ပရမ်းပတာတွေ ပေါ်လာပြီ

တလီတောင်များ။

တောတောင်ထဲ၌။

ကြယ်သားရဲများ၏ ဟောက်သံများက ထင်းရှူးတောအတွင်း ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ကြက်သွေးရောင် ပျော့ပျောင်းသော မြေဆီလွှာသည် ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ထင်ဟပ်ပြသနေ၏။

ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်သည် အချင်းချင်း စုတ်ဖြဲပြီး ချွန်ထက်သော သွားများ၊ အူများနှင့် အစာအိမ်များကို ထိုးဖောက်နေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် သွေးဆာနေသော အနီရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်လောင်နေသည့်အတွက် အဆုံးမရှိ လူသတ်ချင်နေသော ရည်ရွယ်ချက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသလိုပင်။

ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံများသည် တောတွင်းရှိ ကွက်လပ်များမှတဆင့် ပဲ့တင်ထပ်ကာ တောင်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

….

အုံ့ဆိုင်းနေသော ချိုင့်ထဲတွင်တော့ မြူခိုးတွေ ဖုံးအုပ်နေလေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ မြူမှုန်များကို မျက်နှာမူကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထိုင်လျက် စကားပြောနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးပြေလည်သွားပါပြီ... ကျန်းဟိုင်မှာ မွေးရာပါနယ်ပယ် ပင်ကိုယ်စစ်သည် သုံးယောက်ရှိပါတယ် လီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေး လီတောက်မင်၊ ကျန်းဟိုင်ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ ကျောင်းအုပ်နဲ့ ကြယ်သားရဲတွေကို ခုခံကာကွယ်ဖို့ တာဝန်ရှိ ရဲဦးစီးချုပ်ပါ"

"အခြားသူတွေရော တခြားပညာရှင် မရှိဘူးလား"

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ နောက်တစ်ယောက်ရှိသေးတယ် အရှင်မင်းကြီး သူက ဂိုဏ်းဆရာအဆင့်ထက် မြင့်တယ် ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းရဲ့ အငြိမ်းစားအရာရှိပါ... ကျန်းဟိုင် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဂိတ်မှူးအဖြစ်နဲ့ လက်ရှိ မြို့ရိုးမှာ ပုန်းအောင်းနေပါတယ်"

"အိုး? လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဂိတ်မှူးလား"

ဒါကိုကြားတော့ ချိုင့်အတွင်းမှ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက် ပုန်းနေတာ ရှိသေးလား ဒီလူမိုက်တွေက ငါတို့ကို အံ့သြအောင် လုပ်ရတာကို ကြိုက်နေပုံပဲ"

"အရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

၀တ်စုံအနက်ရောင် အမျိုးသားက ချိုင့်အတွင်းကို မော့ကြည့်ကာ :"ဒီအရာရှိဟောင်းက တရားမဝင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူတွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ အထူးတာဝန်ရှိတဲ့ မြို့ရိုးတွေပေါ်မှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်... ဒါကို လူထုကို ကြော်ငြာခဲပါတယ်"

"ဟမ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး အဲဒါတွေကို ဖော်ထုတ်ထားလိုက်... သားရဲဒီရေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ဂိတ်ပေါက်ကနေ ခိုးဝင်စရာ မလိုတော့ဘူး"

အတွင်းချိုင့်ရဲ့ အသံက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအခါမှာ တောင်တွေပေါ်က ကြယ်လေးတွေက မြို့တံတိုင်းတွေကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်ရင်း မဆုတ်မနစ် ချီတက်လာလို့ရပြီ ပင်မတံခါးငယ်လေးကို ဘာလို့ စိတ်ပူနေရမှာလဲ?"

အနက်ရောင် ၀တ်စုံ ယောက်ျားသည် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

"နောက်တစ်ခုက လီတောက်မင် အင်ပါယာမြို့တော်ကို မကြာသေးခင်က သွားခဲ့တယ် ဒီကောင်တွေက တစ်ခုခုကို သတိထားမိပြီး ပြင်ဆင်နေကြပုံပဲ"

"ပြင်ဆင်နေပြီလား?"

"မှန်ပါတယ် အရှင်!"

အနက်ရောင်ဝတ်ထားသူက တိုးတိုးလေး ပြောပြီး :"ကောလဟာလတွေ ကြားရသလောက်ဆို လီတောက်မင်က ရဲစခန်းမှာ ညတွင်းချင်း အစည်းအဝေးလုပ်ပြီး သားရဲဒီရေကို တွန်းလှန်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြဖို့ လူတိုင်းကို တိုက်တွန်းခဲ့တာ...

