အရှိန်အဟုန်၏ ဟန်ချက်မညီမျှမှု

ထင်းခုတ်ဓားကို ဘယ်လိုပဲသုံးသုံး ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော ကျိန်စာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေ၏လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ခုတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏လက်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန်ပုံမှန်ကျလှသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများမှာ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ပြုတ်ကျသွား၏။

ဒီပုပ်သိုးဆွေးမြေ့မှုမှာ အသားနှင့်အရိုးထဲထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ဘဲ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သို့သော် ဒီဒဏ်ရာများမှာ ထပ်မံမပျံ့နှံ့ဘဲ မကြာမီမှာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က ထိုသို့သော ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ဒဏ်ရာနဲ့ လဲလှယ်ရတာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အမြတ်ပဲ"

သူက ပြတ်တောက်သွားသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်၊ တစ္ဆေက ပဟေဠိကို ပြန်လည်မဆက်စပ်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

သူက ထိုလက်ချောင်းများကို အနီရောင်ခေါင်းတလားထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

အနီရောင်ခေါင်းတလား၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ တစ္ဆေ၏လက်ချောင်းများကို အသုံးမဝင်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေက ဒီနေရာမှ အခြားသူများကို ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်သောကြောင့် သူက တစ္ဆေကို ထပ်မံမခုတ်ပိုင်းတော့ပေ။

ဒီနေရာတွင် အန္တရာယ်များလွန်းသည်၊ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းကို ဖြေရှင်းရန် သူ၏အင်အားအားလုံးကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက အခြေအနေကို လေ့လာရင်း တာချန်၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုသည်။

"တာချန် သေပြီ"

စတုတ္ထထပ်မှ နောက်ထပ်စာပို့သမားတစ်ဦး သေဆုံးသွားပြန်ပြီ။

အခု စာပို့သမား ဘယ်နှစ်ယောက် ကျန်တော့သလဲ။

သေရေးရှင်ရေး မသေချာသော ယန်ရှောင်ဟွား၊ ကျိန်စာကြောင့် သေခါနီးနေသော သူကိုယ်တိုင်၊ ပြီးတော့ လီယန်နှင့် ယန်ကျန့်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် အစွမ်းထက်သော ကျူးကျော်သူနှစ်ဦးဖြစ်သည့် လီယန်နှင့် ယန်ကျန့်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် မူလစာပို့သမားများမှာ အားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။

"သူက နည်းနည်းကံဆိုးသွားတာ တစ္ဆေရဲ့ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး တစ္ဆေရဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုကို အစပျိုးလိုက်မိတာပဲ"

"ဝမ်းနည်းခြင်းဝတ်စုံတွေက တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်မယ်လို့ အာမမခံဘူး သူတို့က အများစုကိုပဲ တွန်းလှန်နိုင်တာ ခေါင်းတလားထဲက အဘိုးကြီးရဲ့အလောင်းကောင်လိုပဲ"

"အခု သူပြန်ရှင်သန်ပြီး ထိုင်လိုက်တဲ့အခါမှာ သဘာဝလွန်အများစုကိုပဲ ဖိနှိပ်နိုင်တယ် ကျန်နေတဲ့ကွက်လပ်တွေကိုတော့ ငါတို့ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်တွန်းလှန်ရမှာပဲ"

"ဒါကြောင့် ဒီနေ့ဝမ်းနည်းခြင်းမှာ ငါတို့အရာအားလုံးကို မှန်မှန်ကန်ကန်လုပ်ခဲ့ရင်တောင် အန္တရာယ်က ရှိနေတုန်းပဲ အရင်ကထက်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ ဒီအခြေအနေမှာ တာချန်က မသေသင့်ဘဲ သေသွားတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသော သူပဲ၊ တခြားသူတွေကတော့ ဟန်ချက်ပျက်သွားလို့ သေခဲ့ကြတာ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ဆိုသည်။

"ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် မင်းနဲ့လီယန်ပဲ ပဉ္စမထပ်ကို ရောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ငါစိုးရိမ်တယ်၊ မင်းမှာ ပဉ္စမထပ်ကိုရောက်ဖို့ အစွမ်းအစရှိတယ်၊ အနီရောင်ပို့ဆောင်ရေး တာဝန်တောင် မင်းအတွက် ခက်ခဲမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး နောက်ထပ်တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ဆိုသည်။

