စိတ်ဓာတ်ကျစရာ

“ဒီမိတ်ဆွေ… မင်းသမီးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ခုနက အနည်းငယ် မသင့်လျော်ခဲ့မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ…”

ရေဖိုးဖိုးသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အပေါ်အောက် စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း သူ့ထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိလိုသော်လည်း ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဘာကိုမှ မမြင်ရပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုပင် အနည်းငယ်မျှ မသိရှိနိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ၎င်းထက် များစွာ မြင့်မားလွန်းသဖြင့် မြင်နိုင်ခဲ့လျှင်သာ အံ့ဩစရာဖြစ်ပေမည်။

“ပြဿနာမရှိဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါ နည်းနည်းနားမလည်တာက… အပြင်မှာ ဒီလောက်အန္တရာယ်များနေတာကို မင်း တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ထွက်သွားတာလဲ… ခုနက မေးဖို့ မေ့သွားတယ်… မင်းသမီးတစ်ပါးအနေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတာ ဘာလို့လဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း လန်ချင်းလင်သည် အဘယ်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပြီး အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသည်ကို မေးဖို့ မေ့သွားခဲ့သည်ဟု တွေးမိသည်။

“ငါ ရေကျောက်စိမ်းမြက်ရှာဖို့ ထွက်သွားတာ… အဖွားရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ပါ…”

လန်ချင်းလင်သည် စကားစပြောရုံသာရှိသေး၊ ရေဖိုးဖိုးက အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သူမကို ပြန်တားလိုက်သည်။

“ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကြီးကြပ်မှု အားနည်းချက်ပဲ… မင်းမရှိရင် တကယ်ကို ပြဿနာကြီးသွားလိမ့်မယ်…”

ရေဖိုးဖိုးသည် လန်ချင်းလင်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“အခု အခြေအနေက ပိုပြီး အရေးတကြီးဖြစ်လာပြီ… ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က လိုက်လံဖမ်းဆီးလာပြီ… သူတို့လက်ထဲ ရောက်သွားရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်…”

ဤအချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ပင်လယ်ဝေလငါးသည် အံ့ဩဖွယ်အမြန်နှုန်းဖြင့် ပင်လယ်အောက်ခြေသို့ ကူးခတ်သွားသည်ကို ခံစားမိသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို မသိရပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ ရေဖိုးဖိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ စကားဖြတ်ဝင်လာခြင်းသည် လန်ချင်းလင်၏ အဖွားဒဏ်ရာကိစ္စကို သူမသိစေလိုသောကြောင့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

လန်ချင်းလင်သည် မင်းသမီးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အဖွားသည် ရေသူမဘုရင်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာကို အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ပေမည်။ ရေသူမဘုရင်ဒဏ်ရာရထားသည့်ကိစ္စကို လူသိများစေလျှင် အားနည်းချက်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။

ရိုးရိုးပြောရလျှင် ရေဖိုးဖိုးသည် ယီထျန်းယွမ်က ဤကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ရေသူမမျိုးနွယ်သည် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

လန်ချင်းလင်သည် ဤမျှအနက်ရှိုင်းစွာ မတွေးမိဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျသောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

“ငါ… ငါ တစ်ခုခုလုပ်ပြီး အဖွားကို ကူညီချင်ရုံပါ… အဖွားဒဏ်ရာရထားပြီး ပြန်မသက်သာရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်…”

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် နီရဲလာပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

ရေဖိုးဖိုးသည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ မင်းသမီးသည် အလွန်ရိုးသားလွန်းသည်။ ၎င်းသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လန်ချင်းလင်က ထပ်မံပြောဆိုလာခဲ့သည်။

ဤအချက်ကို ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ လန်ချင်းလင်သည် ရိုးသားလွန်းသည်မဟုတ်ဘဲ သူမသည် သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှုအဆင့် ၁၅၀ အထိ ရောက်ရှိထားသဖြင့် သူ့ကို အလွန်ယုံကြည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရိုးသားမှုသည် မမှားပေ။ သူမသည် အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်သည်။

“မင်းအဖွား ဒဏ်ရာရထားတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ခုနကတည်းက သူ ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။ ယခု ရေဖိုးဖိုးသည် ဖုံးကွယ်လိုသော်လည်း ဖုံးကွယ်မရတော့သဖြင့် သူမကို ပြောခွင့်ပြုလိုက်ရသည်။

