ပင်လယ်နတ်ဆိုးများ

“ဖလူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် လှေပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သိပ်မြင့်မားခြင်း မရှိပေ။ အားလုံးသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်အဆင့်သာ ရှိကြပြီး အင်အားအကြီးဆုံးမှာ ယခင်က လူကယ်ရန် အော်ဟစ်ခဲ့သော လူကြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ် ပထမအဆင့်သာဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေပုံရသည်။

ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် သိပ်မြင့်မားခြင်း မရှိပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်များ အလီလီ လှည့်လည်သွားလာနေသည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလို အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူများပင် ဤနေရာတွင် ရှားပါးလှသည်။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်သည် လူ့ဘုံလောကတွင် ဧကရာဇ်အဆင့် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်နှင့် ညီမျှပြီး ဤသို့သော ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝေးကွာသော နေရာတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများကို လာရောက်အမဲလိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤအဆင့်နိမ့်သော ကျင့်ကြံသူများသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး အခြားကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤ နတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကျွန်းတွင် ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်အဆင့်တွင် ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေပြီး ဤအဆင့်ဖြင့် ဤနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်ကာ နတ်ဆိုးသားရဲအချို့ကို မကြောက်ရွံ့ကြပေ။

အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာသို့ နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် အဓိကရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အတွင်းအနှစ်သာရများသည် ဆေးဝါးပြုလုပ်ရာတွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် ထိပ်တန်းအင်အားရှိသူအဖြစ် ကြီးစိုးနိုင်သည်။

မှန်ပေသည်... ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလောကဖြစ်စေ၊ ယုံမင်ဘုံလောကဖြစ်စေ၊ သူသည် အင်အားကြီးသူအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်သည်။

နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အဆင့်မထွက်ပေါ်သရွေ့ သူသည် မည်သည့်သူတော်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူကိုမဆို မကြောက်ရွံ့ပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုမူပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေတွင် ဤမျှ စိတ်ထားကောင်းရှိသူများကို တွေ့ရဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။ စိတ်အားထက်သန်သော ကျင့်ကြံသူများသည် လှည့်စားခံရတတ်သဖြင့် ဤလောကတစ်ခုလုံး အေးစက်ကာ စိတ်ဓာတ်ခြောက်သွေ့လာကြသည်။

“မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရေထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ… လှေကို တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာလား…”

လင်းရှန်သည် သူ့ကို အပေါ်အောက် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤနေရာသည် နတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကျွန်းနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသောနေရာဖြစ်သည်။ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမရှိသူများအတွက် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပင် ဖြစ်သည်။ လှေမရှိဘဲ နတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကျွန်းသို့ ရေကူးသွားရန် ကြိုးစားပါက ကျွန်းသို့ မရောက်မီ အရိုးပင် မကျန်ရစ်အောင် ကိုက်စားခံရလိမ့်မည်။

“မဟုတ်ပါဘူး… ဒီရေထဲကနေ ဖြတ်သန်းရင်း ရောက်လာတာပါ… အဲဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်လိုက်တာပါ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် လိမ်ညာခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤနေရာကို ရေကူးဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လှေတိုက်ခိုက်ခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။

အခြားသူ နှစ်ဦးကမူ သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤမျှဝေးကွာသော နေရာတွင် ရေကူးလာနိုင်သည်ဟု ဆိုကာ သေမင်းကို မကြောက်သည်လား။

“အစ်ကိုကြီး… ဘာလို့ တွေ့ရာလူကို ကယ်နေရတာလဲ… ဒီကောင်လေးကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်ဘူး… ပုံပြင်တွေလည်း ပြောနေသေးတယ်… သူတစ်ခုခုကို ပြဿနာရှာမိလို့ လှေပေါ်ကနေ ပစ်ချခံလိုက်ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်… နတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကျွန်းကနေ ဒီနေရာထိ ရေကူးလာနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး…”

“ဟုတ်တယ်… သူ့အဖော်တွေက စွန့်ပစ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်… ဒါမှမဟုတ် ဖွင့်ဟလို့မရတဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်…”

ဘေးတွင်ရှိသော အဖော်တစ်ဦးက လင်းရှန်ထံ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအသံများသည် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုထားသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ သံသယများမှာ သဘာဝကျသည်။ ရေအောက်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားမှု မရှိခဲ့ပါက အရိုးပင် မကျန်ရစ်အောင် ကိုက်စားခံရလိမ့်မည်။

၎င်းတို့၏ လှေသည် ထူးခြားသော ဖန်တီးမှုဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ အာရုံခံစားမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် လုံခြုံစွာ သွားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လှေဖြစ်ခဲ့ပါက ကြာရှည်မခံဘဲ ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်။ နတ်ဆိုးသားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများကို လုံးဝ အလျှော့မပေးပေ။

လင်းရှန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး မပြောနဲ့… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ပြန်ဖို့ ပြင်ထားပြီးပြီ… လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်လိုက်ရတာက ကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ…”

“အစ်ကိုကြီး… အရင်တုန်းက ကိစ္စကို မေ့သွားပြီလား… အဲဒီကောင်လေးကို ကယ်လိုက်တော့ သူက ငါတို့ အများကြီး ကြိုးစားပြီး ဖမ်းမိထားတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲကို ခိုးသွားတယ်လေ… မိစ္ဆာကောင်… အဲဒီကောင်ကို ငါပြန်တွေ့ရင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်မယ်…”

ဤအကြိမ်တွင် အသံသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ယီထျန်းယွမ်ကို သတိပေးဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အေးပါ… အေးပါ… လူတိုင်းက အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး…”

