အိုဂါများ ပေါ်လာခြင်း
Vol. 24 Ch. 351
[အမည်မသိသုံးယောက်: BUG (ဂိမ်းချို့ယွင်းချက်) အသစ် မရှိရင် မကောင်းဘူး။]
[ဆာကူရာ ပေါက်ကရစကား: အမ်ပီစီ အဆင့်အတန်းကြောင့် မင်းတို့ လုံခြုံတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အရှင်က နောက်ဆုံးမှာ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာရလိမ့်မယ်။]
[အစိမ်းရောင်ဟင်းနုနွယ်: ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ တတိယ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ အကျပ်အတည်း။]
[နေ့ခင်းမဟုတ်ဘူး: အိုဂါတွေ မသေသေးဘူးလား။ အန်ဒရူးက သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ ဒါဆို သူတို့ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေကြ သေးတာလဲ။]
...
ဂိမ်းမာများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ စိတ်အားထက်သန် နေခဲ့သည်။ ဘရုသည် ရှားလော့ခ်၏ အပ်ဒိတ်များကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့က ဂိမ်းမာတွေကို ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ခွင့်ပြုဖို့ အရှင် ရည်ရွယ်ထားတာလား။"
"အင်း၊ ဒါက ဂိုဏ်းခွဲနှစ်ခု တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုလို့ ငါ ထင်တယ်။ အနာဂတ် စီမံခန့်ခွဲမှု အတွက် စမ်းသပ်ပြီး သုတေသန လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ။" ရှားလော့ခ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုလိုက်သည်။
"အင်း၊ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အရှင် ဘယ်လို လုပ်ဆောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ။"
"ပထမဦးဆုံး ငါတို့ အိုဂါတစ်ကောင် ဖမ်းဆီးရမယ်။"
ရှားလော့ခ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကာ ကြက်ဥခေါင်းအား "ငါ အိုဂါတစ်ကောင် ဖမ်းဆီးဖို့ ရက်အနည်းငယ် ထွက်ခွာသွားမယ်။ ဒန်ဂျင်ကို စောင့်ရှောက်ထားပါ ကြက်ဥခေါင်း။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကြက်ဥခေါင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာပြီး သူက "အာ။ အရှင်ရှားလော့ခ် အပြင်ထွက်တော့ မှာလား။ အဝတ်အစားများများ ဝတ်ဆင်ဖို့၊ ရေနွေးများများ သောက်သုံးဖို့နဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ သတိရပါဗျ။ စောစော ပြန်လာခဲ့ပါ၊ စောစော ပြန်လာဖို့ သတိရပါနော်။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှားလော့ခ်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကြက်ဥခေါင်းနှင့် ကွန်ပျူတာကို ကြည့်လိုက်ကာ "ငါ မင်း အတွက် အလုပ် တစ်ခုခု ရှာပေးသွားရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"အာ။"
...
ဗစ်တိုးရီးယားမြို့သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာ၏ တစ်ဝက်ကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် မြို့တော်သည် တောအုပ်၏ အလယ်ရှိ နေရာငယ်လေး တစ်ခုကိုသာ သိမ်းပိုက်ထားပြီး သစ်သားတံတိုင်း များကို တောအုပ်၏ နယ်နိမိတ် စည်းတွင် တည်ဆောက် ထားခဲ့သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ဂိမ်းမာများသည် တောအုပ်ကို လှပသော အမည် တစ်ခု ပေးခဲ့သည်— လရောင်တောအုပ် ဟူ၍ပင်။
"ဒါက တောအုပ်ပေါ်မှာ လရောင် ထွန်းလင်းနေလို့လား။"
ရှားလော့ခ်သည် တောအုပ်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေပြီး သူ၏ နောက်တွင် ငေးကြောင်နေသော အိုဂါသုံးကောင် လိုက်ပါ လာခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ရှားလော့ခ် အိုဂါခံတပ်မှ ယူဆောင် လာခဲ့သော အိုဂါများ ဖြစ်ကြသည်။
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရှားလော့ခ် ပင်မတံခါးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ ခိုးဝင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ တံခါးဝမှ အစောင့်များ ဖြစ်သော အိုဂါ သုံးကောင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
ဘရုက ရှားလော့ခ်၏ မေးခွန်းကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ လကုန်ပိုင်းမှာ တောအုပ်ကို ရှင်းလင်းပစ် ချင်ကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"
"ဒီလိုကိုး..."
