အကိုကြီးထံမှ နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုသာ

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အော်သံတစ်သံကို ကြားသောအခါ အခုလေးတင် စစ်တုရင်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချတော့မည်အပြုဖြစ်သော မော့ရှာသည် အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။

အကိုကြီး အခုလေးတင် အပြင်ထွက်သွားပြီး ထိုအော်သံသည် သူနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောရင်း သူသည် တံခါးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝိုး

မော့ရှာသည် နတ်သမီးကဲ့သို့သော အစ်မကြီးငါးယောက် အကိုကြီး၏ရှေ့တွင် သူတို့ အဆူခံနေရသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ တန်းစီရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏတာ ပြန်လည်စဉ်းစားပြီးနောက် မော့ရှာသည် ဒီအစ်မကြီးငါးယောက်သည် သူတို့၏ နီလာနှလုံးခန်းမသို့ မကြာခဏ လာလည်လေ့ရှိသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

သူတို့ စစ်တုရင်ခန်းမသို့ ရောက်လာတိုင်း ပုံမှန်အားဖြင့် စစ်တုရင်မကစားသော အကိုကြီးများစွာသည် အတွင်းထဲသို့ စုပြုံတိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြရာ တစ်ခါတစ်ရံ သူထိုင်ခုံရှာရန် ခက်ခဲစေသည်။

ဒီအကြောင်းကြောင့် သူသည် ဒီလှပသော အစ်မကြီးငါးယောက်အပေါ် တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းသော အမှတ်သညာတစ်ခု ရှိနေသည်။

မော့ရှာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုတော့မည်အပြုတွင် သူ၏အကိုကြီး ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အထဲပြန်ဝင်သွား"

"ဟုတ်ကဲ့"

မော့ရှာသည် အလျင်အမြန် တံခါးပိတ်ကာ နာခံစွာဖြင့် စစ်တုရင်ခုံရှေ့တွင် ပြန်ထိုင်ပြီး သူ၏နောက်တစ်ကွက်ကို စဉ်းစားနေလိုက်သည်။

မော့ရှာကို သူ၏အကြည့်ဖြင့် နှင်ထုတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏အာရုံကို လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါအရင်က ငါ့ကိုယ်ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြမိခဲ့ဘူးလား"

သူပြောနေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများသည် လျိုဇီဂျင်းအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ သူမသည် ငါးယောက်ထဲမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် လျိုဇီဂျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ရှိနေကာ သူမ၏ အသက်ရှုသံများ မြန်ဆန်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

'အင်း ငါဘယ်ဝိညာဉ်ဖိအားမှ မသုံးရသေးဘူး ငါ့ရဲ့အရှိန်အဝါက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းနေပြီလား လူတွေကို မကြာခဏ စိုက်ကြည့်တာက တကယ်ပဲ တိုးတက်ဖို့ ကူညီပေးတယ်ထင်တယ်'

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် လျိုဇီဂျင်းသည် သူမ ပြိုလဲကျတော့မည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားနေရသည်။

ကံကြမ္မာစုစည်းရာရွာမှ အဖြစ်အပျက်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူမ အကိုကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလအတွင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ချီးကျူးသည့်အခါတိုင်း စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသောအရာမှာ အကိုကြီး၏ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် သူ၏ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုသော အသံနေအသံထားဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သုံးလကြာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သော အသံသည် လက်တွေ့တွင် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏လေသံမှာ အနေတော်ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်မရှည်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတို့ ရောနှောနေသည်။

'ဒါ ဒါက ငါတွေ့ချင်ခဲ့တဲ့ အကိုကြီးပဲ'

ခဏတာမျှ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်များ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရင်း လျိုဇီဂျင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသာ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်လျှင် ထူးဆန်းသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လျိုဇီဂျင်း စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ကြောက်လန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူ၏အာရုံကို ယွီညီအစ်မများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်သုံးခုကို မမေ့ဖို့ ငါမင်းတို့ကို သတိမပေးခဲ့ဘူးလား"

ယွီကွေ့ရွှေ စကားပြောတော့မည်အပြုတွင် ဖန်းချိုးယောင်သည် ရှေ့သို့တက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး ကျွန်မပါ ကျွန်မ ရှင့်ကို တွေ့ချင်လို့ပါ"

သူမ၏ ညံ့ဖျင်းသော စကားလုံးရွေးချယ်မှုကို သဘောပေါက်သောအခါ ဖန်းချိုးယောင်၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး သူမ ထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို တွေ့ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မ ကျွန်မ"

'ပြောလိုက်စမ်းတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တော့'

ဖန်းချိုးယောင် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသည်။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ စကားလုံးများက ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဖန်းချိုးယောင် ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူတို့ကို အကောင်းဆုံး မည်သို့ ခြောက်လှန့်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ရွေးချယ်စရာသုံးခု ရုတ်တရက် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများကို ဆက်လက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းပါ။ ဆုလာဘ်: သမုဒ္ဒရာမြှုပ်နှံဓားသိုင်းလက်စွဲ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများကို နှင်ထုတ်ပါ။ ဆုလာဘ်: ကောင်းကင်တိုင်ဓား (အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများအတွက် လုံလောက်စွာ မြင့်မားသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁)]

