ဝမ်းနည်းခြင်းနေ့

မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကောင်းကင်အောက်တွင်…

ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်၌ တရှဲရှဲအသံများ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။ အဖွဲ့သားများသည် မီးအိမ်များကိုထွန်းညှိကာ မည်းနက်ပြီး ထူးဆန်း အကျည်းတန်သော သစ်ပင်အိုတစ်ပင်အောက်ရှိ မြေကြီးကို စတင်တူးဆွနေကြသည်။ သူတို့၏ ပုံစံကိုကြည့်လျှင် ဒီအလုပ်ကို လုပ်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။

မကြာမီမှာပင် တွင်းနက်တစ်ခုက သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

တွင်းထဲမှ မြေကြီးများကလည်း မည်းနက်နေပြီး ပုပ်သိုးနံ့များ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုမြေများသည် သွေးများနှင့် ရောနယ်ထားသကဲ့သို့ ပုပ်သိုးပျက်စီးနေသော အရာဝတ္ထုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

ဒီမြေကြီးက ယန်ကျန့်အတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရ၏။ တာဟိုင်မြို့ရှိ ဖူရှို့သင်္ချိုင်းမှ "သင်္ချိုင်းမြေ" နှင့် ဆင်တူနေသည်။

ဒါတွေက ရွှံ့နှင့် အသားတို့ ရောနှောနေခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်မြေကြီးများနှင့် အလှမ်းဝေးကွာလှပေသည်။

မြေသားမှာ ပွယောင်းယောင်းဖြစ်နေ၍ အဖွဲ့သားများက အရိုးရှင်းဆုံး ကိရိယာများကိုသုံးကာ အလွယ်တကူ တူးဆွနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်မီတာခန့် နက်သွားသောအခါ လိမ်ကောက်နေသော အလောင်းတစ်လောင်း၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ဆွေးမြေ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သစ်ပင်အမြစ်များနှင့် ရောထွေးရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။ ထိုသစ်ပင်သည် အလောင်းမှ အာဟာရများကို စုပ်ယူရှင်သန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

အလောင်းကောင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလို သစ်ပင်ကလည်း ထူးကဲစွာ ဆန်းပြားလှသည်။

ကျိုးဒန်က တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အနက်ရောင်အဝတ်အစားနဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းပဲလား မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"မြေကြီးပြန်ဖို့လိုက်တော့"

အခြားသူများ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ပင်ပင်ပန်းပန်းတူးခဲ့သော မြေကြီးများကို တွင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဖို့ နေရတော့သည်။

ဒီအလုပ်ကို လူအင်အားဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်၏။

ဒီသစ်အိုတောအုပ်ထဲမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကြောင့် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေကပင် သက်ရောက်မှု မရှိချေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် တိုက်ရိုက်စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် အလောင်းကိုပင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာပင်…သူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့။

အခြားသူများမှာလည်း ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး မရှိကြရာ သစ်ပင်တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင်အောက်ကို အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အထိရောက်မှု အနည်းဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း တူးဆွရှာဖွေနေရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

သူတို့ ဘာကိုရှာတွေ့နိုင်မလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ရှာတွေ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မီးအိမ်ဖြူ၏ အလင်းရောင် အကန့်အသတ်ကြောင့် အဖွဲ့သားများ အချင်းချင်း ခပ်ဝေးဝေးခွဲ၍မရဘဲ သစ်ပင်နှစ်ပင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တူးနိုင်ရုံသာ အာမခံနိုင်၏။ ထိုထက်ပိုဝေးသွားပါက အနီးအနားမှ တစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဘေးကင်းနေပုံရသော်လည်း အဖွဲ့သားများ မမေ့ကြသေးပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေများက သူတို့အနီးအနားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

လီယန်က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဒီမှာ တစ်ခုခုရှိတယ်"

