လူဆိုးလေး၏ စွန့်စားခန်းများ

အလယ်အလတ်တန်းစား ဘီးတယ်လ်မွန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး "ပဒ ပဒ ပဒ" အသံများ မြည်ဟည်းပြီး သူ၏ ဦးတည်ရာသို့ ဦးတည် ရွေ့လျား နေခဲ့သည်။

ဘွန်းဟု ခေါ်သော ဂနိုမ်း တစ်ဦးသည် ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ မြေပုံတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ယာဉ်မောင်းကို လမ်းညွှန် နေခဲ့သည်။

သူ၏ နောက်ကျောမှ "ပွမ်" အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့သည်။

ဘီးတယ်လ်မွန် ယာဉ်တန်း တစ်ခုလုံး ရပ်တန့် သွားပြီး သတ္တဝါတစ်ဦးက "သတ္တဝါတစ်ကောင် ပြုတ်ကျသွားတယ်။"ဟု အော်ဟစ် လိုက်သည်။

ဘွန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြေပုံကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပစ်ချ လိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ ဘီးတယ်လ်မွန်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"သတ္တဝါတစ်ကောင် ဘယ်လို ပြုတ်ကျ သွားရတာလဲ။"

"သူက အန္တရာယ်ကင်း ခါးပတ် မပတ်ထားဘူးလား။"

"ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူ ပေါ့ဆလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။"

ဘွန်းသည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသော ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ထောက်လှမ်းရေး အရာရှိများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ ဘီးတယ်လ်မွန်၏ နောက်ကျော ပေါ်မှ မြင်းရထား တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်မှ ယာဉ်တန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သတ္တဝါတစ်ဦး သားကောင်ကို ကူညီရန် ဆင်းသက် သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုသားကောင်မှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အမည်မသိ အစိမ်းရောင် သင်္ကေတများ ပါသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည့် ဂနိုမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ထာဝရတိုင်းပြည်မှ စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဘွန်းသည် ကြိုးလှေကားမှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်သွားရာ ဂနိုမ်းတစ်ဦး သူ့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး "ဗိုလ်ကြီး ဘွန်း၊ ထာဝရတိုင်းပြည်မှ စစ်သည်တော်တစ်ဦး သတိလစ် သွားပြီးနောက် ဘီးတယ်လ်မွန် နောက်ကျောပေါ်မှ ပြုတ်ကျ သွားပါတယ်။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဘွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှ ခရီးစဉ်၏ တတိယမြောက် နေ့သာ ရှိသေးပြီး သူ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက် ဆယ်ကြိမ်ထက် မနည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်များမှာ များသောအားဖြင့် ညဘက်တွင် ဖြစ်ပွားလေ့ ရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးသော တစ်ခုတည်းသော အရာများလည်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဘွန်း ထာဝရတိုင်းပြည်မှ ဂိမ်းမာများ သယ်ဆောင်လာသော ဘီးတယ်လ်မွန်ကို ဖြတ်သန်း သွားသည့်အခါ ဂနိုမ်းတစ်ဦး ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး "၀၀၇။ ငါတို့ ဦးတည်ရာကို ရောက်ဖို့ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် လိုသေးလဲ။"ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှူး။"

ဘွန်းသည် ဂနိုမ်းအား တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး မျက်မှောင် ကြုတ်ကာ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ လျှောက်သွား ခဲ့သည်။

ထာဝရတိုင်းပြည်မှ စစ်သည်တော်များထံမှ ဤသို့သော မေးခွန်းများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် မေးမြန်း ခံခဲ့ရပြီး သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤသတ္တဝါများသည် စစ်ရေး စောင့်ကြည့်ရေး လုပ်ဆောင်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခရီးစဉ် တစ်ခု အတွက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ စကားစမြည် ပြောဆိုကြပြီး၊ သီချင်း ဆိုကြကာ၊ ဖဲကစားကြပြီး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်ပင် ရန်ဖြစ် ကြသေးသည်။ ထို့နောက် ရံဖန်ရံခါ သူတို့ "ငါတို့ ဦးတည်ရာကို ရောက်ဖို့ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် လိုသေးလဲ။"ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

သူ ဤသို့သော အရာများ လုပ်ဆောင်သော သတ္တဝါများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူတို့ ထာဝရတိုင်းပြည်မှ အကူအညီ ပေးသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူသာ မသေချာနေခဲ့ပါက သူတို့ မစ်ရှင်ကို ဖျက်ဆီးရန် စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုများဟုပင် သူ ထင်မှတ်မိ ပေလိမ့်မည်။ သူ ဤမျှ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော စောင့်ကြည့်ရေး ကင်းထောက်များကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

