အောင်မြင်စွာ ပြင်ဆင်ခြင်း

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှ အချိန်မှာ တစ်စက်ချင်း တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသောလူများမှာ ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းနေကြသည်။

ကင်းစောင့်ခြင်း၏ဒုတိယညတွင် ယန်ကျန့်တစ်ဦးတည်းက တစ္ဆေဆိုး၏တိုက်ခိုက်မှုကို အတင်းအကျပ်ကြံ့ကြံ့ခံကာ အချိန်အစီအစဉ်မှားယွင်းမှုကို ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ်မမျှော်လင့်ထားသောအရာများ မဖြစ်ပွားပါက ဒုတိယနှင့်တတိယနေ့များမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပေးဆပ်လိုက်ရသောတန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

ယခုအခါ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အလွန်နည်းပါးသွားပြီ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများတွင် သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ ယန်ရှောင်ဟွား၊ တာချန်၊ ဖန်းရှင်းနှင့် မရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

အစပိုင်းတွင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းလာသော ခရီးသည်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါးရှိခဲ့သော်လည်း ယခု ယန်ကျန့်နှင့် လီယန်ကို ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက လူခုနစ်ဦးသာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် ကျိုးဒန်နှင့် လျိုချင်းချင်းမှာမူ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

သူတို့သည် အိမ်ကြီးအပြင်ဘက်တွင် သေဆုံးသွားပြီလား သို့မဟုတ် တစ်နေရာရာတွင် အသက်ရှင်နေသေးသလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှမသိကြချေ။

ခေတ္တခဏငြိမ်သက်နေချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ ခဏတာအနားယူကြသည်။

ထိုအချိန်အတောအတွင်းတွင် နောက်ထပ်တစ္ဆေဆိုးများ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ချေ။

တစ်ခုတည်းသောလှုပ်ရှားမှုမှာ မီးအိမ်ဖြူကိုကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ကြီးပတ်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လီယန်ထံမှလာသည်။ အပြင်ဘက်မှမည်သည့်တစ္ဆေဆိုးမျှ အိမ်ကြီးထဲသို့ အချိန်မတိုင်မီဝင်ရောက်ပြီး ထိန်းချုပ်မရဖြစ်သွားခြင်းကို သေချာစေရန်ဖြစ်သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ်လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဘေးကင်းသည်။

ထို့အပြင် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် လီယန်တွင် ကာယပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပြဿနာမရှိချေ၊ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို သူ၏သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။

"တစ္ဆေက ကာလတိုအတွင်းမှာ ပြန်ပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်"

ဖန်းရှင်းသည် နောက်ဖေးခန်းမနှင့် ပင်မခန်းမဆောင်ကြားမှ စင်္ကြံလမ်းတွင် အားမရှိစွာထိုင်နေပြီး သူ၏ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူသည် နောက်ဖေးခန်းမ၏ ဦးတည်ရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးမှာ ထိုနေရာတွင် ကင်းစောင့်နေသည်။

တခြားသူများမှာ အားအင်ပြန်လည်ရရှိရန်နှင့် သူတို့၏အခြေအနေများကို လျင်မြန်စွာ ကောင်းမွန်ရန် အချိန်လိုအပ်သည်။ လူတိုင်းမှာ ထိုအနီရောင်ခေါင်းတလားကို အမြဲတစေ စောင့်ကြပ်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

"တကယ်လို့ တတိယနေ့က သေဆုံးကြောင်းသတင်းပို့ဖို့ပဲဆိုရင် ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်သွားသင့်တယ် ငါတို့ဆီမှာ မီးအိမ်ဖြူရှိသေးတာပဲ ငါတို့အချိန်မီ ပင်မခန်းမဆောင်ကနေထွက်ပြီး အပြင်မှာ တစ်နေ့လုံးနေသရွေ့ အဆင်ပြေမှာပါ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကိုကြည့်ရတာ ငါတို့ခုနစ်ရက်လုံးအသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက မှေးမှိန်နေပုံပဲ ငါထင်တာတော့ ငါတို့ဒီအိမ်ကြီးကနေထွက်ပြီး ဘတ်စ်ကားဆီပြန်ဖို့ နည်းလမ်းရှာသင့်တယ်"

