ဧကရီ
Vol. 51 Ch. 758
“ယီအစ်ကိုကြီး… မင်း ဒဏ်ရာကုသတတ်သေးတယ်လား… ဒါပေမဲ့ ရေကျောက်စိမ်းမြက်မရှိရင် ဘယ်လိုကုသမှာလဲ…”
လန်ချင်းလင်သည် မျက်ဝန်းများဖြင့် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“တခါတရံ ဒဏ်ရာကုသဖို့ ရေကျောက်စိမ်းမြက်မလိုအပ်ဘူး…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူများအတွက်ဆိုလျှင် ရေကျောက်စိမ်းမြက်ကဲ့သို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ကူညီမှသာ ဒဏ်ရာကို ကုသနိုင်ပေမည်။ သို့သော် သူ့အတွက်မူ ထိုအရာမလိုအပ်ပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လွယ်ကူစွာ ကုသနိုင်သည်။
“တကယ်လား… ဒါဆိုရင် အဖွားကို ကုသဖို့ အမြန်လိုက်ခဲ့တော့…”
လန်ချင်းလင်သည် အလွန်ရိုးသားလွန်းသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်၏ စကားကို ချက်ချင်းယုံကြည်ကာ သူ့လက်ကို ဆွဲရင်း ရေသူမဘုရင်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“မင်းသမီး… ခဏလေး…”
ရေဖိုးဖိုးသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရယ်စရာလည်းဖြစ်၊ ငိုစရာလည်းဖြစ်နေသည်။ ဤလူငယ်လေးက ပြောသမျှကို သူတို့မင်းသမီးက အလွယ်တကူ ယုံကြည်နေသည်မှာ လိမ်ညာခံရနိုင်လွန်းသည်ဟု တွေးမိသည်။
“ရေဖိုးဖိုး… ဘာဖြစ်လို့လဲ… ယီအစ်ကိုကြီးက အဖွားကို ကုသပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့ အမြန်ခေါ်သွားပြီး ကုသပေးရမယ်လေ…”
လန်ချင်းလင်သည် အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို သေချာစစ်ဆေးရမယ်…”
ရေဖိုးဖိုးသည် ယီထျန်းယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“မင်း ငါတို့ဧကရီကို တကယ်ကုသပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာလား… မင်း ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်မှ မမြင်ရသေးဘူး… ဒါတောင် ကုသပေးနိုင်မယ်လို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ…”
သူသည် ယီထျန်းယွမ်သည် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောဆိုနေသည်ဟု စတင်ခံစားလာရသည်။ သူ့ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်မိသည်။ အစပိုင်းတွင် ချီနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး ယခုတစ်ဖန် ဒဏ်ရာကုသနိုင်သည်ဟု ဆိုပြန်သည်။ ပြဿနာရှိသမျှ အားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု ပြောနေသည်မှာ သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှုကို လျော့နည်းစေသည်။
“ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ငါပြောရင် တကယ်မရှိဘူး… ငါက ဘယ်တော့မှ လျှောက်မပြောတတ်ဘူး…”
ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရေကျောက်စိမ်းမြက်လိုအပ်တယ်ဆိုတာ အရိုးနဲ့အဆစ်ဒဏ်ရာရထားလို့ပဲ… ဒါလည်း တော်တော်ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာမျိုးပေါ့… ငါခန့်မှန်းကြည့်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခံရလို့ အရိုးတွေ ကျိုးပဲ့သွားတာဖြစ်မယ်… မင်းတို့ ရေသူမျိုးနွယ်က ဒီဆေးမြက်ကို သုံးတာဆိုတော့ အမြီးပိုင်းမှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်… အထဲက အရိုးတွေ အကုန်လုံးနီးပါး ကျိုးပဲ့သွားတာမဟုတ်လား…”
“မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ…”
ရေဖိုးဖိုးတို့သည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် အရာအားလုံးကို တိကျစွာ ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဒါကို ခန့်မှန်းဖို့ မခက်ခဲဘူး… အထူးသဖြင့် ရေကျောက်စိမ်းမြက်လိုမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးကို သုံးရတာဆိုတော့ ချက်ချင်း ခန့်မှန်းလို့ရတယ်…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ဆက်ပြောသည်။
“အရိုးတွေ အကုန်ကျိုးပဲ့သွားတာမျိုး ဖြစ်မယ်… ရေကျောက်စိမ်းမြက်နဲ့ဆိုရင် ပြန်လည်သက်သာဖို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖြစ်မယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်ကတော့ ဒီဆေးမြက်မလိုဘဲ မင်းတို့ဧကရီကို ကုသပေးနိုင်တယ်…”
