လမ်းပိတ်ရပ်နေသော အဖွားအို

အနီရောင်ခေါင်းတလားကို ယခင်က ရွှေ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ရွှေ့စဉ်က စိတ်ကူးထဲမှာပင် မတွေးရဲလောက်အောင် အလွန်ပင်လေးလံခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယန်ကျန့်နှင့် ကျိုးဒန်တို့က အနီရောင်ခေါင်းတလားကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ မတင်လိုက်နိုင်၏။

ခေါင်းတလားက အလွန်ပေါ့ပါးနေပြီး အလွတ်နီးပါးဖြစ်နေသော ခေါင်းတလားတစ်လုံးနှင့် တူနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီခေါင်းတလားရဲ့အလေးချိန်က အရမ်းထူးဆန်းနေတယ် ငါတို့က အတည်မပြုဘဲ ဒီအတိုင်းသယ်သွားပြီး မြှုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် လမ်းခုလတ်မှာ တစ်ခုခုမှားသွားခဲ့ရင် ဒုက္ခအကြီးအကျယ်ရောက်လိမ့်မယ်"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

ယန်ကျန့်က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"အခုက ခြောက်ရက်မြောက်နေ့ပဲ ဒီခေါင်းတလားထဲက အဖိုးအိုက တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်နေလောက်ပြီ အခုခေါင်းတလားကို ဖွင့်လိုက်တာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သလိုပဲ ငါ့လက်ထဲမှာ အလောင်းကောင်သံချောင်း ရှိနေရင်တောင် ငါမထိန်းချုပ်နိုင်လောက်ဘူး ဒါ့အပြင် ငါတို့က အဖိုးအိုကို တကယ်မြှုပ်ဖို့ ဒီကိုလာတာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ခုနစ်ရက်နေဖို့သက်သက်ပဲ"

"ဒီခုနစ်ရက်ကို ဘယ်လိုရှင်သန်မလဲဆိုတာက အရေးမကြီးဘူး"

"ဒါကြောင့် အဖိုးအိုရဲ့အလောင်းက ဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားလဲ ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ ရှိမရှိဆိုတာက ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး ငါပြောတာကို မင်းနားလည်ရဲ့လား"

ကျိုးဒန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အင်း"

ယန်ကျန့်က သူ၏စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်တော့မှမမေ့ပေ။ စတုတ္ထထပ်မှ စာပို့သမားများက အိမ်ကြီးထဲတွင် ခုနစ်ရက်ကြာ ရှင်သန်ရန်နှင့် ထို့နောက် စာပို့ရန်သာ လိုအပ်ပြီး တာဝန်ပြီးဆုံးမည်ဖြစ်သည်။

အလောင်းကို ဝတ်စားဆင်ယင်ပေးခြင်း ညလုံးပေါက်စောင့်ခြင်း သေဆုံးကြောင်းကြေညာခြင်း စသည်တို့က ရှင်သန်ခြင်း၏ လုပ်ငန်းစဉ်မျှသာဖြစ်ပြီး ရလဒ်မဟုတ်ပေ။

သင်သာဆန္ဒရှိပါက ယန်ရှောင်ဟွာကဲ့သို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအိမ်ကြီးထဲတွင် ခုနစ်ရက်ကြာ လဲလျောင်းနေပြီး ခုနစ်ရက်အကြာတွင် နိုးထကာ စာပို့နိုင်သည်။ သင်က စာကို အောင်မြင်စွာ ပို့နိုင်လျှင် တာဝန်ပြီးဆုံးသည်ဟုလည်း သတ်မှတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်က ခေါင်းတလားဖွင့်၍ စစ်ဆေးခြင်းအဆင့်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"သွားကြစို့ ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားကို နောက်ကတောအုပ်ထဲသယ်သွားပြီး မြှုပ်လိုက်ရအောင်"

ယန်ကျန့်က ထိုအချိန်တွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူက သူ့ဘေးမှ လူနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လျိုချင်းချင်းက သေဆုံးသွားသော သိမ်းငှက်အိုကြီးကို သယ်ထားပြီး ယန်ရှောင်ဟွာက မပြည့်စုံသော လီယန်ကို သယ်ထားသည်။

