အခန်း (၄၉၃)

ပုလဲလား။

ယဲ့ယွီ ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ၏ အမှတ်ရမှုတွင် ရှိကျင်းရှီးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် အလွယ်တကူတိုက်ခိုက်ကာ လေဖြင့်မှုတ်လိုက်ရာ သူ့အကြွင်းကျန်များ လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားခဲ့သည်။ တခြားဘာမှ မမြင်လိုက်ပါ။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ယွီ ခေါင်းအနည်းငယ်ခါကာ "ကျွန်တော် ပုလဲကို မမြင်လိုက်ဘူး။ ဘာလို့လဲ၊ ဒီပုလဲက အရေးပါလို့လား" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

မော်ကျိုမင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ဤတန်ဖိုးရှိသော ပုလဲအကြောင်းကို သူ ပြောပြလိုက်သည်။ ဤကျောက်မျက်သည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင် ရှိနေသဖြင့် အတော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။ ၎င်းသည် တခြားသူများအတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း မော်ဟီမိသားစုအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ထိုအရာသည် မော်ဟီဘိုးဘေး၏ နတ်ဓားပေါ်ရှိ ဓားဆံပုတီး ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်က မော်ဟီဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးသည် တခြားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အတူတူ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ပါလာသော နတ်ဓားပင်လျှင် ကွဲကြေသွားခဲ့ပြီး ဤဓားဆံပုတီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မော်ဟီဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်များသည် ၎င်းကို သူတို့ဘိုးဘေး၏ နောက်ဆုံး အမွေအနှစ်နှင့် အမှတ်တရတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မော်ဟီဘိုးဘေး ဘုရားကျောင်း၏ အလယ်တွင် ထားရှိခဲ့ကြသည်။

နှစ်ပေါင်း သောင်းချီကြာအောင် လူအများက ၎င်းကို မျက်စိကျနေခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ မော်ဟီမိသားစု၏ ဘိုးဘေးသည် နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်ပယ်တွင် ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျန်ရစ်သော ဓားဆံပုတီးသည် သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ဘဲ ၎င်းတွင် ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခု ရှိရမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့တွေးသူများမှာ အပြင်လူများသာ မဟုတ်ပေ။ မော်ဟီမိသားစုဝင်များပင်လျှင် ဓားဆံပုတီးကို မျက်စိကျခဲ့ကြသည်။

ဘိုးဘေးနှင့် နတ်ဓားပင် ပျက်စီးခဲ့သည်ဆိုလျှင် ဓားဆံပုတီးသည် သာမန်အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါက မည်သို့မျှ မပျက်စီးဘဲ ကျန်ရစ်နိုင်မည်နည်း။ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားသည့်အရာ ရှိရမည်။

မူလက မော်ဟီမိသားစုဝင် တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးသာ ထိုသို့ တွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ စုဝေးတိုင်ပင်ကြတိုင်း ဓားဆံပုတီးသည် သာမန်ထက် ထူးခြားသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ သံသယကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် မော်ဟီမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းခေါင်းဆောင်သည် ၎င်း၏ ဆွေမျိုးများကို ဓားဆံပုတီးကို အတူတကွ လေ့လာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်း၏ အာနိသင်အချို့ကို တကယ်ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လျှင် မော်ဟီမိသားစုအတွက်လည်း ကောင်းသောအရာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ ဂရုတစိုက် လေ့လာပြီးနောက် မော်ဟီနတ်ဘုရားများအားလုံးက ဤပစ္စည်းသည် ထူးခြားသည့် ဓားရိပ်မှလွဲ၍ တခြားမည်သည့် အသုံးဝင်မှုမှ မရှိကြောင်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဓားဆံပုတီးသည် မော်ဟီမိသားစု ဘုရားကျောင်း၏ အလယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မော်ဟီနတ်ဘုရားများသည် ၎င်းကို ဘိုးဘေး၏ အမှတ်တရတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားပြီး တခြားစိတ်ကူးများ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် မော်ဟီနတ်ဘုရားများ၏ စိတ်ထဲမှ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် တခြားနတ်ဘုရားများတွင် ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိတော့ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့အနက် ရှိကျင်းရှီးသည် ပိုမိုလုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသောဘဝတစ်လျှောက်လုံး နတ်ဂိုဏ်းများစွာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုက်ချူနတ်ဂိုဏ်း မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် အစေခံအဖြစ် အမှုထမ်းရန် မော်ဟီမိသားစုသို့ ရောက်လာသည်။ မော်ဟီဂိုဏ်းသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ မိသားစုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ခွန်အားနှင့် အခြေခံသည် တခြားနတ်ဂိုဏ်းများထက် နည်းပါးခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့တွင် ကောင်းသည်နှင့် ဆိုးသည် နှစ်မျိုးလုံးရှိသော အလေ့အထတစ်ခု ရှိသည်။ မော်ဟီမိသားစုသည် မော်ဟီမိသားစုကိုသာ အသိအမှတ်ပြုသည်။ ၎င်းသည် မော်ဟီမိသားစုကို ပိုမို စည်းလုံးစေနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည်ပြင်ပနတ်ဘုရားများကို မနှစ်မြို့ကြောင်းလည်း ဆိုလိုသည်။

