အချိန်စေ့ပြီ

တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်တည်းကို အသုံးပြုပြီး ပျောက်ဆုံးသွားသော အသိစိတ်တစ်ခုကို နိုးထစေကာ တစ်ဖန်ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသည်ဟု ဆိုသည်။

ဒါကတော့ စိတ်ကူးနဲ့တောင် လိုက်မမီနိုင်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပါပဲ။

ဒီလိုမျိုး ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းက သမားရိုးကျ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းထက် များစွာပိုခက်ခဲသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသူက သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က လျိုချင်းချင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မဟုတ်ဘူး…

ဒီအချိန်မှာတော့ ဒါက လျိုချင်းချင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ မရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ အသိစိတ်သာ ဖြစ်သင့်သည်။

ဒီလူ ဘယ်သူဖြစ်ခြင်းက အရေးမကြီးပေ။

အရေးကြီးသည်မှာ ဒီလူက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး ထိုခေတ်၏ သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းမှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သိသော သတင်းအချက်အလက်များနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ စိတ်ကူးနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်ရမည်မှာ သေချာသည်။ ယခု အရေးကြီးသောမေးခွန်းမှာ သူတို့က ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုစိတ် ရှိမရှိဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပထမဆုံးမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက အဘိုးကြီးက ဘယ်သူလဲ"

လျိုချင်းချင်းက ပြုံးလိုက်သည်၊ သူမ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။

"ငါနဲ့တစ်သုတ်တည်းက လူတစ်ယောက်ပဲ အခုမင်းတို့အားလုံးလိုပဲ ငါတို့ထဲက တချို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တချို့က သေဆုံးသွားကြတယ် အသက်ရှင်တဲ့သူတွေက သဘာဝလွန်နေရာတွေမှာ ကျန်နေခဲ့ပြီး သေတဲ့သူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့နောက်ဘဝအတွက် ပြင်ဆင်ကြတယ် သူက ငါ့ထက်အများကြီးပိုသန်မာတယ် ဒါပေမဲ့ သူတောင်မှ သူ့ရဲ့ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိခဲ့တယ်"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေပြီး အရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"အငြိုးကြီးတဲ့တစ္ဆေတွေ ပြန်ရှင်သန်လာတဲ့ပြဿနာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြလဲ"

လျိုချင်းချင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ဖြေရှင်းလို့မရဘူး ဖြေရှင်းလို့ရခဲ့ရင် ငါတို့သေခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် အငြိုးကြီးတဲ့ တစ္ဆေတွေကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါမင်းကိုပြောပြမှာမဟုတ်ဘူး ခေတ်တိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် လက္ခဏာတွေရှိတယ် ဖြစ်နိုင်တာက မင်းတို့ခေတ်ကလူတွေက ငါတို့ကို ကျော်လွန်သွားမယ့် ထူးခြားတဲ့လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အခုထိ အသက်ရှင် မကျန်တော့ဘူးလား"

လျိုချင်းချင်းက ပြန်ပြောသည်။

"မင်း အခုထိ အသက်ရှင်ကျန်နေတာပဲ မဟုတ်လား"

"ငါနားလည်ပြီ"

ယန်ကျန့်က လျိုချင်းချင်း၏ စကားများထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ခေတ်တိုင်းတွင် အမြဲတမ်း အဝေးကြီးသွားနိုင်သည့် တစ္ဆေဆရာအချို့ ရှိနေမည်သာဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းကြောင်းများကို ကူးယူလို့မရနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် သေခြင်းတရားနှင့် ကံတရားတို့၏ တိုက်ဆိုင်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရလဒ်များသာဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို နည်းလမ်းပြောပြလျှင်ပင် ဒါက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ထက်မပိုပေ၊ ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုကို ပုံတူကူးချ၍မရနိုင်ပေ။

အဖိုးကြီးချင်ကိုသာ ကြည့်ပါလေ။ သားအိမ်ထဲမှ မူမမှန်သူတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။ သင် ထိုနည်းလမ်းကို ပုံတူကူးချနိုင်ပါ့မလား။