“အင်း… အားလုံးက ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကြောင့်ပဲ… သူတို့မရှိရင် အဖွားဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရမှာလဲ… အခု ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်နေပြီး အနားယူနေရတယ်… ရေကျောက်စိမ်းမြက်မရှိရင် ဒဏ်ရာကို မကုသနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါ အပြင်မှာ အချိန်အကြာကြီး ရှာခဲ့ပေမဲ့ ရေကျောက်စိမ်းမြက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး…”

လန်ချင်းလင်သည် သက်ပြင်းချလျက် ဆက်ပြောသည်။

“အခု မျိုးနွယ်ထဲမှာလည်း ရေကျောက်စိမ်းမြက်ကို ရှာမတွေ့ဘူး… အပြင်မှာ ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က ထပ်လာနေပြီ…”

သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခြင်းသည် ရေကျောက်စိမ်းမြက်ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ ရေကျောက်စိမ်းမြက်သည် အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဖြစ်ပြီး ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေ။ ၎င်းသည် ရေထဲတွင်သာ ပေါက်ရောက်သည့် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်မြက်ဖြစ်သည်။

“ဒီကမိတ်ဆွေ… ဒီကိစ္စကို မင်း ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပေးပါနဲ့… မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေ ဖြစ်လာမှာ စိုးရိမ်တယ်…”

ရေဖိုးဖိုးသည် သက်ပြင်းချလျက် ဖြစ်ကြောင်းကို ဖွင့်ဟပြောလိုက်ရသည်။

“ရေဖိုးဖိုး… စိတ်ချပါ… ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤကိစ္စအတွက် အလွန်ကြိုးစားနေရသည်ပင်။

“မပြောရင် ကောင်းတာပေါ့…”

ရေဖိုးဖိုးသည် ခေါင်းညိတ်လျက် အနည်းငယ် ယုံကြည်လာသည်။

“အခု ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ရှောင်ဖယ်နေရပြီး လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မယ်… အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားရင် မင်း ထွက်သွားလို့ရပြီ… ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေကို မင်းသိပြီးသားဆိုတော့ ဆက်နေရင် အန္တရာယ်များတယ်…”

ရေဖိုးဖိုး၏ စကားသည် ဧည့်သည်ကို နှင်ထုတ်သည့်သဘောရှိသော်လည်း အကြံပေးသည့်သဘောလည်း ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေသည် တကယ်ပင် မလုံခြုံပေ။

“ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး… တကယ်တော့ မင်းတို့ ထွက်ပြေးစရာ မလိုဘူး… ဒီချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေကို ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ…”

ရေဖိုးဖိုးတို့၏ မျက်နှာများသည် တင်းမာသွားသည်။ ဤစကားသည် အလွန်မာနကြီးလွန်းသည်။ ၎င်းတို့ပင် မကိုင်တွယ်နိုင်သည့်အရာကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ပြောနေသည်လား။

“မင်းသမီး… မင်းခေါ်လာတဲ့ ဒီလူသားက လူလိမ်မဟုတ်လား… ဒီကိုရောက်လာတာ ခဏတောင်မကြာသေးဘူး… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကြွားလုံးထုတ်ပြောနိုင်ရတာလဲ…”

ဤအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ထွက်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် လန်ချင်းလင်ကြားတွင် ပိတ်ရပ်ကာ သတိထားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အထဲဝင်လာစဉ်ကတည်းက ထိုလူငယ်သည် သူ့ကို မကောင်းသည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် လန်ချင်းလင်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို သိထားသော်လည်း ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

“ဟယ်ရှောင်ဖန်… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

လန်ချင်းလင်သည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် ပြောသည်။

“ယီအစ်ကိုကြီးက လူလိမ်မဟုတ်ဘူး… သူက တကယ်ပဲ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ… ပင်လယ်နဂါးသားရဲကို သတ်ပေးခဲ့တာ… သူမရှိရင် ငါ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်တယ်…”