ယနေ့အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်သာရှိတော့သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်က အမှန်တကယ်ပင် နည်းပါးလှပြီး အစပိုင်းက လူဆယ်ယောက်ကျော် စုရုံးခဲ့သည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှင်းပြမရအောင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ထို့အပြင် ဖြစ်ရပ်က မပြီးဆုံးသေးပေ။

နောက်ထပ် အချို့က ဒီနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သေးသည်။

ယန်ကျန့်က ယန်ရှောင်ဟွာနှင့် လီယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် သေဆုံးမှုများရှိခဲ့လျှင် ဒီနှစ်ယောက်ကြားမှာ ဖြစ်ပွားရမည်မှာ သေချာသည်။ ယန်ရှောင်ဟွာက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လီယန်က မပြည့်စုံဘဲ လှုပ်ရှားရခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရှောင်ဟွာကလည်း ယန်ကျန့်၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း စိတ်မအေး ဖြစ်လာသည်။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမှမပြောကြဘဲ လျိုချင်းချင်းကလည်း ယန်ကျန့်နှင့် မငြင်းခုံတော့ပေ။ ပဋိပက္ခများနှင့် နာကြည်းမှုအားလုံးကို ယာယီဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။

ဒီအိမ်ကြီးထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်လျှင် ဘာမှအရေးမကြီးတော့ပေ။

ယန်ကျန့်က ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနီရောင်ခေါင်းတလားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့မှကိုင်ထားစဉ် ကျိုးဒန်က ခေါင်းတလား၏ နောက်ပိုင်းကို မကာ သူ့နောက်မှ တရင်းတနှီး လိုက်ပါလာသည်။

အုပ်စုက နောက်ဘက်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

နောက်ဘက်ခန်းမဆောင်၏ သစ်သားတံခါးက ပွင့်နေပြီး အပြင်ဘက်ကောင်းကင်က မှောင်မည်းဖိနှိပ်နေသည်။ အဝါရောင်ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းငယ်လေးတစ်ခုက မသဲမကွဲပေါ်လာပြီး ကွေ့ကောက်ကာ ထိုထူးဆန်းသော သစ်အိုတောအုပ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ သွယ်တန်းနေသည်။

နှစ်ယောက်သားက ခေါင်းတလားကို အိမ်ကြီးအပြင်သို့ သယ်ထုတ်သွားကြ၏။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက အစောက သုံးသပ်ခဲ့သလိုပင် ဒီအိမ်ကြီး၏ နောက်တံခါးက ခေါင်းတလားတစ်လုံး ဝင်ထွက်နိုင်ရန် တိကျစွာ တွက်ချက်ထားပြီး ခေါင်းတလားက ဆယ်စင်တီမီတာ ပိုကျယ်လျှင်ပင် ရွှေ့ထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ခေါင်းဆောင် အရင်က တစ္ဆေအားလုံးက အိမ်ကြီးထဲကနေ ထွက်သွားကြပြီ ဒါက အိမ်ကြီးက အခုဘေးကင်းသွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီဘေးကင်းမှုက နှိုင်းယှဉ်ချက်အရပဲ တစ္ဆေက အိမ်ကြီးထဲမှာ မရှိပေမယ့် ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားက အိမ်ကြီးထဲမှာရှိနေတယ် ငါတို့က ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားနဲ့ အတူတူမနေနိုင်ဘူး ဒါကြောင့် ငါတို့က ဒီနေ့ခေါင်းတလားကို ထုတ်ယူပြီး မြှုပ်ရမှာ"

လီယန်က လေးနက်စွာ ဆို၏။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါသိတယ် အန္တရာယ်က အခုအိမ်ကြီးထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ အနီရောင်ခေါင်းတလားထဲမှာပဲရှိနေတာ ဒါကြောင့် ငါက လွန်ခဲ့တဲ့နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာ အိမ်ကြီးထဲမှာပဲ လှည့်ပတ်နေခဲ့တာ အချိန်နည်းနည်း ပိုဆွဲထားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း လူတိုင်းကို အနားယူပြီး ပြင်ဆင်ချိန်ပေးချင်လို့ပဲ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ငါတို့ကို ဒီမှာ အကန့်အသတ်မရှိနေခွင့်မပေးဘူး"