သူ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေသော်လည်း ဘွန်းသည် ဒန်ဂျင်အရှင် နီကိုလပ်စ်၏ အမိန့်ကို လက်ခံ ရရှိထားပြီး မိမိကိုယ်ကို စတေးရန် လိုအပ်လျှင်ပင် ဤဂနိုမ်းများနှင့် ခွေးခေါင်းလူသားများကို မည်သည့် အခြေအနေတွင်မဆို ကာကွယ်ပေး ရမည် ဖြစ်သည်။

ဘွန်းသည် နီကိုလပ်စ် ထာဝရတိုင်းပြည်ကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးနေသည်ဟု ခံစားမိပြီး မပျော်မရွှင်ဖြစ် နေခဲ့သည်။ သို့သော် အမိန့်မှာ အမိန့်ပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အလုပ်မှာ အမိန့်များကို နာခံရန် ဖြစ်သည်။

သူသာ ဤသတ္တဝါများ မည်သို့ မည်ပုံ ရှိသည်ကို သိရှိခဲ့ပါက သူ သူတို့ကို အစောင့်အရှောက်ပြု သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် သဘောတူညီမည် မဟုတ်ပေ။

ဘွန်းသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ လျှောက်သွားရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျ သွားသော ဂနိုမ်းမှာ သူ၏ ခေါင်းဖြင့် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သွေးထွက် နေခဲ့သည်။

အတူလိုက်ပါလာသော ဆရာဝန်က သွေးထွက်နေသော ဂနိုမ်းကို စစ်ဆေး ကြည့်ရှုပြီး ခေါင်းခါ လိုက်သည်။

ဘွန်းက သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ သူတို့ ဦးတည်ရာသို့ မရောက်မီမှာပင် သေဆုံး ထိခိုက်မှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး မစ်ရှင်အပေါ် သူ ဒွိဟခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ် စေခဲ့သည်။

"သူ့ကို မြှုပ်နှံပြီး သူ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်း ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒါတွေကို ပြန်ယူခဲ့မယ်။" ဘွန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဗိုလ်ကြီး ဘွန်း၊ သူ မသေပါဘူး..." ဆရာဝန်မှာ မှင်သက် သွားခဲ့သည်။ "သူမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေပဲ ရှိပါတယ်။ သွေးအိုင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာသီသွေးကနေ လာတာပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ ဆိုတော့ ကျွန်တော် အဲဒါကို မတားဆီးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီဂနိုမ်းက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်၊ ခေါင်းထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့ လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိဘူး။ မျက်မြင် သက်သေတွေရဲ့ အဆိုအရ သူ ဘီးတယ်လ်မွန် ကိုယ်ထည်ပေါ်ကနေ ချော်ကျပြီး သူ့ တင်ပါးနဲ့ ကျသွားခဲ့တာပါ။ ယုတ္တိနည်း အရဆိုရင် သူ သတိလစ်မသွားသင့်ဘူး..."

"ဒါက ရောဂါ တစ်ခုခု လား။"

"အင်း၊ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက သူတို့ ချော်ကျပြီး သတိလစ်သွားတိုင်း တူညီတဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေ ပြသကြတယ်။"

ဆရာဝန်က ဂိမ်းမာများ သယ်ဆောင်လာသော ဘီးတယ်လ်မွန်ကို လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်သည်။ ဂိမ်းမာ အများအပြား ဘီးတယ်လ်မွန် ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်း နေကြပြီး လှမ်းကြည့် နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိဘဲ ပွဲတစ်ပွဲကို ကြည့်ရှုခံစား နေသည့်အလား ပေါက်နေခဲ့သည်။

ဘွန်းသည် မှင်သက်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဆရာဝန်အား သတိလစ်နေသော ဂနိုမ်းကို ဘီးတယ်လ်မွန် ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။ သူတို့တွင် အချိန်များစွာ မရှိခဲ့ဘဲ အိုဂါများ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည့် ဤညကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ ပထမဆုံး စောင့်ကြည့်ရေး လှိုင်းကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

သူ ထိုဘီးတယ်လ်မွန်ကို တစ်ဖန် ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ဂိမ်းမာများက "၀၀၇။ ငါတို့ ဦးတည်ရာကို ဘယ်အချိန် ရောက်ရှိမှာလဲ။"ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

"ရှူး။"

...

