သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးအောင်လုပ်စေ

ထန်မန်၏ စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေသည် တင်းမာလျက် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

လော့ချန်သည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦးကို တစ်ချက်အကဲခတ်ကြည့်ပြီး အေးတိအေးစက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက သေဖို့လာရှာတယ်ဟုတ်လား… မင်းတို့မှာ အဲ့ဒီလောက်အစွမ်းအစမရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်…”

ထန်မန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လေလုံးထွားလှချည်လား… မကြာသေးခင်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ အရိုးတွေ မာကျောလာသလိုပဲ… ဒါပေမဲ့ ထန်မန်ဆိုတဲ့ ငါက မာကျောတဲ့အရိုးတွေကို ရိုက်ချိုးရတာ သိပ်သဘောကျတယ်…”

“ဝေါင်း…”

စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တိုင်း ထန်မန်၏ အရှိန်အဟုန်သည် ပို၍ပို၍ ထက်ရှလာသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိ သံဆူးမြူခိုးကျားတစ်ကောင်သည် ထန်မန်၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို သားရဲတစ်ကောင်လို ကြည့်လျက် သွားများကို ဖြဲပြလိုက်သည်။

“ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်…”

ထန်မန်ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သိုင်းဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ လူများထံမှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလယ်အလတ်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားနိုင်သူသည် ထောင်ပုံတစ်ပုံတွင် တစ်ဦးသာရှိပေသည်။

ထန်မန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်ဖြစ်ရာ ဤရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားသည် မသေလျှင်ပင် အရေခွံတစ်ထပ်တော့ အနွှာခံရလိမ့်မည်။

“ငါ့ရှေ့မှာ လဲကျသွားစမ်း…”

အရှိန်အဟုန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ထန်မန်သည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် လက်သီးတစ်ချက်ကို လော့ချန်ဆီသို့ အမြောက်ကျည်တစ်ခုလို ထုရိုက်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျက် တစ်ဖဝါးမျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။ ထန်မန်၏ လက်သီးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နီးကပ်လာသည်အထိ စောင့်နေပြီးမှ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အနီးအနားရှိ စားပွဲနှစ်လုံးသည် လွင့်ထွက်ကာ ကျိုးကြေသွားသည်။ စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ ဧည့်သည်များသည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးမှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအားလုံး၏ အမြင်အာရုံတွင် ခေတ္တခဏ ဝေဝါးသွားသည်။ အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော့ချန်သည် တောင်တစ်လုံးလို မတ်မတ်ရပ်လျက် သူ၏ လက်ျာလက်ဖြင့် ထန်မန်၏ လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝိုး… သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးပဲ ရှိသေးတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာနိုင်ရတာလဲ…”

လူများစွာသည် မျက်လုံးပြူးပြဲလျက် မယုံကြည်နိုင်သည့်အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ထန်မန်သည် အံ့ဩထိတ်လန့်မှု အပြည့်အဝရှိနေသည်။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံးအင်အားသုံးကာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လော့ချန်၏ လက်ဖဝါးသည် သံမဏိပြုတ်တူတစ်ခုလို တင်းကျပ်လျက်ရှိပြီး မည်သို့ပင် အားထည့်ရုန်းကြည့်စေကာမူ တစ်ဖဝါးမျှပင် လှုပ်ရှားမရခဲ့ပေ။

“ဒီကောင်တော့လား… ကျောက်စိမ်းခွဲလက်သီး…”

ဒေါသတကြီးနှင့် အရှက်ရမှုကြောင့် ထန်မန်သည် ဆင်ခြင်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးလုနီးနီး ဖြစ်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော လက်သီးတစ်ချက်ကို လက်ဝဲလက်ဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ကျန်တပည့်နှစ်ဦးသည်လည်း တပြိုင်နက် ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို ဘယ်ညာနှစ်ဖက်မှ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

သုံးဘက်ညှပ်ကာ ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်မှု...

လော့ချန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်ကာ လှိုင်းလုံးများလို တလှိုင်းပြီးတလှိုင်း လူးလွန့်နေသည်။

“အပြင်ကို ထွက်သွားစမ်း…”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ်အေးစက်သွားပြီး လက်ျာလက်ဖဝါးကို အားထည့်လိုက်သည်။

“အား…”

ထန်မန်သည် သူ၏ လက်ျာလက်ကို ဆွဲညှစ်ခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လော့ချန်၏ လေထဲသို့ ဆွဲလှည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လော့ချန်သည် ထန်မန်ကို သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းလို ဆွဲလှည့်လျက် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ကျန်တပည့်နှစ်ဦးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း… ဘုန်း…”

ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများနှင့်အတူ လူသုံးဦးသည် တပြိုင်နက် သွေးများအန်ထွက်ကာ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

လွှဲရိုက်ခံရသော လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်နှစ်ဦးသည် စားပွဲနှစ်လုံးကို ကျိုးကြေပြိုလဲသွားစေပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများစီးကျလာသည်။

ထန်မန်သည် အားလုံးထဲတွင် အဆိုးဆုံးဖြစ်ပြီး လေထဲတွင် သွေးတစ်ပုံအန်ထွက်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးသည် ဆိတ်ငြိမ်လျက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှိရင်းစွဲ သိုင်းလောကသားများသည် လော့ချန်ကို အံ့ဩထိတ်လန့်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူ လေးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး ထိုသူများသည် ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းမှ ထူးချွန်သူများဖြစ်ကြသည်။ မည်သူမျှ ဤသူသည် အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာသည် မျက်ဝယ်ထင်ရှားစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဘယ်သူက ဆူညံပြီး ရန်စတာလဲ…”

လူအများထိတ်လန့်နေစဉ် လမ်းမပေါ်မှ စည်းကမ်းတကျ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် လင်ကျန်းမြို့၏ အစောင့်အကြပ်စစ်သည်များဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး ဒုက္ခပြဿနာ မရှာလိုသဖြင့် ချက်ချင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကာ အပြာရောင်ဝံပုလွေမြင်းကို ဆွဲယူပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လော့ချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ လူများသည် ကြက်သေသေနေကြသည်။ ခဏနေမှ သတိပြန်လည်လာကြ၏။

“သိပ်ကို သန်မာလွန်းတယ်… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးပဲ ရှိသေးတာကို အဆင့်ခြောက်ရှိသူတစ်အုပ်ကို ဖိနှိပ်ရိုက်နှက်နိုင်တယ်တဲ့… ဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ…”

“မမြင်ဖူးဘူး… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ မကြာသေးခင်ကမှ ဝင်လာတဲ့ တပည့်အသစ်ဖြစ်မယ်…”

“သူ့မှာ ဓားရှည်တစ်လက်ကို သိုင်းသမားတစ်ယောက်လို ခါးမှာ ချိတ်ဆွဲထားတယ်… မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ကြီးလာပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်လာပြီးပြီးချင်း ဓားနှလုံးအဆင့်ကို သိမြင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းထူးချွန်သူ လင်ချူးလန်ဖြစ်မလား…”

“ဖြစ်နိုင်တယ်…”

လူအများသည် လော့ချန်၏ အထောက်အထားကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

လော့ချန်သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာသေးသည်။ ရုတ်တရက် လမ်းမထဲတွင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

“စီနီယာထန်… ဘယ်သူက ဒီလောက်ရဲတင်းပြီး မင်းကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရဲတာလဲ…”

“ဖျတ်... ဖျတ်... ဖျတ်…”

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ လူငယ်သုံးဦးသည် အလျင်အမြန် အဆောက်အအုံထဲသို့ တက်လာကြသည်။

အလယ်တွင် ရှိနေသူသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ထန်မန်ပင်ဖြစ်သည်။

ထန်မန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် သန်မာလှပြီး သိပ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်မသွားခဲ့ပေ။

သို့သော် စိတ်ထဲတွင် အရှက်ရမှုကြောင့် ထန်မန်သည် အဆုံးစွန်ထိ ဒေါသထွက်နေပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် နီရဲလျက်ရှိသည်။

“ဟေ့ကောင်… အမြန်ထွက်လာစမ်း…”

ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာပြီးနောက် ထန်မန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လျက် သူ၏ အကြည့်များသည် အဆိပ်မြွေတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသည်။

“ညီလေး… မင်းကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ…”

ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာချောင်… သူ… အို့… လူကဘယ်မှာလဲ…”

ထန်မန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို မတွေ့ရသဖြင့် မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ချောင်ယွမ်ဟု အမည်ရပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအကြီးအကဲဆယ်ဦးထဲမှ ဆွန်ယင်ယန်၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး စွမ်းအားအဆင့်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူများကို အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ထန်မန်သည် ချောင်ယွမ်အား သူ့အတွက် လက်စားချေပြီး အရှက်ကွဲမှုကို ဖယ်ရှားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း လော့ချန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ချောင်ယွမ်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ဧည့်သည်တစ်ဦးကို လက်ဖြင့် ဆွဲဖမ်းကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ခုနက ငါ့ညီလေးကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့သူ ဘယ်မှာလဲ…”

