ကောင်းကင်က အပေါက်ဆယ်ပေါက် ဘာလို့ ပိုကြီးလာသလို ခံစားနေရပါလိမ့်

'ကြည့်ရတာ ကျစ်ရွှမ်း ဒီကောင်မလေးက ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်မိပြီ ဖြစ်မယ်'

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လီချင်းဟဲ၏ လှည့်ဖြားမှုကို နားထောင်ပြီး သူမ စိတ်ရင်းကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ ဒီကလေးမလေးက ဒီနေ့ သူ့ပုံမှန်အမူအကျင့်ကို သဘောမကျခဲ့ရညမှ ရုတ်တရက် သူ့ကို သဘောကျလာဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။

သူမစိတ်သည် ဤ "မှားယွင်းစွာ ကန်တော့ခဲ့ရသော ဆရာ့" ကို လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။

"သူ လီကျစ်ရွှမ်းဆီက မှန်းဆမိသွားတာ ဖြစ်မယ်..."

ချင်းယန် ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ လျှို့ဝှက် အစီအစဉ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမနဲ့ အဆက်အသွယ် ရနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက လီကျစ်ရွှမ်းပဲ ရှိ၏။ သူ့အစ်မဝမ်းကွဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့အကြောင်း ဘာမဆို ခန့်မှန်းဖို့ ဒီသဲလွန်စကိုပဲ သုံးနိုင်ခဲ့ပုံပင်။

သို့သော် ချင်းယန်သည် လီကျစ်ရွှမ်းကို ရောင်းထုတ်မိမည်ကို သံသယမရှိပေ။

'ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကိုက ခန့်မှန်းရလွယ်တယ်'

သူမသည် ခပ်မိုက်မိုက်နှင့် နုံအပုံရသော်လည်း သူပေးသော ညွှန်ကြားချက်များကို အမြဲဂရုတစိုက်ရှိပြီး အလွန်အကျွံ ထုတ်ဖော်ပြလေ့မရှိပါ။ လီချင်းဟဲကတော့ အချို့အရာများအတွက် ပို၍ထူးခြားပြီး သိမ်မွေ့သည်။

'ဒါက ကျစ်ရွှမ်းရဲ့ ပေါ့လျော့မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်'

ဒါကိုစဉ်းစားရင်း ချင်းယန် သမ်းဝေသွားကာ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူလမ်းဘေးကို ရောက်ပြီး သကြားလုံးတွေဝယ်ပြီး ကိုက်စားတော့မည်။

"ဆရာ ကျွန်မ ပေးလိုက်ပါ့မယ်!"

ဒါကိုမြင်တော့ လီချင်းဟဲ ရှေ့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းပြီး ပေးချေဖို့ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်၏။ ငွေရှင်းပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားကာ မီးပွိုင့်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မကို ပြန်မဖြေရသေးဘူးနော်... ဆရာဘိုးဘိုးက ဘယ်မှာလဲ"

လီချင်းဟဲ တိုးတိုးလေးသာ ပြောသည်။

"တပည့် သူနဲ့ အမြန်ဆုံးတွေ့ချင်တယ်"

"မင်းရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးက ကျန်းဟိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ချင်းယန် သကြားလုံးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရှောင်ပိုင်ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့မှာ အရေးတကြီးကိစ္စရှိလို့ လောလောဆယ် ကျန်းဟိုင်က ထွက်သွားတယ်"

"ဆရာဘိုးဘိုးက ဒီမှာ မရှိဘူး!?"

လီချင်းဟဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမစိတ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ကျသွားတော့သည်။ သူမသည် ချင်းယန် ကျေနပ်စေရန် တစ်နေကုန် ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး ၎င်းက ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခု ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားက ကျန်းဟိုင်မှာ မရှိနေခဲ့။

သူ့ကြိုးစားမှုတွေအားလုံး အချည်းနှီးပဲ မဟုတ်လား? "မဟုတ်ဘူး! တခြားအသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရရမယ်!"

ဒါကိုတွေးပြီးနောက် လီချင်းဟဲ ချင်းယန်ကိုကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ထပ်မေး၏။

"ဆရာဘိုးဘိုးက ဘယ်တော့ပြန်လာမယ်ပြောလဲ"

"ပြန်လာဖို့လား? သူ ဘယ်တော့ပြန်လာမယ်ဆိုတာ မပြောသွားဘူး... မင်းက အလောကြီးနေတာလား... တပည့်ဖြစ်ရင် ဆရာနဲ့ အရင်ပြောရမယ်လေ... ပြီးရင်တော့ ငါ သတင်းပို့ပေးမယ်"

သူစကားပြောနေစဉ် လီချင်းဟဲ၏ အမူအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်း အရိပ်အမြွက်ကို သူချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆရာနဲ့ ပြောရမယ်?"