"ငါခံစားနေရတာက ငါတို့အသုဘကို နောက်ကျလေလေ ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားက ပိုအန္တရာယ် များလာလေလေပဲ အိမ်ကြီးရဲ့နောက်တံခါးက ခုနကမှ တွန်းဖွင့်ခံရပြီး အသုဘကို အချက်ပြနေတယ် ငါတို့သာ အိမ်ကြီးထဲမှာ နောက်ထပ်ခြောက်နာရီကြာနေခဲ့ရင် ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားက သေစေနိုင်တဲ့ခေါင်းတလားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရင်နေ့တွေကထက် ပိုအန္တရာယ်များလာလိမ့်မယ်လို့ မင်းယုံလား"

"ဒီသုံးသပ်ချက်က အရမ်းယုတ္တိရှိတယ် ဒီမှာရှိတဲ့အရာအားလုံးက စီစဉ်ထားပြီး ငါတို့ကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လှုပ်ရှားဖို့ လမ်းညွှန်နေတယ်လို့ ငါခံစားရတယ် အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိရင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးနိုင်တယ်"

ကျိုးဒန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒီရက်အနည်းငယ်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာသည်။

ဒီအိမ်ကြီး ဒီကွယ်လွန်သွားတဲ့ အဖိုးအိုနဲ့ ဒီမှာစီစဉ်ထားတဲ့ အရာအားလုံးက ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ငါတို့က အဆင့်တွေအတိုင်း လှုပ်ရှားနေသမျှ ဘယ်သူမှသေမှာမဟုတ်ပေ။

ဒါကြောင့် ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ စာပို့တာဝန်တစ်ခုသက်သက်မဟုတ်ဘဲ နောက်ကွယ်မှာ ပိုရှုပ်ထွေးတဲ့အရာတွေ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ကျိုးဒန်က အများကြီးမစဉ်းစားချင်ပေ။ သူက ဒီကို တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်နဲ့ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး အခုတော့ အသက်ရှင်ပြီး ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်နေသည်။ စာပို့တာက သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပေ။

အုပ်စုက လမ်းမှာစကားစမြည်ပြောရင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆွေးနွေးရင်း ခေါင်းတလားသယ်ကာ ရှေ့ဆက်သွားကြသည်။

မကြာမီ…

အုပ်စုက အိမ်ကြီးနှင့် ဝေးရာသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ရှင်းလင်းထားသော အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းတစ်လျှောက် ထူးဆန်းသော သစ်အိုတောအုပ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သစ်အိုတောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ…

သူတို့က အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သစ်အိုတောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာများက မြူဆိုင်းညို့မှိုင်းကာ မှောင်မိုက်နေပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ကောက်ကျစ်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"အလောင်းအားလုံးက ဒီသစ်အိုတောအုပ်အောက်မှာ မြှုပ်နှံထားတာ သာမန်အလောင်းတွေမဟုတ်ဘဲ အိပ်စက်နေတဲ့တစ္ဆေတွေလို့ သံသယရှိရတယ် ငါတို့က အရင်က အသုဘအဝတ်အစားရှာဖို့ သစ်ပင်တွေတူးတုန်းက ဒါကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့ပြီးသားပဲ ဒီအချိန်မှာ အသုဘအဝတ်အစားတွေက အသုံးဝင်နေသေးဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက ပွင့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူဘာမှမမြင်ရပေ။

အမြင်အာရုံက ပိတ်ဆို့နေပြီး တောထဲက အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်ရန် အိုမင်းသောသစ်ပင်များကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ပေ။

ဒီအခြေအနေက ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ထိုအိုမင်းသောသစ်ပင်များအောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါများ မြှုပ်နှံထားသောကြောင့် သဘာဝလွန်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် အလွယ်တကူ အမြင်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် ဒီပိတ်ဆို့နေသော အမြင်အာရုံကလည်း ယန်ကျန့်ကို နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်အကြောင်း သတိပေးနေသည်။

"တစ္ဆေတွေက မပေါ်သေးဘူး"

သူက အနီရောင်ခေါင်းတလားကို သယ်ဆောင်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လျှောက်နေခဲ့သည်။

လမ်းက အတော်လေးရှည်ပြီး အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်သောကြောင့် အလျင်စလိုလုပ်ခြင်းက အကျိုးမရှိပေ။ အန္တရာယ်ပေါ်လာရန် ရှိသည့်အခါ သဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဒါက ပိုမြန်မြန်လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြင့် ရှောင်လွှဲနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

