အန္တရာယ်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှ ပထမသုံးရက်တာ အချိန်ကာလက ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယခုမူ စတုတ္ထမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ဒီနေ့ကို အမည်ပေးထားသည်။

ဝမ်းနည်းခြင်းနေ့

သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အိမ်ကြီးအတွင်းမှ အခြေအနေများက ချက်ချင်းဆိုသလို ပိုမိုဆိုးရွားလာတော့သည်။ အရိုးထဲထိစိမ့်အောင်အေးသော လေပြင်းတစ်ချက်က ခြံဝင်းထဲမှနေ၍ အဓိကခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ မရပ်မနား တိုးဝင်တိုက်ခတ်လာ၏။ ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲမှ မီးအိမ်ဖြူပင်လျှင် ထိုလေပြင်းကြောင့် ငြိမ်းသတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် အားလုံးက အချိန်ကိုစောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး ဒီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။

ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံလေးစုံကို ခွဲဝေပြီးသွားခဲ့ပြီ…

အိမ်ကြီး၏ ရှေ့ခြံဝင်းအတွင်းမှ အလျင်စလိုလျှောက်လှမ်းနေသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုခြေသံများက သိပ်သည်းပြီး လျင်မြန်လှသည်။ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင်လာကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ အပြင်ဘက်၌ သက်ရှိလူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

အားလုံးက အဓိကခန်းမဆောင်ထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သို့သော် ဒီလိုအချိန်မျိုးတွင် မရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံတွေ ခွဲဝေတဲ့အစီအစဉ်ကို ငါသဘောမတူဘူး"

"ယန်ကျန့်၊ မင်းရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းကို ငါတစ်လျှောက်လုံး ပူးပေါင်းပါဝင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်ကျမှတော့ ငါက စတေးခံမယ့်သူဖြစ်ဖို့ကို ငြင်းဆန်တယ်"

ဒီမရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာသည် ကံကောင်း၍သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူက ယန်ကျန့်ကိုလည်းမသိ ဖန်းရှင်းကိုလည်းမသိပေ။ သူတို့သည် လမ်းခရီးတွင် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသော လူစိမ်းများသာဖြစ်ရာ သူ့ကိုစွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းက အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်နေသည်။ သူ့အတွက် ဘယ်သူကမှ ထောက်ခံပြောဆိုပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ဖန်းရှင်းဖြစ်စေ၊ ကျိုးဒန်ဖြစ်စေ နှစ်ဦးစလုံးက ဌာနချုပ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်ကြပြီး နည်းပညာပိုင်းအရဆိုလျှင် ယန်ကျန့်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လက်တွေ့ဘဝက ရက်စက်တယ်၊ လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်အောင်မရှိဘူး၊ အဲ့ဒီအတွက် ငါဘာမှ လုပ်ပေးလို့မရဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းက အပြည့်အဝပူးပေါင်းပြီး ငါ့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ထောက်ခံခဲ့တယ်လို့ ပြောတာကတော့ လုံးဝမမှန်ဘူးလို့ ပြောရမယ်၊ မင်းကို ငါကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေတယ် အစောပိုင်းက အလောင်းကောင်သံချောင်းကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ငါ့ကိုတိုက်တွန်းခဲ့တာ မင်းပဲမဟုတ်လား"

"ပြီးတော့ ကံကောင်းချင်တော့ ငါက အငြိုးအတေးကြီးတဲ့လူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်"

ထိုလူစိမ်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်ကာ ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းအခု ငါ့ကိုသတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား ဟုတ်လား"

ထိုအချိန်တွင် သူက လှုပ်ရှားပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံတစ်စုံအတွက် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ခိုက်ချင်နေသော်လည်း မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းသည်။

သူက ယှဉ်နိုင်မည့်သူမဟုတ်ချေ။

သူသာ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် သေဆုံးသွားမည့်သူက သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်မှာ သေချာနေသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့၏လေသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဆို၏။

