ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်

မဖြစ်မနေ ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် ရှေ့တွင်ရှိသော ရေသူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် အလွန်လှပသော အဆင့်တွင်ရှိသည်။ သို့သော် အောက်ပိုင်းရှိ ငါးမန်းအမြီးသည် သူ့အား စိတ်ဝင်စားမှု တစ်စွန်းတစ်စမျှ မဖြစ်ပေါ်စေပေ။

အဓိကကတော့ သူ့ထံတွင် ရှီရွှေယွမ်ရှိပြီးဖြစ်သည်။ သူမအပေါ် စိတ်အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားပေ။ ရှီရွှေယွမ်သည် ဤရေသူမထက် ပိုမိုလှပပြီး ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းတို့အကြား ရှိသော စိတ်ခံစားမှုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုမိုအရေးကြီးသည်။

“မင်း… အတွေးလွန်နေပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ရေထဲတွင် မျောနေစေကာ အနိမ့်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို အဲဒီလိုလူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား…”

“မင်း… မင်းတို့ လူသားတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ… ငါတို့ ရေသူမမျိုးနွယ်ကို ဖမ်းဆီးပြီး စိတ်တိုင်းကျ ကစားကြတယ်… စိတ်တိုင်းကျ ရောင်းဝယ်ကြတယ်…”

ရေသူမသည် သတိရှိစွာ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဖွားက ပြောဖူးတယ်… လူသားတွေက ဘယ်တော့မှ မယုံရဘူးတဲ့…”

“ဒါပေမဲ့ အခု ငါက မင်းကို ကယ်ပေးခဲ့တာလေ… အနည်းငယ်တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ထုတ်ပြောတာ မတရားဘူးတဲ့လား… မင်းအဖွားက မင်းကို မပြောဖူးဘူးလား… ငါးတစ်ကောင်အနေနဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်ရမယ်လို့…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ… ဒါကတော့ ပြောဖူးတယ်…”

ရေသူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ အတည်ပြုသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရယ်ချင်လာသည်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရုံမျှဖြစ်သော်လည်း တကယ်ပဲ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။ ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အလွန်ဖြူစင်ပုံရပြီး အဖွားက သင်ပေးခဲ့သည်ဟုပင် ပြောနေသေးသည်။

“သိရင် ကောင်းပြီ… ပြီးတော့ ငါက မင်းကို ထိခိုက်စေမှာမဟုတ်ပါဘူး… တော်ပြီ… မင်းနဲ့ အများကြီး မပြောတော့ဘူး… ငါ မင်းကို ဖမ်းမသွားဘူး… မင်းက ငါ့ကို အချက်အလက်တစ်ခုလောက် ပြောပြရုံပဲ… ဒါဆို အကြွေးတွေ ရှင်းသွားပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဆက်ပြောသည်။

“တကယ်လား…”

ရေသူမသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်လျှင် သူမသည် လွယ်ကူစွာ ထွက်သွားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

“မင်း ငါ့ကို လိမ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အင်း… မင်းကြည့်ရတာ လူဆိုးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး… လူဆိုးတွေဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အစ်မတွေကို ဖမ်းပြီး ချက်ချင်း ခေါ်သွားကြတယ်… ငါနဲ့ ဒီလောက် စကားမပြောဘူး…”

ရေသူမသည် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ တစ်ဖက်သတ် တွေးတောနေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤစကားသည် မမှားပေ။ ဤမျှလှပသော မိန်းမပျိုသည် ထိုနေရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဈေးကွက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ချမ်းသာသော မိသားစုများသည် ၎င်းတို့ကို ကျွန်အဖြစ် ဝယ်ယူလေ့ရှိပြီး လှပသော ရုပ်ရည်နှင့် ထူးခြားမှုကြောင့် ၎င်းတို့အတွက် ဖျော်ဖြေရေးအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။

သို့သော် သူ့ထံတွင် ဤသို့သော စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ လှပသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

“ကောင်းပြီ… မင်း ဘာမေးချင်တာလဲ… ငါ ပြောပြမယ်…”

