လင်ကျန်းမြို့၊ ချူမင်းဆက်၏ဧကရီမိဖုရား

နောက်ထပ်နှစ်ရက်အကြာတွင် ကုန်သည်တစ်ဖွဲ့လုံး၏ခရီးသွားနှုန်းသည် သိသိသာသာမြန်ဆန်လာသည်။

ဤလမ်းတစ်လျှောက် ကြီးကြီးမားမားပြဿနာများမရှိခဲ့ချေ။ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် နတ်ဆိုးသားရဲအုပ်စုလေးများ၏ အနည်းငယ်တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ကြိမ်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤနေရာသည် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်၏ အစွန်းပိုင်းဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများ၏စွမ်းအားမှာ သာမန်အဆင့်သာရှိသဖြင့် ကုန်သည်အဖွဲ့က အလွယ်တကူတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။

တတိယရက်နံနက်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်မှထွက်ခွာလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက် လူသူပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

လော့ချန်၏သိုင်းကျင့်စဉ်သည် ပိတ်ဆို့အဆင့်သို့ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူသည် အရှိန်မြှင့်ကာ ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဤအပေါ်တွင် လင်မိသားစုတစ်ခုလုံးက အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ ဧည့်ဝတ်ပြုကြပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ်ကို မျက်နှာထက်တွင် ထင်ထင်ရှားရှားပြသထားကြသည်။

လူအားလုံးက လော့ချန်မရှိခဲ့လျှင် ကုန်သည်အဖွဲ့လုံးသည် လင်လော့ညီနောင်နှစ်ဦး၏ လက်ချက်အောက်တွင် သေကျေပျက်စီးသွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားကြသည်။

ဤသို့သော ထူးချွန်သည့်လူငယ်ပါရမီရှင်တစ်ဦးက ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲတွင် ရှိနေသည့်အတွက် လူအားလုံး၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ချယုံကြည်မှုပိုမိုရှိလာသည်။

လင်ရွှမ်ပင်လျှင် လော့ချန်ထံ စကားလာပြောရာတွင် ယခင်ကထက် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုလာသည်မှာ ယခင်ကနှင့်ယခု တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကွဲပြားနေသည်။

လော့ချန်သည် ကျိုးချင်းတို့နှင့်အတူ မြင်းစီးလျက် တန်းတူလိုက်ပါလာသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲကို မကြာသေးခင်ကမှ ဝင်ရောက်လာတာမဟုတ်လား...” ကျိုးချင်းက စကားပြောရာတွင် အလွန်ထက်သန်သူဖြစ်ပြီး လော့ချန်နှင့် တစ်လမ်းလုံး စကားပြောရင်း ရင်းနှီးလာသည်။

ကျိရို့လည်း စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် လော့ချန်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

လော့ချန်က ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

“ဘာ့ကြောင့် အဲ့လိုထင်တာလဲ...”

ကျိုးချင်းမှာ မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ်တောက်လျက် ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာ ရှိသေးတဲ့ မင်းရဲ့ဓားသိုင်းအဆင့်က ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်ထိရောက်နေပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရဲ့ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားကို အလွယ်တကူခုတ်သတ်နိုင်တယ်... ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးက ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထဲမှာတောင် ရှားရှားပါးပါးပဲ... ဒါကြောင့် မင်းအကြောင်းကို အရင်က ငါတို့တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးဆိုတာ သေချာတယ်...”

လော့ချန်က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

“မင်းက ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ...”

ကျိုးချင်းက ခေါင်းခါလျက် လှပစွာပြုံးပြသည်။

“မင်းက နှိမ့်ချစရာမလိုပါဘူး... မင်းရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ တာယွဲ့မင်းဆက်ထဲမှာ နာမည်ကြီးထင်ရှားလာမှာ သေချာတယ်...”