"ငါမင်းကို သတ်ဖို့ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘူး၊ အခြေအနေက မင်းကိုအသက်ရှင်ခွင့်မပေးတာပဲ၊ တကယ်လို့သာ ပဉ္စမမြောက်ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ရုံတစ်စုံရှိခဲ့ရင် ငါမင်းကို ပေးမှာပါ၊ ပြီးတော့ ကျိုးဒန်က သူ့အခွင့်အရေးကို ဆန္ဒအလျောက်စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းသာ ကျိုးဒန်လိုမျိုး ဒီနေ့ကို အံကြိတ်ခံနိုင်တဲ့ သတ္တိရှိမယ်ဆိုရင် ငါဘာမှ လက်တုန့်ပြန်လိုစိတ် မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းက တစ်စုံအတွက် တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း ရွေးချယ်နိုင်တယ် ငါမတားဘူး၊ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရှိတာပဲလေ မင်းလည်းအတူတူပဲ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာကို အရည်အချင်းနဲ့ ရယူရတာ မဟုတ်ရင် အခွင့်အရေးပေးရင်တောင် မင်းက အလဟဿဖြုန်းတီးပစ်မှာပဲ"

ဒီစကားကိုပြောပြီးနောက်…

ထိုလူစိမ်းသည် သူ၏အကြည့်ကို အခြားသူများထံသို့ ချက်ချင်းပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

လီယန်၊ ဖန်းရှင်းနှင့် တာချန်

ယန်ကျန့်ကိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့ကို လက်ဖျားနှင့်ပင်တို့ထိရန် ဝံ့မည်မဟုတ်။ ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဒီသုံးယောက်သာလျှင် သူ၏တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာဖြစ်တော့သည်။

လီယန်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။

"မင်းလှုပ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်၊သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က အိမ်ကြီးထဲကို စတင်ကျူးကျော်နေပြီ၊ မင်းနဲ့ကစားဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး"

ထိုလူစိမ်း၏ မျက်လုံးများက တစ်ခဏမျှ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် သူ၏အာရုံကို ဖန်းရှင်းထံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

ဖန်းရှင်းက ရယ်မောလိုက်၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ မင်းက ငါ့ကို အလွယ်ဆုံးလို့ ထင်နေတာမဟုတ်လား၊ ရတယ်လေ၊ လုပ်လိုက်စမ်းပါ ခေါင်းဆောင်ယန်ကတော့ ဝင်စွက်ဖက်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသေချာတယ် သူကိုယ်တိုင် ပြောပြီးသားပဲ မင်း ဘာမှမစိုးရိမ်ဘဲ လှုပ်ရှားနိုင်တယ်"

ထိုတစ္ဆေဆရာက ချီတုံချတုံဖြစ်ကာ စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ဆန္ဒများကို ချုပ်တည်းလိုက်ရသည်။

ဖန်းရှင်းကလည်း အလွယ်တကူ နိုင်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။

ဒီတော့ စာပို့သမားဖြစ်သူ တာချန်တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

တာချန်သည် စုတ်ပြဲညစ်ပတ်နေသော အဖြူရောင်အဝတ်စကိုခြုံလွှမ်းကာ ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေကာ ထိုလူစိမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်နေလေပြီ။

အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် ဒီအချိန်တွင် သူနောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထိုလူစိမ်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"ဒီတာချန်ဆိုတဲ့ကောင်က မနေ့က ယန်ကျန့်ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် နောက်ဖေးခန်းမမှာ သူ့နေရာကိုဝင်ယူခဲ့တာ တစ္ဆေနယ်မြေကိုသုံးပြီး ဆယ်စက္ကန့်ကြာအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေရှိတဲ့ကောင်ပဲ သူသာလှုပ်ရှားလိုက်ရင် သူ့ရဲ့တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ငါနဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်မဆိုင်ဘဲနေလိမ့်မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် ထိုတစ္ဆေဆရာသည် တစ်ဖန်ချီတုံချတုံဖြစ်သွားပြန်သည်။

ဘယ်သူကမှ အလွယ်တကူနိုင်မည့်သူများမဟုတ်ကြပေ နိုင်နိုင်လောက်သည်ဟုထင်ရသူမှာလည်း တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိနေပြန်သည်။

ထိုလူစိမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသများ တငွေ့ငွေ့ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

"ယန်ကျန့်က ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံတွေကို ရွေးချယ်ပြီးခွဲဝေပေးခဲ့တာ၊ ငါက ဒီထဲမှာအညံ့ဆုံးဖြစ်ပြီး လာမယ့်ဖြစ်ရပ်တွေမှာ အသုံးမဝင်ဆုံးဖြစ်လို့ ငါ့ကိုမပေးခဲ့တာပဲ"

သူက ဒီလိုမှောင်မိုက်တဲ့ရလဒ်ကို လက်မခံချင်ခဲ့။ သူ၏အကြည့်က နောက်ဆုံးတွင် ယန်ရှောင်ဟွားထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…ကျိုးဒန်က ယန်ရှောင်ဟွား၏ ဘေးမှနေ၍ သူ့မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း လျှောက်လာသည်။