သူတို့သည် နောက်ထပ်သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်ကို တူးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စက မြေကြီးအောက်မှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ အစွန်းအထင်းများဖြင့် ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အထည်မှာ ဆွေးမြေ့ပျက်စီးနေပြီး အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နေ၏။ ဆွဲဆုတ်လိုက်လျှင်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားနိုင်သည့် အနေအထားဖြစ်သည်။ ဒီအဝတ်အစားက သစ်ပင်အိုအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေ။

ဖန်းရှင်းက အံ့ဩသံတစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျိုးဒန်ပြောတာ မှန်နေတာပေါ့ အဖြူရောင်အဝတ်အစား တကယ်ရှိနေတာပဲ"

အစောပိုင်းက သူ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သက်သေက မျက်စိရှေ့တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေပြီ။ အမှန်တရားကို လက်ခံရုံမှလွဲ၍ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့။

သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြေကြီးများကို ဆက်လက်ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ထိုအခါမှ အဖွဲ့သားများသည် မြေကြီးအောက်တွင် ဘာရှိနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

ပုပ်သိုးမည်းနက်နေသော အရိုးစုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အသားများမရှိတော့ဘဲ အရိုးများသာ ကျန်တော့သည်။ ယောက်ျားလား မိန်းမလားပင် ခွဲခြားမရနိုင်။ ထိုအရိုးစုသည် အဖြူရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလောင်းပတ်ပုဆိုးနှင့်တူသော အဖြူရောင်အဝတ်စ တစ်ခုဖြင့် ပတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အဖြူရောင်အထည်မှာ သိသိသာသာ ဆွေးမြေ့နေပြီး မြှုပ်နှံပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပုံရသည်။

အလောင်းကောင်မှာ အလောင်းပတ်ပုဆိုးထဲမှ အံ့ဩဖွယ်ရာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အက်ရာများပြည့်နေသော လှံရှည်ကို ချက်ချင်းဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းကောင် သံချောင်းကိုသုံးကာ အဖြူရောင် အလောင်းပတ်ပုဆိုးကို မတင်လိုက်၏။

လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့သွားသည်၊ မည်သည့်ထူးခြားမှု သို့မဟုတ် ဆန်းကြယ်သော ပြောင်းလဲမှုမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ကျိုးဒန်က အတွေ့အကြုံရှိသော မျက်လုံးဖြင့် အထည်ကို စစ်ဆေးရင်း ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။

"ရပြီပဲ ဒါက စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဖြူရောင်အလောင်းပတ်ပုဆိုးတစ်ခုပဲလား"

ယန်ကျန့်က ထိုအထည်ကို လက်ဖြင့်ယူကာ မြေမှုန့်များကို ခါချလိုက်ရာ စုတ်ပြဲနေသော အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေး၏။

"ဒါက အလောင်းပတ်ပုဆိုးထက် စားပွဲခင်းနဲ့ ပိုတူတယ် ကြည့်สิ ဒီအထည်က လေးထောင့်ပုံစံ ဖြစ်နေတယ် တကယ့်ကို စားပွဲခင်းနဲ့တူတာပဲ"

လီယန်က သူ၏သံသယကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက တကယ်ပဲ အသုံးဝင်လို့လား ယုံရခက်လိုက်တာ"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ ဆက်ရှာကြတာပေါ့ ငါတို့လူအင်အားနဲ့ ကျန်တဲ့အချိန်အတွင်း လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်တဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်စုံတွေ ရှာဖို့ဆိုတာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ"

ဖန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

"ကြိုတင်ကာကွယ်ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ် ဆက်ရှာကြရအောင်"

တစ်ဖန် အဖွဲ့သားများသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ သစ်ပင်အိုများအနီးတွင် ဆက်လက် တူးဆွကြပြန်သည်။

အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံများကို ရှာတွေ့နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလှ၏။

လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။ တူးဖော်နေစဉ်အတွင်း အဖွဲ့သားများသည် ထူးဆန်းသော အလောင်းများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာ ဆွေးမြေ့နေပြီး အချို့မှာ အရိုးများသာ ကျန်တော့သော်လည်း အချို့မှာမူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ရှိနေသကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လတ်ဆတ်ပြီး ထူးဆန်းသော အလောင်းများတွင် ဖြူဖျော့ပြီး သွေးမရှိသော အရေပြားများရှိပြီး မတောင့်တင်းသေးချေ။

ဒီလိုအလောင်းမျိုးကို တူးမိသည့်အခါတိုင်း သူတို့သည် တိတ်တဆိတ်ပင် ချက်ချင်း ပြန်မြှုပ်နှံလိုက်ကြပြီး နောက်ထပ်စူးစမ်းရန် မစွန့်စားဝံ့ကြတော့ပေ။

ဒီနေရာမှ သစ်ပင်များသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသည်မှာ သေချာသော်လည်း ဒီနှစ်များ တစ်လျှောက်လုံး အချို့အလောင်းများမှာ မပျက်စီးဘဲ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် နဂိုအတိုင်း ရှိနေကြသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်များက ယုတ္တိဗေဒကို ဆန့်ကျင်နေ၏။ ထိုအရာများမှာ သာမန်အလောင်းများ မဟုတ်ဘဲ ငုပ်လျှိုးနေသော တစ္ဆေများ ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ သွားရောက်ထိပါးပါက သူတို့ကို နှိုးလိုက်သလိုဖြစ်ပြီး စိတ်မကူး နိုင်သော အန္တရာယ်များကို ဖိတ်ခေါ်ရာကျပေလိမ့်မည်။

အလောင်းများအပြင် အခြားကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အကြွင်းအကျန်များကိုလည်း သူတို့ တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဆွေးမြေ့နေသော လူသေခေါင်းတစ်ခု၊ ၎င်း၏ သက်မဲ့ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး မီးခိုးရောင်သန်းကာ အရောင်မှိန်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ ပုပ်သိုးသည့် လက္ခဏာ တစ်စက်မှမပြချေ။

နောက်ထပ်တွင်းတစ်ခုထဲတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေသော အလောင်းနှစ်လောင်းရှိသည်။ သူတို့၏ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့မှုကြားမှပင် ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းမှာ ပူးကပ်နေပြီး မွေးကင်းစကလေး တစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် သူတို့၏ အရွယ်အစားမှာ လူကြီးအရွယ်အစားဖြစ်၏။ အလောင်းတစ်လောင်းမှာ ထူးဆန်းအကျည်းတန်ပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံထားရသော မျက်နှာရှိပြီး အခြားတစ်လောင်းမှာမူ နာကျင်မှုဖြင့် ကွေးကောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်က သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယန်ကျန့်သည် နောက်ထပ် မစူးစမ်းတော့ဘဲ မြေကြီးများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖို့လိုက်တော့သည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့သားများ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ စတင်အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။ သူတို့လက်ထဲမှ ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံများမှာ လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်မှုမရှိဘဲ လိုအပ်သည်ထက် များစွာနည်းပါးနေသည်။

ယန်ကျန့်၊ လီယန်၊ တာချန်၊ သိမ်းငှက်အိုကြီး၊ ယန်ရှောင်ဟွား၊ ဖန်းရှင်း၊ ကျိုးဒန်နှင့် မရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၊ စုစုပေါင်း ရှစ်ယောက်ရှိသည်။ မနက်ဖြန်ပြုလုပ်မည့် အခမ်းအနားများကို ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံ ရှစ်စုံ လိုအပ်ပေသည်။

သန်းခေါင်ယံမတိုင်မီ ဝတ်စုံများကို စုဆောင်းနိုင်ခြင်းမရှိပါက တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဝတ်စုံမရှိသည့်အတွက် သေမင်း၏ လက်ထဲသို့ သေချာပေါက် ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခုထိ သုံးစုံပဲတွေ့သေးတယ် နောက်ဆုံးတစ်နာရီပဲ ကျန်တော့တယ် ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါတို့အားလုံး သေရချည်ရဲ့"