လော့ချန်က ဖျော့ဖျော့ပြုံးလျက် အကြည့်များက အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်ထဲမှာ နာမည်ကြီးဖို့လား။

သူ၏ရည်မှန်းချက်သည် ထိုမျှလောက်သာ မဟုတ်ပေ။

တာယွဲ့မင်းဆက်ထဲတွင် နာမည်ကြီးရုံမျှဖြင့် ကျိမိသားစုထံ တက်ရောက်နိုင်ရန် အဆင့်အတန်းပြည့်မီမည်မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်အတွက်ရော၊ မိဘများအတွက်ပါ တရားမျှတမှုကို ပြန်လည်တောင်းဆိုရန် ပို၍ဝေးကွာသေးသည်။

တောင်ကွေ့တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာချိန်တွင် လော့ချန်မှာ ပုပ်သိုးသိုးအနံ့တစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

မကြာမီ ကုန်သည်တစ်ဖွဲ့လုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှေ့တွင် တောအုပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရွာတစ်ရွာရှိသည်။

ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော ရွာလေးထဲတွင် အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များပါမကျန် ပါဝင်နေသည်။

အလောင်းရာပေါင်းများစွာသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သွေးနှင့်အသားများမှာ ပုပ်သိုးလာကာ မြေခွေးများက ထိုအသားပုပ်များကို စားသုံးနေသည်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏အကြည့်များသည် ရွာဝင်ပေါက်ရှိ အလောင်းနှစ်လောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဖက်ထားသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ရွာထဲမှ ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားခဲ့ပုံရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကျောမှတစ်ဆင့် လက်သည်းဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ကာ နှလုံးကို ဆွဲထုတ်သွားသဖြင့် ရင်ဘတ်တွင် ပန်းကန်လုံးအရွယ်ခန့်ရှိသော သွေးကွက်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။

“ရက်စက်လိုက်တာ... ရွာတစ်ရွာလုံးကလူတွေကို သုတ်သင်သတ်ဖြတ်ထားတယ်... သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရော ကလေးတွေကိုပါ မချန်ထားဘူး...” ကျိုးချင်းက မျက်ခုံးများအနည်းငယ်တွန့်လျက် ဆိုသည်။

သူမသည် သေခြင်းတရားကို အကြိမ်များစွာမြင်တွေ့ဖူးသူဖြစ်သော်လည်း ရှေ့တွင်ရှိသော မြင်ကွင်းမှာ သူမကို မသက်မသာဖြစ်စေဆဲပင်။

ကျိရို့မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားသည်။

လင်ရွှမ်က မျက်ခုံးတွန့်လျက် ဆိုသည်။

“အဖေပြောပြဖူးတယ်... လင်ကျန်းမြို့တစ်ဝိုက်မှာ မကြာသေးခင်ကမှ ဓားပြတစ်အုပ်ရုတ်တရက်ပေါ်လာတယ်တဲ့... ဒီလူတွေက လူသတ်ရာမှာ လွယ်လွယ်ကူကူပဲ... ရွာတချို့ကို ဆက်တိုက်သုတ်သင်သွားပြီး ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေလည်း အသေအပျောက်များခဲ့တယ်တဲ့...”

ကျိရို့က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်ခုံးတွန့်လျက် ဆိုသည်။

“ဒါတွေက သူတို့တွေပဲ... စီနီယာဟန်ရှင်းလည်း ဒီအလုပ်ကို လက်ခံပြီးနောက်မှာ လူပျောက်သွားတာ...”

လင်ကျန်းမြို့ရှိ ဓားပြများကို သုတ်သင်ရန် အလုပ်အတွက် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်အချို့ အသေအပျောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုထဲတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများလည်း ပါဝင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းမှ ပြင်ပတပည့်များစွာသည် ဤအလုပ်အကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ရာ ကြားဖူးကြသည်။

ကျိုးချင်းက ရွာထဲရှိ ရက်စက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးဆိုသည်။

“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေမှန်း မသိပေမယ့် ဒီလောက်ရက်စက်တယ်ဆိုတာ လူသတ်ဖို့အတွက်ပဲ လူဖြစ်နေတာပဲ...”