"မင်းဘာလို့ ငါ့ကိုကြည့်နေတာလဲ"

ယန်ကျန့်၏ နောက်ကွယ်တွင်…ယန်ရှောင်ဟွား၏ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံတက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာကို စုတ်ပြဲနေသော အဝါရောင်စက္ကူမျက်နှာဖုံးတစ်ခုက ဖုံးကွယ်ထားပြီး မပြည့်စုံသောစက္ကူက သူမ၏မျက်နှာသွင်ပြင်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖုံးအုပ်ထားကာ လူ့အရေပြားကဲ့သို့ ကပ်ငြိနေပြီး မျက်နှာတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော် သူမ၏လက်မောင်းတွင် ချည်နှောင်ထားသော အနီရောင်မီးပုံးပျံက ၎င်း၏သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အနီရောင်မီးပုံးပျံက ယန်ရှောင်ဟွား၏ အိပ်မောကျနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

သို့သော် အိမ်ကြီး၏ မျက်နှာကျက်က ပိတ်ထားသောကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြင့်တစ်ခုသို့ရောက်သောအခါ ဆက်လက်တက်မသွားတော့ပေ။

မီးပုံးပျံကို မျက်နှာကျက်က တားဆီးထားပြီး နောက်ထပ် လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူမင်းကို ကြည့်နေတာမဟုတ်ဘူး သူက ယန်ရှောင်ဟွားကို ကြည့်နေတာ"

ကျိုးဒန်က အထိတ်တလန့်ဖြင့် ပြန်ဖြေရင်း အလျင်အမြန် ဘေးသို့ရှဲသွားသည်။

"သြော် ဒီလိုလား ဒါဆိုထားလိုက်ပါ ဆက်လုပ်ကြ"

ယန်ကျန့်က အခိုင်အမာဆို၏။

"မင်းသာ ယန်ရှောင်ဟွားကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ကြံစည်နေတယ်ဆိုရင် အကြံတစ်ခုပေးမယ်၊ လက်လျှော့လိုက်ပါ၊ သူမက ငါ့အတွက် အသုံးဝင်နေသေးတယ်၊ အခုအချိန်မှာ ဒီမှာရှိတဲ့လူတွေထဲမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရတာ သူမတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်"

အနီရောင်မီးပုံးပျံက သာမန်လူများကိုသာ တုံ့ပြန်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှိနေပါက ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ခြင်းဖြင့် အတွင်းမှတစ္ဆေပင်လျှင် ချုပ်နှောင်ခံရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်က ကျိုးဒန်ကို ယန်ရှောင်ဟွား၏ မျက်နှာအား အဝါရောင်စက္ကူမျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ခိုင်းခြင်းမှာ သေဆုံးနေသကဲ့သို့ အခြေအနေအတုတစ်ခုကို ဖန်တီးရန်ဖြစ်သည်။ အနီရောင်မီးပုံးပျံကလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ယန်ရှောင်ဟွားကို အပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်…မနက်လင်းလို့ အဝါရောင်စက္ကူမျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် ယန်ရှောင်ဟွား အသက်ရှင်မလားဆိုတာကို ဘယ်သူမှ တပ်အပ်မပြောနိုင်ပေ။

သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးမလာတော့ဘဲ သူမ၏ဘဝ ဒီနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။

သို့မဟုတ် သူမ ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်လောက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ကောင်းကောင်းသိသောကြောင့် ကံစမ်းရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလူစိမ်းက ထပ်ပြောသည်။

" ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံမရနိုင်ရင် အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက်လောက်တော့ ရသင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါဘာလို့မင်းကို ပေးရမှာလဲ ငါမင်းကို ဒီအိမ်ကြီးထဲကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေအတွင်းမှာ ငါက လူတိုင်းထဲမှာ အပင်ပန်းဆုံးကြိုးစားခဲ့တယ် မင်းငါ့ဆီကနေ ဘာမှတောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိဘူး ငါမင်းကို ရွေးချယ်ခွင့်ပေးပြီးသားပဲ ငါတို့လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံအတွက် တိုက်ခိုက်ပါ မင်းကြိုက်တဲ့သူကို ရွေး မင်းနိုင်ရင် အဲ့ဒါမင်းအတွက်ပဲ မင်းက သေမှာကြောက်လို့ မလှုပ်ရှားရဲတာကို ဘယ်သူ့ကိုအပြစ်တင်မှာလဲ"