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လီမိသားစုက မြို့ကာကွယ်ရေးကို ခိုင်ခံ့စေဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေကို စတင်စုဆောင်းနေပါပြီ... အခု အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ မြို့တော် တံတိုင်းတွေမှာ အရင်ကထက် သာလွန်တဲ့ ပစ္စည်း အလုံအလောက် ရှိနေကြပြီ”

သူ့စကားတွေကျလာတော့ ချိုင့်ဝှမ်းဘက်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် မည်သူမျှ စကားပြန်မပြောဘဲ အတွေးထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေပုံရသည်။

အဝေးက ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ဟောက်သံကိုပင် တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ပြန်စကားကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

ခဏအကြာ၌ တောင်လေညင်းတွေ မှုတ်ထုတ်ပြီး အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ဒီကောင်တွေ လမ်းထဲမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူတို့ကို အရင်ရှင်းပစ်ဖို့ လူတွေကို ငါလွှတ်လိုက်မယ်... မင်းက ကျန့်ဟိုင်မြို့ကို လူတချို့ကို ပို့ဖို့ပဲလိုတာ ကျန်းဟိုင်တစ်ခွင် ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် အရင်လုပ်မယ် အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် မိုင်ထောင်ချီတဲ့ ရေကာတာကြီး ပြိုပျက်သွားပြီး အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်း ပိုလွယ်လာလိမ့်မယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ ကျနော် ချက်ချင်းလုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

………….

ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက်အတွင်း။

ချင်းယန် ထုံးစံအတိုင်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ ပေါ့လျော့စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ပိုင်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖုန်းပေါ်ရှိ ဗီဒီယိုတိုများအား သက်တောင့်သက်သာဖြင့် လှိမ့်ကြည့်နေသည်။

သူသည် မိန်းမပျို အများအပြားကို တွေ့ပါက ဆက်တိုက် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

  ရုတ်တရက်။

  တင်း!

  အင်တာဖေ့စ်ထိပ်ရှိ အကြောင်းကြားချက်ဘားတွင် အနီရောင်သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

  [သတိထားပါ နိုင်ငံသားတို့... ပရမ်းပတာဖြစ်စေတဲ့ မြို့ထဲမှာ မကြာသေးမီက မိစ္ဆာကိုးကွယ်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပေါ်လာပါတယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် ညအချိန် အပန်းဖြေခရီးများကို လျှော့ချပြီး အဖွဲ့လိုက် ခရီးသွားပါ...တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ပါနဲ့...]

"ဟင့်? မိစ္ဆာဝါဒတစ်ကောင်လား?"

သတင်းသတိပေးချက်ကို စစ်ဆေးရန် ခေါင်းစည်းကို အမြန်မနှိပ်မီ ချင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းသည် မြို့အနှံ့သတိပေးချက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အောက်တွင် မှုန်ဝါးဝါး၊ ကြက်သွေးရောင်နှင့် ပုံပျက်နေသည့်ပုံများစွာ ရှိသည်။ မှုန်ဝါးနေရုံဖြင့်ပင် ကြေကွဲဖွယ်မြင်ကွင်းကို ခံစားနိုင်သည်။

"မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဒီကို ထပ်ရောက်လာတာလား"

"ဘာလို့လဲ?"

ရှဟဲ၏သတိပေးချက်ကို သတိရကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအချိန်သည် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်ဖြစ်ပြီး သဘာဝနှင့် လူဖန်တီးသော ဘေးအန္တရာယ်များ၏ ပေါင်းစပ်သက်ရောက်မှုနှင့်အတူ ကျန်းဟိုင်မြို့တော်ထဲ အနည်းငယ် လွှမ်းသွားခဲ့သည်။

မျက်စိမှိတ်ပြီး စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စာကြည့်တိုက်ကို ဖုံးအုပ်ကာ အနီးနားရှိ သူများ၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ခိုးနားထောင်ကြည့်ရာ လူတော်တော်များများကလည်း ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြတာ ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒီသတင်းကို မင်းမြင်ပြီးပြီလား... ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ နောက်ဆုံး သွေးစုပ်တဲ့ မျှော့တိုက်ခိုက်မှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်နိုင်လား"

"ဆင်ဆာမပါတဲ့ ဗားရှင်းကို လိုချင်တာများလား.. ငါ့မှာ အခင်းဖြစ်ရာက ဓာတ်ပုံတွေ ရှိတယ် လူတစ်ယောက်က ပို့လိုက်တာ"

"တစ်ပုံလောက်ပေးနော် သေတာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့တော့ ကြားတယ်..."

"အင်း ကျန်းဟိုင်ကတော့ အရမ်းဒုက္ခရောက်နေပြီ ငါတောင် ပြောင်းဖို့စီစဉ်ထားတယ်"

ခဏလောက်ကြာတော့ စာကြည့်တိုက်ထဲက လူတွေအားလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကုန်သည်။

........

