ဒုက္ခများ ရုတ်တရက် စုပြုံကျလာခြင်း

'ဒီနေ့လည်း အမြတ်အစွန်း နည်းနည်းပါးပါးပဲရတဲ့ နောက်တစ်နေ့ပါပဲ၊ ကျပန်းဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြေက အခုအချိန်မှာ အမြင့်ဆုံးပဲထင်တယ်၊ ဟူး… ဒီလိုကိစ္စတွေက အမြဲတမ်း အရှုပ်အထွေးဆုံးပဲ'

နှမ်းမုန့်တစ်ခုကို ကိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ကာ အဝေးမှရှုခင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေ၏။

ဒါက လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းပတ်လည်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရင်း သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နေရာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒီတောင်စောင်းမှနေ၍ တောင်ထွတ်ပြည်နယ်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းခြားထားသော ပညာမြစ်ကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ကြည်လင်နေသောမြစ်ပြင်သည် ဖြူစင်သော ပိုးသားဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားစွာတန်းနေပြီး မျက်နှာပြင်မှာ ကျယ်ပြန့်ကာ မြူနှင်းများဖြင့် ဝေဆိုင်းနေသည်။

ယခု နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် အသစ်ပေါ်ထွက်လာသော နေရောင်သည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ထိုဖြူလွလွဖဲကြိုးကို အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ဆိုးပေးထားသကဲ့သို့ရှိသည်။ မြစ်ပြင်အထက်တွင် ပန်းနုရောင်တိမ်တိုက်များ အခိုးအငွေ့များအဖြစ် လွင့်မျောနေသည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

'တကယ့်ကို လှပတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ စမ်းရေတွေပဲ တကယ့်ကို ခမ်းနားတဲ့ရှုခင်းပါလား လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ တကယ့်ကို နေရာကောင်းရွေးတတ်တာပဲ'

သူ့ဘေးတွင်ခင်းထားသော ကြာရွက်ပေါ်မှ ပဲနီမုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဒီရှားပါးသော အပန်းဖြေချိန်လေးကို အရသာခံနေလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ့ထံသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် တိတ်တဆိတ်ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူအာရုံခံလိုက်မိသည်။ ထိုသူမှာ ရယ်ရှင်းချိုင် ဖြစ်နေ၏။

ဒီညီမလေးရယ်က ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာ သူ့အပေါ်ကို လိုတာထက်ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

ကျန်းပေရန်က သူမကို တမင်တကာ ရှောင်တိမ်းနေခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသာ ဆက်ပြီးရှောင်နေလျှင် သူမ၏ နားမလည်နိုင်သော စိတ်ဇောကြီးမှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမက လူအများရှေ့တွင် အဆင်ခြင်မဲ့သော အပြုအမူတစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပါက ပို၍ပင် ဒုက္ခများပေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန်က သူမ၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို မည်သို့ငြှိမ်းသတ်ရမည်ကို နည်းလမ်းရှာနေခဲ့သည်။ သူမကို အလိုလိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ငြင်းပယ်သည်ဖြစ်စေ သူက သူမကို အမြန်ဆုံးထွက်သွားစေချင်ရုံသာ ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း သူသည် ဒီညီမလေးကို နေရာချပေးရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် စကားသုံးခွန်းမပြည့်သေးခင်မှာပင် စနစ်က ရွေးချယ်စရာများကို ထုတ်ပြလေ့ရှိသည်။

ဒါက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်စေခဲ့၏။

'ဟူး… ငါ့ကို ရွေးချယ်စရာတွေ ပစ်ပေးရဲတဲ့ သတ္တိရှိမှတော့ သူ့ကို ထွက်သွားအောင်လုပ်ပေးရမယ့် သိက္ခာလေးတော့ ရှိသင့်တာပေါ့'

"ဟင် အကိုကြီးကျန်း ရှင်ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သာယာစွာအံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ရယ်ရှင်းချိုင်သည် လက်ထဲတွင် စားစရာဘူးတစ်ဘူးကိုကိုင်ကာ ကျန်းပေရန်ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

စနစ်က ရွေးချယ်စရာများ ချက်ချင်းမပေါ်လာသေးသည်ကို သတိပြုမိသော ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီက မြစ်ရှုခင်းက လှလို့ပါ"

"ဟုတ်တယ် တကယ်ကို လှတာပဲ"

လေပြေညင်းက ဖြတ်တိုက်သွားစဉ် ရယ်ရှင်းချိုင်သည် ဆံနွယ်တစ်ခွေကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။