မရင်းနှီးသောတစ္ဆေဆရာမှာ ထိုအချိန်တွင် ထွက်ခွာလိုသောဆန္ဒကို အရေးတကြီးပြသလာသည်။

ထိုအတွေးမှာ လုံးဝကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး တခြားမည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုကြချေ။ အဖွဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြသည်။

"ထွက်သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဖန်းရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားသွားတဲ့လမ်းကြောင်းကို ဘယ်သူမှမသိဘူး အပြင်မှာ သူပေါ်လာဖို့စောင့်ကြည့်နေတာက အခွင့်အလမ်းပိုတောင်နည်းသေးတယ် ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာနေတာက ငါတို့ခုနစ်ရက်လုံးအသက်ရှင်သရွေ့ အနည်းဆုံးတော့ ရှင်သန်တဲ့အခွင့်အရေးတစ်ခုရှိသေးတယ်"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ ယန်ကျန့်၏နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ပင်မခန်းမဆောင်၏အလယ်တွင် မျက်လုံးများမှိတ်လျက် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်မဲ့အလောင်းကောင်တစ်လောင်းနှင့်တူနေသည်။

သို့သော် သူအသက်ရှင်နေသည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်မှအက်ကွဲကြောင်းများမှာ အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဆက်လက် ပျောက်ကင်းနေသည်။

ယခုအခါ ဒုတိယနေ့၏ ညနေခြောက်နာရီတိတိရှိပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှအက်ကွဲကြောင်းများမှာ အများအားဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ။ ထင်းခုတ်ဓားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်းမှကျန်ရစ်သော ကျိန်စာမှာ အားပျော့လာနေသည်။

ဒါက အိမ်ကြီးအတွင်း၌ သူခုတ်ပိုင်းခဲ့သောတစ္ဆေဆိုးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ရှင်သန်နေကြောင်းကိုလည်း သွယ်ဝိုက်ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ တစ္ဆေအရိပ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပုံဖော်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

"သန်းခေါင်မတိုင်ခင်မှာ ငါအပြည့်အဝပြန်ကောင်းနိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကတော့ မရဘူး"

ယန်ကျန့်သည် ပျောက်ကင်းနေသောဒဏ်ရာများကို အကဲခတ်ရင်း အိမ်ကြီးထဲမှတစ္ဆေဆိုး ပြန်လည် ရှင်သန်နေသည့်နှုန်းကို စိတ်ထဲတွင်တွက်ချက်နေသည်။

သူယနေ့ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုမှာ တန်ဖိုးရှိခဲ့သည်။

သူမည်သို့ပင် တွက်ချက်စေကာမူ သူသည် ယနေ့ညသန်းခေါင်ကို ကျော်လွန်၍ အသက်ရှင်မည်ဖြစ်သည်။

သန်းခေါင်ကျော်ပြီးနောက်တွင် အိမ်ကြီးမှာ တတိယနေ့သို့ ဝင်ရောက်မည်။

တတိယနေ့မှာ သေဆုံးကြောင်း သတင်းပို့ရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တတိယနေ့အတွက် လိုအပ်သောတာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်သရွေ့ အရာအားလုံးအဆင်ပြေမည်။

"ကျိုးဒန်က အခုလောက်ဆိုသေလောက်ပြီ"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

"သူအိမ်ကြီးထဲမှာ ပေါ်မလာဘူး အပြင်က လီယန်လည်း သူ့ကိုမတွေ့ဘူး သူက လမ်းတစ်ဝက်မှာ တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရပြီး အမည်မသိနေရာတစ်ခုမှာ သေဆုံးသွားဖို့အများဆုံးပဲ"