ဒါက ချက်ချင်းရင်ဆိုင်ရမည့် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ကောင်းမွန်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက ရိက္ခာလုယက်မှုများ ဖြစ်ပွားလာနိုင်သည်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုများ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှုများဖြစ်စေ အဖွဲ့အတွင်းကွဲပြားမှုက ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော အရာဖြစ်လာတော့မည်။

ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ မသက်မသာ လှုပ်ရှားနေသည်။

"ဆက်တူးကြ ရှာနိုင်သလောက်ရှာ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမယ့်အရာတွေကတော့ အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာပဲ"

အဖွဲ့သားများ ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့၏ ခြောက်ကပ်သော အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေကြသည်။

ည ၁၁ နာရီခွဲတွင် ကံတရားက အနည်းငယ် မျက်နှာသာပေးလာပုံရသည်။ သူတို့သည် နောက်ထပ် ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံတစ်စုံကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဝတ်စုံသည် သေဆုံးနေသော မွေးကင်းစ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပတ်လျက်သား ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုသန္ဓေသားမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မစုံလင်သေးဘဲ ချက်ကြိုးနှင့်အတူရှိနေပြီး မိခင်၏ သားအိမ်ထဲမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထုတ်ယူထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ထိုထူးဆန်းသော ကလေး၏ ဝမ်းဗိုက်သည် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေတ္တခဏသုံးသပ်ပြီးနောက် ဝတ်စုံကို ယူထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခု သူ၏လက်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံ လေးစုံရှိသွားပြီဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်ခြင်းမရှိသေးပေ။ ထိုသန္ဓေသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝက အခြားအလောင်းများအားလုံးထက် သာလွန်သော်လည်း လာမည့်အခမ်းအနားများတွင် ရှင်သန်နိုင်ရန် အန္တရာယ်များထက် အရေအတွက်ကို ဦးစားပေးရမည်ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်ကိုသာ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင်… ရှင်သန်ရေးကြိုးပမ်းမှုအားလုံး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်။

အချိန်သည် ည ၁၁ နာရီ မိနစ် ၅၀ သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့သားများ သူတို့၏အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ကျန်ရှိသောအချိန်သည် နောက်ထပ် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တူးဖော်ပြီးစီးရန် မလုံလောက်တော့ချေ။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက မောဟိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပဲနေမှာပဲ ငါတို့ရှာနိုင်သလောက် ရှာပြီးသွားပြီ နောက်ထပ် ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး ဒီတာဝန်က တကယ့်ကို အိပ်မက်ဆိုးပဲ ငါတို့စတဲ့အချိန်ကနေ အခုထိ ခြောက်နာရီလုံးလုံး အနားယူချိန်နဲ့ အလှည့်ကျလုပ်ပြီး မရပ်မနား တူးခဲ့ကြတာ"

သူတို့၏ ကိရိယာများမှာလည်း အရည်အသွေးမမီသောကြောင့် ပိုမိုထိရောက်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့။

ယန်ကျန့်ကမူ တစ်ချိန်လုံး မနားဘဲ သူ၏တစ္ဆေအရိပ်ကိုသုံးကာ အမြန်တူးဆွခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အရှိန်နှုန်းမြန်သော်လည်း မီးအိမ်ဖြူ၏ အကန့်အသတ်က တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျိုးဒန်က စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရာအားလုံးကို တိတိကျကျ တွက်ချက်ထားသလိုပဲ ငါတို့မှာ မီးအိမ်တစ်လုံးရှိပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံ လေးစုံရှာတွေ့ခဲ့တယ် ဒီမှာ လူရှစ်ယောက်ရှိတယ် ငါတို့သာ မီးအိမ်နှစ်လုံးရှိခဲ့ရင် ရှစ်စုံလုံးရှာတွေ့ပြီး လိုအပ်ချက်နဲ့ ကွက်တိဖြစ်သွားနိုင်လောက်တယ်"