ဒီအမူအရာကို လုပ်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် စိတ်ထဲမှ မနေနိုင်ဘဲ ကျေနပ်နေမိသည်။

'နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံမှုရယ် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်သွားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဘေးတိုက်မျက်နှာအလှရယ် ဘယ်လိုလဲ အကိုကြီးကျန်း ရှင်တော့ အခုလောက်ဆိုရင် ပျော်လွန်းလို့ သီချင်းတောင် ဆိုချင်နေရောပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား'

သို့သော် ရယ်ရှင်းချိုင်က ကျန်းပေရန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် သူ့မုန့်ကိုသာ ဆက်စားနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေသည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်ထားကာ သူမကို တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဟီးဟီး နောက်ဆက်ပြောမယ့် စကားကို စဉ်းစားနေတာလား သူတော့ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမှာပဲ'

အခွင့်ကောင်းကို အရယူရင်း ရယ်ရှင်းချိုင်သည် ကျန်းပေရန်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ စားစရာဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းမှာ အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ သတိထားမိတယ်"

"ဒီနေ့ဆို ကျွန်မ မီးဖိုချောင်အထိ သွားပြီး ချက်ပြုတ်နည်းတွေတောင် တောင်းခဲ့သေးတယ် အံ့ဩစရာကောင်းတာက စားဖိုမှူးက တကယ်ကို ကြင်နာပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ပြုတ်နည်းတချို့ကို သင်ပေးလိုက်တယ်"

"ဒါက ကျွန်မ ပထမဆုံး စမ်းလုပ်ကြည့်တာဆိုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲတော့ မသေချာဘူး အကိုကြီးကျန်း ကျွန်မအတွက် မြည်းစမ်းပေးလို့ရမလား"

ရယ်ရှင်းချိုင် စကားဆုံးလိုက်သည်နှင့် ကျန်းပေရန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: ဟင်းပွဲများကို မြည်းစမ်းရန် သဘောတူပါ။ ဆုလာဘ်: စွမ်းအားသောင်းထွေတံဆိပ် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: ဗိုက်ပြည့်နေပြီဟုပြောပြီး ထွက်သွားပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁]

'ဟူး…'

ကျန်းပေရန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒီ "အင်အားစမ်းတိုက်ပွဲ" က ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဦးမည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

ဒုတိယရွေးချယ်မှုကို ရွေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ကျန်ရှိနေသော ပဲနီမုန့်တစ်ဝက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

" ဗိုက်ပြည့်နေပြီ မင်း တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ မြည်းခိုင်းလိုက်ပါ"

"ရွေးချယ်စရာတာဝန် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ ဆုလာဘ်: ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု +၁" ဟူသောအသံကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ထရပ်ကာ တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းသွားတော့သည်။

ကျန်းပေရန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရှင်းချိုင်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

'လှပတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖြစ်စားစရာတွေရဲ့ သက်ရောက်မှုက အရမ်းပြင်းထန်သွားပုံပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားရမယ် လောလို့မဖြစ်ဘူး'

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် သူမသည် စားစရာဘူးကိုဖွင့်ကာ တစ်ယောက်တည်း စားသောက်နေလိုက်သည်။

တောင်ကုန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဒီညီမလေးရယ်ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထိုအကြည့်ရှိရာဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်ပြီး လမ်းဘေးရှိ ထင်းရှူးပင် တစ်ပင်ဆီသို့ ပစ်လိုက်သည်။

"အား"

လန့်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွီညီအစ်မတစ်ယောက် သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက်ကျသွားသော ယွီကွေ့မြောင်သည် မျက်တောင်နှစ်ခါ ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်၏အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ လေချွန်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ အသံတစ်စက်မှ ထွက်မလာသောကြောင့် ဟန်ဆောင်ခြင်းသာဖြစ်၏။

ရယ်ရှင်းချိုင်၏ အပြုအမူများကြောင့် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သော ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ဖိကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ခရီးစထွက်သည့်နေ့မှစ၍ လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားငါးယောက်သည် ထူးခြားသောအပြုအမူများ မပြသခဲ့သလို ရွေးချယ်စရာများကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းမရှိခဲ့ရာ သူတို့အားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတော့ သူ အစောကြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့မိပုံရသည်။

"ရှူး ရှူး"

လေချွန်ချင်ယောင်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သော ယွီကွေ့မြောင်သည် သူမ၏အကိုကြီးကို ခိုးခိုးကြည့်နေမိသည်။

သူမကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ပြန်လွှဲလိုက်ပြီး ချွေးစေးများပြန်နေသော နဖူးဖြင့် သူ၏ ချဲ့ကားထားသော လေချွန်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေလိုက်သည်။

