ယှဉ်ပြိုင်မှု
Vol. 51 Ch. 755
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
ရေသူမသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားရပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… ငါ မင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ရုံပါ… မင်းတို့ ရေသူမမျိုးနွယ်တွေ အားလုံး ဒီလိုပဲလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ရေသူမမျိုးနွယ်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အကြောင်းကို မသိပေ။
“အင်း… ငါတို့ ရေသူမမျိုးနွယ်က ဒီလိုပဲ… အများစုက စိတ်ထားကောင်းတယ်… အချင်းချင်း အမြဲတမ်း ကူညီတတ်ကြတယ်…”
ရေသူမလေးက ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် ပင်လယ်ထဲတွင် ပွင့်လန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့်တူပြီး အလွန်လှပသည်။
အထူးသဖြင့် ဤအပြာရောင်ပင်လယ်ထဲတွင် သူမ၏ အပြာရောင်ဆံပင်ရှည်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ပင်လယ်တစ်ခုလုံးနှင့် ပေါင်းစည်းထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ဤရေအရည်အသွေးပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ လွယ်ကူစွာ ပေါင်းစည်းနိုင်ပြီး ရေစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။
“ဒါဆို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မယ်…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့… မင်း ဘယ်လောက်မြန်မြန် ငါ နောက်မှာ ကျန်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး… မင်း ဘယ်လောက် မြန်မြန်သွားသွား ငါ လိုက်နိုင်တယ်…”
“တကယ်လား… ငါ မယုံဘူး… ရေထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ အလျင်က ငါတို့ထက် အများကြီး နှေးတယ်…”
ရေသူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စူပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ စကားကို လက်မခံပေ။
“တကယ်လို့ ငါ လိုက်နိုင်ရင်ကော…”
ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို ကြည့်ရင်း စနောက်ကစားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် စိတ်ထားကောင်းပြီး အနိုင်ရလိုစိတ်ပြင်းထန်လေ၊ သူ ပို၍ စနောက်ချင်လေဖြစ်သည်။
“မင်း လိုက်နိုင်ရင်လား… ငါ… ငါ မင်းကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ကျွေးမယ်…”
ရေသူမသည် မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို လုံးဝလိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
“အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေပေါ့… ဒါက မင်းပြောတာနော်… ဒါဆို စည်းကမ်းကို မင်း ချလိုက်… ဘယ်လောက်ကျော်သွားရင် ငါရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်မလဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ပေတစ်ရာလောက်ပေါ့… မင်း ငါ့ကို ပေတစ်ရာကျော်သွားရင် မင်း ရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်… ဘယ်လိုလဲ…”
ရေသူမသည် မျက်ဝန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။
“ပေတစ်ရာလား… မဟုတ်ဘူး… ဒီအကွာအဝေးက အရမ်းဝေးတယ်… ငါက တစ်ဆယ်ပေလောက်ထဲလို့ ထင်ထားတာ… မင်း ငါ့ကို အရမ်းအထင်သေးနေတာပဲ… ဒါဆို တစ်ဆယ်ပေအကွာအဝေးပဲ သတ်မှတ်မယ်… တစ်ဆယ်ပေကျော်သွားရင် ငါ ရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်… ဘယ်လိုလဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ပေတစ်ရာဆိုလျှင် မီတာ သုံးဆယ်ကျော်ဖြစ်သည်။ ဤမျှအကွာအဝေးအထိ လွတ်သွားပါက သူသည် သူတော်စဉ်ဘုရင်အဆင့်ဖြစ်နေရန် ထိုက်တန်ပါမည်လား။ ဆန်ကုန်မြေလေးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ချေတော့မည်။
“မင်းကလည်း တကယ်ကို အနိုင်ရလိုစိတ်ပြင်းထန်တာပဲ… ငါ အမြဲတမ်း လူသားတွေက အနိုင်ရလိုစိတ်ပြင်းထန်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်… မင်းကလည်း တကယ်ပဲ အဲဒီလိုပဲ… ကောင်းပြီ… ဒါဆို မင်းကို နည်းနည်းခါးသက်အောင် လုပ်ပေးမယ်…”
ရေသူမသည် မျက်ဝန်းထဲတွင် တက်ကြွသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“မင်း လိုက်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်… ထွက်ပြီနော်…”