ဤသို့သော အစွန်အဖျားရွာလေးများတွင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများရှိမည်မဟုတ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့်တောင် ဓားပြများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ရွာထဲရှိ ပစ္စည်းများသည် ပြည့်စုံစွာရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုသူများသည် ငွေကြေးအတွက်မဟုတ်ဘဲ လာရောက်ခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ အေးတိအေးစက်ဆိုသည်။

“သူတို့ကို ရှာတွေ့ရင် သူတို့ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိလာမှာပဲ...”

ဤစကားကိုကြားလျှင် ကျိုးချင်း၏မျက်နှာအမူအရာအနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့သြစွာဆိုသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းက ဒီအလုပ်ကို လက်ခံထားတာလား...”

“အင်း...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အမျိုးသမီးနှင့် မိန်းကလေးငယ်၏ အလောင်းများကို ကြည့်လျက် ညစ်ညမ်းသောလေထုကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်ပါ...”

လင်ရွှမ်က လူများကို စေလွှတ်ပြီး အလောင်းများကို စုဆောင်းစေကာ မီးရှို့လိုက်သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏မျက်လုံးများသည် တဖျတ်ဖျတ်တောက်လျက် စိတ်ထဲတွင် မိခင်နှင့်သမီးနှစ်ဦး ရက်စက်စွာသေဆုံးသွားသော မြင်ကွင်းများ ထပ်တလဲလဲပေါ်ထွက်လာပြီး စွမ်းအားအပေါ် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောင့်တလာသည်။

ဤသန်မာသူဦးစားပေးသည့် ကမ္ဘာလောကတွင် သာမန်လူများသည် မြက်ပင်ကဲ့သို့ အသက်ရှင်ရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမရှိ၊ သေရေးရှင်ရေးပင်လျှင် မိမိလက်ထဲတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လူများစွာသည် သိုင်းကျင့်စဉ်ကို အသည်းအသန်လေ့ကျင့်ကြပြီး ပိုမိုသန်မာလာရန် ကြိုးစားကြသည်။

သန်မာလာမှသာ မိမိ၏ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ထပ်မံခရီးဆက်သည်။

မြို့နှစ်မြို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဒုတိယရက်နေ့လယ်တွင် လူတစ်စုလုံး ဤခရီး၏ဦးတည်ရာဖြစ်သော လင်ကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နယ်စပ်မြို့တစ်မြို့အနေဖြင့် လင်ကျန်းမြို့၏ မြို့ရိုးများသည် အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ဆောက်ထားပြီး မြို့တံခါးမှာ အမြင့် ၂၅ မီတာရှိပြီး မြို့ရိုးမှာ အမြင့် ၄၄ မီတာရှိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နဂါးနက်တစ်ကောင်လို ထင်ထင်ရှားရှားရှိနေသည်။

စွမ်းအင်ပြည့်ဝသော စစ်သားတစ်ဖွဲ့စီသည် လှည့်လည်ကင်းစောင့်နေပြီး စူးစူးရှရှအကြည့်များဖြင့် လူအုပ်ထဲတွင် စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်။

“တင်းကြပ်လိုက်တာ...”

လော့ချန်က ခံစားမိစွာ ဆိုသည်။

ထိုကင်းစောင့်စစ်သားများသည် စွမ်းအင်ပြည့်ဝလျက် သွေးစွမ်းအင်များ တဟုန်းထိုးဖြစ်ပေါ်နေပြီး သိုင်းအဆင့်မှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်သုံးနှင့်အထက်တွင်ရှိကာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးရှိသော သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် တစ်လှမ်းသာလိုတော့သည်။

ကျိုးချင်းက ဆိုသည်။

“ဒါက စစ်ပွဲဖြစ်လာမှာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲဖြစ်မယ်...”