ရှိကျင်းရှီး၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ရှိ ဖြစ်ပြီး မော် မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းအပေါ် အခြေခံ၍ သူသည် မော်ဟီဂိုဏ်းတွင် အလွန်မြင့်မားသော ရာထူးသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရှိကျင်းရှီးသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မော်ဟီဂိုဏ်းသို့ အမှုထမ်းရန် ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဓားဆံပုတီးအတွက် ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြင်က ကောလဟာလများကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဓားဆံပုတီးတွင် ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခု ရှိရမည်ဟု သူက ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

မော်ဟီသို့ ရောက်ရှိပြီး ရှစ်နှစ်မြောက်တွင် ရှိကျင်းရှီးသည် ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်း၏ ရှေ့ဘက်တွင်ရှိသော ဓားဆံပုတီးကို ခိုးယူခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် မော်ဟီဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားများအားလုံးကို လုံးဝ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာလုံးနှင့် တစ်ညတာလုံးပြင်ပ သူခိုးများကို စောင့်ကြည့်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း မိမိအိမ်ရှိ သူခိုးများကိုမူ စောင့်ကြည့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘိုးဘေး၏ ဓားဆံပုတီးသည် လုံးဝအသုံးမဝင်သော်လည်း ၎င်းသည် ဘိုးဘေးက နောက်ဆုံးထားရစ်ခဲ့သော အမှတ်တရဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မော်ဟီဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အရာကို ပြင်ပကလာသော လူဆိုးတစ်ယောက်က ခိုးယူသွားခဲ့သလား။ မော်ဟီမိသားစု၏ မျက်နှာ ဘယ်မှာလဲ။ ဤအကြောင်းအရာ ပေါက်ကြားသွားပါက နတ်ဘုံတစ်ခုလုံးတွင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်လား။

မော်ဟီမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသထွက်ကာ ရှိကျင်းရှီးကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဓားဆံပုတီးကို မည်သည့်တန်ဖိုးနှင့်မဆို ပြန်လည်ယူဆောင်လာရမည်။ ဤအရာကို မည်သူမဆို ပြီးမြောက်နိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် မော်ဟီဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်လောင်း ဖြစ်လာမည်။

မော်ကျိုမင်သည် ဤတာဝန်ကို ယူခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ဘေးဆိုးမကျရောက်မီမှ စတင်ကာ ယခုအချိန်အထိ လိုက်လံနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဓားဆံပုတီးကိစ္စသည် သူ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ ယဲ့ယွီတွင် သဲလွန်စများရှိပါက သူ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအခါ မော်ဟီမိသားစုသည် လဲလှယ်ရန်အတွက် လုံလောက်သောရတနာများဆက်သကာ ရိုးသားမှုကို ပြသလိမ့်မည်။

မော်ကျိုမင်၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီသည် သူ့မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရင် ဘုံ၏ ဘိုးဘေးနှင့် နတ်ဓားပင်လျှင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့သော်လည်း ဓားဆံပုတီး ကျန်ရစ်နေသည်လား။ ထိုသို့သော ကောလဟာလများကြောင့် ရှိကျင်းရှီး စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု တွေးရန် မခက်ခဲပေ။ လူတိုင်းက ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် တာအိုကိုတိုင်တည်ကာပင် ကျိန်ဆိုနိုင်ပါသည်။ ယဲ့ယွီသည် ရှိကျင်းရှီးကို သတ်လိုက်သည့်အခါ ဘာမှတကယ် မတွေ့ခဲ့ပါ။ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ပင်လျှင် ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။ ဘာမှ မကျန်ခဲ့ပါ။

ကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ပြန်သွားပြီး ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတယ်။