'အစ်မဇီဂျင်းက တိမ်တိုက်အသက်ရှုခြင်းသိုင်းက ကိုယ်ဖျောက်ရာမှာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား၊ ငါ သုံးလလုံးလုံး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ခဲ့တာတောင် အကိုကြီးက ငါ့ကို ချက်ချင်းပဲ ရှာတွေ့သွားတယ်'

"သက်ပြင်းချသံ…"

သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချရင်း ကျန်းပေရန်သည် ယွီကွေ့မြောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်နဲ့တော့၊ ငါတို့ရဲ့ စည်းကမ်းသုံးချက်ကို သတိရ"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ်ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ရာ အဝေးရှိ အခြားသစ်ပင်နှစ်ပင်ပေါ်မှ ယွီကွေ့ရွှေနှင့် ယွီကွေ့ကျွေးတို့ကို လန့်ဖျပ်စေခဲ့သည်။

သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုမှာ တစ်ပုံစံတည်းပင်…. ကျန်းပေရန်၏အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲပြီး လေချွန်ချင်ယောင်ဆောင်ကြသည်။

ကျန်းပေရန်သည် အမြင်အာရုံမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ညီအစ်မသုံးယောက်သည် သက်ပြင်းချနိုင်ကာ ပြန်လည်စုရုံးကြတော့သည်။

"လန့်သွားတာပဲ"

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ အစပိုင်းမှာတင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ငါတို့အစီအစဉ်တွေအကုန်လုံး ပျက်စီးသွားပြီ"

"အရင်ဆုံး အစ်မဇီဂျင်းဆီပြန်ပြီး ပြောပြကြစို့"

ညီအစ်မသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ဧည့်ဂေဟာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အနှောင့်အယှက်တစ်ခုတည်းမှ ယခုအခါ ခြောက်ခုအထိ တိုးပွားလာခဲ့ရာ သူ စိတ်ထဲမှ မြည်တမ်းလိုက်မိသည်။

'တကယ်ပဲ ရုပ်ချောတယ်ဆိုတာ သာမန်လူတွေထက် အပူအပင်တွေ ပိုထမ်းထားရတာပါလား'

"အကိုကြီး ပြန်လာပြီလား"

ကျန်းပေရန် တံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂိုထောင်တစ်ခုရှေ့တွင် ထိုင်နေသော မော့ရှာသည် ရေဇလုံတစ်လုံးဖြင့် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး လက်ဆေးပါဦး"

"အာ ကျေးဇူးပဲ"

ဇလုံထဲတွင် လက်ဆေးရင်း ကျန်းပေရန်သည် မော့ရှာ၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော ခွေးပေါက်လေးသဖွယ် မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့။

"လာ ကစားကြရအောင်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

မော့ရှာသည် သူ၏အကိုကြီးနှင့် ဂိုကစားရသည့် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။

ကျန်းပေရန်သည် နေ့အချိန် အများစုတွင် အပြင်၌ အလုပ်များနေသော်လည်း ညနေပိုင်းများတွင် ဂိမ်းအနည်းငယ်ကစားရန် အချိန်အမြဲပေးလေ့ရှိသည်။

သူ၏အကိုကြီးက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မပြောသော်လည်း ဒါတွေက သင်ကြားပေးသော ဂိမ်းများဖြစ်ကြောင်း မော့ရှာ သိသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ကစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် များစွာသင်ယူခဲ့ရ၏။

"အကိုကြီး အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကို အလျှော့ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျောက်တုံးများကို ရေတွက်ပြီးနောက် မော့ရှာသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလင်းကာ စကားစလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို အစွမ်းကုန်သုံးပြီး ကစားစေချင်တာလား"

လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားသော မော့ရှာသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း မကြာမီ ပြန်မော့လာပြီး ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဟားဟား"

မော့ရှာ၏ဆံပင်ကိုဖွရင်း ကျန်းပေရန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးရှိမှာပါ ဆက်ပြီးတိုးတက်အောင်လုပ်ပါ မင်းမှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ ပါရမီရှိတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

မော့ရှာသည် ထရပ်ကာ လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကိုကြီးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ထိုစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဝူချင်းစစ်၏ အနက်ရောင်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံလိုက်မိရာ သူသည် ဂိုကျောက်တုံးကို ဘူးထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ငါ အခု လမ်းလျှောက်ထွက်သင့်ပြီ"

"နားလည်ပါပြီ၊ ဂရုစိုက်သွားပါ အကိုကြီး"