ရှားလော့ခ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း သူ ဆက်လက် စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။
သူ တောအုပ်ထဲတွင် ရပ်ကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေး လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ကောင်းတယ်။ ငါ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ် အနည်းငယ် တပ်ဆင်ပေးမယ်။"
...
သေးငယ်သော အနက်ရောင် နောက်ချေးပိုးကောင် တစ်ကောင်သည် သေးငယ်သော မစင်လုံး တစ်လုံးကို သစ်သားကုတင် ခြေထောက် တစ်ခုသို့ တွန်းပို့နေခဲ့ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် သတ္တုဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။ မှိန်ဖျော့သော အခန်းထဲတွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးခွံများနှင့် မျက်ကွင်းညိုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ သူ့ကို ပန်ဒါတစ်ကောင်နှင့် တူစေခဲ့သည်။
လန်ဆလော့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။
အရမ်း ပင်ပန်းလိုက်တာ။
"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"
အလျင်အမြန် တံခါးခေါက်သံများ ကြားလိုက် ရသည်။
"အရှင် လန်ဆလော့၊ အရှင် လန်ဆလော့၊ အိပ်ရာထပြီး အလုပ်လုပ်ချိန် ရောက်ပါပြီ။ ငါတို့ အလုပ် စတင်တော့မယ်။"
တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံပွက်လော ရိုက်သံများ ကြားလိုက် ရသည်။
"အမ်ပီစီ၊ ထွက်လာပြီး အလုပ်လုပ်စမ်း။"
"သူ ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ။"
"ဒါက ရယ်လိုက်ရတာ။ ဒီဂိမ်းထဲမှာ အမ်ပီစီတွေက အလုပ်သွားရတယ်။"
"ထာဝရတိုင်းပြည်က ဆင်းဘက တိုးတက် ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်း ကိရိယာတွေကို မီးဖိုထဲ ပစ်ထည့်ပြီး တိုးတက် ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်မှု မအောင်မြင်ဘူးလို့ ကြေညာပြီး အလုပ်ဆင်းချိန်အမီ ထွက်ခွာသွားတာကို မင်း မမြင်ဖူးဘူးလား။"
"နေဦး၊ ကြေမွ ပျက်စီးသွားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု က,ကော။ ချက်ချင်း အရည်ကျိုခြင်း အတွက် အထူး အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘူးလား။"
"ငါ မင်းကို ဘာလို့ လိမ်နေမှာလဲ။ ဆွေးနွေးခန်း ဖိုရမ် အဖွဲ့ဝင်တွေပါ တုန်လှုပ် ချောက်ချား သွားကြတယ်။"
"ဒါက အရမ်း ရယ်စရာ ကောင်းတယ်၊ ဟားဟားဟားဟား။"
လန်ဆလော့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ သူ၏ အလုပ်မှာ ဤဆောက်လုပ်ရေး ဂိမ်းမာများအား တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ် အနည်းငယ်နှင့် စစ်တိုက်နည်း သင်ကြားပေးရန် သက်သက်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ အလွန်အမင်း ရိုးအလွန်းသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဤမြို့သားများသည် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားများ မဟုတ်ဘဲ ရူးသွပ်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ နေ့စဉ် အလုပ်လုပ်ရာတွင် နာကျင်မှု နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံစားရကြပေ။ အလုပ်လုပ်ခြင်း အပြင် သူတို့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များ သင်ယူရန် သူ့ကို ရှာဖွေ နေကြသည်။ လေ့ကျင့်ခန်း အတွင်း ဒဏ်ရာရရှိသည့် အခါပင် သူတို့ အနားယူရန် မတောင်းဆိုခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ ပျက်စီးမှုကို မခံနိုင်တော့သည့် အထိ ပိုမိုကြိုးစား လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်... ထို့နောက် သူတို့ ဘဝသစ် တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ကြသည်။
လန်ဆလော့သည် အခုလေးတင် သေဆုံးသွားခဲ့သော သူများနှင့် ထပ်တူကျသော သင်တန်းသားများ နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ပေါက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ အကြိမ်ရေ များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူတို့တွင် သေခြင်းမှ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ရှိပုံ ရသည်။ သူတို့၏ အလောင်းများမှာ မာနာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ် သွားနေသည်။
လန်ဆလော့သည် သူတို့မှာ လူသား မျက်နှာများဖြင့် နတ်ဆိုးများ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိ နေသော်လည်း သူတို့ မြင့်မြတ်သော သူရဲကောင်းများ ဖြစ်လာရန် ဇွဲလုံ့လဖြင့် သင်ယူ နေကြသည်ကို မြင်တွေ့သည့်အခါ ထိုသို့သော အတွေးများကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးများသည် မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်းမှ အသိပညာကို သင်ယူနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။