အရမ်းအလျင်စလိုလုပ်လျှင် ခေါင်းတလားကို တည်ငြိမ်စွာ မကိုင်နိုင်ဘဲ လမ်းခုလတ်တွင် ပြုတ်ကျသွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ကျန်ရှိသော ငါးယောက်က အနီရောင်ခေါင်းတလားဖြင့် သူတို့၏ခရီးကို စတင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က ခဏတာ ရှေ့ဆက်သွားကြ၏။

အုပ်စုက သစ်အိုတောအုပ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားပြီး အိမ်ကြီးကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ တောအုပ်က အမြင်အာရုံကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သစ်အိုတောအုပ်က တဖြည်းဖြည်း ပို၍ညို့မှိုင်းလာပုံရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်ပင်များက တဖြည်းဖြည်း ယိမ်းနွဲ့နေပုံရသည်။

လေမရှိသော်လည်း တောအုပ်က တရှဲရှဲအသံထွက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်ပင်ပင်စည်များကို တမင်လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလှုပ်ခါမှုက အလွန်ပုံမှန်ကျပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

"တစ်ခုခုမှားနေပြီ"

ကျိုးဒန်က ခေါင်းတလားသယ်ရင်း လျှောက်နေစဉ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"အန္တရာယ်မပေါ်မချင်း အာရုံစိုက်စရာမလိုဘူး ဒီသစ်အိုတောအုပ်ထဲမှာ မြှုပ်ထားတဲ့တစ္ဆေတွေကြောင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တချို့က ပုံမှန်ပဲ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ကြီးထဲက ထွက်သွားတဲ့တစ္ဆေတွေက အနီးအနားမှာပဲ ရှိနေသေးပြီး လုံးဝထွက်မသွားသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် အခုငါတို့ပေါ်လာတော့ တစ္ဆေတွေက နောက်တစ်ခါ ဆွဲဆောင်ခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတကယ် မပေါ်ခင်မှာ ငါတို့ရဲ့တာဝန်က ခေါင်းတလားကို သယ်သွားပြီး မြှုပ်ဖို့ပဲ တခြားအရာတွေက အချိန်ကုန်ခံပြီး လုပ်စရာမလိုဘူး"

ကျိုးဒန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒါက မှန်ကန်တဲ့ချဉ်းကပ်ပုံဟု တွေးလိုက်သည်။

အလွန်အကျွံသံသယဝင်ခြင်းနှင့် အယူသည်းခြင်းက မတော်တဆမှုများကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် ဒီလိုပြောနေသော်လည်း ယန်ကျန့်၏ ခြေလှမ်းများက အနည်းငယ်မြန်လာပြီး မသိစိတ်က ပြုမူလိုက်ခြင်းက သူ၏အတွင်းစိတ်စိုးရိမ်မှုကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြနေသည်။

လက်တစ်ဖက်တည်းကိုင်ထားသော အနီရောင်ခေါင်းတလားက ပေါ့ပါးနေဆဲ။

ကျိုးဒန်က အစောက ခေါင်းတလားဖွင့်၍ စစ်ဆေးချင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ အခု ယန်ကျန့်လည်း ဒီအတွေးပေါက်လာသည်။

အတွင်းစိတ်က တကယ်မအေးချမ်းနိုင်ပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထင်ကြေးတစ်ခုက ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုအရာမှာ အဖိုးအို၏အလောင်းက တစ်ချိန်ချိန်တွင် ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီလား။ အလောင်းက ခေါင်းတလားထဲမှာ မရှိတော့ဘူးလား။

လူတိုင်းက ခေါင်းတလားနှင့် အစအဆုံး အတူရှိနေသော်လည်း သူတို့က ခေါင်းတလားကို အမြဲတမ်းစောင့်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သတိမမူမိသည့် အခိုက်အတန့်များရှိခဲ့ပြီး ခေါင်းတလားက မရွေ့လျားသော်လည်း အလောင်း၏ အခြေအနေက မသေချာပေ။