"အဲ့ဒါ ငါလား ငါက အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာသင့်နေတာ ငါအသက်ရှည်ရှည် နေရမှာမဟုတ်ဘူး"

သူက ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တားမြစ်ချက်များ နည်းပါးလာသည်။ လိုအပ်သည့်အခါ စကားပြောပြီး လိုအပ်သည့်အခါ မေးမြန်းတတ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က တစ်နေရာရာသို့ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"လျိုချင်းချင်း မသေသေးဘူး သူမ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ"

သိမ်းငှက်အိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပထမခုနစ်ရက် မကုန်သေးဘူး သူမတစ်နေရာရာမှာ အသက်ရှင်နေရင်တောင် ဒါက ယာယီပဲဖြစ်မှာပါ"

ဒီပို့ဆောင်ရေးတာဝန်မှာ အမှန်တကယ်ကို အလွန်ခက်ခဲလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သီအိုရီအရ မည်သည့်သာမန်လူမဆို တာဝန်ကိုပြီးမြောက်ပြီး စာကိုအောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်သော်လည်း အခြေအနေများက အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ ခြေတစ်လှမ်းမှားလိုက်ရုံဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် ကြီးမားသော အဖိုးအခကို ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလုံးစုံပျက်စီးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုပြန်မဖြေဘဲ တာချန်၏ အလောင်းဆီသို့ သွားကာ ကောက်ယူပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုမတိုင်မီ ယန်ကျန့်က သူဝတ်ဆင်ထားသော အသုဘဝတ်ရုံကို ချွတ်ပြီး ကျိုးဒန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါမင်းကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ မပြောနဲ့ နောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်ချက်တွေအတွက် မင်းရဲ့သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ငါလိုအပ်တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းသာ မဆင်မခြင်လုပ်ရင်တော့ မင်းခေါင်းကို တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ငါခုတ်ဖြတ်ပစ်မယ်"

သူက မျက်နှာသာမပေးဘဲ ကျိုးဒန်ကို ဆက်လက်သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ကျိုးဒန် အသုဘဝတ်ရုံရသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြဿနာများ ပြန်လည်ရှာဖွေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူအနည်းငယ်သာ သေဆုံးကျန်ရစ်တော့သဖြင့် သူတို့နောက်ထပ် ဒုက္ခမခံနိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သတ္တမနေ့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှာ ပိုမိုအန္တရာယ်များလာပြီး ယန်ကျန့်ပင်လျှင် နောက်ရက်များကို အပြည့်အဝ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု မသေချာတော့ပေ။

ကျိုးဒန်က အသုဘဝတ်ရုံကို ယူပြီးနောက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ခုထိ စိတ်မချသေးဘူးလား ခေါင်းဆောင်ယန်"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာ ပရမ်းပတာလုပ်ဖို့ ဒုတိယအခွင့်အရေး ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

သူသာ နောက်ဆုံးရက်အနည်းငယ်တွင် ပရမ်းပတာလုပ်ဝံ့ပါက သူက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ အရေးယူမည် ဟုတွေးထားသည်။

"ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားကြ ဒီနေ့ကို ငါတို့မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ ငါမယုံဘူး"

ယန်ကျန့်က ကျန်ရှိနေသော လူများအား ဆိုလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ လှုပ်ရှားနိုင်သော တစ္ဆေများကို သူက ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်တိုင်းရှီ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားသော တစ္ဆေမှာလည်း နောက်ထပ်မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

၎င်းမှာ လက်ချောင်းငါးချောင်း မရှိတော့၊ ပဟေဠိမှာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး ၎င်း၏ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် အနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကိုပင် မတွန်းနိုင်တော့ဘဲ အခြားတစ္ဆေများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

တစ္ဆေများက စည်းမကျော်သရွေ့ အခြေအနေမှာ ဘေးကင်းသည်။

တစ္ဆေနှင့် ယန်ကျန့်တို့ကြား အကွာအဝေးမှာ မီတာအနည်းငယ်သာ ရှိ၏။

တစ်ဖက်တွင် စောင့်ဆိုင်းရင်း တစ်ဖက်တွင် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