သို့မဟုတ် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဝမ်မိသားစု၏ အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေအမွေကို တိုက်ရိုက်ဆက်ခံခဲ့သော ဝမ်ချာလင်ကို ကြည့်ပါ။ ဒါကလည်း သင်လေ့လာနိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်က ဒီမေးခွန်းအပေါ်တွင် ဆက်လက်မတွေးတောတော့ဘဲ အစားထိုးမေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲ ဒါက လက်တွေ့မှာမရှိဘူး သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကနေတစ်ဆင့်ပဲ ဒီကိုရောက်နိုင်တယ်"

လျိုချင်းချင်းက အခန်းထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း စတင်ပြောသည်။

"မင်းနားလည်နိုင်တဲ့အသုံးအနှုန်းနဲ့ပြောရရင် ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုပဲ လက်တွေ့နဲ့ သီးခြားဖြစ်နေတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီကဟန်ချက်က နောက်ဆုံးမှာတော့ ပျက်ယွင်းသွားပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မယ် သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားက ဒီလိုအထူးဒေသတွေကို ဖြတ်သန်းသွားလာဖို့ ကိရိယာတစ်ခုမျှသာပဲ"

သူမက သူမ၏ခေါင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။

သွေးစွန်းနေသော သစ်သားတူဖြင့် ထုခံရပြီးနောက် ချိုင့်ဝင်သွားခဲ့သော အပိုင်းမှာ ယခုအခါ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေသည်။

မကြာမီမှာပင်…လျိုချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဖန် အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆက်လက်မေးလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ တစ္ဆေတွေက ဘာလို့ရှိနေရတာလဲ"

လျိုချင်းချင်းက တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်၊ ပြက်လုံးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသည်။

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမေးခွန်းက ဒီလောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလို့လား"

လျိုချင်းချင်းက သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်၊ သူမ၏အနီရောင်ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များက ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တတောက်တောက်မြည်နေသည်။ သူမ၏ရှည်လျားသော ခြေတံများက လှပစွာ လှုပ်ရှားနေသည်၊ သူမ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ကျက်သရေရှိပြီး ရှေးကျသော အလှတရားအငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမက ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အရင်က တစ္ဆေပုံပြင်တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးလား"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ကြားဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အတုတွေပဲ"

လျိုချင်းချင်းက ဆိုသည်။

"အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အတုတွေလို့ မင်းဘယ်လိုသိလဲ ပုံပြင်တွေက လက်ဆင့်ကမ်းလာကြပြီး အမှန်တရားက သူတို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတတ်တယ် ပြီးတော့ မင်းရဲ့လက်ရှိအဆင့်က ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို စဉ်းစားဖို့တောင် အရမ်းနိမ့်လွန်းနေသေးတယ် နောက်သုံးနှစ်လောက် အသက်ရှင်အောင်နေ ပြီးရင် ဒုတိယအမွှေးတိုင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့လူကို နိုးထစေလိုက် သူက မင်းရဲ့မေးခွန်းကို ဖြေပေးလိမ့်မယ်"

အဆင့်အရမ်းနိမ့်တယ် ဟုတ်လား။

အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေသုံးကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မူမမှန်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကိုယ်တိုင်ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အလောင်းကောင်သံချောင်းနှင့် ထင်းခုတ်ဓားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယန်ကျန့်ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို "အဆင့်အရမ်းနိမ့်တယ်" ဟု အကဲဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင်အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းသာ ဘာအချက်အလက်မှ မမျှဝေချင်ရင် ဘာလို့ငါ့ကို စကားလာပြောနေသေးလဲ"

တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အားလုံးမသေဆုံးခဲ့သလို သူတို့၏အသိပညာကို နောင်လာနောက်သားများထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်စွမ်းမရှိခြင်းလည်း မဟုတ်ဟု သူသံသယရှိနေသည်။ ထိုအစား ဒီအသိပညာမှာ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်မြှုပ်နှံခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သာ အမှန်တရားကို အမှန်တကယ် မျှဝေလိုခဲ့ပါက နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေမည်သာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်…ဝမ်ရှောင်မင်၏ အစောပိုင်းစကားများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ အတိတ်ကို လိုက်လံရှာဖွေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်။

အတိတ်ကို မြှုပ်နှံလိုက်ခြင်းက ၎င်း၏ကျရှုံးမှုကို ဆိုလိုနေသည်။ ကျရှုံးသွားသော ခေတ်တစ်ခုကို လိုက်လံရှာဖွေခြင်းမှာ ရှေ့ဆက်ရမည့်အချိန်ကို ဖြုန်းတီးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

