ကြွားဝါခြင်းမဟုတ်

“ဒီဆုလာဘ်က မဆိုးဘူးပဲ… ဒါပေမယ့် ဒီဆုလာဘ်တွေထက် ပိုမြင့်တဲ့ဆုကို ငါလိုချင်တယ်… ဒါနဲ့တင်ကတော့ ငါ့ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်သေးဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရေဖိုးဖိုးတို့၏ မျက်ဝန်းများ ကြုတ်သွားသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်က ပိုမိုမြင့်မားသော ဆုကျေးဇူးပေးမည်ဆိုပါက ရေကျောက်စိမ်းပုလဲကို တကယ်အပ်လိုက်မည်လား။

“မင်း… ဒီပစ္စည်းကို အပ်လို့မရဘူး…”

ရေဖိုးဖိုးသည် အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် နောင်တအပြည့်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် တကယ်ပင် ရန်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာမိသည်။

ဘုရင်မတို့သည်လည်း စိတ်ပျက်လျက်ရှိပြီး ၎င်းတို့အတွက် ဒဏ်ရာကုသပေးခဲ့သူမှာ လူသားဖြစ်ကာ ၎င်းတို့၏ လောဘစိတ်သည် မပြောင်းလဲသေးကြောင်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်… မင်းသမီးက မင်းကို ဒီလောက်ယုံကြည်ခဲ့တာ… မင်း… မင်းက တကယ်…”

ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် ဒေါသအမျက်ထွက်လျက် ယီထျန်းယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း လက်များပင် တုန်ယင်နေသည်။

လန်ချင်းလင်၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများသည် ယီထျန်းယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်က ဤသို့သောစကားမျိုး အဘယ်ကြောင့် ပြောလိုက်သည်ကို နားမလည်ပေ။

“မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား…”

သားရဲမုဆိုးသည် ရေဖိုးဖိုးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုဆုလိုချင်လဲ… ပြောလိုက်… သိပ်မလွန်ကျူးရင် ငါအားလုံးဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်…”

သားရဲမုဆိုးသည် စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောနေသည်။ သူသည် ဤသို့သော လောဘကြီးသော လူသားများကို နှစ်သက်သည်။ အရင်ဆုံး အခြေအနေအားလုံးကို ညှိယူပြီးနောက် သတ်ပစ်လိုက်ရုံပင်။ ကတိတည်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် လေထဲမှုတ်ထုတ်လိုက်သော အသံသာဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးညှိယူပြီးနောက် ကတိဖျက်ခြင်းသည် သူ့အတွက် သာမန်ကိစ္စဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအရာများ ဤမျှလွယ်ကူစွာ ဖြစ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရေကျောက်စိမ်းပုလဲကို အလွယ်တကူရရှိပြီးနောက် သူသည် ကြီးမားသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

“ငါက တစ်ခါမှ လောဘမကြီးတတ်ဘူး… ဒီနေရာက အားလုံးရဲ့အသက်ကို ငါလိုချင်တယ်… သိပ်မများဘူး… မင်းတို့ရဲ့အသက်တွေကိုပဲ လိုချင်တယ်… ဘယ်လိုလဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် နတ်ဆိုးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိုက်ရိုင်းသောကောင်သည် ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ အထက်တန်းစားနတ်ဘုရားလက်နက်များပင် ယူဆောင်လာသည်ဆိုလျှင် သူသည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် စဉ်းစားမည်မဟုတ်ပေ။

ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် ဤမျှရက်စက်သည်ဖြစ်ရာ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများနှင့် အပေးအယူ လုပ်လျှင်ပင် သူတို့ကို ပေးရုံသာတတ်နိုင်ပြီး ပြန်ရနိုင်သည်မှာ သေခြင်းတရားသာဖြစ်သည်။

“မင်း…”

သားရဲမုဆိုးသည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ တစ်ဖက်သူသည် သူ့ကို လုံးဝလှည့်စားနေပြီး အစကတည်းက ရေကျောက်စိမ်းပုလဲကို အပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ငါသိပြီ… ယီအစ်ကိုကြီးက ဘယ်ဆုလာဘ်ကိုမှ လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