"မကောင်းတော့ဘူး"

ချင်းယန် သတင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မှုန်ဝါးနေသော ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ကာ ရှဟဲအတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း ရဲဌာနသည် လက်ရှိတွင် သားရဲဒီရေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အလုပ်များနေပြီး လူအင်အား အလွန်နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီမိစ္ဆာတွေ ကျူးလွန်တဲ့ ရာဇ၀တ်မှုတွေ ထပ်ဖြည့်လိုက်ရင် မောဟိုက်သွားနိုင်ဖွယ် ရှိ၏။

"အောက်ခြေလူတန်းစားတွေက အလုပ်အရမ်းကြိုးစားတယ်... ဒီကောင်လေး တစ်ညလုံး အချိန်ပိုလုပ်ရလိမ့်မယ်"

ချင်းယန် သက်ပြင်းချပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားကြည့်သည်။ ထို့နောက် ရှဟဲထံ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကိုချ၍ ကြယ်ကျောက်တုံးအချို့ကို ထုတ်ကာ အစီအရင် ခင်းကျင်းမှုပုံစံများကို စတင်လိုက်၏။

ရှဟဲနှင့် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ သိလာသောကြောင့် အနည်းငယ် ကူညီရပေမည်။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ညနေစောင်းလာပြီ။

အလုပ်ဆင်းချိန်နီးနေပြီ။

စာကြည့်တိုက်အဝင်ဝတွင် ရှဟဲ ရဲယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်နှာက မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး အတွင်းတည့်တည့်သို့ လျှောက်သွားကာ ဧရိယာတစ်က ချင်းယန်ရှိရာကို ရောက်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ချင်းလူပျိုကြီး"

ရှဟဲ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သမ်းလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကိုဘာလို့ ဒီကိုထပ်ခေါ်တာလဲ? ဘာမှမဖြစ်ရင် ငါအိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်တော့မယ်... ငါအရမ်းအိပ်နေတယ်ကွ အခုလေးတင် အချိန်ပိုအလုပ်ပြီးသွားတာ"

"အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာဝါဒကြောင့်လား"

ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်ကို ကိုင်ကာ အစမ်းသဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီအကောင်တွေအကြောင်း မင်းသတင်းမှာ ကြည့်ပြီးပြီမလား"

ရှဟဲ ဒေါသတွေထွက်ပြီး မျက်နှာတွေ နီရဲလာ၏။

"ဟမ့်! ငါအရမ်းစိတ်ကုန်နေပြီ!!! ငါတို့အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့အချိန်မှ ပေါ်လာတယ်.. တခြားအချိန်တွေကို ဘာလို့ မရွေးတာလဲ နေ့တိုင်း နောက်ကျတဲ့အထိ အချိန်ပိုလုပ်ရတာ ငါတို့ကိုတောင် အနားယူခွင့်မပေးဘူးလား"

ကျယ်လောင်သော အသံသည် စာကြည့်တိုက်စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ရှူး!"

ချင်းယန် သူ့လက်ညိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ဘာဆူညံသံမှ လုပ်ခွင့်မပြုဘူး"

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါတကယ် စိတ်ဆိုးသွားလို့"

ရှဟဲ သူ့အသံကို လျှော့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ: "လောင်ချင်း.. အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို ဖမ်းဖို့ အထူး မစ်ရှင် တစ်ခုမှာ ငါ ပါဝင်နေရတယ် "

"သတိထား... လုံခြုံရေးက ပထမပဲ!"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် သူ့အိတ်ကပ်ထဲကို လက်ရောက်သွားပြီး ကြယ်ပွင့်ကျောက်တုံး တချို့ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက အားလပ်ချိန်မှာ ငါလုပ်ထားတဲ့ အစီအရင်ပုံစံလေး... မင်းနဲ့အတူ ယူသွား... အန္တရာယ်တွေ ကြုံလာရရင် ကြယ်စွမ်းအားတွေကို ထည့်ပြီး အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုကို အသက်သွင်းလိုက်"

"မင်းကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာလား?"

ရှဟဲ ကြယ်ကျောက်တုံးကိုယူကာ သံသယစိတ်ဖြင့် အတန်ငယ် လှပသောပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အစီအရင်ပညာလည်း တတ်သေးတာလား?"

"နည်းနည်းလေး ဖတ်ဖူးတာပါ... ငါသိတဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ပြီး လုပ်ထားတာ"

ချင်းယန် ခေါင်းခါ၍ လိမ်ညာခဲ့သည်။ ဒီလိုကြားရတော့ ရှဟဲ ချက်ချင်းပင် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"မယုံဘူး! ငါ့ကို အဂ္ဂိရတ်ဆေး ပေးခဲ့တုန်းကလည်း မင်း ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာ!!!"