"ခဏနေဦး… မလှုပ်နဲ့"

ရုတ်တရက်…ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အသံက တင်းမာမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ထိုလူစိမ်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ပြူးကျယ်သွားပြီး ဆံပင်မွှေးများ ထောင်ထလာကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး သတိဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုခုက သူ၏လည်ပင်းကို တွားသွားနေသည်။

သေးငယ်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မပြည့်စုံသော လက်ကလေးများ……

မြေမှုန့်များဖြင့် ကပ်ငြိနေပြီး ထူးဆန်းအကျည်းတန်စွာ ဆန့်ထွက်နေသည်။

ထို့နောက်…ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ကလေးခေါင်းတစ်လုံး၊ မျက်လုံးမရှိ၊ မပြည့်မစုံဖြစ်နေသော ခေါင်းတစ်လုံးက ထိုလူစိမ်း၏ ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရန် လည်ပင်းကို လှည့်ပတ်နေသည်။

"ဒါက သစ်ပင်အောက်မှာ မြှုပ်ထားတဲ့ ကလေးပဲ"

လူအုပ်ကြီး ကြက်သေသေသွားပြီး သူတို့၏မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

အိမ်ကြီးထဲသို့ ပထမဆုံးကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည့်အရာက ဒီသေးငယ်သော သတ္တဝါဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုတစ္ဆေဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကိုချုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူက တစ္ဆေကိုတန်ပြန်ရန် သူ၏သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ချင်နေသော်လည်း သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။ ဒီနေ့က စတုတ္ထမြောက်နေ့၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနေ့ဖြစ်သည်။

ဒီညမှာ သူရင်ဆိုင်နိုင်သည်ထက် ပိုများသော တစ္ဆေများ ပေါ်လာမည်မှာ သေချာနေသည်။

အခုချိန်မှာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းက မိုက်မဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သေစေနိုင်သော အမှားတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် လောလောဆယ်…သူအသတ်မခံရသေးသောကြောင့် တစ္ဆေက သူ၏အပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး တက်တက်ကြွကြွ တိုက်ခိုက်နေခြင်းမရှိသေးဟု ဆိုလိုသည်။

အမှန်စင်စစ် ဒီတစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ပုံစံကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပေ။

၎င်းသည် မပြည့်စုံသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်လာသော်လည်း တစ္ဆေဆရာတိုင်းက ၎င်း၏အသွင်အပြင်သည် ၎င်း၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိသည်ကို သိကြသည်။

ထိုလူစိမ်းက ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများက ယန်ကျန့်ကို အသနားခံသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ညစ်ပတ်စုတ်ပြဲနေသော ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်နေသော လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံးကိုဖွင့်ပြီး မပြည့်စုံသော ကလေးငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင်…တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်အာရုံက ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

အိမ်ကြီး၏ ထူးခြားသော ဖိနှိပ်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယန်ကျန့်ကို သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကိုပင် အသုံးပြုခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏လှံကိုကိုင်ထားသော လက်က အနည်းငယ်တင်းကြပ်သွားသည်။

"ဒီအရာကို ဒီအတိုင်းထားလိုက်တာက ဘေးဒုက္ခကို မွေးမြူထားတာနဲ့တူတူပဲ၊ ဒါသာ တစ္ဆေငယ်လိုမျိုး ကြီးထွားလာခဲ့ရင် နောက်ဆက်တွဲက စဉ်းစားလို့တောင်မရနိုင်ဘူး၊ အခု ဖယ်ရှားလိုက်တာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို အစပျိုးခါစမှာတင် တားဆီးလိုက်တာဖြစ်နိုင်တယ်"

ရုတ်တရက်…သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေက သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ကျယ်ပြန့်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ဘာမှချန်မထားဘဲ အလွှာခြောက်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ခြင်္သေ့သည် ယုန်ကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် အမဲလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေက ထိုလူစိမ်းကို ချက်ချင်းဝါးမျိုသွားပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအားလုံးကို တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားစေသည်။

သုံးစက္ကန့်…

သုံးစက္ကန့်အကြာတွင်…

တစ္ဆေနယ်မြေက ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ လှံက သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့၏။

သူတို့နောက်က နံရံပေါ်တွင်…

လှံက ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး နံရံတွင် ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ဝင်နေတော့သည်။