မှောင်မိုက်သော အကျဉ်းခန်း တစ်ခုတွင် ဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ် နေခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာ ရနေသော လူဆိုးလေး သတ္တုချောင်း တစ်ချောင်းဖြင့် သော့ဖွင့်နေစဉ် တိုးညင်းသော ကလစ်ကလစ် အသံများ ကြားနေရသည်။

သူ ဤသော့နှင့် အလွန်ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင် နေခဲ့သည်။ စက္ကန့် ၃၀အတွင်း သူ ဆန္ဒရှိပါက သော့ဖွင့်နိုင်လိမ့်မည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာမူ ဓားပြများ၏ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း မှော်ဆေးရည်များနှင့် မာနာ အကူအညီဖြင့် အနာကျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ အကျဉ်းထောင် အစောင့်များ၏ ပြုလုပ်ခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အိပ်ရာမှ ထရန် ငြင်းဆန်ပြီး အလုပ်တွင် ပျင်းရိသောကြောင့် သူတို့ သူ့ကို ကြိမ်ဒဏ် ခတ်ခဲ့ကြသည်။

သူ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် ထရန် လိုအပ်သော်လည်း လူဆိုးလေးမှာ သူ၏ နံနက်စာကို ဦးစွာ စားသုံးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ သူ စိတ်ရှုပ်ထွေး သွားခဲ့သည်။

အလုပ်တွင် ပျင်းရိခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ လူဆိုးလေးမှာ အပြစ်တင် ခံရစရာ မရှိခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အစာစားသုံးရန် နှင့် အိမ်သာသွားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြား အချိန်များတွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းများက သူတို့၏ အသားကင်ပွဲသို့ လာရောက် ပူးပေါင်းရန် သူ့ကို အော်ခေါ် နေကြပြီး ၎င်းမှာ အွန်းလိုင်းဂိမ်းအတွက်နှင့် လွဲချော်ခံလိုက်ရန် အလွန် ကောင်းမွန် လွန်းနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ ကျွန်များ အနားယူရန် အချိန် မတိုင်မီ အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားနေရာ အစောင့်များက လူသားတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲ ကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့ပြီး သူ ပေါ့ဆ အချောင်ခိုနေသည်ဟု ထင်မှတ် မိကြလိမ့်မည်။

အစောင့်များမှာ အတော်အတန် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ရှိသောကြောင့် သူတို့ လူဆိုးလေးကို သေသည်အထိ မရိုက်နှက် ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့ သူ့ အသားများ စုတ်ပြဲ ထွက်သွားသည်အထိ ကြိမ်ဒဏ် ခတ်ခဲ့ကြသည်။ အစောင့်များ မည်သို့ပင် ရိုက်နှက်စေကာမူ သူ ထရပ်ကာ အလုပ် မလုပ်ခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ မည်သူက ကြိမ်ဒဏ်ခတ်သည် ဖြစ်စေ အရေးမကြီးခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ အစောင့်များကို ဒေါသထွက်စေမှု နည်းပါးစေခဲ့သည်။

အစောင့်များသည် လူဆိုးလေး၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် အလွန် တုန်လှုပ် ချောက်ချား သွားခဲ့ကြပြီး လှောင်အိမ်များတွင် အကျဉ်းချ ခံထားရသော ကျွန်များပင် သူ့ကို လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ကြသည်။

သူ သူတို့၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ခြေကျင်းခတ် ခံထားရပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်စွာ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်ခြင်း ခံနေရလျှင်ပင် ပြန်ခုခံခြင်းကို မရပ်တန့် ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အလုပ် မလုပ်လိုပါက အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ အိပ်ရာမှ မထလိုပါက နိုးထမလာခဲ့ပေ။ သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ယောက်ျားစစ်စစ် ဖြစ်သည်။

လူဆိုးလေးသည် သူ ပါးစပ်စကားဖြင့် သူတို့၏ သူရဲကောင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ ဇာတ်လမ်းပိုင်း အသစ်များကို ပိုမို စိုးရိမ် နေခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းပိုင်း အသစ်များ မရှိခဲ့ပါက သူ တစ်ခု ဖန်တီး ရမည် ဖြစ်သည်— ဥပမာအားဖြင့် အကျဉ်းထောင် ဖောက်ထွက်ခြင်း။