တစ္ဆေများကတော့ အမှန်တကယ်ပင် လှည့်လည်သွားလာနိုင်ကြသည်။

သို့သော် အခုအခြေအနေက ဒီအထိရောက်လာပြီဆိုတော့ ယန်ကျန့်က ဘယ်လောက်ပဲ စပ်စုချင်နေပါစေ သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်နေပါစေ သူက ရပ်တန့်ပြီး ခေါင်းတလားဖွင့် ကြည့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူက အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက်ရှေ့ဆက်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်မှုက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ယန်ကျန့်က လေတိုက်၍ ကျိုးကျသွားသကဲ့သို့ အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းပေါ်တွင် လဲကျနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လူတိုင်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"သစ်ပင်လဲကျတာလား"

ယန်ရှောင်ဟွာက တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး အခြားသူများကို အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက တတိယနေ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းတွင် မပါဝင်ခဲ့သောကြောင့် ဒီသစ်ပင်များနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိပေ။

လီယန်က လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆို၏။

"ဒီမှာ သစ်ပင်တွေက အကြောင်းမရှိဘဲ မလဲကျဘူး ယန်ရှောင်ဟွာ ငါတို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သယ်သွားပေး ပြီးတော့ မှတ်ထား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအဝါရောင်ရွှံ့လမ်းပေါ်ကနေ မထွက်သွားနဲ့ ဒီသစ်အိုတောအုပ်က ကြောက်စရာကောင်းတယ် အထဲဝင်သွားရင် မင်းလမ်းပျောက်ပြီး ပြန်ထွက်လမ်းရှာမတွေ့တော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရှောင်ဟွာ၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လီယန်ကို ကျောပိုးကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်နှင့် ကျိုးဒန်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ လဲကျနေသော သစ်အိုပင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူမက အလွန်သတိထားပြီး အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေကာ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးရန် မရဲဝံ့ပေ။

လီယန်က သူ၏ခေါင်းကို ထုတ်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပြန်လှည့်လာသည်။

"ခေါင်းဆောင် သစ်အိုပင်အောက်မှာ မြှုပ်ထားတဲ့အလောင်းက ပျောက်နေတယ်"

"တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် ထွက်လာတာလား ဒါက နားလည်နိုင်ပါတယ် ဒီသစ်အိုတောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ္ဆေကြမ်းတွေ ရံဖန်ရံခါ နိုးထလာတာက ပုံမှန်ပဲ သတိထားလိုက်ရုံပဲ ဖြစ်နိုင်တာက တစ္ဆေက ထွက်သွားပြီးလောက်ပြီ အနီးအနားမှာ မရှိတော့ဘူး"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

လီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ဟွာကို သူ့အား ပြန်သယ်သွားခိုင်းသည်။

အုပ်စုက ပိတ်ဆို့နေသော သစ်အိုပင်ကို လျစ်လျူရှုကာ ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေက ပို၍လေးလံလာသည်။

သူတို့လျှောက်နေစဉ် ထူးဆန်းသော ခြေရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုခြေရာက ကြီးမားပြီး အဝါရောင်ရွှံ့ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထင်နေကာ အလွန်သိသာသည်။

အရင်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးစဉ်က လူတိုင်း ဒီနေရာကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ်က သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ခြေထောက် သို့မဟုတ် ဒီလောက်နက်ရှိုင်းတဲ့ ခြေရာကျန်ရစ်လောက်တဲ့ အလေးချိန်မရှိခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ဒီခြေရာက သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ရဲ့ခြေရာမှမဟုတ်ဘဲ မတည်ရှိသော တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်က ဒီအဝါရောင်ရွှံ့လမ်းပေါ်မှာ ခြေနင်းခဲ့တယ်"

ယန်ကျန့်က ချုပ်တည်းထားသော အသံဖြင့် ဆို၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက သူ၏ထင်းခုတ်ဓားကိုသုံးပြီး ဒီတစ္ဆေကြမ်းကို တိုက်ရိုက်ခုတ်ပိုင်းပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဒီခြေရာက အကောင်းဆုံးကြားခံဖြစ်သောကြောင့် ခုတ်ချက်တစ်ချက်က တစ္ဆေကို အချိန်တိုအတွင်း အုပ်စုကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းမရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က ထိုစိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