လီချင်းဟဲ ဤအချက်ကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ချိုမြိန်သော ကြက်ကြော်ကို စားနေသော ချင်းယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်းမျိုးရိုးနဲ့ ပြောရမယ်! ဓားနတ်ဘုရားကို ပြောပြဖို့ သူ့ကိုပြောရမှာလား။

မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ဘူး!

တကယ်လို့ သူမသာ သူ့ကိုပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ဓားနတ်ဘုရားဆီ ရောက်အောင် အစပျိုးဖို့ အနေအထားက ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့တပည့်ဖြစ်ချင်တဲ့ အခြားအကြံအစည်များသည်လည်း ကျိန်းသေပေါက် ကျရှုံးလာမည်ဖြစ်သည်။

'ချင်းမျိုးရိုးကို ရှောင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်'

လီချင်းဟဲ သူမဖုန်းကိုထုတ်ကာ ပြက္ခဒိန်ကိုလှန်ကာ ချင်းယန်အား ပြသလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော်က နှစ်ရက်ပဲလိုတော့တယ်.. အားလပ်ချိန်မှာ ဆရာဘိုးဘိုးကို ဆက်သွယ်ပြီး ပြန်လာဖို့ ပြောပေးပါလား.. သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းလည်း ပြောချင်လို့ပါ..."

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမက ချင်းယန်၏ အိတ်ကပ်ကို ညွှန်ပြပြီး :"ဒါဆို အဆင်ပြေမှာပါ၊ ကျွန်မရဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှု သင်္ကေတတစ်ခုအနေနဲ့ ဆရာကြီးကို လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဟားဟား တပည့်က အရမ်း စဉ်းစားတတ်တာပဲ.. ဒါပေမယ့် ဆရာတော့ သေချာမသိဘူး"

ချင်းယန်သည် သူမ၏အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာပြောကာ သူ့မျက်လုံးများကို အတွင်းကျကျ မှိတ်ချထားလိုက်သည်။

စကားလုံးတွေကို အကဲဖြတ်ရရင်တော့ ဒီမိန်းကလေး သူ့ကို တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထား၏။

ငါ့ကိုမပြောဘူးပေါ့ ဟုတ်လား? ကောင်းပြီ ငါက အလျင်လိုနေတာမှ မဟုတ်တာ။

"ဒါဆို တပည့်လေး... မင်း ပေးချင်သမျှ ငါ့ဆီပေးထားလိုက်ပါ... မင်းပြောစရာရှိရင် ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောပါ...အချိန်တန်ရင် မင်း ဆရာဘိုးဘိုးကို ငါပေးလိုက်မယ်"

"..."

လီချင်းဟဲ စကားမပြောနိုင်ဘဲ အေးခဲနေပြီး အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ စကားများစွာ ပြောပြီးနောက်တွင်ပင် ချင်းမျိုးရိုးဆီက ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရပြန်သည်။

ဒီကောင်က တကယ်စိတ်မဝင်စားဘူး!

"မေ့လိုက်ပါတော့ ဆောင်းဦးရာသီ နှောင်းပိုင်း ပွဲတော်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရဦးမယ် ထင်ပါတယ်"

လီချင်းဟဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချင်းယန်ကို ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ ဆရာ..... နှောင့်ယှက်မိပါပြီ နောက်မှ ဆရာဘိုးဘိုးနဲ့ စကားပြောကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ.. ကိစ္စမရှိပါဘူး!"

...

...