အခန်းထဲမှ အစောင့်များ အိပ်ပျော် နေကြသည်။ လူဆိုးလေးသည် သူ၏ လှောင်အိမ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောရိုးမှာ အလွန် ပုံပျက်နေပြီး သူ၏ နောက်ကျောကို မတ်မတ် မထားနိုင်သောကြောင့် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် နေရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

သူ အကျဉ်းထောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသံများ နားထောင်ရန် ခဏ ရပ်တန့် လိုက်သည်။ အစောင့်တစ်ဦး လှည့်ကာ သူ၏ အိပ်မက်ယောင်ကာ တီးတိုး ရေရွတ် လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် သွားခဲ့သည်။

လူဆိုးလေးက သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တိုးညင်းသော အသံ တစ်ခု ကြားလိုက် ရသည်။

"ဟိုင်း။"

လူဆိုးလေးသည် အသံလာရာ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အကျဉ်းချ ခံထားရသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး သူ၌ အဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်ရှိကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းယုန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှ နေခဲ့သည်။ လူဆိုးလေး၏ နှလုံးသား တုန်ခါ သွားခဲ့သည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ သူမြင်နေရသလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ပေ။

"ကလေးငယ်၊ ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။" အဘိုးအိုက လူဆိုးလေးကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ အဘိုး ကျွန်တော့် အတွက် ဘာမစ်ရှင် ရှိလို့လဲ။" လူဆိုးလေးသည် သူ့ထံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မစ်ရှင် ဟုတ်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မင်း နားလည်ရမယ်။"

"ကျွန်တော် ပိုပြီး အားကောင်းချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို မရှုံးနိမ့်နိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ့် အစွမ်းထက် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ လိုချင်တယ်။ ကျွန်တော်က သဘာဝ တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ယောက်ပဲ။" လူဆိုးလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးအိုမှာ မှင်သက်သွားခဲ့ပြီး လူဆိုးလေးတွင် ဤသို့သော ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့် ထားခဲ့ပေ။ လူအများစုက ချမ်းသာလိုခြင်း သို့မဟုတ် အချစ်ကို ရှာဖွေလိုခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။

အဘိုးအိုက ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း အကျဉ်းထောင်ကနေ ဖောက်ထွက်ရမယ်။ မင်းမှာ အသေးစိတ် အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိနေလား။" အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

"အာ။"

"အထင်မလွဲနဲ့၊ ငါက တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အစွမ်းထက် ရသေ့တစ်ပါးပဲ။ အကြောင်း အမျိုးမျိုးကြောင့် ငါ ဒီနေရာမှာ ဆန္ဒ အလျောက် နေထိုင် နေခဲ့တာ။ ငါ မင်းလို အလားအလာ ရှိတဲ့ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော် နေခဲ့တာ။ မင်းသာ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး ငါ့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရင် ငါ သိသမျှပညာကို မင်းကို သင်ကြားပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

လူဆိုးလေး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက် လာခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစောင့်တစ်ဦးက "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်း အကျဉ်းထောင်ကနေ ထွက်ပြေးနေတာလား။"ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူဆိုးလေးမှာ ကြောက်လန့် သွားခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်ရာ အစောင့်တစ်ဦး အလျင်အမြန် ထရပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

သူ ထွက်ပြေးလိုသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက် ဒဏ်ရာများမှာ မကျက်သေးခဲ့ပေ။ သူ ထွက်ပြေးလိုလျှင်ပင် သူ၏ ပုံပျက်နေသော ကျောရိုးကြောင့် သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက တိုက်ခိုက်ရေး အတွက် မသင့်တော်ခဲ့ပေ။

အစောင့်က လူဆိုးလေး သူ၏ လှောင်အိမ် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ပြီး အချက်ပေး လိုက်သည်။ အခန်းထဲမှ အခြားအစောင့်များ ထရပ်ကာ လူဆိုးလေးထံသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသည်အထိ ရိုက်နှက်ကြသည်။

လူဆိုးလေးသည် ရိုက်နှက် ခံနေရစဉ် တစ်ဝက်တွင် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ ဤအတွေ့အကြုံနှင့် အတော်အတန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် နေခဲ့သည်။ ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် သူ့ကို ကုသပေးမည် ဖြစ်ပြီး သူ နာရီဝက်ခန့် လှုပ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ အွန်လိုင်း ဖြစ်ကာ လှောင်အိမ်၏ သတ္တုသံတိုင်များကို ငေးမောကြည့်ရှုပြီး သိုးများ ရေတွက်နေရန် ဆန္ဒ မရှိခဲ့ပေ။