ချောင်ယွမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရသည့် ထိုဧည့်သည်သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တောင့်တင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မ… မသိပါဘူး… သူ ခုနကပဲ ထွက်သွားပါပြီ…”

“မသိဘူးဟုတ်လား… အသုံးမကျတဲ့ကောင်…”

ချောင်ယွမ်သည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုဧည့်သည်ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရှိနှင့်ပြီးသား လူအားလုံးသည် အေးခဲသွားပြီး အသံတစ်စက်မျှ မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

ထိုဧည့်သည်သည် စွမ်းအားနည်းပါးသူမဟုတ်ဘဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။

ထန်မန်သည် ဤအတိုင်း အဆုံးသတ်လိုစိတ်မရှိဘဲ သွားများကို ကျိတ်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာချောင်… ဒီကောင်က သိပ်ဝေးဝေးရောက်မသွားသေးပါဘူး… ကျွန်တော်တို့ လိုက်ရှာကြမယ်…”

ချောင်ယွမ်သည် ခဏတစ်ဖြုတ် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မလိုတော့ဘူး… ဆရာဖြစ်သူက ငါ့ကို ဂိုဏ်းကို အမြန်ပြန်လာဖို့ မှာထားတယ်… ငါတို့ အရင်ဆုံး ချန်ရွှမ်မြို့ကို သွားပြီး မြင်းဓားပြတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမယ်…”

ထန်မန်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း မလျှော့သောစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတိုင်း အဆုံးသတ်လိုက်ရမှာလား…”

“အဆုံးသတ်တယ်ဟုတ်လား… ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

ချောင်ယွမ်သည် ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်က ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ရဲတင်းစွာ စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတာ သေမင်းတံခါးဝရောက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ… ဒီတာဝန်ပြီးသွားရင် ငါဟာ ဆရာဖြစ်သူနဲ့အတူ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို သွားမယ်… အဲ့ဒီအခါ မင်းလည်း အတူလိုက်လာခဲ့…”

ထန်မန်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဘာလုပ်ဖို့ သွားမှာလဲ…”

“ဝူမင်ကို ဖျက်ဆီးခံရတဲ့ ကိစ္စကြောင့်ပေါ့…”

ချောင်ယွမ်သည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဆရာဖြစ်သူဟာ လော့ချန်ဆိုတဲ့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ကို အထူးအာရုံစိုက်နေပုံရတယ်… ဝူမင်ကို ဖျက်ဆီးခံရတယ်လို့ သိရပြီးနောက် ဒေါသအမျက်ထွက်ပြီး မီးလျှံမီးပန်းတွေ ထွက်လာလောက်အောင် ပေါက်ကွဲသွားတယ်… အဲ့ဒါကြောင့် သူကိုယ်တိုင် လူတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်…”

ထန်မန်သည် ထူးဆန်းသလို ခံစားရပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်လောက်ပဲ ဖြစ်တာကို… ဆွန်အကြီးအကဲက ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ထွက်လာဖို့ လိုအပ်လား…”

“ဒါကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို သွားတဲ့အခါ ညီလေး ဝူမင်အတွက် တရားမျှတမှုကို အသေအချာ တောင်းယူမယ်…”

ထိုသို့ပြောရင်း ချောင်ယွမ်သည် ထန်မန်တို့၏ ဒဏ်ရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့သူဟာ သာမန်အင်အားရှိတဲ့သူမဟုတ်ဘူး… သူဟာ နာမည်မရှိတဲ့သူလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး… ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဒီအကြွေးတွေကို တစ်ပြိုင်နက် အတူတူတွက်ချေမယ်…”

“ကောင်းပြီဗျာ… စီနီယာချောင်… အဲ့ဒီအခါကျရင် ဒီကောင်ကို အလွယ်တကူ အလွှတ်မပေးနဲ့ပေါ့…”

ထန်မန်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်လျက်ရှိသည်။

“စိတ်ချ… ငါ့ကို ချောင်ယွမ်ကို ပြဿနာရှာရဲတဲ့သူဆိုရင် သေဆုံးမှုဟာ သူ့အတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်… အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးအောင် လုပ်မယ်…”

ချောင်ယွမ်သည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

“သွားကြစို့… ချန်ရွှမ်မြို့ကို အရင်သွားပြီး ဒီမြင်းဓားပြတွေကို ဖြေရှင်းလိုက်ကြမယ်… ဘယ်သူတွေက ဝက်ဝံရဲစိတ်နဲ့ မြူခိုးကျားရဲစိတ်ကို စားသုံးပြီး ငါတို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို ဒီလောက်ထိ ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်ရဲတာလဲ ဆိုတာ ငါသိချင်တယ်…”