"သူသေသွားရင်လည်း ကောင်းတာပဲ သူ့လိုပြဿနာရှာတဲ့ကောင်တစ်ယောက်ရှိနေရင် မကြာခင်ဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာတွေပိုဖြစ်လာမှာပဲ"

"ယန်ကျန့် တစ်ခုခု မစားတော့ဘူးလား"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရှောင်ဟွားသည် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့်နီရဲနေကာ ရေနှင့်ဖိသိပ်ထားသောဘီစကွတ်အချို့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

"ငါတို့ကျန်တဲ့လူအနည်းငယ်အတွက် ကျန်တဲ့အစားအစာနဲ့ရေက ခုနစ်ရက်အတွက် လုံလောက်သင့်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် ရေသန့်တစ်ဘူးကိုယူပြီး တစ်ကြိုက်တည်းမော့ချလိုက်သည်။

"လက်ရှိဘေးကင်းနေတုန်း အတတ်နိုင်ဆုံးအနားယူထား မနက်ဖြန် ငါတို့သေဆုံးကြောင်း သတင်းပို့တဲ့အခါ မင်းခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်မသိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအိပ်မပျော်ဘူး ကျွန်မအိပ်မပျော်တဲ့ ရောဂါရှိနေပုံပဲ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြဿနာသေးသေးလေးပါ ဒီတစ်ခေါက်သာအသက်ရှင်ပြီး အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့ရင် အားလုံးကတန်ပါတယ်"

ယန်ရှောင်ဟွားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလာသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း အိမ်ကြီးမှအသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာလိုသောဆန္ဒက သူမကို ဆက်လက်ကြံ့ကြံ့ခံစေသည်။

အကယ်၍ သူမတွင် ပြင်းထန်သောအသက်ရှင်လိုစိတ်မရှိပါက သူမသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုလဲကာ မိမိကိုယ်ကိုအဆုံးစီရင်သွားနိုင်သည်။

ထိုအတွေ့အကြုံမှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း သက်သက်ပင်။

"ငါတို့ခုနစ်ရက် ရှင်သန်မလား မရှင်သန်မလားဆိုတာက နောက်သုံးရက်အပေါ်မှာမူတည်နေတယ် လက်ရှိ အခြေအနေအရကြည့်ရင် ပထမသုံးရက်အတွင်းမှာ တစ္ဆေဆိုးနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ရမယ့် အန္တရာယ်မရှိသင့်ဘူး 'ခေါင်းတလားထဲဝင်ခြင်း' 'ကင်းစောင့်ခြင်း' နဲ့ 'သေဆုံးကြောင်းသတင်းပို့ခြင်း'ပေါ့ ငါတို့အခုရောက်နေတဲ့ဆိုးရွားတဲ့အခြေအနေက အမှားတွေနဲ့ အိမ်ကြီးရဲ့မျှခြေကို ပျက်စီးစေခဲ့လို့သက်သက်ပဲ"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"အကယ်၍ ပထမသုံးရက်ကို တွက်ချက်ထားတဲ့ အဆင့်တွေအတိုင်း ကိုင်တွယ်ခဲ့ရင် ဘယ်သူမှသေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ရှောင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် စာပို့တာဝန်ကိုစွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်ကြီးကနေ စောစီးစွာထွက်ခွာဖို့ စဉ်းစားဖူးလား ရှင့်မှာထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်မလား"

"ထွက်သွားတယ်ဆိုတာက စာပို့တာဝန်ကိုစွန့်လွှတ်တာပဲ တာဝန်ကျရှုံးခြင်းကလည်း ငါတို့အတွက် သေခြင်းပဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်သည် သူမကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းမှာ ယခုအခါ နောက်ဆုတ်ရန်အတွေးများ ရှိနေကြောင်း သိလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဒုတိယနေ့သာရှိသေးသည်။