လန်ချင်းလင်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သက်သာရာရသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်သည် တကယ်ပင် တစ်ဖက်သို့ ပူးပေါင်းမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူသည် တစ်ဖက်ကို လှည့်စားနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ထဲရှိ ရေကျောက်စိမ်းပုလဲကို လှည့်ပတ်ကစားလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လန်ချင်းလင်၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ပစ္စည်းကို သေချာကိုင်ထားရမယ်… နောက်ဆို တခြားသူတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မပေးနဲ့တော့…”

ဤပစ္စည်းကို ပြန်ပေးလိုက်သည်မှာ အမှိုက်တစ်ခုကို ပစ်လိုက်သည်နှင့်တူပြီး လန်ချင်းလင်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုသည် ဘုရင်မတို့ကို မှင်တက်မိစေသည်။ အမိုက်ဆုံးသူပင်လျှင် ဤရတနာ၏ တန်ဖိုးကို သိရှိသင့်သည်။ သို့သော် ဤလူသားသည် ရယူခဲ့သော်လည်း စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိ ပြန်ပေးနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုအရာက သူဟန်ဆောင်နေခြင်းနှင့်လည်း မတူပေ။ သူ၏ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းမှန်ပင်။

“ယီအစ်ကိုကြီး… ဘာလို့ထွက်မပြေးတာလဲ… သူတို့က မင်းကို သတ်ပစ်မှာ…”

လန်ချင်းလင်သည် အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါမပြောခဲ့ဘူးလား… ချီယွမ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ငါဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့… ဒီအမှိုက်တွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်နိုင်တယ်… မင်းတို့သာ ငါ့စကားကို နားထောင်ရင် အစကတည်းက ထွက်ပြေးဖို့ မလိုဘူး… ဒီလောက်ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ရှားစရာ မလိုဘူး…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဘုရင်မဘက်မှ ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ကြွားဝါလွန်းသည်မဟုတ်လား။ မိမိလူမျိုးဘက်တွင် ဤသို့ပြောလျှင် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် ပြောဆိုခံရရုံသာဖြစ်သည်။ ယခုမူ ရန်သူရှေ့တွင် ဤသို့ပြောနေသည်မှာ သားရဲမုဆိုးကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို မကြောက်သလော။

“အရိုင်းအစိုင်းကောင်… လူသားတွေက တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်… ဘယ်လိုကြီးကျယ်တဲ့စကားမဆို ပြောရဲတယ်… ခုနက ငါ့ကို လှည့်စားရဲတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… ဒါဆို မင်းကိုပဲ အရင်သတ်မယ်…”

သားရဲမုဆိုးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အပြင်က ချီယွမ်နတ်ဆိုးတွေကို အော်ခေါ်လိုက်… ဒီနေရာကို တစ်ခါတည်းရှင်းပစ်မယ်…”

အစောင့်တစ်ဦးသည် အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး အခြားအဖော်များကို အကူအညီခေါ်ရန် သွားသည်။ သို့သော် ထွက်သွားပြီး မကြာမီပင် ပြန်ပြေးပြန်လာပြီး မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက်ရှိသည်။

“သခင်ကြီး… မကောင်းတော့ဘူး... ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သွားပြီ…”

အစောင့်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ… ငါမပြောဘူးလား… လူတွေသွားခေါ်ဖို့…”

သားရဲမုဆိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုအစောင့်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သဖြင့် အစောင့်သည် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်သွားသည်။

“အပြင်က… အပြင်က အစောင့်တွေ အားလုံး သေသွားကြပြီ…”

အစောင့်သည် ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလဲ… အားလုံးသေသွားပြီ…”

သားရဲမုဆိုးတို့သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘုရင်မတို့ဘက်မှလည်း စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ရေသူမမျိုးနွယ်မှာ အကူအညီပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေတာလား… ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး… တခြားမျိုးနွယ်တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့တောင် မကာကွယ်နိုင်တာ… ဘယ်လိုလုပ် အကူအညီပေးနိုင်မှာလဲ…”

သားရဲမုဆိုး၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

ဘုရင်မဘက်မှမူ အခြေအနေသည် များစွာသာလွန်သည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သူက အကူအညီပေးရန် ရောက်လာသည်ကို မသိရှိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေအနေဖြစ်သည်။