လျိုချင်းချင်းက ဆိုသည်။

"ငါက အရမ်းစောပြီး နိုးထလာခဲ့တာ ငါတစ်နေရာရာကို သွားဖို့စီစဉ်ထားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူသေသွားပြီဖြစ်လို့ ငါဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ နေဖို့ရွေးချယ်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းဒီအခန်းကို ဖွင့်လိမ့်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီအခန်းက ဘာထူးခြားလို့လဲ ငါဒီကို တစ္ဆေဗီရိုကြောင့် ရောက်လာခဲ့တာ"

လျိုချင်းချင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီအခန်းက တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ တိတိကျကျပြောရရင် ဒီအနီရောင်ပစ္စည်းတွေက ပြန်ရှင်သန်ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့ အငြိုးကြီးတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခုပဲ"

ယန်ကျန့်က သံသယဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါပဲလား"

တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ဒီလောက်များပြားသော ပစ္စည်းများဖြင့် အသေးစိတ်ပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်မည်တဲ့လား။

အလောင်းကောင်သံချောင်းများ၊ ရွှေထည်ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် ခေါင်းတလားတစ်ခုမျှသာ……

ထိုသို့သော အလားတူအစီအမံများမှာ လုံလောက်သင့်သည်။

လျိုချင်းချင်းက သူမကိုယ်သူ ပါဝင်သူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ပုံဖော်နေပုံရသည်။

"ငါသိသလောက်တော့ ဟုတ်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအရာတွေကို ငါဖန်တီးခဲ့တာမှမဟုတ်တာ"

ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူက ဒီတရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များစွာ မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

သူက အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေများ၏ မူလအစကို မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သလို သူတို့၏ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းများကိုလည်း မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဘဲ သဘာဝလွန်လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကိုလည်း မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က ကြီးမားသော မေးခွန်းများကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ပိုမိုလက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေစာပို့တိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်မှာ ဘာရှိလဲ"

လျိုချင်းချင်းက တစ်ဖန်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပဉ္စမထပ်အပေါ်မှာ ဆဋ္ဌမထပ်ရှိတယ် အဲ့ဒါက စာပို့တိုက်ရဲ့ အဓိကအချက်အချာပဲ ဒါပေမဲ့ ဆဋ္ဌမထပ်ကို လူတစ်ယောက်ပဲ ဝင်နိုင်တယ် ပြီးတော့ ဝင်သွားတဲ့ဘယ်သူမဆို သူတို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စာပို့တိုက်ကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ဘာလို့လဲ"

ဒီအချက်အလက်က အလွန်အရေးကြီးသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလူက စာပို့တိုက်ကို ထိန်းချုပ်ရမှာမလို့ပဲ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့မေးခွန်းကို ဖြေနိုင်ရဲ့လား"

လျိုချင်းချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းရဲ့မေးခွန်းတွေက ပိုပိုပြီး နုံအလာတယ် မင်းကိုယ်တိုင်ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့အရာတွေအများကြီးပဲ ဒီမှာငါ့ကိုမေးနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး မင်းထွက်သွားသင့်ပြီ စာပို့တိုက်က မင်းကို ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ပြီးမြောက်ဖို့ ခုနစ်ရက်တာဝန်တစ်ခုပေးခဲ့တယ် အဲ့ဒါကိုပြီးမြောက်မှသာ မင်းက စာပို့တိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်ကိုဝင်ခွင့်ရမှာ"

သူမက အဖြေပေးရန် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားပုံရပြီး လှည့်ထွက်ကာ အခန်းထဲသို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် နုံအတယ်လို့ထင်ရတဲ့အရာတွေက ငါတို့အတွက် သေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲတွေကို ကိုယ်စားပြုတယ် မင်းရဲ့မာနကြီးမှုက မင်းတို့အဲ့ဒီတုန်းက သေဆုံးပြီး မြှုပ်နှံခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းရင်းပဲ ဒီလိုစိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်တဲ့ စရိုက်နဲ့ မင်းအသက်မရှင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး"

သူ၏စကားများက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ အထိအခိုက်မခံသောနေရာကို ထိမိသွားပုံရသည်။

သူမက ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားပြီး အခန်း၏အငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားသည်။

ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားမှုမဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ခံစားရနိုင်သော အအေးဓာတ်ပင် ဖြစ်၏။

အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ပင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေအရိပ်မှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထိုလွှမ်းမိုးမှုကို ခုခံကာ အက်ကွဲနေသော လှံကိုလက်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။

"အခု ဒေါသထွက်သွားပြီလား ဒါပိုကောင်းတယ် မင်းရဲ့အချိန်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကုန်တော့မှာပဲ မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ့ဆီကို ဘာလို့မလွှဲပေးလိုက်တာလဲ ငါဒီကမ္ဘာမှာ ပိုအကြာကြီး အသက်ရှင်နိုင်ပြီး ပိုဝေးဝေးသွားနိုင်တယ် ပြီးတော့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ပိုဖြေရှင်းနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဒီအမျိုးသမီးပေးခဲ့သော အဖြေများကို မကျေနပ်ခဲ့ပေ။

သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လောင်းကစားလုပ်ရန်…

သူသာနိုင်ခဲ့လျှင် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အမွေဆက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူသာရှုံးခဲ့လျှင်…

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံခံရပေလိမ့်မည်။

ဒါက မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်တစ်ခုဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ထိုသို့မမြင်ပေ၊ သူသာ ဒီအခွင့်အရေးကို လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် အလားတူ အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် ဘယ်လောက်ကြာအောင် စောင့်ရမည်ကို သူ အာမမခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျိုချင်းချင်းက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာသည်။

"သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို အငြိုးကြီးတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ဆီကနေ မင်းဘယ်လို ခိုးယူဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

"ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ မင်းကလည်း မူမမှန်သူတစ်ယောက်ပဲလား"

ယန်ကျန့်၏ ရုတ်တရက်စိတ်ဆန္ဒမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လျော့ပါးသွားသည်။

သူမ၏ခေတ္တနိုးထလာမှုမှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ဆက်စပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အမွှေးတိုင်၏ စွမ်းအားကြောင့် ယာယီအားဖြင့်သာ ရှင်းလင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန်သွားသည်နှင့် သူမ၏အသိစိတ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ရှင်းပြမရနိုင်စွာပင် ဒါက ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေနှင့် ဆင်တူနေသည်။

သူ၏တစ္ဆေအရိပ်သာ တစ်နေ့တွင် အပြည့်အဝနိုးထလာပါက သူ၏အသိစိတ်မှာလည်း ဖိနှိပ်ခံရပြီး အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေ၏ မျိုချခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအသိစိတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ အချို့အခြေအနေများအောက်တွင် ပြန်လည်နိုးထစေရန် နည်းလမ်းများ ရှိနေဦးမည်သာ။

သို့သော်…

အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေများထိန်းချုပ်ထားသော မှတ်ဉာဏ်များကို ခိုးယူ၍မရနိုင်ပေ။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်ခိုက်သောအခါ ရလဒ်မှာ အပြန်အလှန်ချွတ်ယွင်းမှုမှလွဲ၍ ဘာမှမဖြစ်ပေ။

ဒါကြောင့် လျိုချင်းချင်းက ယန်ကျန့်ကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်၊ သူမသာ မခုခံဘဲ သူ့ကို မှတ်ဉာဏ်ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားခွင့်ပေးလျှင်ပင် သူအောင်မြင်မည်မဟုတ်ဘဲ ထိုရလဒ်ကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုနေသည်။

"ငါ့အချိန်က ကုန်ခါနီးပြီ"

ရုတ်တရက် လျိုချင်းချင်းက တစ်ဖန်စကားပြောလိုက်သည်။ သူမက သူမ၏လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ တစ်ချိန်က အပြစ်အနာအဆာကင်းခဲ့သော လက်မှာ ယခုအခါ ခြောက်သွေ့လာပြီး ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့သည့် လက္ခဏာများနှင့် အလောင်းကွက်များ ပေါ်လာသည်။

သူမ၏အရေပြားမှာ မည်းမှောင်လာသည်။

သူမ၏ချီဖောင်ပင်လျှင် ယခင်တောက်ပမှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

လေထုထဲမှ မွှေးရနံ့မှာ ပုပ်သိုးနံ့ခပ်ဖျော့ဖျော့နှင့် စတင်ရောနှောလာသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ…အမွှေးတိုင်မှာ မှိန်ဖျော့လာနေပြီဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူမသည် အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