နံနက် ခြောက်နာရီ၊ ခုနစ်နာရီ၊ ရှစ်နာရီ…

တစ်နာရီပြီးတစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးမှုကို မခံစားရနိုင်ပေ။ ညဖြစ်စေ၊ နေ့ဖြစ်စေ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှိန်ဖျော့ပြီး ဖိစီးနေဆဲဖြစ်ရာ အချိန်ကို နာရီ၊ ဖုန်းနှင့် အခြားအချိန်တိုင်းကိရိယာများမှတစ်ဆင့်သာ အတည်ပြုနိုင်သည်။

သေးငယ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အနီရောင်ခေါင်းတလားထဲတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအို၏ အလောင်းကောင်မှာ စောင်းသွားပြီး ယခင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်မထိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် နောက်သို့ ယိုင်သွားကာ ပြန်လှဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အဘိုးအို၏ အလောင်းကောင်မှာ ပြန်မလှဲဘဲ ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် နောက်သို့ ယိုင်နေသည်။

ထို့အပြင် ဒီမူမမှန်မှု ပေါ်ပေါက်ပြီးနောက် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှ ဟန်ချက်မှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေအားလုံးမှာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းနီးပါး ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။

အမှောင်ထုမှာ တိုးဝင်လာပြီး တစ်ဖန်ပြန်လည် ဖိစီးလာသည်။

ကျိုးဒန်က လန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ယန်ကျန့်က သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"ခေါင်းတလားထဲက အဘိုးကြီးက ဒီတစ္ဆေတွေကို နောက်ထပ်မဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘူး တစ္ဆေတွေက ဆက်ပြီး ကျူးကျော်နေတုန်းပဲ"

ကျိုးဒန်က ဆိုသည်။

"မဖြစ်သင့်ဘူးလေ ခေါင်းတလားထဲက အဘိုးကြီးက သူ့အလောင်းကောင် ပြန်ရှင်သန်နေတဲ့ အခြေအနေမှာမို့ သတ္တမနေ့နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ပိုသန်မာလာရမှာမဟုတ်ဘူးလား"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"အဘိုးကြီးက ရှင်သန်လာနေတယ် ဒီကတစ္ဆေတွေကလည်း ချုပ်နှောင်မှုတွေမရှိတော့ဘဲ ရှင်သန်လာနေကြတယ် အခုပြောကြည့်စမ်း အဘိုးကြီးက ပိုမြန်မြန်ရှင်သန်လာနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီတစ္ဆေတွေက ပိုမြန်မြန်ရှင်သန်လာနေတာလား"

"အရာအားလုံးက တွက်ချက်ထားပြီးသားပဲ စတုတ္ထနေ့မှာ အဘိုးကြီးရဲ့တစ္ဆေက ရှင်သန်လာတယ် တခြားတစ္ဆေတွေကလည်း စတုတ္ထနေ့မှာ ပေါ်လာတယ် ဒါကြောင့် အစပိုင်းမှာ အဘိုးကြီးက သန်မာပြီး တခြားတစ္ဆေတွေက အားနည်းတယ် ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီဟန်ချက်က ပြောင်းလဲပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပျက်ယွင်းသွားတယ် အဲ့ဒီအဆုံးအဖြတ်ပေးမယ့်အချိန်က ဒီညသန်းခေါင်ဖြစ်သင့်တယ်"

"ဒါကြောင့် ပဉ္စမနေ့မှာ တစ္ဆေဧည့်ခံပွဲက စတင်တာပဲ"

"တစ္ဆေတွေ ရှင်သန်လာတာနဲ့အမျှ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက သေမင်းထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်လာပြီး လူတိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးကြလိမ့်မယ် ဒါက တစ္ဆေတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်စားပွဲ တစ်ခုလိုပဲ"

ဒီစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်ရှိနေသော လူများ၏ နှလုံးသားများမှာ အောက်ဆုံးသို့ ထိုးကျသွားပြီး အေးစက်မှောင်မိုက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"အခု ငါ့ရဲ့အကြီးမားဆုံးစိုးရိမ်မှုက ဒီတစ္ဆေတွေမဟုတ်ဘူး အဘိုးကြီးက သန်းခေါင်ထိ မခံနိုင်မှာကိုပဲ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ အခြေအနေက အချိန်မတိုင်ခင် ဖြစ်ပေါ်လာမှာကိုပဲ နာရီဝက် မဟုတ်ဘူး ဆယ်မိနစ်စောရင်တောင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ အပြတ်ရှင်းခံရလိမ့်မယ်"