“ဘာမှ လျှောက်တွေးမနေနဲ့… အားလုံးကို ငါရှင်းလိုက်တာပဲ… အင်း... နည်းနည်းတော့ အချိန်ယူလိုက်ရတယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချီယွမ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်… တကယ်ပဲ… ယုံမင်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်ကိုပါ ယူသွားတယ်… ငါသွားစစ်ဆေးကြည့်ရမယ်… ဒါက ဘယ်လိုကိစ္စလဲဆိုတာ…”

“မင်း… မင်းလုပ်ခဲ့တာလား…”

အားလုံးသည် သူ့ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ ကြွားဝါနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

“ပြီးပြီ… ဒီလောက်ထိတ်လန့်နေစရာမလိုဘူး… မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားမယ်… ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အခုပဲ သေလို့ရပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း… ဘုန်း… ဘုန်း…”

ချီယွမ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရုပ်အလောင်းပင် အနည်းငယ်မျှ မကျန်ရစ်ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီယွမ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသည် တစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်မကျန်တော့ဘဲ သားရဲမုဆိုးတစ်ဦးတည်းသာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အားလုံးကို မျက်လုံးပြူးမျက်ဆန်ပြာ ဖြစ်စေပြီး မှင်တက်မိသွားသည်။ အနည်းငယ် အစွမ်းပြလိုက်ရုံဖြင့် အားလုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ကြွားဝါနေသည်ဟု ယူဆခဲ့သော ဟယ်ရှောင်ဖန်သည် ယခုမူ ထိတ်လန့်လွန်းလျက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

စွမ်းအားဆိုသည်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စွမ်းအားပင်။ ချီယွမ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တစ်အုပ်လုံးကို လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းပစ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ချက်လှုပ်ရုံဖြင့် အားလုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်သည်။ လွယ်ကူလှသည်။

၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်သည် ကြွားဝါနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ သူသည် လုံးဝကြွားဝါခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ အစမှအဆုံးထိ သူပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်တရားသာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကသာ မယုံကြည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“သူ… သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဒီလောက်သန်မာတာလား…”

ဘုရင်မတို့သည် လေသံတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် တွေးတောရန် ခက်ခဲလျက်ရှိသည်။

“ယီအစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ သူတို့ကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်… ငါထင်ထားတာက အမှန်ပဲ… တကယ်တော့ အစကတည်းက ငါ ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ယုံကြည်သင့်တာ…”

လန်ချင်းလင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် များစွာဝမ်းသာနေသည်။

သူမသည် ယီထျန်းယွမ်ပြောခဲ့သည့်စကားများသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ယခင်က သိရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏အဘွားပင်လျှင် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသည့်အတွက် တစ်ခဏမျှ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ အမှန်ပြောခြင်းနှင့် တကယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းသည် ကွဲပြားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဥပမာ၊ “ငါ အဆင့်တက်နိုင်တယ်” ဟူသော စကားသည် အမှန်ဖြစ်သော်လည်း တကယ်အဆင့်တက်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သည်။ စကားသည် အမှန်ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့လောက် ယုံကြည်၍ မရနိုင်ပေ။

ယခုမူ သူသည် တစ်ချက်ပြသလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့၏မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူသည် အစမှအဆုံးထိ အမှန်တရားကိုသာ ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က လိမ်ညာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်၏ စကားကို တကယ်နားထောင်ခဲ့ပါက ဤမျှစိုးရိမ်နေစရာ မလိုခဲ့ပေ။ မူလနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံဖြင့် ယီထျန်းယွမ်သည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး လက်တစ်ချက်လှုပ်ရုံဖြင့် အားလုံးကို သေစေနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် မယုံကြည်ခဲ့သလို ယုံကြည်ရဲရန်လည်း မဝံ့မရဲဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တကယ်ကြွားဝါခြင်းဖြစ်ခဲ့ပါက ဤတာဝန်ကို မည်သူက ထမ်းရွက်မည်နည်း။

“ကောင်းပြီ… အခု မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်… ချီယွမ်နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေအနေကို ငါမေးကြည့်ရမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သောအလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သားရဲမုဆိုးသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

အခန်း (၇၆၃) ပြီးပါပြီ။