ထို့နောက် မော်ကျိုမင်သည် ဆက်မနေတော့ပေ။ ယဲ့ယွီအတွက် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးတစ်ခု ထားခဲ့ပြီးနောက် ဝူဝေမျှော်စင် မှ ထွက်ခွာကာ မော်ဟီမိသားစုသို့ ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့ခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းကျိုကျိုက "အရှင်၊ မော်ဟီမိသားစုက နတ်ပစ္စည်းများ သန့်စင်ရာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်တယ်။ အရှင်မှာ ပုလဲနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ သဲလွန်စများရှိရင် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ နတ်ပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ယဲ့ယွီသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဓိကကတော့ ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ကို ဘာသဲလွန်စမှ မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်းကျိုကျိုက ရယ်မောပြီး "မရှိရင်လည်း မေ့လိုက်ပါ။ ရှိကျင်းရှီးက ဓားဆံပုတီးကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်ပြီး တခြားဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ပိုင်မြောက်လန်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ယူကာ "ကျွန်မရဲ့ အရှင်က တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြီးသွားလို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ နေရာကို လာပြီး ခြေထောက်ကို နှိပ်နယ်ပေးတာကို ကုတင်ပေါ်မှာပက်လက်လေးဇိမ်ခံရင် အနားယူဖို့ အထောက်အကူဖြစ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး၊ နင့်ရဲ့ သုံးစားမရတဲ့ပုံစံနဲ့ ခြေထောက်နှိပ်ပေးနိုင်တယ်လား။ နင်အတွက် အခု အရေးအကြီးဆုံးအရာက အနားယူဖို့ပဲ။ ကျွန်မနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ရင် သခင် အနားယူနေစဉ်မှာ ကျွန်မက ကိုယ်ဖိရင်ဖိ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"

ပိုင်ရှီးချူးသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ယဲ့ယွီ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဘယ်နှင့် ညာတွင်ရပ်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလျှော့မပေးပေ။ ဤအရာကြောင့် အလယ်တွင် ရောက်နေသော ယဲ့ယွီသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ် ပိုင်ရှီးချူးနှင့် ပိုင်မြောက်လန်တို့သည် ထပ်ပြီး ငြင်းခုံစတင်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်! ငါ ခုမှ သီးသန့်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတာ။ အရှင်က ငါ့နေရာကို အရင်လာသင့်တယ်!"

"အို၊ နင် ခုမှ နောက်ဆုတ်ရာကနေ ထွက်လာလို့ နင် မှန်နေပြီလား။ နင် ခုမှ ထွက်လာတာဆိုတော့ နင်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက နင့်ကျင့်ကြံမှုဘုံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်သင့်တာပဲ! မြန်မြန်လွှတ်ပြီး ငါ့အရှင်နဲ့ ငါ့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်!"

"လွှတ်သင့်တာက နင်! အရှင်၊ အရှင်မသိဘူး။ ကျွန်မတို့ နတ်ဆိုးဘုံမှာ ' နတ်ဆိုးမ သည် ဓားမပါဘဲ သတ်သည်' ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်။ အရှင် သတိထားသင့်တယ်!"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့။ 'နတ်ဆိုးမက ဓားမပါဘဲ လူကို သတ်သည်' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါ ခုချက်ချင်း ဓားနဲ့ နင့်ကို သတ်နိုင်တယ်လို့ နင် ယုံလား"

မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ငြင်းခုံမှု ပြင်းထန်လာသည်ကို နားထောင်ရင်း ယဲ့ယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ပိုင်ရှီးချူးနှင့် ပိုင်မြောက်လန်တို့၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပါးစပ်ပိတ်၊ ငြင်းခုံတာ ရပ်တော့။ ပြီးတော့ ငါ ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ဆီကို မသွားဘူး။ ရှန်ကွမ်း၊ သွားကြစို့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ရှန်ကွမ်းကျိုကျိုသည် ပြတ်ပြတ်သားသား နောက်မှလိုက်ကာ ယဲ့ယွီနှင့်အတူ နာခံစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဖျံနှင့် ဇင်ရစ်ငှက်တို့၏ ပဋိပက္ခမှ တံငါသည် အကျိုးခံစားရသည်ဟု ဆိုသည့် ဒဏ္ဍာရီလာပုံပြင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ပိုင်ရှီးချူးနှင့် ပိုင်မြောက်လန်တို့သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး အရှေ့နှင့် အနောက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။ အဓိကအချက်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုရန်ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ခမ်းနားသော သရဖူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စာအုပ်ကိုင်ထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် ဝူဝေမျှော်စင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

၄၉၄ ဆက်ရန်