ရေသူမ

ယီထျန်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံဖြင့် နတ်ဆိုးသားရဲတစ်အုပ်လုံး သေဆုံးသွားပြီး ထျန်ရွှယ်သားရဲပင်လျှင် အသက်မရှင်ကျန်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရဘဲ အလွန်ပြည့်စုံပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် သေဆုံးသွားပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သားရဲများသည် ၎င်းတို့၏လှေဆီသို့ မျောပါလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် အားလုံးက ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲယူခံရသလို ခံစားရပြီး မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့၏ လှေဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းရှန်တို့သည် ထိတ်လန့်နေကြပြီး သားရဲများအားလုံး အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟု ထင်မိကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အဘယ့်ကြောင့် ဤသို့ အလိုအလျောက် ရောက်လာနိုင်မည်နည်း။

“အစ်ကိုကြီး… ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ မင်းမှာ စိတ်ထားကောင်းတစ်ခု ရှိနေတုန်းပဲ… ဒါက ရှားရှားပါးပါးပဲ… ဒါက မင်းကို ကျွန်တော်ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ… ဒီနတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ယူသွားလိုက်… အခုနက ဖြေပေးတဲ့ သတင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အနာဂတ်မှာ ကံမကုန်သေးရင် ထပ်ဆုံကြမယ်နော်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းနင်းလိုက်သည်။

“ရွှီ…”

သူသည် လေထဲသို့ ထွက်ပျံသွားပြီး မြောက်ဘက်ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လင်းရှန်က ပင်လယ်နတ်ဆိုးများသည် နန်းတော်ကို မြောက်ဘက်သို့ ရွှေ့ပို့သွားသည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာသည် မြောက်ဘက်ဒေသတွင် ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ခဏကြာပြီးမှ လူအုပ်ကြီးသည် မှင်တက်မိနေရာမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာကြသည်။ ဘေးရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ယီထျန်းယွမ်၏ စကားများကို ကြားခဲ့ပြီး ဤနတ်ဆိုးသားရဲများသည် လင်းရှန်အတွက် ဆုလာဘ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအများစုသည် လင်းရှန်ကို သိကြပြီး အားလုံးက အားကျသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ဒါ… ဒါက အစွမ်းထက်သူပဲ…”

လင်းရှန်သည် ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထျန်ရွှယ်သားရဲ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်သုံးလေးရှိပြီး ယီထျန်းယွမ်က လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံဖြင့် သေဆုံးသွားသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်နေရင်း ဤသည်မှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ထျန်ရွှယ်သားရဲထက် အဆများစွာ သာလွန်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒါ… ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူလား…”

ချင်လန်သည် အနည်းငယ် ထစ်ထစ်အအ ပြောလိုက်ပြီး လင်းရှန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုအပြည့်ဖြစ်နေသည်။

“ဒီထက်တောင်ပိုနိုင်တယ်… ငါထင်တာကတော့ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်လောက် ဖြစ်မယ်…”

ဤသည်မှာ သူ၏ အသိပညာနည်းပါးခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်အထက်ရှိသူများကို ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရနိုင်သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သူတော်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ မသိကြပေ။ အကယ်၍ သူသည် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ပါက ထိတ်လန့်ပြီး ဆီးပါ ထွက်ကျသွားလိမ့်မည်ပင်။

“အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်…”

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး မှင်တက်မိသွားကြပြီး ထို့နောက် ကျောပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အခုနက ငါ သူ့ကို လိမ်ညာတယ်လို့ သံသယရှိခဲ့တာ… တကယ်ပဲ သူက ရေကူးဖြတ်လာတာလား… ဒါမှမဟုတ် ပင်လယ်အောက်မှာ တစ်ခုခုရှာနေရင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငါတို့တွေ့လိုက်တာလား…”