ဖန်းရှင်းက မကျေမနပ်ပြောသည်။

"ငါ မီးအိမ်တစ်လုံး ဆုံးရှုံးခဲ့တာကို အပြစ်မတင်နဲ့ အခုချိန်မှာ ဒါတွေပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ"

"ဒါဆို အခုဘယ်လိုလုပ်မလဲ ငါတို့မှာ ဝတ်စုံလေးစုံပဲရှိတယ် ဆိုလိုတာက အဖွဲ့ရဲ့တစ်ဝက်က ဝတ်စုံမရှိဘူး ကျန်တဲ့လူတွေကို သေခိုင်းလိုက်ရမှာလား"

ထိုစကားကြောင့် အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ မည်းမှောင်သွားကြ၏။

စိတ်မသက်မသာ အဖြစ်ဆုံးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ယန်ရှောင်ဟွား ဖြစ်သသည်။။ လူတစ်ဝက်ကိုသာ ဖယ်ရှားမည်ဆိုလျှင် သူမ၏သေဆုံးမှုက ရှောင်လွှဲမရနိုင်သလောက်ပင်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြောသည်။

"ငါ့အတွက်တော့ တစ်စုံမလိုလောက်ဘူး ငါ့စိတ်ထဲမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရှိတယ် ငါ အသတ်ခံရမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

သူသည် တစ်နေရာစာကို ဆန္ဒအလျောက် စွန့်လွှတ်လိုက်၏။

ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သေချာပေါက်သေဆုံးစေမည်ကို သိသောကြောင့် သူသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အငြင်းပွားမှုများတွင် မပါဝင်တော့ဘဲ မလိုအပ်သော ရန်ဖြစ်ခြင်းများတွင် တန်ဖိုးမရှိဟု တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းက သူ့ကို တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစေခဲ့သည်။

သူ၏ဇွဲလုံ့လမှာ ထွက်ခွာပြီး သူ၏ကလေးကို တွေ့မြင်လိုသော မှိန်ဖျော့ဖျော့မျှော်လင့်ချက်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်၏။ သာမန်ဘဝကို ရက်အနည်းငယ်နေထိုင်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်မှာ အပေါ်သို့ သိမ်မွေ့စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

"အခုချိန်က ဒီကိစ္စဆွေးနွေးရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး စတုတ္ထနေ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ စတင်နေပြီ…"

"ဝူး ဝူး"

ည…

လေများ စတင်တိုက်ခတ်လာသည်။

စူးရှအေးစက်သော လေပြင်းများက သစ်အိုတောအုပ်၏ သစ်ပင်ထိပ်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ငိုညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ တောအုပ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ထိုအသံသည် ပထမနေ့က ငိုရှိုက်သံများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမိုစူးရှပြီး ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနှင့် လက်တွေ့ဆန်နေကာ ယခင်က မသဲမကွဲဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဘုန်း"

နောက်တစ်ခဏမှာပင်…ထူးဆန်းသော သစ်ပင်အိုတစ်ပင်က လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွား၏။

"ဟင်"

အဖွဲ့သားများ၏ အကြည့်များ ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး အလိုအလျောက် ကျုံ့သွားကြသည်။

"အဲ့ဒီသစ်ပင်က ငါတို့ ပထမဆုံးတူးခဲ့တဲ့ သစ်ပင်ပဲ…"

စကားမဆုံးမီမှာပင်…ဒုတိယသစ်ပင် လဲကျသွားသည်။

သူတို့ ယခင်က တူးခဲ့သော နောက်ထပ်သစ်ပင်တစ်ပင်…..