သို့သော် သူတို့ မကြာခဏ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်အောင် မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲ ခဲ့ကြသနည်း။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မဟာမှော်အရှင် ခေါင်းပြောင် ပြောကြားခဲ့သည့် အတိုင်း သူတို့မှာ ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခံရသူများ ဖြစ်ပြီး သူတို့ အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ အံ့ဖွယ်အမှုများ ဖြစ်နိုင်သည်။
လန်ဆလော့သည် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များကို အခြားမည်သည့် နည်းလမ်းဖြင့်မျှ ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။"
တံခါးခေါက်သံများ တစ်ဖန် ကြားလိုက် ရသည်။
လန်ဆလော့သည် သူ၏ ကိုယ်လုံးပြည့် ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ သူ၏ ဓားကို သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲ လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ လျှောက်ထွက် သွားခဲ့သည်။
တံခါး အပြင်ဘက်တွင် နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အထက်သို့ အခုလေးတင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းများမှာ ညင်သာ နေခဲ့သည်။ သူ၏ အိမ်ရှေ့မှ နေရာလွတ်တွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေသော ဂိမ်းမာအုပ်စု တစ်စု အတန်းသစ် တစ်ခု အတွက် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့မှာ သူ၏ တံခါးကို အခါခါ ခေါက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
လန်ဆလော့သည် သူ၏ ပန်ဒါ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်ကာ သူတို့ ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
...
လန်ဆလော့သည် သူ၏ အလုပ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် နေခဲ့သည်။ သူ သူတို့ကို အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များ မသင်ကြားပေးဘဲ အခြေခံ တိုက်ခိုက်ရေး ကိုယ်နေဟန်ထားများ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများ၊ ရှောင်တိမ်းခြင်းနှင့် ပယ်လှန်ခြင်းတို့ကိုသာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ဤနည်းစနစ်များမှာ မရှုပ်ထွေးခဲ့ဘဲ သူတို့ တစ်နာရီအတွင်း ကျွမ်းကျင် အောင်မြင် နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ လေ့ကျင့်ပြီး လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် လာခြင်း ရှိ၊မရှိမှာ သူတို့ အပေါ်တွင် မူတည်နေမည် ဖြစ်သည်။
လန်ဆလော့ ပထမအတန်း မပြီးဆုံးမီ တစ်စုံတစ်ယောက်က "အလိုလေး။ အိုဂါတစ်ကောင်။ ငါ တောအုပ်ထဲမှာ အိုဂါတွေ တွေ့ခဲ့တယ်။"ဟု အော်ဟစ်သည်ကို ကြားလိုက် ရသည်။
သူ၏ အသံမှာ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများ ထည့်ထားသော စည်ပိုင်း တစ်ခုကို မီးညှိလိုက်သော မီးပွား တစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့သည်။ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဂိမ်းမာများ လျင်မြန်စွာ စုရုံးကာ ထိုလူနောက်သို့ လိုက်၍ တောအုပ်ထဲသို့ အိုဂါများကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
လန်ဆလော့သည် သူတို့ကို တားဆီး လိုသော်လည်း အလွန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းမာ ထောင်ပေါင်းများစွာ စုရုံးကာ တောအုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွား နေကြပြီး သူ၏ သင်တန်းသားများပင် ထိုလူအုပ်ကြီးထဲသို့ ပူးပေါင်းပါဝင် သွားခဲ့ကြသည်။ လန်ဆလော့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ မြို့စားကတော် လီလိုကို ရှာဖွေရန် ရဲတိုက်သို့ ပြေးသွားခဲ့ရသည်။
အိုဂါများမှာ မြေအောက်လောက မျိုးနွယ်စု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤသို့သော မျိုးနွယ်စု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ လောကနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းကို အိုဂါများ ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြ နေခဲ့သည်။
ညစ်ညမ်းပြီး ဆိုးယုတ်သော မြေအောက်လောက သတ္တဝါများ ထိုနေရာတွင် စုရုံးနေနိုင်ပြီး ပြေးထွက် တိုက်ခိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