ရေသူမသည် သေသေချာချာ တွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သိပ်ကောင်းတယ်… မင်း ငါ့ကို ပြောပြဖို့လိုတာက… ပင်လယ်နတ်ဆိုးတစ်အုပ်က ဧရာမနန်းတော်ကြီးကို ဘယ်ကို ရွှေ့ပို့သွားလဲ… မင်း သိလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ပင်လယ်နတ်ဆိုးတွေက ဧရာမနန်းတော်ကို ရွှေ့ပို့သွားတယ်…”

ရေသူမသည် ခဏတွေးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပြောနေတာ ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ဆိုလိုတာမလား… သူတို့က အရမ်းရက်စက်တယ်… ငါတို့တောင် သူတို့ကို ရှောင်ရတာ… အနားကပ်မိရင် ငါတို့တောင် ဖမ်းဆီးခံရတယ်… မင်း ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို သွားရှာမလို့လား…”

“ထက်မြက်တယ်… မင်းပြောတာ မှန်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရရှိလိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်း ၎င်းတို့သည် တူညီသော မျိုးနွယ်မဟုတ်ပေ။

မျိုးနွယ်ပေါင်းများစွာရှိသည်။ ပင်လယ်ထဲတွင်သာမက ကုန်းမြေပေါ်တွင်လည်း မျိုးနွယ်များစွာ ရှိသည်။ သို့သော် လူသားမျိုးနွယ်သည် အများစုကို သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် အခြားမျိုးနွယ်များသည် နည်းပါးသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကို တွေ့ဆုံလျှင်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။ ယခုခေတ်တွင် အားလုံးသည် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ကြပြီး ပဋိပက္ခမဖြစ်ပေါ်သရွေ့ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်… မသွားပါနဲ့… သူတို့မှာ ပင်လယ်နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး ရှိတယ်… အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်… အနီးနားက မျိုးနွယ်တွေကို ဖမ်းဆီးတယ်… လူသားတွေကိုလည်း ဖမ်းဆီးတယ်… ဘာလုပ်နေမှန်း မသိဘူး… ဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့ နယ်မြေနားကပ်သွားရင် ဖမ်းဆီးခံရတယ်…”

ရေသူမသည် သူ့ကို စိုးရိမ်စွာ ပြောဆိုသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် မေးရိုးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး… ငါက သူတို့ကို သွားရှာမှာ… သူတို့က နန်းတော်တစ်ခုကို ရွှေ့ပို့သွားတာမဟုတ်လား… ဘယ်လိုရွှေ့ပို့လဲ မင်းသိလား…”

“ဒါကတော့ မသိဘူး… ကြားဖူးတာကတော့ ချီနတ်ဆိုးတစ်အုပ်က တစ်ဖြည်းဖြည်း ရွှေ့ပို့သွားတာတဲ့… အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး… အနားကပ်သွားရင် သတ်ဖြတ်ခံရတယ်… ငါတို့က ဘယ်လိုရွှေ့ပို့လဲ မသိဘူး…”

ရေသူမသည် အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် တွေးတောရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမတို့သည် အသေးစိတ်မသိကြပုံရသည်။ ဤအချက်မှ ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် အလွန်ရက်စက်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဤပင်လယ်နယ်မြေတွင် ၎င်းတို့သည် အာဏာရှင်တစ်ဦးသဖွယ် ရှိနေပြီး မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို ဆန့်ကျင်ရဲသူ မရှိပေ။

“ဒါဆို သူတို့ နေထိုင်တဲ့ နယ်မြေကို မင်းသိလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ သွားမလို့လား… အဲဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်… မသွားဖို့ အကြံပေးတယ်… မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မဆိုးပေမယ့် သူတို့နားကပ်သွားရင် မင်း သေမှာပဲ…”

ရေသူမသည် ဆက်လက်ပြီး တားမြစ်ပြောဆိုသည်။

“ဒါက မင်းစိတ်ပူစရာမလိုဘူး… ငါ ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဆီက တစ်ခုခုကို ပြန်ယူချင်တယ်… မင်း ငါ့ကို လမ်းညွှန်ပြရုံပဲ… ဒါဆို မင်းကို ကယ်ပေးခဲ့တာနဲ့ အကြွေးရှင်းသွားပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အလွန်စိတ်ထားကောင်းသည်။ သို့သော် သူ့ကို မသွားရန် တားမြစ်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“မဖြစ်ဘူး… မင်း သေသွားရင် ငါက ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာမဟုတ်ဘဲ မင်းကို အန္တရာယ်ပြုမိသလို ဖြစ်သွားမယ်…”