"မင်းထွက်သွားသင့်ပြီ ငါထိန်းချုပ်မှုမလွန်ခင်မှာ ငါဒီအခန်းထဲက ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းလိုက်မယ် ဒီလူက သေမှာမဟုတ်ဘူး သူမဆက်အသက်ရှင်လိမ့်မယ် ပြီးတော့ ငါသူမကို လက်ဆောင်တစ်ခုတောင် ချန်ထားခဲ့ဦးမှာ"

လျိုချင်းချင်းက နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ခေါင်းပြန်လှည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ အလှပြင်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်၏ ရှိနေခြင်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံးတွင် ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူက လျိုချင်းချင်းကို မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များကို မထုတ်ယူနိုင်ပါက မဆင်မခြင်ပြုမူခြင်းမှ အကျိုးကျေးဇူးမရှိပေ။

သူမက အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်ခါနီးနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်မည်သည့် ရန်စမှုမဆို အမွှေးတိုင်က ပေးသောအချိန်ကို တိုတောင်းသွားစေနိုင်လောက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူရင်ဆိုင်ရမည့်သူမှာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ အပြည့်အဝဖြစ်တည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒီကြားမှပင် ယန်ကျန့်က လက်ဗလာဖြင့် ထွက်ခွာရန် စိတ်မပါခဲ့ပေ။

သူ၏မျက်လုံးများက ထူးဆန်းသော အခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ ယူသွားရန်ထိုက်တန်သော တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်။

သူက ဒီခရီးစဉ်ကို အလဟဿမဖြစ်စေချင်ခဲ့။

"ဒါကို မင်းနဲ့အတူယူသွားလိုက် တစ်နေ့နေ့မှာ အဲ့ဒီတစ္ဆေနဲ့ ကြုံရရင် ဒါက မင်းကို ကူညီနိုင်လောက်တယ်"

ချီဖောင်ဝတ်အမျိုးသမီးက တစ်ဖန်စကားပြောလိုက်သည်။ သူမက အလှပြင်စားပွဲမှ အံဆွဲတစ်ခုကိုဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်သို့ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဒါက ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏အတွင်းပိုင်းမှာ တောက်ပသော အနီရောင်အသွေးရှိနေပြီး သွေးများစိမ့်ဝင်နေသည်။

လက်ကောက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တချွင်မြည်အောင် ကျသွားသော်လည်း မကွဲအက်သွားပေ။

ဒါက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ပင် ပျက်စီးလွယ်ပုံရပါစေ၊ ၎င်း၏သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားသရွေ့ ၎င်းက မကွဲနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီအရာက ဘာအတွက်သုံးတာလဲ"

ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်မဖြေဘဲ လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရှေးကျသော ဇာတ်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုသာ ညည်းဆို နေလိုက်သည်။

သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်များမှာ ကျွေကျလာပြီး တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော ချီဖောင်မှာ ညစ်နွမ်းသွားသည်။

သူမနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးမှာ လျင်မြန်စွာ အိုမင်းပြီး ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဒါက နောက်ခံပုံရိပ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ တကယ့်လျိုချင်းချင်းမှာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားကာ လုံးဝမလှုပ်မယှက်ဖြစ်ပြီး ထိုထင်ယောင်ထင်မှားမှု၏ သက်ရောက်မှုကို မခံရပေ။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများသာလျှင် သိမ်မွေ့သော ကွာခြားမှုကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ နောက်ခံပုံရိပ်နှင့် လျိုချင်းချင်းမှာ ခွဲခြားမရနိုင်ပေ၊ တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပေါင်းစည်းနေသည်။

ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကြမ်းပြင်မှ အနီရောင်လက်ကောက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

အခြေအနေမှာ အန္တရာယ်များလှသည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်ခါနီးဆဲဆဲဖြစ်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ရောထွေးနေရန် မလိုအပ်ပေ။

မထွက်ခွာမီ သူက တံခါးကိုပင် သူ၏နောက်မှ ပိတ်လိုက်သော်လည်း သော့မခတ်ခဲ့ပေ၊ သူက သော့ခလောက်ကို သူနှင့်အတူ ယူသွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

"ယန်ကျန့် ငါတို့ သေချာပေါက်ပြန်တွေ့ကြမှာပါနော်…"

အနီရောင်အခန်းထဲတွင် တိုးညင်းသော ရေရွတ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ရယ်သံများ ပါဝင်နေသည်။