စကားသံမဆုံးခင် ရေသူမသည် မြှားတစ်စင်းသဖွယ် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ထိုးဖောက်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေသည် သူမအပေါ် အနှောင့်အယှက်တစ်စုံတစ်ရာမျှ မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ လွယ်ကူစွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည်။ အခြားကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ရေထဲတွင် ကူးခတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရေသူမသည် အကွာအဝေး ပေတစ်ထောင်ကျော်အထိ ကူးခတ်သွားသည်။ သူမသည် ဤမျှယုံကြည်မှုရှိရခြင်း မထူးဆန်းပေ။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် မြင့်မားသည်မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ် အဆင့်လေး သို့မဟုတ် ငါးအတွင်းသာရှိသည်။ သို့သော် ရေထဲတွင် ကူးခတ်သည့် အလျင်သည် တူညီသော အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ အနည်းဆုံး အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် ကွာဟချက်ကြီးမားလွန်းပါက လိုက်မမီနိုင်ပေ။
ဤအလျင်သည်ပင် သူမ၏ အဆုံးစွန်အလျင်မဟုတ်သေးပေ။ ယခင်က သူမ ထွက်ပြေးစဉ်က အလျင်သည် ယခုထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ခဲ့သည်။ သူမသည် တမင်လက်ထိန်းထားပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို အနည်းငယ်လိုက်နိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။
“ငါ အရင်ဆုံး အလယ်အလတ်အလျင်နဲ့ သွားကြည့်မယ်… မဟုတ်ရင် အရမ်းဝေးကွာသွားရင် သူ့ကို တွေ့တော့မှာမဟုတ်ဘူး…”
ရေသူမသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ပေထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို ကူးခတ်ပြီးနောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ယီထျန်းယွမ်၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် သူမနောက်တွင် တစ်ဆယ်ပေမပြည့်သော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူမ၏ အလျင်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ထိုးဖောက်သွားသည်။
“မင်း… မင်းရဲ့ အလျင်က ဘယ်လောက်မြန်တာလဲ…”
သူမသည် အားအပြည့်မထည့်ခဲ့ဘဲ အနည်းငယ်ကွာဟအောင် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမနောက်တွင် ကပ်လျက်လိုက်နေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ အလန့်တကြားဖြစ်သွားရသည်။
“ငါ မပြောဖူးဘူးလား… ဆယ်ပေကျော်သွားရင် ငါ ရှုံးတယ်လို့… ဒီအကွာအဝေးကို ငါ ကျော်လွန်လို့မရဘူးလေ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“အလျင်ကို နည်းနည်း ပိုမြန်လို့ရသေးလား… မင်း ငါ့ကို လွတ်အောင်လုပ်ချင်တာမဟုတ်လား… မြန်မြန်လုပ်လိုက်စမ်းပါ…”
“ဒါက မင်းပြောတာနော်… နောက်မှ ငါ့ကို ရှာမတွေ့ရင် မူလနေရာမှာ စောင့်နေနော်… ငါ ပြန်လာရှာမယ်…”
ရေသူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနိုင်ရလိုစိတ်ပြင်းထန်မှု တောက်ပနေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး အလျင်ကို အပြည့်အဝဖွင့်လိုက်သည်။ ယခင်ထက် အဆပေါင်းငါးဆခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အလျင်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။ အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အလျင်ဖြစ်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အကွာအဝေး ပေသောင်းဂဏန်းအထိ ထိုးဖောက်သွားသည်။ ဤအလျင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက်သူများပင် လိုက်မမီနိုင်လောက်ပေ။
သူမ၏ ယုံကြည်မှုရှိရခြင်း မထူးဆန်းပေ။ အပြည့်အဝထုတ်လွှတ်သောအခါ သာမန်စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက်သူများပင် လိုက်မမီနိုင်ပေ။ သာမန်လူသားကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားသူများ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများဖြင့်သာ အမဲလိုက်နိုင်ပေမည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အလျင်ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဆက်လက်ထိုးဖောက်သွားသည်။ ပင်လယ်အောက်ခြေသည် ပြန့်ပြူးသော မြေပြန့်မဟုတ်ဘဲ ကျောက်တောင်များ သို့မဟုတ် ဧရာမသန္တာကျောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သဘာဝအတားအဆီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။
သူမသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အကွာအဝေးများစွာကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူမ မည်မျှအထိ ကူးခတ်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမ၏ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်းအဆုံးစွန်သည် ဤအတိုင်းဖြစ်ပြီး အနိုင်ရလိုစိတ်ပြင်းထန်မှုကြောင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ အားအပြည့်ထည့်လိုက်မိသည်။
“ဆိုးတယ်… အရမ်းမြန်မြန်သွားမိပြီ… သူ့ကို ဘယ်နားမှာ ထားခဲ့မိလဲ မသိဘူး…”
ရေသူမသည် နောက်လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယီထျန်းယွမ်၏ အသံသည် နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“မင်းရဲ့ အလျင်က မဆိုးဘူး… ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေး အားနည်းသေးတယ်…”
“အား…”
ရေသူမသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ဘေးရှိ သန္တာကျောက်တစ်ခုပေါ်သို့ ကပ်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်ရင်း ထစ်ထစ်အအ ပြောသည်။
“မင်း… မင်း ဘယ်လိုလိုက်နိုင်ရတာလဲ… ငါ… ငါက အဆုံးစွန်အလျင်နဲ့ သွားတာနော်… မင်းတို့ လူသားတွေထဲက အစွမ်းထက်သူတွေတောင် ဒီလိုမလိုက်နိုင်ဘူး…”
“မင်းပြောတာက သာမန်အစွမ်းထက်သူတွေကို ဆိုလိုတာလေ… ငါက သာမန်အစွမ်းထက်သူမဟုတ်ဘူး…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြောသည်။ သူမနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကစားရသည်မှာ အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းပြီး စိတ်ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလမ်းတစ်လျှောက် ကူးခတ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် အဆင်ပြေသည်။
“ကောင်းပြီ… ငါ ရှုံးပြီ…”
ရေသူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။ သူမ ထင်မထားခဲ့သည်မှာ ယီထျန်းယွမ်၏ အလျင်သည် ဤမျှမြန်ဆန်ပြီး သူမကို လွယ်ကူစွာ လိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။
“ရှုံးလိုက်ပြီလား… ဆက်မယှဉ်ပြိုင်တော့ဘူးလား… အဆုံးသတ်က မင်းအိမ်မဟုတ်ဘူးလား… မင်းအိမ်ရောက်မှ ပြီးဆုံးမယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်လေ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“မယှဉ်တော့ဘူး… ငါ အားအပြည့်ထည့်ပြီး သွားတာတောင် မင်း လိုက်နိုင်သေးတယ်… ဒါဆို ဘာကို ဆက်ယှဉ်ရဦးမှာလဲ…”
ရေသူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စူပြီး အမြီးကို လှုပ်ရင်း ပြောသည်။
“ဒီကို လိုက်ခဲ့… သိပ်မကြာခင် ငါတို့ နေရာကို ရောက်တော့မယ်…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် မရည်ရွယ်တော့သဖြင့် သူမ၏ နေအိမ်သို့ အမြန်ပြန်ရောက်ပြီး ကိစ္စများကို အပြီးသတ်ကာ ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ထံသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် ၎င်းတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ရေသူမ၏ မူရင်းအမည်မှာ လန်ချင်းလင်ဖြစ်ပြီး ဤပင်လယ်နယ်မြေတွင် နေထိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ အခြေအနေကြောင့် ၎င်းတို့သည် နေရာထိုင်ခင်းကို မကြာခဏ ပြောင်းရွှေ့ရသည်။ မဟုတ်လျှင် ၎င်းတို့သည် ဖမ်းဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။
ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် မကြာသေးမီက ပင်လယ်နတ်ဆိုးများနှင့် လူသားများကို အဆက်မပြတ် ဖမ်းဆီးနေသည်။ မည်သည့်မျိုးနွယ်ကိုမဆို ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီး ဤပင်လယ်နယ်မြေတွင်ဖြစ်သဖြင့် အဓိကအားဖြင့် ပင်လယ်နတ်ဆိုးများကို ဖမ်းဆီးနေသည်။ ထို့ကြောင့် ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဟူသည့် အမည်ကို ကြားလျှင် လူတိုင်းသည် အလျင်အမြန် ရှောင်ပြေးကြပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မကပ်ရဲကြပေ။
အခန်း (၇၅၅) ပြီးပါပြီ။