ထို့နောက် တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမသစ်ပင်များ… တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် လဲကျကုန်ကြသည်။ သူတို့ ယခင်က တူးဆွခဲ့သော သစ်ပင်အားလုံး လဲသွားသည်။ အောက်မှအလောင်းများကို ထိမိသည်ဖြစ်စေ၊ မထိမိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ချေ။

ယန်ရှောင်ဟွားက သိသိသာသာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ငါတို့တူးတုန်းက အမြစ်တွေကို မထိအောင် အထူးရှောင်ခဲ့ကြတာ အရမ်းသတိထားခဲ့ကြတာပါ"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်မှာ မာကျောသွား၏။

"သဘာဝလွန် ဟန်ချက်ပျက်ယွင်းမှုပဲ ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ဘူး အလောင်းကိုမထိဘဲ မြေကြီးကိုတူးတာတောင် ဟန်ချက်တစ်ခုခုကို နှောင့်ယှက်လိုက်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒီစတုတ္ထနေ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက သေမလောက် အန္တရာယ်များမယ်ဆိုတာ သေချာခဲ့ပြီးသားပဲ အစောပိုင်းဖြစ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက နေ့ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပိုပြီး အန္တရာယ်များလာပြီး သတ္တမနေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအခမ်းအနားမှာ အထွတ်အထိပ်ရောက်မှာပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက သူ၏နာရီကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"သန်းခေါင်ထိုးဖို့ ငါးမိနစ်လိုသေးတယ်"

သစ်ပင်များ ဆက်လက်ပြိုလဲနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ပင်မှ မကျန်တော့ချေ။

ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော တွင်းခြောက်တွင်းမှာ မကြာမီရောက်လာမည့် ပျက်စီးခြင်းအတွက် အချက်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အန္တရာယ်ကို လွှတ်ထုတ်ကာ သူတို့ကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့သော ကံကြမ္မာဆိုးကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနေသည်။

ကျိုးဒန်က အပြစ်တင်ခြင်းမှ လွတ်ကင်းအောင် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ငါ့အပြစ်လို့ မပုံချနဲ့နော် လူတိုင်းပါဝင်ခဲ့တာ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနက်ဖြန် ငါ ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံ မလိုဘူး ဒါကို မင်းတို့အားလုံးအတွက် လျော်ကြေးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ ဒါဆို မျှတတယ်မလား ဟုတ်တယ်မလား"

သူလည်း ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံအတွက် သူ၏အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ကျိုးဒန်နှင့် သိမ်းငှက်အိုကြီး နှစ်ဦးစလုံး နုတ်ထွက်သွားသဖြင့် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

အခြားသူများ၏ ရှင်သန်နိုင်ခြေမှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်။

"ဝါး…"

သစ်ပင်များ ထပ်မံပြိုလဲကျလာစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော ကလေးငိုသံများက တောအုပ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

ထိုငိုသံများက အစောပိုင်းက တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် မွေးကင်းစကလေးကို ချက်ချင်း အမှတ်ရစေသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် ငုပ်လျှိုးနေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ နိုးထလာခဲ့ပြီ…

ကျိုးဒန်က အမြန်အော်ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီကလေး နိုးလာပြီ ယန်ကျန့် မင်းက အတွေ့အကြုံရှိတယ် မင်း တစ္ဆေငယ်ကို အရင်က ဖြေရှင်းဖူးတယ် ငါတို့ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့ အိမ်ကြီးထဲကို ပြန်ဆုတ်ကြ အပြင်မှာဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး တတိယနေ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းအခမ်းအနားတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီ"

"သွား"

အဖွဲ့သားများ မတွေဝေဘဲ လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်ကာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။

စိမ့်စိမ့်အေးသော လေများက ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မီးအိမ်မှ ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်မှာ စိုးရိမ်တကြီး တုန်ခါနေသည်၊ တစ်စုံတစ်ခု၏ သက်ရောက်မှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို ငြိမ်းသွားနိုင်သည်ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားမှုကို ဖြစ်စေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် အိမ်ကြီးနှင့် သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ရှိနေပြီး ပြန်လမ်းကိုလည်း ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

