရာအားလုံးသည် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရပြီး အကန့်အသတ်မရှိသော ထက်မြက်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုအရာသည် လင်လော့တိုင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး အရေပြားကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး… ဒီဓားပညာက ထက်မြက်လှချည်လား…”
ခါတိုင်းဆိုလျှင် မာနကြီးနေတတ်သော လင်လော့တိုင်းသည် ယခုအခါ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုမှ ခုခံမှုသို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ငွေရောင်လှံတံကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်ရာ လှံရိပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ချင်း... ချင်း…”
လှံနှင့် ဓားတို့ ထိခတ်သောအခါ မီးလျှံများသည် မီးရှူးမီးပန်းများအလား လေးဘက်လေးတန်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။
လင်လော့တိုင်းသည် ခံနိုင်ရည်မရှိသော အားတစ်ခုသည် လှံတံတစ်လျှောက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ကိုင်နေရာသည် ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားကာ လှံတံကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ထွက်ပြေးစမ်း…”
ဓားထိပ်ဖျားပေါ်မှ သွေးများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လျှာဖြင့် လျက်စားခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် လင်လော့တိုင်းသည် ယနေ့တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိလိုက်ကာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကိုယ်လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးလိုက်သည်။
သို့သော် လော့ချန်၏ အမြန်နှုန်းသည် ပို၍လျင်မြန်ပြီး မူလနေရာ၌ ရိပ်တစ်ခုကို ထားခဲ့ကာ ချက်ချင်းပင် လင်လော့တိုင်း၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဘုန်း…”
ဓားအလင်းတစ်ချက် လှစ်ခနဲ ဖြတ်သွားသောအခါ လင်လော့တိုင်း၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် သွေးရာတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဓားနှလုံး… အဆင့်မြင့်… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ…”
လင်လော့တိုင်းသည် အကြည့်များကို လော့ချန်ဆီသို့ အားယူပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်မကျေမချမ်းမှုနှင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လည်ပင်းတစ်ဖက်သို့ ယိမ်းသွားကာ သူ၏ဦးခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။