'ဘာလဲဟ'

ပထမ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုမှ ကျန်းပေရန် နားလည်လိုက်သည်မှာ ဒီညီမငယ်ငါးယောက်ကို ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆုလာဘ်များအရဆိုလျှင် သူတို့၏ အန္တရာယ်အဆင့်မှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပုံရသည်။

သူ သူတို့ကို တောင်အောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်တစ်ခုကပင် မြေကမ္ဘာအဆင့်မှ စတင်သော ရွေးချယ်စရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် အနက်ရောင်အဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူ့ကို ပဟေဠိဖြစ်စေသောအရာမှာ တတိယရွေးချယ်စရာဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးရန်။

'ဒါက ငါသူတို့ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်သင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား'

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဒီရွေးချယ်စရာ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒီရွှေပန်းငါးပွင့်က သုံးလအကြာမှာတောင် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ စွမ်းအင်တွေ ဘာလို့ ရှိနေသေးတာလဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ ပျင်းနေလို့ပဲ။

အကယ်၍ သူသာ သူတို့ကို လုပ်စရာတစ်ခုခု၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကုန်ဆုံးစေမယ့် အရာတစ်ခုခု ပေးလိုက်ရင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

စနစ်၏ ထက်မြက်မှုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

လည်ချောင်းရှင်းရင်း သူသည် ဆက်လက်ထစ်ငေါ့နေသော ဖန်းချိုးယောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် နောက်ဆုတ်နေ"

"ကျွန်မ ကျွန်မ ကျွန်မ" ဟု ပိတ်မိနေသော ဖန်းချိုးယောင်သည် "အင်း" ဟု ညင်သာစွာ ပြောကာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းပေရန်သည် ယွီညီအစ်မများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သင့်တော်သော စကားဝိုင်းတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးသူများဖြစ်သည်။ သူ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုပြောကြစမ်း မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလို့ လာရှာကြတာလဲ"

ဖန်းချိုးယောင် စကားမပြောနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ ယွီကွေ့ရွှေသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မတို့က အကိုကြီးကို ကျွန်မတို့ရဲ့ သံတံဆိပ်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်စေချင်တာပါ ကျွန်မတို့က"

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းပေရန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါဘာလို့ အဲ့ဒီ သဘောတူညီချက်သုံးခုကို ထူထောင်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား"

မိန်းကလေးငါးယောက်သည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေကြသည်။

"မသိပါဘူး"

"မင်းတို့ ဒီလိုမျိုး မှီခိုစိတ်တွေ ဖွံ့ဖြိုးလာမှာကို ငါစိုးရိမ်ခဲ့လို့ပဲ"

အကိုကြီး၏ လေးနက်သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေးငါးယောက်သည် သူတို့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ငါးစာကို မျိုချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ခေါင်းကို လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီ မော့ကာ လွမ်းဆွတ်သော်လည်း နောင်တရသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ငါမင်းတို့လိုပဲ တပည့်သစ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တယ် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါက သံတံဆိပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တော်တော်လေး အတွေ့အကြုံရှိနေပြီဖြစ်လို့ သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်တာဝန်ကို အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်အောင် ဦးဆောင်ပေးခဲ့တယ်"

ဒီနေရာတွင် သူ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အမှတ်တရနှင့် နောင်တ ရောနှောနေမှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အပြည့်အဝ ဖမ်းစားပြီးနောက် သူ ဆက်ပြောသည်။

"သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုက အရမ်းချောမွေ့သွားလို့ သူတို့ မကြာခင် ငါ့ဆီကို သူတို့ရဲ့ သံတံဆိပ်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် လာခဲ့ကြတယ် ငါသဘောတူခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့ စမ်းသပ်မှုကို ပြဿနာမရှိဘဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ် ပြီးတော့ တတိယအကြိမ် စတုတ္ထအကြိမ်"

"ပြီးတော့ တစ်နေ့မှာ သူတို့က သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို အမြဲတမ်း အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ပြီးမြောက်ခဲ့လို့ အထက်လူကြီးတွေက သူတို့ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့တယ် အသစ်ပေါ်ထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုကို ချေမှုန်းဖို့"

နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက်……

"အကိုကြီး"

ယခုအခါ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြောနေသော ဖန်းချိုးယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမကို လက်ကာပြရင်း ကျန်းပေရန်က ဆက်ပြောသည်။

"သူတို့ရဲ့ ယခင်စမ်းသပ်မှုတွေ ဘယ်လောက် ချောမွေ့ခဲ့လဲဆိုတဲ့ အကြောင်းကြောင့် သူတို့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးသွားခဲ့ကြတယ် ရလဒ် ဟုတ်လား သူတို့ငါးယောက်စလုံး အဲ့ဒီတာဝန်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်"

"အား"