မကြာမီ…အဖွဲ့သားများသည် အိမ်ကြီးထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်ရောက်လာပြီး ခန်းမဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံအရ တံခါးများကို သေချာလုံခြုံအောင် ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"အချိန်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"ဆယ့်တစ်နာရီ ငါးဆယ့်ကိုးမိနစ်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံများကို စတင်ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ သူသည် တစ်စုံကို လီယန်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်စုံကို တာချန်ဆီ၊ ထို့နောက် တစ်စုံကို ဖန်းရှင်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်း၏ အပြုအမူကို စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ယခုအချိန်သည် အသေးအဖွဲ ကိစ္စများအတွက် အချိန်မဟုတ်ချေ။ သူသည် အသုံးဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ရှောင်ဟွားက အသက်ကိုမရှူနိုင်ဘဲ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအတွက်ရော"

ယန်ကျန့်လက်ထဲတွင် ဝတ်စုံတစ်စုံ ကျန်သေးပြီး သူ့အတွက် သီးသန့်ထားပုံရသည်။ ထိုအချက်ကို မည်သူမျှ မငြင်းဝံ့ပေ။

ယန်ကျန့်က ပြန်မဖြေဘဲ ကျိုးဒန်ကိုသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လျော်ကြေးအနေနဲ့ သူမကို အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက် ပေးလိုက် အရင်က ပဋိပက္ခတွေကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလို့ သဘောထားလိုက်မယ်"

ကျိုးဒန်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်တွင်လည်း အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ရှိသည်ကို သူနားလည်သော်လည်း ယန်ကျန့်က အဘယ့်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်မသုံးသည်ကို မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုမှားသွားရင်တော့ ငါ တာဝန်မယူဘူးနော်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း တာဝန်ယူဖို့မလိုဘူး"

"ပြီးရော"

ကျိုးဒန်သည် အဝါရောင်စက္ကူအဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ယန်ရှောင်ဟွားကို ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံများ ရရှိသူများက ချက်ချင်းပင် ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

နာရီသည် သန်းခေါင်ယံသို့ ထိုးသွားသည်။

ရုတ်တရက် အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်က အိမ်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ တိုက်ခတ် ဝင်ရောက်လာပြီး အဝေးမှ ခြံဝင်းထဲမှ စတင်ကာ ရှေးဟောင်းအိမ်၏ ထောင့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအေးစက်သော လေကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့၏ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ယန်ကျန့်၏ မီးအိမ်ပင်လျှင် လေကြောင့် ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားတော့သည်။

မီးအိမ်၏ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ထိုဖျော့တော့သော အလင်းရောင်မှာ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ယန်ကျန့်က သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ မီးအိမ်က စတုတ္ထနေ့ရောက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့အကာအကွယ်ပေးတဲ့စွမ်းအား ဆုံးရှုံးသွားတာပဲ အစောပိုင်းက အမွှေးတိုင်လိုပေါ့ ဒီကိရိယာတွေက အစောပိုင်းရက်တွေမှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အသုံးဝင်ပေမယ့် နောက်ပိုင်းအဆင့်တွေမှာတော့ အစွမ်းမရှိတော့ဘူး"

သူ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ မီးအိမ်ကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံကို သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ အမြန်ခြုံလွှမ်းလိုက်၏။

"ဘုန်း ဘုန်း"

ရုတ်တရက်…နားကွဲလုမတတ် အသံကြီးနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်ကြီး၏ တံခါးများမှာ အင်အားကြီးမားသော အရာတစ်ခုခုကြောင့် အတင်းအကျပ် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပွင့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် အိမ်ကြီးထဲသို့ အပြင်မှ ခြေသံများ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေတွေ ရောက်လာပြီ"

အားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

စတုတ္ထနေ့၏ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

တစ္ဆေတောအုပ်မှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ တစ္ဆေများက အိမ်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက် လာခဲ့သည်။

တံခါးများက သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်တော့။

ပထမနေ့က အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေများက တံခါးခေါက်ရုံသာ ခေါက်ခဲ့ကြသည်။ တံခါးများပွင့်နေလျှင်ပင် အိမ်ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။

စတုတ္ထနေ့ရောက်သော် သူတို့၏ ရန်လိုမှုမှာ မကြုံစဖူး အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။