အလောင်းကောင်သံချောင်း၏ ဖိနှိပ်မှုက အကြွင်းမဲ့ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တစ်ကြိမ်လျှင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုသာ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ချုပ်နှောင်နိုင်သော်လည်း ချုပ်နှောင်ခံရသည့်အရာက ဘယ်လောက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပါစေ ၎င်း၏ချုပ်နှောင်မှုမှ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မပြည့်စုံသော ကလေးငယ်မှာ ပျော့ခွေနေသော အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏လက်များနှင့် ခြေထောက်များက တွဲလောင်းကျနေကာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

"ပြီးသွားပြီ"

လူအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုတစ္ဆေက ထိုလူစိမ်းထံမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နံရံတွင် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသည်။

ဖန်းရှင်းက သူ့ကိုယ်သူ အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်က တကယ်တမ်းလှုပ်ရှားလိုက်ပြီဆိုရင် သေစေလောက်အောင် တိကျတယ် တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်တောင်မပေးဘူး ခေါင်းဆောင်အဆင့်လူတွေက တကယ့်ကို အရူးတွေပဲ၊ တစ္ဆေဆရာတွေ ဒီအဆင့်ထိရောက်လာတာကိုက အံ့ဩစရာပဲ"

သူက ယန်ကျန့်လှုပ်ရှားတာကို မြင်ဖူးသော်လည်း…

ဒီမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့မြင်ရခြင်းက ပို၍ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အတွင်းသိများကသာ အမှန်တရားကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ဖန်းရှင်းက ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခြေရာမခံနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဘယ်သူမှ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိခင်မှာပင် ဖြစ်ရပ်က ဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး တန်သွားတာပဲ ဒီတစ္ဆေက လျစ်လျူရှုလို့မရလောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ပြဿနာတစ်ခုပဲ"

သူက သူ၏လှံကို ပြန်ယူရန် ရည်ရွယ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်…

"ဝါး၊ ဝါး၊ ဝါး…"

ထူးဆန်းသော ငိုသံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အိမ်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ မွေးကင်းစကလေးငယ်များ၏ ငိုသံများပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားကာ နံရံတွင် ချုပ်နှောင်ထားသော ကလေးငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းက မလှုပ်ရှားပေ။

သို့သော် ငိုသံများက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အသံ၏ရင်းမြစ်ကိုလည်း ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ သူအတည်ပြုနိုင်သည်မှာ ထိုအသံသည် အိမ်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟူသောအချက်သာ ဖြစ်၏။

ယန်ကျန့်က သူ၏ လှံကိုပြန်ယူရင်း မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နောက်နေတာလားကွာ၊ တစ္ဆေက ချုပ်နှောင်ခံထားရတာတောင် သဘာဝလွန်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေတုန်းပဲလား၊ ဒါဆိုရင် ဒါက အရင်းအမြစ်တစ္ဆေမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ငိုသံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အငွေ့အသက်များ သယ်ဆောင်လာသည်။

ချုပ်နှောင်ခံထားရသော တစ္ဆေက ဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ကျန့်က နံရံတွင် ချုပ်နှောင်ထားသော တစ္ဆေ၏ အကြွင်းအကျန်များကို မဖယ်ရှားခဲ့ပေ၊ အကြောင်းပြချက်နှစ်ခုကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုက မယုံကြည်မှု….

နောက်တစ်ခုက ပို၍အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီချုပ်နှောင်ထားသော တစ္ဆေနှင့် မသက်ဆိုင်သောအရာတစ်ခုကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏အကြည့်က ခြံဝင်းဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။

သတိမထားမိခင် တစ်ချိန်ချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော စက္ကူရုပ်နှစ်ရုပ်က ခြံဝင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ဖျော့တော့နေပြီး မျက်လုံးများပွင့်နေကာ မျက်ဆံများမှာ မည်းနက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ဘယ်ညာလှည့်ပတ်နေသည်။

ထို့အပြင်…အဓိကခန်းမဆောင်၏ စင်္ကြံများတွင် ခြေရာများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

နံရံများပေါ်တွင် လက်သည်းကုတ်ရာကဲ့သို့ အမှတ်အသားများ ပေါ်လာပြီး မည်းနက်သော ရွှံ့များဖြင့် စွန်းထင်းနေသကဲ့သို့ပင်……