ကျိုးဒန်က ဆိုသည်။

"အရာအားလုံးကို ကောင်းကောင်းတွက်ချက်ထားတယ်ဆိုရင် ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား အဘိုးကြီးက ခေါင်းတလားထဲကို ပြန်မလှဲသေးဘူးဆိုတဲ့အချက်က ခုခံမှုက ဆက်ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ ပြနေတယ်"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ လှည့်သွားသည်။

"အိမ်ကြီးရဲ့အတွင်းနဲ့အပြင်က တစ္ဆေတွေပဲဆိုရင် အဘိုးကြီးရဲ့ရှိနေခြင်းက ဟန်ချက်ကိုထိန်းသိမ်းဖို့ လုံလောက်သင့်တယ် ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့ ငါတို့ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းတုန်းက အပြင်ဘက်က သဘာဝလွန်ကျူးကျော်မှုတစ်ခုရှိခဲ့တယ် ဒါကြောင့် အပြင်ဘက်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားက နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

သူ စွဲလန်းနေသောအရာမှာ အစောပိုင်းက အစပျိုးခဲ့သော ကြားခံနယ်ပင် ဖြစ်သည်။

တောင်းနှင့်အတူရှိသော အဘွားအို…

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားသော တစ္ဆေဖြစ်သည်ဟု သံသယရှိရပြီး တာချွမ်းမြို့ ၃၀၁ ဖြစ်ရပ်မှ တစ္ဆေရင်းမြစ်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

ထို့အပြင် ထိုအဘွားအိုမှာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်သည်၊ ဒါက ယန်ကျန့် သေချာနေသောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒါက ပုန်းအောင်းနေသော အန္တရာယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒီအန္တရာယ်က ဘယ်အချိန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်လဲဆိုသည်မှာ မသိနိုင်သေးပေ။

"အပြင်ဘက်က သဘာဝလွန် ဟုတ်လား"

လီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ဒီစကားကိုကြားသောအခါ တင်းမာသွားပြီး သူလည်း တောင်းနှင့်အတူရှိသော အဘွားအိုကို တွေးမိလိုက်သည်။

ယခင်က သူ မီးအိမ်ကို ပြန်ယူပြီး ခြံဝင်းကို ဖြတ်သွားစဉ် ထိုထူးဆန်းသော အဘွားအိုကို တစ်ချက်လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ဒါက ခဏတာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်သော်လည်း သူဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ လီယန်က ထိုအဘွားအို၏ ပုံရိပ်ခြေရာကို မတွေ့နိုင်တော့ပေ၊ သူမက အိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူက ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေမှာ အိမ်ကြီးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

အရင်က ကြားခဲ့ရသော ရုတ်တရက်ကလေးငိုသံများ…. ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ထိုအဘွားအိုနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ…တစ်နာရီကုန်ဆုံးတိုင်း အနီရောင်ခေါင်းတလားထဲမှ အဘိုးအို၏ အလောင်းကောင်မှာ အနည်းငယ်ပို၍ နောက်သို့ယိုင်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ်သာဖြစ်သော်လည်း နေ့လည်ခင်းအပြီးတွင် မတ်မတ်ထိုင်နေသော အဘိုးအိုမှာ ခေါင်းတလားထဲသို့ လုံးဝနီးပါး လဲလျောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျရှုံးနေသော ဟန်ချက်၏ အဖိုးအခမှာ တစ္ဆေများက အိမ်ကြီးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ငါးမီတာဘေးကင်းသောအကွာအဝေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

တစ်မီတာကျော်ကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

အချိန်များစွာသာ ကုန်ဆုံးသွားပါက အိမ်ကြီးမှာ လုံးဝလွှမ်းမိုးခံရတော့မည့်ပုံပင်။

"ဒီဟန်ချက်မညီမျှမှုအရှိန်က သန်းခေါင်ထိ လုံးဝမခံနိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့်၊ ကျိုးဒန်၊ လီယန်၊ ဖန်းရှင်းနှင့် ထောင့်မှသိမ်းငှက်အိုကြီးပင်လျှင် ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး တွက်ချက်မှုများကို သိကြသည်၊ ဘယ်လိုပဲခန့်မှန်းခန့်မှန်း ဒီနေ့ကို မရှင်သန်နိုင်တော့ပေ။