မင်းရဲ့ဆရာက ဆရာ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ
Vol. 9 Ch. 126
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော။
ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက်။
အလုပ်များစွာ ပြီးမြောက်ပြီးနောက် အခြားတာဝန်များ မရှိတော့သဖြင့် ချင်းယန်သည် ထုံးစံအတိုင်း ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဖုန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင် ပြန်ရောက်ကတည်းက တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ယခုအချိန်တွင် စာကြည့်တိုက်၏ လုံခြုံရေးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပုံရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကမောက်ကမဖြစ်မှုကို မည်သူမျှ မပြောကြတော့ပေ။
ယခင်က စိတ်အားထက်သန်သော တာဝန်ခံသည်ပင် စကားမပြောဘဲ ဧရိယာနှစ်အနီးသို့ ဖြတ်သွားခဲတော့သည်။ သူလမ်းလျှောက်တိုင်း တမင်ရှောင်နေခဲ့၏။
"လီချင်းဟဲက သူ့အဖေကို ဝန်ခံခဲ့တာလား..."
ချင်းယန် ခုံတန်းလျားလေးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရှောင်ပိုင်ရဲ့ မေးစေ့ကို ကုတ်ပေးနေစဥ် အနီးနားက ခြေလှမ်းများ ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လီချင်းဟဲဟာ လက်နှစ်ဖက်နောက်ပစ်လျက် ရှေ့တိုးလာကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ပေါ့ပါးပြီး လေပေါ်ရောက်နေသလိုပင်။
"သခင်... ဒီလူသား ထပ်လာပြန်ပြီ!"
အဖြူရောင်လေးသည် ချင်းယန်လက်နှစ်ဖက်ထဲတွင် အမြီးတွန့်ပြလေသည်။ လီချင်းဟဲ လာနေသော တံခါးနားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ကာ။
"သူ့လက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်... ရတနာတစ်ခုလိုလို အနံ့ခံမိသလိုပဲ"
"ရတနာ?"
ဒါကိုကြားတော့ လီချင်းဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမနောက်ကွယ်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ အရာဝတ္ထုကို အာရုံခံလိုက်တော့သည်။ ၎င်းက လက်ဖဝါးအရွယ်၊ ဘဲဥပုံအရာဝတ္ထုသည် အစီအရင် ခင်းကျင်းမှုပုံစံများဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားကာ စိတ်ကို လန်းဆန်းစေသော ကြယ်စွမ်းအင် အတက်အကျများကို ထုတ်ပေးသည်။
"တကယ် ရတနာတစ်ခုပဲ"
ချင်းယန် အံ့သြသွားသည်။
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?
ဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ ဒီကို ရတနာတွေ ယူလာတာလဲ။
"ဆရာ-"
လီချင်းဟဲ သံရှည်ဆွဲကာ ချင်းယန်ကို အနီးကပ် မှီထားပြီး ရတနာလေးကို သူ့လက်ထဲ လွှဲပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လက်လုပ်ကြာပန်းပွင့် ပွင့်ခါနီး ပုံစံလေးဖြစ်ကာ ၎င်း၏ အပြင်ခွံကို ရွှေရောင်၊ ငွေရောင်ဖြင့် ထွင်းထားပြီး ရှေးသက္ကတအက္ခရာဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။
"ဘာသဘောလဲ?"
ချင်းယန်သည် ရွှေကြာပန်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လီချင်းဟဲကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ညတည်းမှာပဲ ဒီကောင်မလေးက ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားပြီလား?
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့!"
လီချင်းဟဲ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ရွှေကြာပန်းကို တင်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလေ၏။
"ဆရာ အရမ်းပင်ပန်းနေတော့ လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပေးချင်လာလို့ ဒီရွှေကြာပန်းကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ထွင်းထားတာ.. အဲဒါက ဆရာ့ကို ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်စေပြီး ငါးမျှားချိန်ကို ပိုသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေမှာပါ"
"..."
ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန်က သံသယဝင်သွား၏။ သူသည် ရွှေထည်ပစ္စည်းများကို ချိန်တွယ်ပြီး ၎င်း၏အစီအရင် ဖွဲ့စည်းပုံကို အကျဉ်းချုံး စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သည်။
ရွှေရောင်ချထားသည့် အပြင်ဘက်အခွံအောက်တွင် သေးငယ်သော အာဟာရဓာတ်များဖြင့် ဖြည့်သွင်းထားသော ငြိမ်သက်စေသည့် စာလုံး ပုံစံနှစ်ခုရှိသည်။ အခြား အင်္ဂါရပ်များ မရှိပါ။ သပ်ရပ်လှပသော အပြင်ခွံနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် ရွှေတစ်ထောင်ကျော် တန်ကြေးရှိသည်။
"ဒီအစီအရင်ပုံစံတွေကို ကိုယ်တိုင် ထွင်းထုတာ... တစ်ညလုံးတောင် အချိန် ယူခဲ့ရတယ်"
လီချင်းဟဲ သူ့မျက်လုံးအောက်က ညိုမည်းနေတဲ့ စက်ဝိုင်းတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ဒီဟာကို ဆရာ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်ထားပြီး မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်ထားလိုက်... မနက်တစ်နာရီလောက် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေသလိုပဲ အရမ်းအဆင်ပြေတယ် ဆရာ အဲဒါကို တပည့်ရဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုလို့ မှတ်ယူပေးပါ...ဆရာ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို အခုကစပြီး မနှောက်ယှက်တော့ပါဘူး"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ ချင်းယန်၏ မျက်စိရှေ့မှ အမြန်လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။
"???"
ချင်းယန် စိတ်ရှုပ်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
ဒီကောင်မလေး ဒီနေ့ ဆေးမှားသောက်မိလို့လား။
ဒါကို တွေးမိပေမယ့် အရေးမကြီးဘူးလို့ မြင်တာကြောင့် ရွှေကြာပန်းကို မှော်လက်နက်ကို လောလောဆယ်တော့ သိမ်းထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သုံးကြည့်ရမည်။
…………
ခဏအကြာ။
လီချင်းဟဲ စာအုပ်စင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်းယန်ဘက်သို့ စာအုပ်များကြားမှနေ၍ ချောင်းကြည့်နေသည်။ လက်ဆောင်လက်ခံတာကို မြင်တော့ သူမ သက်ပြင်းချမိကာ။
"ဟူး.. နောက်ဆုံးတော့ သူလက်ခံသွားပြီ....ဒါက ကောင်းတဲ့အစပဲ... ခက်ခက်ခဲခဲ ကစားရတာ ကြိုက်တယ်ပေါ့... ဒီမိန်းကလေးမှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ် ဟီးဟီး!"
သူမ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့က လီတောက်မင် အိမ်ကြီးသို့ ပြန်လာသောအခါ သားရဲဒီရေ အကြောင်း တတိယထပ်တွင် သူမနှင့် စကားပြောခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟိုင်မြို့သည် မကြာမီ အန္တရာယ် ကျရောက်တော့မှာ ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ မသေချာသေးပါ။ လက်ရှိ လုံခြုံရေး တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့တောင် စိတ်ချယုံကြည်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုတာ မသေချာတော့ချေ။
ဒါပေမယ့် အကယ်၍ သူတို့သာ ဓားနတ်ဘုရားကို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံ ရာအရပ်မှ ဖိတ်ခေါ်နိုင်လျှင် သူတို့၏ အောင်မြင်နိုင်ခြေက 100% ဖြစ်လိမ့်မည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ဖေဖေ... သမီးကို အပ်နှင်းထားတဲ့ မစ်ရှင်ကို သေချာပေါက် ပြီးအောင်လုပ်မယ်!"
ယခု သူနှင့်အကြီးတန်း ဓားနတ်ဘုရားကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီးမှာ ချင်းယန်ဖြစ်သည်။ သူသာ အောင်နိုင်လျှင် စစ်မှန်သော ဓားနတ်ဘုရားကို သဘာဝအတိုင်း တွေ့ရလိမ့်မည် ။
"ဒါဆို အခုပဲ သွားတွေ အံကြိတ်ပြီး ချင်းမျိုးရိုး ကျေနပ်အောင် ကြိုးစားပြီး အခက်အခဲတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားရမယ်!"
"ဟမ့် ငါ့ရဲ့ မယုံနိုင်စရာ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆို အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်!"
ဒါကိုတွေးကြည့်ရင်း လီချင်းဟဲ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သူ့ဖုန်းကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ စာကြည့်တိုက် စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့ကိုတွေ့ပြီး မန်နေဂျာနာမည်နဲ့ တိုက်ရိုက် မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။
[မန်နေဂျာ- ဒီတစ်ပတ်ရဲ့ ထူးချွန်ဝန်ထမ်းစာရင်း။]
[မန်နေဂျာ- ငါလွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက တာဝန်မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့တယ်... စာကြည့်တိုက်က ဝန်ထမ်းတစ်စုက အတော်လေး ထိထိရောက်ရောက် ကြိုးစားကြတော့ သင့်လျော်တဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံထိုက်ပါတယ်]
[အထွေထွေမန်နေဂျာ- ဟုတ်ပြီ... စွမ်းဆောင်ရည် ဘောနပ်စ်တွေကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးမယ်]
ခဏအကြာတွင် ချင်းယန်ရဲ့ ဖုန်းလည်း အသံမြည်လာသည်။
"ဟမ်? အဖွဲ့ထဲက နောက်ထပ် အကြောင်းကြားချက် တစ်ခုလား?"