အခုလှုပ်ရှားမှု့ အသုံးမဝင်ပေ။

နောက်ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မလဲ။ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အမှန်တကယ် လိုအပ်သည့်အခါ တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအင်ချွေတာထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"ဒါက တကယ်ဒုက္ခများတာပဲ ဒီနေရာမှာ တစ္ဆေဘယ်နှစ်ကောင်ရှိတာလဲ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်းနဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ခြေရာတွေကိုတောင် မြင်နေရတယ်"

ကျိုးဒန်က အတော်လေး ကံဆိုးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

တစ္ဆေကြမ်းများစွာကို မြင်ဖူးပြီးနောက် သူက အများကြီးဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အတော်အတန် လျှောက်ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော ခြေရာက ပျောက်ကွယ်သွား၏။

တစ္ဆေက အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လျှောက်ပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်မသွားဘဲ ဒီသစ်အိုတောအုပ်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်သွားပုံရသည်။ နောက်ဆုံးခြေရာက အဝါရောင်ရွှံ့လမ်း၏ အစွန်းတွင်သာ ရှိနေပြီး တစ္ဆေက လှည့်လည်ထွက်ခွာသွားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဒါက အနည်းငယ် သတင်းကောင်းဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က မြှုပ်နှံရာလမ်းတစ်လျှောက် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်နှင့် အဖော်ပြုသွားနေခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူတို့က ပို၍လျှောက်သွားလေလေ…

ပတ်ဝန်းကျင်က ပို၍မှောင်မိုက်လာလေလေ အလင်းရောင်က ဆိုးရွားလာလေလေဖြစ်သည်။ အောက်မှ အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းသာ အနည်းငယ်လင်းနေပုံရပြီး ကျန်နေရာများက အနက်ရောင်ကျယ်ပြန့်နေသည်။ အနီးအနားမှ သစ်အိုပင်များပင်လျှင် မထင်မရှားဖြစ်နေပြီး အနက်ရောင်ပုံရိပ်အကြမ်းတစ်ခုသာ မြင်ရသည်။

"သဘာဝလွန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို နှောင့်ယှက်နေတယ်"

သေဆုံးသွားသော သိမ်းငှက်အိုကြီးကို သယ်ဆောင်လာသော လျိုချင်းချင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ဆို၏။

ဒါက နေဝင်ချိန် သို့မဟုတ် အလင်းရောင်မကောင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနီးအနားမှ ပတ်ဝန်းကျင်က ထိခိုက်ခံနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ရှောင်ဟွာက ဓာတ်မီးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်ပေါ်လာပြီး ရှေ့မှလမ်းကို ထွန်းလင်းပေးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မလင်းစေနိုင်ဘဲ ရှေ့မှ ဧရိယာငယ်လေးကိုသာ လင်းစေသည်။

လူတိုင်း ရှေ့မှလမ်းကို မြင်နိုင်စေရန် သူမက ဓာတ်မီးကို ဒီလမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ရိုက်ထိုးပြထားပြီး လမ်းပျောက်ခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းလွဲခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအတွေးက အလွန်အကျွံသတိထားလွန်းနေသည်။

အမှောင်ထဲတွင်ပင် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ပို၍မှောင်မိုက်လာလေလေ လူတိုင်းက ပို၍ကြောက်လန့်ပြီး စိတ်မအေးဖြစ်လာလေလေဖြစ်သည်။

လျိုချင်းချင်းက ရှင်းပြမရအောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူမသယ်ဆောင်လာသော သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ အလောင်းက ပို၍လေးလံလာသည်။ ထိတွေ့လိုက်ရသော အေးစက်တောင့်တင်းသည့် ခံစားမှုက ပြင်းထန်လာပြီး သူမက အလောင်းနံ့သင်းသင်းကိုပင် အနံ့ရလာသည်။

သိမ်းငှက်အိုကြီးက သေဆုံးသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၏။

သို့သော် သူမက သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မချသေးဘဲ ရှေ့ဆက်သယ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်…

ယန်ကျန့်နှင့် ကျိုးဒန်တို့က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်ကာ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ခေါင်းဆောင် ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ရပ်လိုက်တာလဲ"

လီယန်က ချက်ချင်း သတိထားလိုက်သည်။

"ခေါင်းတလားက ခုနက လှုပ်သွားတယ် ယန် မင်းလည်း ခံစားမိတယ် မဟုတ်လား"