နောက်ထပ်ငါးရက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ခုနစ်ရက်လုံး အသက်ရှင်ရန်မှာ အံ့ဖွယ်တစ်ခုမဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေကြသည်။ ။

ထိုမလွှဲမရှောင်သာသောအရာကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အိမ်ကြီးမှထွက်ခွာပြီး အပြင်ဘက်တွင် ငြိမ်းချမ်းသောရက် အနည်းငယ်ကို ပျော်မွေ့ကာ ထို့နောက်မိမိကိုယ်ကိုအဆုံးစီရင်ခြင်းမှာ နာကျင်မှုနည်းသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပုံရသည်။

"ကျွန်မက ဒီတိုင်းမေးကြည့်တာပါ"

ယန်ရှောင်ဟွားက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"စာပို့တာဝန်ပြီးတာနဲ့ မင်းစာကိုမီးရှို့ပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကိုပြန်လို့ရတယ် ဒီမှာစာကိုသုံးရင် စာပို့တိုက်ဆီကိုလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးမယ်လို့ ငါအာမ မခံနိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါအရန်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားတယ် ငါတို့အဲ့ဒီအချိန် အထိအသက်ရှင်ခဲ့ရင် ထွက်ခွာဖို့က ပြဿနာမဟုတ်ဘူး"

သူသည် သာမန်အားဖြင့် စကားများများမပြောတတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူစကားပိုများလာသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းမှာ ဖိအားကိုဖြေလျှော့ပြီး တင်းမာမှုကိုကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

အဖွဲ့မှာ စကားစမြည်ပြောကြ အနားယူကြပြီး ထိုသံသရာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လည်ပြုလုပ်ကြသည်။

အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကင်းစောင့်ခြင်း၏ဒုတိယနေ့မှာ အဆုံးသတ်သို့ရောက်ရှိလာပြီး တတိယနေ့ဖြစ်သော သေဆုံးကြောင်း သတင်းပို့ခြင်းကို အစပြုလိုက်သည်။

တတိယနေ့စတင်သည်နှင့် အိမ်ကြီးထဲတွင် ထူးခြားသောအဖြစ်အပျက်များ မဖြစ်ပွားခဲ့ချေ။ အရာအားလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်။

"ယန်ကျန့် တတိယနေ့စတင်ပြီ မင်းရဲ့အစီအစဉ်ကဘာလဲ"

ဖန်းရှင်းသည် နောက်ဖေးခန်းမမှ လျှောက်လာရင်း သူ့ကိုမေးလိုက်သည်။

တာချန်၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သက်မဲ့နေကာ သူကပြောလိုက်သည်။

"သေဆုံးကြောင်းသတင်းပို့ခြင်း စည်းမျဉ်းတွေအရ ငါတို့အားလုံး ဒီနေ့အိမ်ကြီးကနေ ထွက်ခွာဖို့ မလိုဘူးလား ငါတို့မထွက်ခွာရင် တခြားအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေများတယ်"

"အဲ့ဒါက ယူဆချက်ပဲ ဒါပေမဲ့ ငါမသေချာနိုင်ဘူး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါတို့အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က မြေပြင်ပေါ်မှထရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ ပျောက်ကင်းသွားပြီ။

ထင်းခုတ်ဓား၏ကျိန်စာမှာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ပြီး နေ့သစ်တစ်ခု၏အစတွင် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာကင်းစောင့်ဖို့လိုသေးလားဆိုတာ ငါနောက်ဖေးခန်းမကိုစစ်ဆေးပြီး အခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ်"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်ကြီး၏နောက်ဖေးရှိ အနီရောင်ခေါင်းတလားဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနီရောင်ခေါင်းတလားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေသည်။