ဤဒဏ်ရာကို ခန့်မှန်းရန်မှာ ခက်ခဲသည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ရေကျောက်စိမ်းမြက်ကို အသုံးပြုရသည်ဆိုသည်မှာ ဒဏ်ရာ၏ သဘောသဘာဝကို ထင်ရှားစေသည်။ အရိုးများ အကုန်လုံးနီးပါး ကျိုးပဲ့သွားသည်ဆိုလျှင် ရေသူမဘုရင်သည် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့် သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ထိုသို့သော ကျင့်စဉ်အဆင့်တွင်ပင် ဒဏ်ရာမှ ချက်ချင်းပြန်လည်သက်သာရန် မလွယ်ကူပေ။ သူသည် ဧကရီ၏ အမြီးသည် ပြတ်တောက်သွားသည့်အလား ကျိုးပဲ့နေမည်ဟု စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်ယောင်မိသည်။
ရေဖိုးဖိုးသည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို ယုံကြည်သင့်မသင့် ဆုံးဖြတ်ရန် မသေချာပေ။ သူ့ကို ဧကရီထံ ခေါ်သွားလျှင် အကယ်၍ သူသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူဖြစ်နေခဲ့လျှင် ဧကရီကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်သည်။
“ရေဖိုးဖိုး… ယီအစ်ကိုကြီးက ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ… အမြန်သွားကုသပေးရအောင်… ခုနက အဖွားကို ကြည့်ရတာ အရမ်းနာကျင်နေပုံရတယ်…”
လန်ချင်းလင်သည် စိတ်ပူပန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဤမျှ အလွယ်တကူ ပြင်ပလူတစ်ဦးကို ယုံကြည်ခြင်းသည် တကယ်ကောင်းမွန်သည်လား။
“မင်းသမီး… ဘာလို့ ဒီလူသားကို ဒီလောက် ယုံကြည်နေရတာလဲ… ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ထဲက လူတွေ လူသားတွေလက်ထဲ အဖမ်းခံရတာတွေ မနည်းဘူးလေ… သူက ဘုရင်မကို မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… မင်းသမီး… သေချာစဉ်းစားပါဦး… လူတစ်ယောက်ရဲ့စကားကို အလွယ်တကူ မယုံပါနဲ့…”
ဤအချိန်တွင် ဘေးမှ အစောင့်တစ်ဦးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရန်လိုမှုသည် ယခုထိ လျော့ပါးမသွားပေ။ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဤရန်လိုမှုကို ဖယ်ရှားရန် မလွယ်ကူပေ။
“ဘာလို့ သူ့ကို ယုံတာလဲလို့လား…”
လန်ချင်းလင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောသည်။
“ဘာလို့ဆို ယီအစ်ကိုကြီးပြောတာ တကယ်လို့ ငါခံစားမိတယ်… သူ လိမ်မပြောဘူး… ဒါကြောင့် သူ့ကို ယုံတာ…”
သူတို့သည် ခေါင်းခါပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကား ဘာမျှလဲ။ စကားပြောသံကို နားထောင်ပြီး အမှန်တရားကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်တဲ့လား။
ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးမှ အကြည့်တစ်ချက်ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်သည် မရှိသည်မဟုတ်ပေ။ အချို့လူများသည် တစ်ဖက်လူ၏ စကားမှာ အမှန်ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် အလိမ်ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားနိုင်ကြသည်။ လန်ချင်းလင်တွင်လည်း ထိုစွမ်းရည်ရှိပေလိမ့်မည်။
“လန်မင်းသမီး… မင်းပဲ ငါ့ကို ယုံတာပဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို လက်ဖြင့် ဖွဖွပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မင်းသမီး… ဒီလိုမကစားပါနဲ့… ရေကျောက်စိမ်းမြက်မရှိရင် ဒဏ်ရာကုသဖို့ ခက်ခဲတယ်…”
ရေဖိုးဖိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ယီထျန်းယွမ်ကို မယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် မည်မျှ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောဆိုနေစေကာမူ အကျိုးမရှိပေ။
လန်ချင်းလင်သည် ရုတ်တရက် မျက်နှာတင်းမာသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“ရေဖိုးဖိုး… ငါ အခု နောက်ဆုံးဧကရီအဖြစ်နဲ့ အမိန့်ပေးတယ်… လမ်းဖယ်ပေးပြီး အဖွားကို ကုသဖို့ ငါတို့ကို သွားခွင့်ပြု… ငါ ယီအစ်ကိုကြီးကို ယုံတယ်… သူက ငါ့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး… သူပြောတာ အမှန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်…”
သူမ၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အာဏာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧကရီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြသနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါ…”