အမှောင်ထဲတွင် ကျိုးဒန်၏ နက်ရှိုင်းသောအသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းတလားထဲက အဖိုးအိုက နိုးထလာလောက်ပြီ မဟုတ်ရင်တောင် အချိန်ကျလောက်ပြီ ငါတို့အမြန်သွားပြီး မြှုပ်ရမယ် မဟုတ်ရင် ဒီအနီရောင်ခေါင်းတလားက မခံနိုင်တော့ဘူး"

"အရှိန်မြှင့်ဖို့လိုတယ်"

"ငါလည်း အဲဒီလိုထင်တယ်"

ကျိုးဒန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သားက သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်ဆန်လိုက်ပြီး ရှင်းပြမရသော စိုးရိမ်မှုကို ခံစားနေရသည်။

အနီရောင်ခေါင်းတလားက ယခင်က ပုံမှန် မဟုတ်မှုမပြခဲ့သော်လည်း အခုလှုပ်ရှားမှုက မြှုပ်နှံချိန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သူတို့၏ ခြေလှမ်းများက မြန်ဆန်လာသော်လည်း…ရှေ့မှလမ်းက အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းက ပြီးဆုံးမသွားနိုင်သကဲ့သို့ ထာဝရဆက်ရှိနေကာ တောအုပ်ထဲမှ ရင်းနှီးသော ကွင်းပြင်က ပေါ်မလာပေ။

သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ လျှောက်လျှောက် ဘယ်လိုပဲကွေ့ကွေ့ လမ်းက အမြဲရှိနေသည်။

"ငါတို့ လမ်းပျောက်နေတာလား တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ငါခံစားမိနေတာ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတာတောင် မရောက်သေးတာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာ၏ အသံက တုန်ယင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်က ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းပင်လျှင် မှိန်ဖျော့သွားပုံရ၏။

အနီရောင်ခေါင်းတလားကို သယ်ဆောင်ရင်း လူတိုင်းက နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး လုံးဝလမ်းပျောက်နေကြသည်။

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက စူးစမ်းကြည့်ရာ သူ၏အမြင်တွင် အရာအားလုံးက ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။ လမ်းက လမ်းအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး သစ်အိုတောအုပ်ကလည်း သစ်အိုတောအုပ်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်မှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် ယန်ရှောင်ဟွာက မပြောလျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားမိနေသည်။

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရရင် ငါတို့လမ်းမပျောက်သင့်ဘူး"

ကျိုးဒန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါတို့က အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းတစ်လျှောက် တည့်တည့်သွားနေတာ မထွက်ခွာခဲ့သလို ဘယ်သဘာဝလွန်ကမှလည်း နှောင့်ယှက်ခြင်းမခံခဲ့ရဘူး"

"နည်းနည်းဆက်သွားကြည့်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်"

ယန်ကျန့်ကလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဒီလမ်းက သူတို့အရင်တစ်ခါ လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်းနဲ့ မတူသလို ထင်ရသည်။

သို့သော် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နောက်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဒီလမ်းတစ်ခုသာရှိပြီး အမှားမရှိပေ။

သို့သော် အနည်းငယ်ရှေ့ဆက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် လျိုချင်းချင်းက မိန်းမောနေပုံရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။

"သူမ ဒီကိုရောက်နေပြီ ငါတို့ရှေ့ဆက်သွားလို့မရတော့ဘူး"

"ဘာလဲ"

ယန်ကျန့်၏ ခြေလှမ်းက အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားပြီး လျိုချင်းချင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ရှောင်ဟွာ၏ ဓာတ်မီးက ရှေ့သို့ထိုးပြလိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည်။ အလင်းရောင်ထဲတွင် ပိတ်ဖိနပ်အဟောင်းစီးထားသော ခြေထောက်တစ်စုံပေါ်လာပြီး ဓာတ်မီးက အနည်းငယ်အပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်သောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြင်းတောင်းကိုင်ထားသော အဖွားအိုတစ်ယောက်ရပ်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာက အရေးအကြောင်းများဖြင့် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအဖွားအိုက အဝါရောင်ရွှံ့လမ်းပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး လူတိုင်း၏ ရှေ့ဆက်သွားရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။