ရေသူမသည် လုံးဝပြောပြရန် ငြင်းဆိုသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဒေါသထွက်လာပြီး ရယ်ရမလို ငိုရမလိုဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤမိန်းကလေးငယ်သည် သူ့ကို တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက ရောင်းချခံရပြီး ပိုက်ဆံရေတွက်ပေးနေရမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါက ငါ သွားရမှာပဲ… ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့ ငါ့မှာ ရန်ငြိုးရှိတယ်… ငါ သွားပြီး လက်စားချေရမယ်… မင်းက ဒါကိုတောင် တားနေသေးတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မအီမသာဖြစ်လာပြီး ဤသို့ပင် မေးမြန်းမရပါက စိတ်ညှို့မျက်လုံးကို အသုံးပြုပြီး သူမကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောပြစေရန် စဉ်းစားနေသည်။

“မင်း ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်ပေါ့…”

ရေသူမသည် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အင်း… ဒီလိုပဲပြောလို့ရတယ်… သူတို့က ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူသွားတယ်… ဒါကြောင့် သူတို့နဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ဖူးပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ကို ရွှေ့ပို့သွားခဲ့သည်မှာ သူနှင့် ရန်ငြိုးရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ပြင် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ရန်ငြိုးဖြစ်သည်။ ဤစင်မြင့်သည် နတ်ဆိုးများကို ခုခံနိုင်သော အရာဖြစ်ပြီး လွယ်ကူစွာ ယူဆောင်သွားခံရရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရေသူမသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… မင်း တကယ်ပဲ သွားမယ်ဆိုရင်… ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်မယ်…”

“ဟမ်… မင်းလည်း လိုက်မယ်ပေါ့… အဲဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်လို့ မင်းပြောတာမဟုတ်လား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ငါ့မှာလည်း ရန်ငြိုးရှိတယ်… သူတို့က ငါ့မိဘတွေကို သတ်ခဲ့တယ်…”

ရေသူမလေး၏ မျက်ဝန်းများသည် နီရဲလာပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောသည်။

“ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အစ်မတွေကိုလည်း အများကြီး ဖမ်းခေါ်သွားတယ်… သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်တယ်…”

“ဟုတ်ပြီ… ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်… ငါ့ကို ခေါ်သွားပြီး မင်းရဲ့ လက်စားချေမှုကို ငါ ကူညီပေးမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်၏။

ရေသူမလေး၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြတ်သားစွာ ခိုင်မာလာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါနဲ့လိုက်ခဲ့… ငါ မင်းကို ငါတို့ရဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားမယ်… ငါ ပစ္စည်းတချို့ ယူပြီးမှ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်… ငါ မခေါ်သွားရင် ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ နေရာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး…”

“ကောင်းပြီ… ငါ့ကို ခေါ်သွားလိုက်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြောလိုက်သည်။

ရေသူမသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရေထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း အတူတကွ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ရေထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ရေသူမသည် သူ့အား ရေပူဖောင်းတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

“ဒါက မင်းကို အသက်ရှူလို့ရအောင် လုပ်ပေးထားတာ… မင်းတို့ လူသားတွေက ရေအောက်မှာ အသက်မရှူနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်…”

ရေသူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်… ရေထဲမှာ မင်းရဲ့ အလျင်က အရမ်းနှေးတယ်… ငါတို့ ရေသူမမျိုးနွယ်နဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရေပူဖောင်းကို ခံစားရင်း နှလုံးသားထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အလွန်ဂရုစိုက်တတ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ရေအောက်တွင် အသက်ရှူ၍မရသည်မှာ မမှားပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများအတွက်သာ သက်ရောက်သည်။ သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် နေထိုင်နိုင်ပြီး မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။

ကျင့်စဉ်အဆင့် အားကောင်းလာပြီးနောက် အသက်ရှူခြင်းသည် လွယ်ကူစွာ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး အသက်မရှူဘဲပင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။ အတွင်းပိုင်း စွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိလိုက်ရုံဖြင့် အသက်စွမ်းအင်သည် စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာပြီး မည်သည့်ဖိအားမျှ မရှိပေ။

အခန်း (၇၅၄) ပြီးပါပြီ။