ဗစ်တိုးရီးယားမြို့မှာ ဂူနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ကပ်ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဗစ်တိုးရီးယားမြို့သာမက လူသားတိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးပင် မျိုးတုံး ပျောက်ကွယ် သွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
လန်ဆလော့ ရဲတိုက်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ပြေးရောက်သွားသည့်အခါ သူ မြို့စားကတော် လီလို၏ လက်ထောက်များနှင့် ပြောရေးဆိုခွင့် ရှိသူများ ဖြစ်သော ဟမ်းစတား သုံးကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ ခဲ့ရသည်။ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သော မြို့စားကတော် လီလိုမှာ သူမ၏ ရဲတိုက်ငယ်လေးမှ အပြင်သို့ ထွက်ခဲလှသည်။
"ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဆာ လန်ဆလော့။ ခင်ဗျားရဲ့ သင်တန်းသားတွေနောက် လိုက်ပြီး အိုဂါတွေကို တိုက်ခိုက်နေသင့်တယ် မဟုတ်လား။" ဘော့စ်အကြီး ဟမ်းစတားက ထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သူတို့က အိုဂါတွေ။ မြေအောက်လောက သတ္တဝါတွေ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ သွားခဲ့မှာ သေချာတယ်၊ ပြီးတော့ အိုဂါတွေ ရှိရင် တခြား ကောက်ကျစ် ညစ်ညမ်းတဲ့ သတ္တဝါတွေလည်း ရှိနေလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပြီး ယော့ခ်နယ်စားကြီးရဲ့ ရဲတိုက်ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် အကြံပြုလိုတယ်။" လန်ဆလော့က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"လူသားအရှင်တွေဆီက အကူအညီတောင်းမယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တော့ မထင်..." ဒုတိယဘော့စ်က သူ၏ ဝသောဗိုက်ကို ဖက်ထားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ စကားမဆုံးမီ ဘော့စ်အကြီးက သူ့ကို ဝမ်းဗိုက်သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ သူ ရပ်တန့် သွားခဲ့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဆာ လန်ဆလော့။ ခင်ဗျားရဲ့ အကြံပြုချက်က အပြုသဘော ဆောင်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်သော မြို့စားကတော် လီလိုက သူ့ရဲ့ ပိုင်နက်နဲ့ မြို့သားတွေကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဘော့စ်အကြီး ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောဆို နေသော်လည်း သူ၏ စူးရှသေးငယ်သော အသံကြောင့် အရေးပါမှု လျော့နည်း သွားခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
လန်ဆလော့သည် တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘော့စ်အကြီးက သူ့ကို ကြားဖြတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး။ ဆာ လန်ဆလော့၊ ငါတို့ အခု အိုဂါတွေ ရှိရာ နေရာကို သွားတော့မယ်။ ငါတို့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရမယ်၊ ထွက်ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး။"
ဘော့စ်အကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
"နေဦး၊ ငါတို့ အစာစားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။" ဝတုတ်အိုတာကုက မှင်သက်စွာ မေးလိုက်သည်။
လန်ဆလော့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး "နေဦး၊ အိုဂါသုံးကောင်ပဲလား။ ခင်ဗျားတို့ သူတို့ အကြောင်း အရင်ကတည်းက သိနေခဲ့တာလား။"ဟု မေးလိုက်သည်။
"အာ။"
ဘော့စ်အကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒုတိယဘော့စ်မှာမူ ထစ်ငေါ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "အ-ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဘယ်လို ကြိုသိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက... မြို့စားကတော် လီလို။ သူက ကြီးမြတ်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်းက အရမ်းပဲ အားကောင်းတယ်။"
"ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။" ဘော့စ်အကြီးက လျင်မြန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"ငါတို့ အစာစားဖို့ သွားလို့ ရမလား။" ဝတုတ်အိုတာကုက မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
လန်ဆလော့သည် ဟမ်းစတား သုံးကောင်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ပြုမူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အရေးကြီးသော အချက်မှာ အိုဂါများကို ကိုင်တွယ်ရန် ဖြစ်သည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဟမ်းစတား သုံးကောင် နောက်သို့ လိုက်၍ တောအုပ်ထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ပြေးဝင် သွားခဲ့သည်။