ယန်ကျန့်က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေဗီရိုတာဝန်က ပြီးဆုံးသွားပြီ စာပို့တိုက်မှာ ဆဋ္ဌမထပ်ရှိသေးတယ် ပြီးတော့ ငါအနီရောင်လက်ကောက်တစ်ကွင်းရခဲ့တယ် ဒီခရီးစဉ်က ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"

သူက အခန်းအနီးသို့ တစ်ဖန်ပြန်ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် တံခါးဖွင့်သည့်အခါ လျိုချင်းချင်းမှာ အတွင်းထဲတွင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ဘဲ တကယ့်အငြိုးကြီးသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထိုအခန်းမှာ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ နောက်တစ်ကြိမ် ခြေမချသင့်တော့သည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဒီအချိန်တွင် တံခါးကိုသော့ခတ်ခြင်းမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် တန်ဖိုးမရှိတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်က သူ၏ခြေလှမ်းများကို လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော လူအုပ်ကြီးကို ရှောင်ရှားကာ အဓိကခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျိုးဒန်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် မင်းပြန်လာပြီလား ခုနက ဟိုဘက်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဘာလို့ဒီလောက်တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ"

သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများမှာ စကားပြောနေစဉ် ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲမှ အနီရောင် လက်ကောက်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"တိတ်ဆိတ်နေတယ် ဟုတ်လား မဖြစ်သင့်ဘူးလေ ငါဟိုမှာ လျိုချင်းချင်းနဲ့တွေ့ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ တကယ့်လျိုချင်းချင်းမဟုတ်ဘူး သူမက သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေရဲ့ တိုက်စားခြင်းကို ခံထားရတာ သူမ မဟုတ်တဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုက ငါနဲ့စကားပြောနေခဲ့တာ မင်းတို့ဘာမှမကြားဘူးလား"

ဒီလောက်နီးကပ်သောအကွာအဝေးတွင် သူတို့ကြားသင့်သည်။

သို့သော် ကျိုးဒန်သာမက အနီးအနားမှ အခြားသူများပါ ခေါင်းခါပြကြပြီး ဘာမှမကြားကြောင်း ညွှန်ပြကြသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများကို အသက်သွင်းပြီး စင်္ကြံဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က သော့ခတ်ထားခဲ့သော အခန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဗလာနံရံတစ်ခုသာရှိပြီး သော့ခတ်ထားသော တံခါး၏ ခြေရာတစ်စက်မှ မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ထင်ကြေးပေးနေသည်။

"ပျောက်သွားတာလား ဒါက အဲ့ဒီတရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အမျိုးသမီးရဲ့လက်ချက်လား သူမက အရာအားလုံးကို ယူသွားပြီး သူမရဲ့သေလွန်ပြီးနောက်ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့နေရာတစ်ခု ရှာချင်နေတာလား"

ကျိုးဒန်က သူ၏မျက်လုံးများ ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲမှ လက်ကောက်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်း မသိတဲ့တစ်နေရာရာကို စွန့်စားသွားခဲ့ပုံပဲ ယန်ကျန့် သဘာဝလွန်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ငါတို့ဘာမှမခံစားမိတာ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ် ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းဘာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ မျှဝေပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူက ဒီအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို ထောက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနေရာကို သူ့ကိုယ်တိုင် ခြေရာခံရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ယန်ကျန့်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး သူ၏အတွေးများမှ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဘာမှသိပ်မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး ငါခဏလေး ထွက်သွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့ နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ မမေးနဲ့တော့ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်က မပြီးသေးဘူး အန္တရာယ်က ရှိနေတုန်းပဲ မသက်ဆိုင်တဲ့စပ်စုမှုတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အလုပ်မရှုပ်စေနဲ့"

အစောပိုင်းဖြစ်ရပ်များကို ထူးဆန်းသောအတွေ့အကြုံတစ်ခုမျှသာအဖြစ် သဘောထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယခု ဦးစားပေးရမည်မှာ လက်ရှိအခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ္ဆေဗီရိုကုန်သွယ်မှုနှင့် စာပို့ဆောင်ရေးတာဝန်မှာ သီးခြားအရာနှစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နှောင့်ယှက်မှုမရှိပေ။

ကျိုးဒန်က သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မပြောဘူးပေါ့လေ မင်းဒါတွေအားလုံးကို ကိုယ့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားဖို့ စီစဉ်နေတာဖြစ်ရမယ်"