သူမသည် ယီထျန်းယွမ်ရှေ့တွင် ထပ်မံကာဆီးလိုက်ပြီး ဟယ်ရှောင်ဖန်ကို စကားမပြောရန် တားဆီးသည်။ သို့သော် ဤအမည်သည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာဖြစ်သည်။ ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် ဖောင်းကားသည်မဟုတ်ဘဲ ပိန်လှီသည့်ပုံစံရှိသော်လည်း ရှောင်ဖောင်ဟု ခေါ်သည်။ ဘယ်နေရာမှာ ဖောင်းကားသည်မသိပေ။

“ပင်လယ်နဂါးသားရဲကို အနိုင်ယူတာက ဘာဖြစ်လဲ… ဒါပေမဲ့ သူက ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်… ဒါက ကြွားလုံးထုတ်တာမဟုတ်ဘူးလား… ဧကရီတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်တာကို သူက နိုင်မယ်လို့ ပြောတယ်… ဒီလောက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောနိုင်တာက…”

ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် ယီထျန်းယွမ်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“မင်းတို့ လူသားတွေက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရတာကို သဘောကျတယ်… ကိုယ့်ကိုယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြချင်နေတာ… ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရင် ရှေ့ဆုံးကနေ ပြေးကြတယ်…”

ဤသူသည် တက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ရန်လိုသည့်သဘောဖြင့် ပြောဆိုလာသည်။ သူ၏ စကားများသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ သို့သော် သေချာနားထောင်ကြည့်လျှင် အမှန်ပင် ထိုသို့ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ဘက်တွင် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောဆိုသူများ မနည်းပေ။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုသို့သော ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောဆိုသူမဟုတ်ပေ။

“မင်း မင်းသမီးကို သဘောကျတာလား…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ယီထျန်းယွမ်သည် ပြန်လည်ချေပမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သူက ဤသို့သော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာသည် နီရဲတက်လာသည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ဖတ်မိခံလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ပုံပေါက်သည်။

“မင်း… မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ… ငါ… ငါ ဘယ်လိုလုပ်…”

ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လန်ချင်းလင်ဘက်သို့ အကြည့်တစ်ချက်ပင့်ကြည့်ကာ စကားပြောရာတွင် ထစ်ထစ်ငေ့ါငေ့ါ ဖြစ်နေသည်။

ဤအမူအရာကို ရေဖိုးဖိုးတို့ပင် သတိပြုမိသွားသည်။ သို့သော် လန်ချင်းလင်ကမူ ရိုးသားစွာ ပြောသည်။

“ဟယ်ရှောင်ဖန်… မင်း ငါ့ကို သဘောကျတာလား… ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို မသဘောကျဘူးလေ…”

“ဘုန်း…”

မိုးကြိုးပစ်ခံရသည့်အလား ဟယ်ရှောင်ဖန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ ဤမျှရိုးရှင်းပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ငြင်းပယ်ခံရခြင်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် စဉ်းစားရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ယီထျန်းယွမ်သည် ရယ်ထွက်မတတ်ဖြစ်သွားသည်။

“မင်းက ငါ့ကို သဘောကျတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို မသဘောကျဘူး” ဟူသည့် စကားသည် အလွန်ထိရောက်သည်။ ထို့အပြင် လူအများရှေ့တွင် ပြောလိုက်သည်ဖြစ်ရာ လန်ချင်းလင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ချို့ယွင်းနေသည်ဟု မဆိုဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“ငါ… ငါ သွားပြီ…”

ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး ဤနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေရဲတော့ပေ။

“အဟမ်း… အဟမ်း… လန်မင်းသမီး… မင်းဒီလိုပြောတာ သူ့ကို နည်းနည်းတော့ စိတ်ဓာတ်ကျစေတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ဓာတ်ကျစေတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…”

လန်ချင်းလင်သည် ရိုးသားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်ရသူများသည် သနားစရာအပြုံးများသာ ပြလိုက်ကြသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… မင်းအဖွား ဒဏ်ရာရထားတာမဟုတ်လား… ငါ သူ့ကို ကုသပေးနိုင်တယ်… ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လို့ သူတို့ မယုံရင်တောင် ဒဏ်ရာကုသပေးတာလောက်တော့ လုပ်လို့ရမှာပေါ့…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤမိန်းမငယ်လေးကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဟု မြင်သဖြင့် ဒဏ်ရာကုသပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခန်း (၇၅၇) ပြီးပါပြီ။