လင်းရှန်သည် အနည်းငယ် သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း အရင်က ကယ်တင်ခံခဲ့ရဖူးတယ်… တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို မကယ်ခဲ့ရင် ငါ သေသွားလောက်ပြီ… လူတွေကို ပိုပြီး ကူညီပေးတာ ဘာမှ မဆိုးပါဘူး… ပြီးတော့ ဒီကောင်လေးကို အမြဲတမ်း ဘေးမှာ ထားမှာလည်း မဟုတ်ဘူး…”

“ညီငယ်… ငါ့ညီနှစ်ယောက်က ပြောတာ နည်းနည်းလွန်သွားတယ်… စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်…”

လင်းရှန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်… ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ထားကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဤသို့သော အရာများကို သူမကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသဖြင့် အဆန်းတကြယ် မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ… အခု ငါတို့ ပြန်မယ်… ပြန်ဖို့ အချိန်ကျပြီ…”

လင်းရှန်သည် သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို လှေလှော်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး နတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကျွန်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် အခြားအဖော် နှစ်ဦးကမူ သူ့ထံ သတိထားစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လုံးဝ စိတ်မချပေ။ ရုတ်တရက် နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်ခံရပါက ၎င်းတို့ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ထိုအစား သူသည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး… ဒီနေရာမှာ မကြာသေးခင်က ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိရသေးဘူး… ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာ မကြာသေးလို့ပါ…”

“ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲတဲ့လား… မင်း ဘာတွေ သိချင်တာလဲ…”

လင်းရှန်သည် လှေလှော်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ဒီကျွန်းမှာ အတော်ကြာနေခဲ့ပြီး… နတ်ဆိုးမိုးတိမ်မြို့တော်တည်ထောင်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့သူပဲ… ဒီမှာ အသက်အကြီးဆုံး မျိုးဆက်ထဲက တစ်ယောက်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်…”

“ဟုတ်လား…”

ယီထျန်းယွမ်မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ၎င်းသည် ဤမြို့တော်တည်ထောင်ချိန်မှ ဤနေရာတွင် ရှိနှင့်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း မထင်မှတ်ထားပေ။

“ဒါဆိုရင်… ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ… ရေအောက်မှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲမှုရှိလဲဆိုတာ သိချင်ပါတယ်…”

“ရေအောက်မှာ ပြောင်းလဲမှုလား…”

လင်းရှန်သည် ရုတ်တရက် ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်က… ရေအောက်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်… ငါတို့က မုန်တိုင်းလာတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ရေထဲမှာ နန်းတော်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်… အဲဒီနန်းတော်က မြောက်ဘက်ကို မမြန်မနှေးနဲ့ ရွေ့လျားသွားတာ… ငါတို့ အားလုံး မှင်တက်မိသွားခဲ့ကြတယ်…”

“အဲဒီနန်းတော်ကို စူးစမ်းဖို့ သွားကြည့်တဲ့သူ အတော်များများ ပင်လယ်နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားကြတယ်… အဲဒီအချိန်မှာ ပင်လယ်နတ်ဆိုးတွေက မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှတယ်… အဲဒီနန်းတော်ကို သူတို့က ရွှေ့ပို့သွားတာ… တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်… ဘယ်သူကထင်မှာလဲ… နတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကျွန်းရဲ့ ရေအောက်မှာ အဲဒီလို နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ရှိနေမယ်လို့…”

“အဲဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ရေထဲမဆင်းရဲခဲ့ကြဘူး… အောက်မှာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ အများကြီးရှိတယ်… ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အဲဒီနတ်ဆိုးသားရဲတွေက ဘာမှမဟုတ်ဘူး… ပင်လယ်နတ်ဆိုးတွေက လူတစ်ပိုင်း ငါးတစ်ပိုင်းပုံစံနဲ့ လူစကားပြောနိုင်တယ်… နတ်ဆိုးသားရဲတွေလို မိုက်မဲတာမျိုး မဟုတ်ဘူး…”

လင်းရှန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိရင်း ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရပုံရသည်။

“ပင်လယ်နတ်ဆိုးတွေ…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ မသိမသာ မှေးမှိန်သွားသည်။ လူတစ်ပိုင်း ငါးတစ်ပိုင်းဖြစ်သော ပင်လယ်နတ်ဆိုးများသည် ဤအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ သူသည် ဤနေရာတွင် ပင်လယ်နတ်ဆိုးများကို မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ လူ့ဘုံလောကသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်လှပြီး သူသည် နေရာအားလုံးသို့ မရောက်ဖူးခဲ့သဖြင့် ပင်လယ်နတ်ဆိုးများကို မမြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤပင်လယ်နယ်မြေသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျယ်ပြန့်လှပြီး အနားသတ်ကို မမြင်ရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤပင်လယ်နယ်မြေ၏ ဧရိယာသည် မည်မျှကျယ်ပြန့်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အဓိကအချက်အလက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ ပင်လယ်နတ်ဆိုးများသည် ဤနန်းတော်ကို ရွှေ့ပို့သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က ထိုနန်းတော်ကို ၎င်းတို့၏ နန်းတော်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ရွှေ့ပို့သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဒါတွေအပြင်… တခြားဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက နတ်ဆိုးမိုးတိမ်တွေ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာပဲ ဖြစ်မယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီမိုးတိမ်တွေ မရှိတော့ဘူး… ဒါပါပဲ…”

လင်းရှန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အခြားအရာများကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

အခန်း (၇၅၁) ပြီးပါပြီ။