ခေါင်းတလားရှေ့တွင် အမွှေးတိုင်ထွန်းသည့်ခွက်ထဲမှ အရှည်တစ်ချောင်း၊ အတိုတစ်ချောင်းဖြစ်နေသော အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင်မှာလည်း လောင်ကျွမ်းခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီ။ ဒုတိယနေ့ကင်းစောင့်ခြင်းအတွင်းမှ ကျရှုံးမှုအပြီးတွင် ၎င်းတို့မှာ သူတို့ဘာသာသူတို့ ငြိမ်းသွားပုံရသည်။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်ယုံကြည်တာက တတိယနေ့ရဲ့သေဆုံးကြောင်း သတင်းပို့ခြင်းစည်းမျဉ်းက ငါတို့ကိုအိမ်ကြီးကနေ ထွက်ခွာဖို့ လိုအပ်တယ်"

လီယန်သည် နောက်ဖေးတံခါးတွင် မီးအိမ်ဖြူဖြင့် ရုတ်တရက်ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မီးအိမ်၏ဖြူဖျော့သော အလင်းရောင်မှာ အနီးအနားတွင် ထူးဆန်းပြီး ထူးခြားသော အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တစ္ဆေများ……

သူတို့သည် သူ့ကိုအမြဲတမ်း လိုက်နေခဲ့ကြသော်လည်း အပြည့်အဝမပေါ်ထွက်လာသေးချေ။

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါယုံကြည်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် လီယန်၏အကြံပြုချက်ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည်လည်း လူတိုင်းကိုအိမ်ကြီးမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် စိတ်ကူးသို့ ယိမ်းယိုင်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံးဝ စိတ်မချရသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်သည် မီးအိမ်ဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး အဖြစ်အပျက်မရှိခဲ့ခြင်းမှာ အပြင်ဘက်ဧရိယာမှာ ဘေးကင်းကြောင်း ပြင်းထန်စွာညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် အကယ်၍ အိမ်ကြီးအတွင်း၌ သဘာဝလွန်ဖြစ်ပွားမှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပါက အနီရောင်ခေါင်းတလားမှာ ထိုဖြစ်စဉ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါဒီအကြောင်းကို လမ်းမှားတွေးနေတာပဲ စာပို့တာဝန်က ခုနစ်ရက်အကြာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က စာကိုလာယူလိမ့်မယ်လို့ပဲပြောခဲ့တာ စာအတွက်ပစ်မှတ်က ခေါင်းတလားထဲက အဘိုးကြီးဖြစ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး အဲ့ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အရေးမကြီးဘူး ငါတို့ခုနစ်ရက်လုံး အသက်ရှင်သရွေ့ အဘိုးကြီးအလောင်းကောင် ဘယ်လိုအခြေအနေမှာ ရှိနေလဲဆိုတာက မသက်ဆိုင်တော့ဘူး"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လူတိုင်းကိုလိုက်ပါရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

တခြားသူများမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြင်ဆင်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်၏သဘောတူညီချက်နှင့်အတူ သူတို့သည် အိမ်ကြီးမှ ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် စတင်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ဒီမီးအိမ်ဖြူနားမှာ နေသရွေ့ တစ္ဆေတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရမှာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ပတ်ပတ်လည်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ် အသေးစားတွေရှိနေပေမဲ့ သိပ်ပြီးစိုးရိမ်စရာမလိုဘူး"

လီယန်သည် မီးအိမ်ကိုကိုင်ဆောင်လျက် အဖွဲ့ကိုလမ်းညွှန်ရင်း အားပေးလိုက်သည်။

မကြာမီ လူတိုင်းမှာ အတူတကွစုရုံးမိကြသည်။

"ခေါင်းဆောင် ငါထင်တာက ခင်ဗျားမီးအိမ်ကိုယူသင့်တယ်"

လီယန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

မဆိုင်းမတွပင် ယန်ကျန့်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ မီးအိမ်ကိုယူပြီး အဖွဲ့၏ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလိုက်သည်။