သူတို့၏ မျက်နှာများ တင်းမာသွားသည်။ လန်ချင်းလင်သည် နောက်ဆုံးဧကရီအဖြစ် အာဏာသုံးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ဒါဆိုရင်… ကောင်းပြီ…”
ရေဖိုးဖိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရသည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်… မင်း တစ်ခုခု မတော်မတရား လုပ်မိရင် ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်က မင်းကို ဘယ်နေရာထိ ဖြစ်ဖြစ် လိုက်လံသတ်ဖြတ်မယ်…”
“ဒါကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး… တစ်ခုခုမမှန်တာမျိုးရှိရင် မင်းတို့ဧကရီက ခံစားမိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပြောရရင် ရေသူမျိုးနွယ်မှာ ငါစိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှမရှိဘူး… မင်းတို့မင်းသမီးရဲ့ အကျိုးအတွက်မဟုတ်ရင် ငါ ဝင်ပါမှာမဟုတ်ဘူး…”
သူတို့သည် အံ့ဩသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေနပ်မှုဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း လမ်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လန်ချင်းလင်က ဤသို့ပြောဆိုပြီးဖြစ်သဖြင့် လမ်းပြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
မကြာမီတွင် သူတို့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အတွင်းပိုင်းရှိ အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤပင်လယ်ဝေလငါးအတွင်းတွင် ရိုးရှင်းသော အခန်းများကို တည်ဆောက်ထားသော်လည်း ၎င်းသည် ပင်လယ်ဝေလငါး၏ အခြေအနေကို ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ အခန်းများကို သင့်လျော်သော နေရာများတွင်သာ တည်ဆောက်ထားသည်။
“ရောက်ပြီ…”
လန်ချင်းလင်သည် ကျောက်စိမ်းပုလဲစီထားသော ကုလားကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရေဖိုးဖိုးနှင့် အစောင့်များသည် ယီထျန်းယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို စူးစိုက်စောင့်ကြည့်ရင်း အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အေးစိမ့်သော အေးခဲမှုကို ခံစားမိသည်။
“အဖွား… ငါ ဒဏ်ရာကုသပေးဖို့ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာပြီ…”
လန်ချင်းလင်သည် အလျင်စလိုဖြင့် ဧရာမပြဒါးအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် အကြည့်တစ်ချက်ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဧရာမပြဒါးအိမ်ပေါ်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လှဲနေသည်။ သူမ၏ အသက်သည် သုံးဆယ်နှစ်မပြည့်သေးဟု ထင်ရပြီး သူမသည် လန်ချင်းလင်၏ အဖွားဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ယီထျန်းယွမ်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် အဆင့်ရှစ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မဆိုးသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် အားနည်းနေပြီး အမြီးပိုင်းသည် ရေခဲဖြင့် အုပ်ထားသည်။ မှိုင်းဖျော့ဖျော့အကြည့်ဖြင့် အမြီးပေါ်ရှိ အကြေးခွံများသည် ကျိုးပဲ့ပြတ်တောက်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ သွေးများသည် ရေခဲထဲတွင် နီရဲနေပြီး ယခုအခါ ဒဏ်ရာကို ထိန်းထားရန် ရေခဲဖြင့် အေးခဲထားရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“လူသား…”
ဧကရီသည် ယီထျန်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း အားနည်းပုံမပေါ်ပေ။
“အဖွား… သူက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး… သူက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ…”
လန်ချင်းလင်သည် အလျင်စလိုဖြင့် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ဧကရီ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင် သံသယများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
“ရေကျောက်စိမ်းမြက်မလိုဘဲ ဒဏ်ရာကုသပေးနိုင်တယ်လို့ မင်းပြောတာလား…”
ဧကရီသည် အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်… မင်းကို ထိတွေ့စရာတောင်မလိုဘဲ ကုသပေးနိုင်တယ်…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ထပ်မံ၍ အံ့ဩဖွယ်စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။
အခန်း (၇၅၈) ပြီးပါပြီ။