ချင်းယန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ဖုန်းကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းအဖွဲ့ကိုဖွင့်ကာ တစ်ပတ်တာအကောင်းဆုံး ဝန်ထမ်းစာရင်းကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲ၌ သူ့နာမည်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထား၏။
“???”
"မဟုတ်ဘူး ငါ နေ့တိုင်း အလုပ်မလုပ်ဘူး.. အကောင်းဆုံး ဝန်ထမ်းလို့ ဘယ်လိုလုပ် သတ်မှတ်နိုင်မှာလဲ"
ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုမှားနေပြီ။
သို့သော်လည်း ချင်းယန်သည် ယနေ့နံနက်တွင် လီချင်းဟဲ၏ ချော့မော့သော သဘောထားကို သတိရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
တစ်ခုခုမှားနေပြီ။
ကုသိုလ်မရှိဘဲ အကျိုးမရှိ။
ဒီကလေးမက တစ်ခုခုကို တိတ်တဆိတ် ကြိုးကိုင်နေတာလား။
"ထားလိုက်တော့.. သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်..."
သူ့ဖုန်းကိုချပြီး ခါတိုင်းလိုပဲ ဆက်ထိုင်နေလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ တစ်နေ့တာလုံးက ချောမွေ့စွာ ပြီးသွားခဲ့သည်။ မွန်းတည့်ခါနီးမှာ တာဝန်ခံက လာပြီး လုပ်ခတိုးပေးပြီး ဒီလစာကို ကြိုပေးမယ်လို့ ကတိပေးသွား၏။
နေ့ခင်းဘက်တွင် လီချင်းဟဲသည် သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဆုကြေးအဖြစ် ရွေ့လျားနိုင်သော စကူတာတစ်စီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လက်ဆောင်အသေးစားများဖြင့် ရောက်လာသည်။
ချင်းယန်မှာ လက်ဆောင်များနှင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီး လက်ခံလိုက်တဲ့အခါ သူမ မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်သွားသည့် အကြည့်အား ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။
နေ့ရက်တွေက သာယာစွာပဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
မကြာခင် ညနေစောင်း ရောက်လာသဖြင့် အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်ပြီ။
နေဝင်သည်နှင့်အမျှ ဝန်ထမ်းများသည် စာကြည့်တိုက်မှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချင်းယန်နဲ့ ရှောင်ပိုင် တံခါးနားသို့ ရောက်ရှိလာတဲ့အခိုက် လီချင်းဟဲက ၎င်းတို့ကို စောင့်နှင့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဆရာ ဘယ်အချိန်အားလဲ"
"ကိစ္စရှိလား?"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ညစာစားဖို့ ဖိတ်ချင်နေတာ... မြို့တောင်ဘက်မှာ ဟော့ပေါ့ စားသောက်ဆိုင် အသစ်တစ်ခု ရှိတယ် တပည့်တို့ရဲ့ အရှင်သခင် ဘယ်သူလဲနဲ့ ဂိုဏ်းအကြောင်း တချို့ကိုလည်း သိချင်ပါတယ်... ဆရာဘိုးဘိုးက ဘယ်သူလဲဟင်?"
"ဆရာဘိုးဘိုး?"
ချင်းယန်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကာ ခဏတာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။
'ဆရာဘိုးဘိုး' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
ဆရာကြီးရဲ့ ဆရာသခင်လား?
ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ သူ့ရှေ့တွင် အပြုသဘောဆောင်သော လီချင်းဟဲကို ကြည့်ပြီး နားလည်မှု အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာသည်။
ဟမ့် တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က တခြားဟာကိုး!
ထို့ကြောင့် ဤမိန်းကလေးသည် သူ့အား မျက်နှာသာပေးချင်သည်။ အမှန်တော့ "ဓားနတ်ဘုရား" ၏ နေရာကို ရှာဖွေပြီးနောက် သူ၏ ဆရာတူညီမ ဖြစ်လာချင်နေ၏။
သို့သော်... "ဓားနတ်ဘုရား" ၏ တပည့်ဖြစ်လာလျှင်ပင် သူ့ကို ဆရာကြီးဟုဟာ ခေါ်ရဦးမည်။ သူ့ဆရာရဲ့ ဆရာက သူပဲလေ။