ချင်လန်၏ ကျောပြင်သည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

အခုနက သူ၏ မရိုသေသောအပြုအမူကို ပြန်တွေးမိပြီး ကံကောင်းစွာဖြင့် ယီထျန်းယွမ်က လက်တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်များသည် ရှားပါးခြင်း မရှိပေ။ အစွမ်းထက်သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိပါးမိပါက သတ်ဖြတ်ခံရလျှင်တောင် မည်သူမျှ မတရားသည်ဟု မထင်ကြပေ။

“ဒါက မမှားဘူးထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့… သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိခဲ့ရင် မင်း ဒီမှာ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး… သေသွားလောက်ပြီ…”

လင်းရှန်သည် ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သူက အစကတည်းက အမှန်တရားပဲ ပြောခဲ့တာ… ငါတို့ရဲ့ အသိပညာက နည်းပါးလွန်းလို့ သူက လိမ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းတို့ သင်ခန်းစာရပြီမလား…”

၎င်းတို့သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး နားလည်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အရာများကို ပိုမိုအမြင်ကျယ်ကျယ် သိမြင်နိုင်ရန် သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ မထင်မှတ်ထားဘူး… အခု သူက ငါတို့ကို လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေးခဲ့တယ်… ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ အများကြီး ရလာပြီ… မြန်မြန် ဒီအလောင်းတွေကို လက်စွပ်ထဲ သိမ်းလိုက်… အလောင်းတွေက ဘာမှ မပျက်စီးထားဘူး… ဈေးကောင်းရောင်းလို့ရလိမ့်မယ်…”

လင်းရှန်တို့သည် အပြုံးများဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှလုံးသားချင်း နားလည်သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ အဆင့်မြင့်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် ကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့နှင့် ရင်းနှီးမှု မဖွဲ့နိုင်ခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ် နှမြာစရာဖြစ်သည်။ နောင်တရရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပြီဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ပိုမိုပညာရှိစွာ ပြုမူရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားရမည်။

---

တစ်ဖက်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် အလွန်မြန်ဆန်သော အလျင်ဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ပင်လယ်အောက်နက်ရှိုင်းသော နေရာများကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်း မိုင် ၅၀ အချင်းဝက်အတွင်း လွှမ်းခြုံထားသည်။ မည်သည့်အသေးစိတ်အချက်မျှကို လက်လွှတ်မပေးပေ။

မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ရမည်ကို သိရှိပြီးနောက် ရှာဖွေရမည့် နယ်မြေအကျယ်အဝန်းသည် များစွာ လျော့ကျသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သတင်းအချက်အလက်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဤသို့ပင်လျှင် ရှာမတွေ့ပါက စိတ်ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်ကို ကြီးမားသောစရိတ်ဖြင့် ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နှမြာစရာဖြစ်သော်လည်း ရှာမတွေ့ပါက ဤနည်းကိုသာ ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ရက်လုံး ဆက်လက်ပျံသန်းပြီးနောက် မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရှိရသဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

သူ၏ အလျင်နှုန်းဖြင့် တစ်ရက်လုံး ပျံသန်းခဲ့ရာ အနည်းဆုံး မိုင်သိန်းနှင့်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ဤမျှ ကြီးမားသော နန်းတော်ကို ဤမျှဝေးကွာသော နေရာသို့ ရွှေ့ပို့သွားနိုင်မည်လား။

“ထူးဆန်းတယ်… တကယ်ပဲ ဘယ်မှာရှိနေတာလဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကံကောင်းခြင်းအလင်းကွယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကံကောင်းခြင်းအဆင့်သည် ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“လာစမ်း… ရှင်းလင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြပေးပါဦး…”

ဤသို့သော လမ်းရှာဖွေနည်းသည် ယခင်က မရှိခဲ့သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ လုံးဝလျှင် ကံတရားကို အားကိုးပြီး လမ်းညွှန်ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်ဦးတည်ရာကိုမဆို မှန်ကန်စွာ ညွှန်ပြပေးနိုင်သော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ရရှိရန် နည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤနည်းကို မသုံးခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် လက်နက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ လက်နက်သည် လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။ ၎င်းညွှန်ပြသည့် ဦးတည်ရာသည် မြောက်ဘက်သာဖြစ်သည်။ ဦးတည်ရာ မပြောင်းလဲသဖြင့် လမ်းကြောင်းသည် မှန်ကန်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိပေ။