နောက်နှစ်ရက် ကြာတာနဲ့ ဆောင်းဦးရာသီ ပွဲတော်ရောက်ပါပြီ။

တောက်ပသော လသည် ကောင်းကင်အထက်၌ ချိတ်ဆွဲလျက် ညကောင်းကင်ကို ငွေပြားသဖွယ် တောက်ပနေစေသည်။ ကြယ်ရောင်များဖြင့် မှိန်သွားကာ မြူမှုန်များ လွင့်ပျံလာသည်။ သာယာသော လရောင်အောက်တွင် မြို့ပြမီးများကလည်း ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

"ဟယ်လို ချင်းအိုကြီး... ငါပေးလိုက်တဲ့ လကိတ်မုန့်ကို မင်းလက်ခံပြီးပြီလား"

လူနေအဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်၌ ချင်းယန်သည် ခေါက်ကုလားထိုင်ကို ကျောခိုင်းကာ ဖုန်းပြောရင်း လရောင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ ရှဟဲအသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါရပြီ.... အဲဒါ တော်တော်ကြီးတဲ့ သေတ္တာကြီးပဲ"

"အိုး... ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အပိုငွေ မကုန်နိုင်တော့လို့ ပေးလိုက်တာ.. ပျော်ရွှင်စရာ ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ပါ... ငါကတော့ အချိန်ပိုလုပ်နေတုန်းပဲ။"

"ကောင်းပြီ... ပျော်ရွှင်စရာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းပွဲတော်ပါ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ဦး..."

နှစ်ယောက်သား စကားမဆုံးခင် ခဏလောက် စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ ချင်းယန် ခေါက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းနေပြီး ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်များ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရှောင်ပိုင်သည် လကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူရန် ပလတ်စတစ်ခက်ရင်းကို သုံးနေ၏။

"အယ်.. ကြက်ဥအနှစ်လေး သခင်!"

ရှောင်ပိုင် သူ့နှုတ်ခမ်းထိပ်က အသီးအနှံတွေကို နမ်းလိုက်ပြီး လက်တိုတိုလေးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့သခင်နဲ့ ငါကျင်းပတဲ့ ပထမဆုံး ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော်ပဲ!"

"ပထမဆုံး ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော်..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် ကောင်းကင်မှာ တောက်ပနေတဲ့ လကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အမြွက်မျိုး ပြလိုက်သည်။

အချိန်ကို တွက်ချက်ရလျှင် ဒီလောကထဲကို သူရောက်လာတာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ။ ယခင်ဘဝက သူသည် အလယ်အလတ် လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဗီဒီယိုအတိုများကို ကြည့်ကာ အေးချမ်းသောလူမှုရေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ဘဝကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

အချိန်တွေတရွေ့ရွေ့နဲ့ ခရီးဆက်ပြီး တူညီတဲ့ဘဝကို ဆက်လျှောက်ခဲ့ပြန်သည်။ အတူတူပဲလို့ ထင်ရပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တင့်!

ရုတ်တရက် ဖုန်းမှ မက်ဆေ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းဆီက စာတစ်စောင်ပင်။

[ဆရာအစ်ကို... ပျော်ရွှင်စရာ ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ပါ... ဆရာတူညီမလေး ပို့ပေးတဲ့ လက်ဆောင်သေတ္တာကို ရလား]

[ရတယ် ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဆောင်းဦးရာသီ ပွဲတော်ပါ...]

[ဟုတ်... ညီမ အစ်ကို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး ပျော်ရွှင်စရာ အားလပ်ရက်လေးတွေ ဖြတ်သန်းလိုက်ပါဦး...]

အတိုချုံးပြီး ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဖုန်းပြန်ချထားလိုက်သည်။

ဒိုင်း!

အဝေးမှ မီးရှူးမီးပန်းများ ခုန်တက်လာသည်။ တောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းများက မြို့အစွန်တွင် ပေါက်နေကွဲခဲ့သည်။ ရှောင်ပိုင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခြံစည်းရိုးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး အမြီးကို ယမ်းကာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပွဲတော်ရာသီတိုင်းက မိသားစုကို တမ်းတတတ်ကြတယ်တဲ့”

ချင်းယန် လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းတင်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့လျက် တောက်ပနေသော လကို အေးအေးဆေးဆေး ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူ့အကြည့်တွေက ကောင်းကင်က အပေါက်ဆယ်ပေါက်ဆီ ရွေ့သွားပြီး တစ်ခုခုလွဲနေတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်၏။

အနက်ရောင် အပေါက်များသည် ညကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။ ၎င်းတို့က တွင်းနက်များကဲ့သို့ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဖြတ်သန်းနေသော ကြယ်ရောင်များကို မျိုချလိုက်သည်။

လူတွေဟာ အပေါက်ဆယ်ပေါက်ရဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို ကျင့်သားရခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

ချင်းယန် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေထဲကအတိုင်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသည်။

ဒီအပေါက်ဆယ်ပေါက်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကထက် ပိုကြီးလာတယ်လို့ ဘာလို့ ခံစားနေရပါလိမ့်?