အရိုးထဲထိစိမ့်အောင်အေးသော လေများက အိမ်ကြီးထဲတွင် တဝေ့ဝေ့တိုက်ခတ်နေပြီး လေထုထဲတွင် ပုပ်သိုးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ အစောပိုင်းက တူးခဲ့သော သစ်ပင်များမှ အနံ့နှင့် ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် အန္တရာယ်က ဒီမှာမဆုံးသေးပေ။ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရှေ့ခြံဝင်းထဲတွင် စုပြုံရပ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် များပြားသည့် ပုံရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်တိုင်းက အနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏အရွယ်အစားနှင့် အရပ်အမောင်းများက ကွဲပြားနေကြသည်။

သူတို့က ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်ကြီးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။

ယန်ကျန့်က နောက်သို့ဆုတ်ရင်း ကြေညာလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီမှာဆက်နေလို့မဖြစ်တော့ဘူး၊ နောက်ဖေးခန်းမက အနီရောင်ခေါင်းတလားဆီကို ပြန်သွားကြရအောင်"

ဒီအခြေအနေက သူတို့ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ပင်လျှင် ယခင်နေ့ကကဲ့သို့ ထင်းခုတ်ဓားကိုသုံးပြီး တစ္ဆေများကို တစ်ကောင်ချင်းစီ ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်သည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို ထပ်မံမလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။

အရေအတွက်က လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည်။

သူသာ တစ္ဆေများကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထွက်ပေါ်လာမည့် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များက လူတိုင်းကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်သွားနိုင်လောက်သည်။

ကျိုးဒန်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ညကိုကျော်ဖြတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်၊ ဒီလောက်များတဲ့အရေအတွက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး၊ ဌာနချုပ်က အားလုံးကို ဒီကိုလွှတ်ရင်တောင် သူတို့အားလုံး ဒီမှာမြှုပ်နှံခံရလောက်တယ်"

သူက တစ္ဆေဘတ်စ်ကားပေါ်မှ တစ္ဆေများက လုံလောက်အောင်များပြားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီအိမ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုအရာက ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးဒန်က မတွေဝေတော့ပေ။ သူက လူ့အရေပြားမျက်နှာဖုံးကို ဆွဲယူဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ပင်ကိုလက္ခဏာကို တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူ၏ပင်ကိုလက္ခဏာ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် သူသည် တစ္ဆေများနှင့် ရောနှောနေနိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကိုပစ်မှတ်ထားလျှင်ပင် သူက ဘေးကင်းနေမည်ဖြစ်သည်။

မျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားစဉ် သူ၏တစ္ဆေပင်ကိုလက္ခဏာက တိုက်ခိုက်မှု၏ဒဏ်ကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ပေ။

ဒီပင်ကိုလက္ခဏာပြောင်းလဲမှုက သူ့ကို အန္တရာယ်အများဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်များတွင် ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးသည်။

မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးဒန်၏ အရှိန်အဝါက အေးစက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သွားကာ သူ၏အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အဓိကခန်းမဆောင်ရှိ နံရံကိုမှီပြီး မလှုပ်မယှက်ရပ်နေကာ ဒီနေ့ကို ဘာမှမမေးမြန်းဘဲ အံကြိတ်ခံရန် စီစဉ်နေသည်။

သူ၏ဘေးတွင်…ယန်ရှောင်ဟွားက သက်မဲ့စွာ ပျံဝဲနေပြီး ရှိနေခြင်း၏ အရိပ်အယောင်မရှိချေ။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ပို၍ပြတ်သားသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အန်စာတုံးနှစ်တုံးကို ပစ်ချလိုက်ကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာက သူ့ကို တစ္ဆေများနှင့်အတူ တစ်နေ့တာလုံး အန်စာတုံးလှိမ့်ခွင့်ပေးသည်။

နိုင်သည်ဖြစ်စေ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ အချိန်ကုန်သွားဖို့သာ အဓိက ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကမူ ထိုသို့စွန့်စားရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ သူတို့တွင် အလားတူ ခိုင်မာသော ရှင်သန်ရေးနည်းလမ်းများ မရှိကြချေ။ ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်ရုံများပင်လျှင် သူတို့၏ဘေးကင်းမှုကို အပြည့်အဝ အာမ မခံနိုင်ပေ။

နောက်ထပ် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ခေါင်းတလားအနီးသို့ ပြန်သွားကြသည်။

အဖွဲ့သားများ လှုပ်ရှားနေစဉ် ထိုလူစိမ်းကမူ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏အသက်ရှုသံမှာ အေးစက်ကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေတော့သည်။