စစ်ပွဲတဲ့လား။

လော့ချန်တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားသည်။

ချူမင်းဆက်၏ ထူးခြားသော ဧကရီမိဖုရားတက်လာပြီးနောက် သူမ၏တစ်ဦးတည်းသော စွမ်းအားဖြင့် ယွမ်လန်နယ်မြေရှိ နိုင်ငံပေါင်းများစွာကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီး ချူမင်းဆက်နှင့် တာယွဲ့မင်းဆက်အကြား နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါး စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ပြသပြီးနောက် လော့ချန်တို့တစ်ဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

မြို့ထဲသို့ရောက်သည်နှင့် လော့ချန်က ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းက မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆိုသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းတကယ်ပဲ ဒီအလုပ်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား...”

သူမတို့သည် လော့ချန်က လင်ကျန်းမြို့ရှိ ဓားပြများကို သုတ်သင်ရန် အလုပ်ကို လက်ခံထားသည်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျိုးချင်းက အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်ပြီးမှ ဆိုသည်။ “ငါတို့ကူညီပေးရမလား...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

“မင်းတို့ရဲ့စေတနာကို ငါတန်ဖိုးထားတယ်... ဒါပေမယ့် ငါက တစ်ယောက်တည်းသွားလာလေ့ရှိတာ... စိတ်မပူပါနဲ့... အန္တရာယ်ကြီးလွန်းရင် ငါချက်ချင်းစွန့်လွှတ်မှာ... ငါ့အသက်ကို အပျော်လုပ်ပြီး မစွန့်စားပါဘူး...”

ကျိုးချင်းက စဉ်းစားကြည့်ရင်း ထိုစကားမှန်ကန်သည်ဟု တွေးမိသည်။

လော့ချန်ပင်လျှင် မတိုက်နိုင်သည့်အခါ သူမနှင့် သူမ၏စီနီယာအစ်မတို့မှာ ပို၍မတိုက်နိုင်ဘဲ သွားရင်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုလည်း သတိထားပြီး ဂရုစိုက်နော်...”

“နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

လော့ချန်က လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယွဲ့လိုင်စားသောက်ဆိုင်။

ဤသည်မှာ လင်ကျန်းမြို့အနောက်ဖက်ရှိ အကြီးဆုံးစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ဒုတိယထပ်၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ နေရာတွင် လော့ချန်က တန်ဖိုးရှိသော အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲတစ်လုံးကို မှာယူထားပြီး လေမုန်တိုင်းသဖွယ် တစ်လုပ်ပြီးတစ်လုပ် စားသုံးနေသည်။

ဤကာလအတွင်း ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာရင်း နေ့စဉ် အစာခြောက်များနှင့် အသားကင်များကိုသာ စားသုံးရသဖြင့် သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် အရသာမရှိသလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စားသောက်ဆိုင်သည် လူမျိုးစုံရောထွေးနေသော နေရာဖြစ်ပြီး လူအမျိုးမျိုးရှိနေသည့်အတွက် ထိုဓားပြများအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုခုကို ရရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် သိုင်းသမားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် စကားပြောဆိုနေကြပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စကားသံတစ်ခုက လော့ချန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

“မင်းတို့ပြောကြည့်... ချူမင်းဆက်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဧကရီမိဖုရားပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက တကယ်မဟုတ်လား...”

ဤစကားတစ်ခွန်းက ရေထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်လာသည်။

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အဲ့ဒီ ဧကရီမိဖုရားက ယွမ်လန်နယ်မြေက နိုင်ငံပေါင်းများစွာထဲမှာ ကောင်းကင်နဂါးတစ်ကောင်လိုမျိုး ထူးချွန်သူပဲ... သူမကို ဘယ်သူက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...”

“ဒီသတင်းက အလကားပြောနေတာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်... ဧကရီမိဖုရားပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းထွက်လာပြီးနောက် လင်ကျန်းမြို့မှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်စောင့်ကြပ်ထားတယ်... နယ်စပ်မှာလည်း စစ်တပ်တွေကို စုစည်းနေတယ်လို့ကြားတယ်... ဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့အရာပဲ...”

“အိုး... ဒါတကယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့အရာပဲ... ယွမ်လန်နယ်မြေတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားမှာ... ပြီးတော့ အရှေ့ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးတောင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”