“ဒါဆိုရင် ဆက်ပြီး ခရီးဆက်ရမှာပဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းကာ ဆက်လက်ပျံသန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကံကောင်းခြင်းအလင်းကွယ်ကို ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဖုန်းခနဲအသံတစ်ခုနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာသည် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်လာသည်။

သူသည် မျက်လုံးထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကာ လက်ဖြင့် ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ချောမွတ်လှသည့် ခံစားမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် နူးညံ့မှုကိုပါ ခံစားရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်မှာ မည်သည့်အရာမျှမဟုတ်ဘဲ အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးသည် လူသားတစ်ဝက်၊ ငါးတစ်ဝက်ဖြစ်ပြီး အပြာရောင်ငါးမန်းအမြီးသည် တစ်မီတာကျော်ရှည်လျားသည်။ အပြာရောင်ငါးကြေးခွံများသည် အလွန်လှပသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများသည် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသည်။ ပထမဆုံးအကြည့်တွင် ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံးမှာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ သူမ၏ အပြာရောင်ဆံပင်၊ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများနှင့် အပြာရောင်ငါးအမြီးကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများသည် တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အရေပြားတစ်စွန်းတစ်စ မပေါ်လွင်ပေ။

“ရေသူမလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ ကံကောင်းခြင်းအလင်းကွယ်သည် သူ့ကို လမ်းညွှန်ပြရန် မဟုတ်ဘဲ ရေသူမကို သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်တဲ့လား။ ဤရေသူမရှိပြီဆိုပါက လမ်းမေးရန်မှာ အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံးနည်းဖြစ်သည်။

“အာ့… လူ… လူသားလား…”

ရေသူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧရာမပင်လယ်နဂါး တစ်ကောင်သည် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသောပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ၎င်းတို့ဘက်သို့ ဝါးမျိုရန် လာသည်။ ဤရေသူမသည် ဤဘက်သို့ ခုန်တက်လာရခြင်းမှာ ပင်လယ်နဂါးတစ်ကောင်က သူမကို စားသုံးရန် ကြိုးစားနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

“ဖယ်စမ်း…”

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်တစ်ချက်ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ဤပင်လယ်နဂါး နတ်ဆိုးသားရဲသည် သေဆုံးသွားပြီး အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ရေပေါ်တွင် မျောနေသည်။

ရေသူမသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ပြီး မှင်တက်မိသွားသည်။ သူမသည် လူသားတစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲနေဆဲဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့သွားသည်။

“သေ… သေသွားပြီ…”

ရေသူမသည် သူမကို အချိန်အတန်ကြာ လိုက်လံပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော ပင်လယ်နဂါး နတ်ဆိုးသားရဲကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။ ၎င်းသည် ဤမျှလွယ်ကူစွာ သေဆုံးသွားသည်တဲ့လား။

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားရသည်။ ဤအပြုံးသည် သားရဲကို သိမ်းပိုက်လိုသည့် အကြည့်နှင့်တူပြီး ထိုနတ်ဆိုးသားရဲထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းကို ကယ်ပေးခဲ့တာ… မင်း ငါ့ကို ပြန်ပြီး ဆုချသင့်တယ် မဟုတ်လား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို အပေါ်အောက် ကြည့်ရှုရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ရေသူမသည် ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း… မင်း ဒီလူသားကောင်… မမိုက်ရိုင်းနဲ့နော်…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် အခြေအနေတစ်ခုကိုသာ မေးလိုခဲ့သည်။ သူမက ဘာကို တွေးနေသည်မသိချေ။

အခန်း (၇၅၃) ပြီးပါပြီ။