မိန်းကလေးငါးယောက်သည် သူတို့၏ ပါးစပ်များကို အုပ်ကာ အာမေဋိတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဒီလောက် ကြေကွဲစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကိုတော့ ကြိုမမြင်ခဲ့ပေ။

"အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ငါတူညီတဲ့ တပည့်သစ်အဖွဲ့ကို စမ်းသပ်တာဝန်နှစ်ခုတိုင်တိုင် ဘယ်တော့မှ လမ်းညွှန်မပေးတော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ် ပြီးတော့ သူတို့ ငါ့အပေါ်မှာ ဘယ်မှီခိုစိတ်မှ မဖွံ့ဖြိုးလာအောင် သေချာစေဖို့ ငါသဘောတူညီချက်သုံးခုကို ထူထောင်ခဲ့တယ်"

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏အကြည့်ကို သူတို့အပေါ်တွင် စွေကြည့်လိုက်သည်။

"အခု မင်းတို့ နားလည်ပြီလား"

"အင်း အင်း အင်း"

ငါးယောက်သား အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ကျေနပ်စွာဖြင့် ကျန်းပေရန်က ထပ်ပြောသည်။

"မင်းတို့အတွက်လည်း အတူတူပဲ ငါမင်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ လွတ်လပ်လာစေချင်တယ် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတပည့်တွေ ဖြစ်လာစေချင်တယ် အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တခြားသူတွေကို အားကိုးဖို့ ချက်ချင်း တွေးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး နားလည်လား"

"အင်း အင်း အင်း"

နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ခြင်း။

"ပုံမှန်အားဖြင့် ငါဒီလောက် အများကြီး မပြောဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီအခြေခံမူတွေကို တကယ်တမ်း နားမလည်သေးဘူးလို့ ငါခံစားရတယ်"

"ကျွန်မတို့ တောင်းပန်ပါတယ် အကိုကြီး"

ငါးယောက်သား ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ တကယ် တောင်းပန်တယ်လို့ ခံစားရရင် ငါ့ကို ကတိတစ်ခု ပေး"

"အကိုကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ"

ငါးယောက်သား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ရေမှန်ခန်းမမှာ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

သူတို့ သံပြိုင်ဖြေလိုက်ကြသည်။

'ဟင် ဘာလို့ ဆုလာဘ်က မဖြစ်ပေါ်သေးတာလဲ ဒီရည်မှန်းချက်က မလုံလောက်သေးလို့လား ရေမှန်ခန်းမက ဘယ်လောက်တောင် အားနည်းနေလို့လဲ'

သူ၏ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုကို ဖိနှိပ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီလောက် မြန်မြန် မဖြေနဲ့ ရေမှန်ခန်းမမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာတာက အစပဲရှိသေးတယ် ငါ့ရဲ့ တကယ့်မျှော်လင့်ချက်က မင်းတို့ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်တွေ ဖြစ်လာဖို့ပဲ"

"ဒါက"

ငါးယောက်သား တွေဝေသွားကြပြီး သူတို့ အကိုကြီး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား မသေချာဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းချိုးယောင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းပေရန်၏ အကြည့်ကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်စွာဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"အကိုကြီး ကျွန်မတို့ အဲ့ဒါကို အောင်မြင်ခဲ့ရင် ရှင် ဒီကိစ္စကို နောက်မှာထားပြီး ကျွန်မတို့ကို နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိမှာလား"

'ဝူချင်းစစ် ရှိနေမှတော့ မင်းတို့က ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား အခွင့်အရေးမရှိဘူး'

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားသော ငါးယောက်သား ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မတို့ အကိုကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကျရှုံးစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

[ရွေးချယ်စရာတာဝန် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ ဆုလာဘ်: ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု +၁]

စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားသည်။

"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်တွေ ဖြစ်လာဖို့က မလွယ်ကူဘူး အခုချိန်ကစပြီး မင်းတို့ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မတို့ အခုပဲ သွားလေ့ကျင့်ပါ့မယ်"

လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ငါးယောက်သား လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

"ဟူး"

သူတို့၏ နောက်ကျောများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ သူ၏ အားပေးမှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြှုပ်နှံကြတော့မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

'ငါတကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ အကိုကြီးတစ်ယောက်ပဲ'

ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရင်း သူသည် သူ၏ စစ်တုရင်ကစားပွဲကို ဆက်လက်ကစားရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ရွှီအချိန် (ည ၇-၉ နာရီ) တွင် မော့ရှာသည် သူ၏ နောက်တစ်ကွက်အတွက် ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဝူချင်းစစ်၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံလိုက်မိသည်။

"ငါ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ လိုတယ် မင်းရဲ့ နောက်တစ်ကွက်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားထား"

မော့ရှာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် အကိုကြီး အမြန်ပြန်လာပါစေဟု ဆုတောင်းသော်လည်း "မြန်မြန်ပြန်လာပါ" ဟု ပြောခြင်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို သူသိသည်။

ဧည့်ဂေဟာမှ ထွက်ခွာပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ဝူချင်းစစ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"အကိုကြီး"

ဝူချင်းစစ်သည် အမှန်တကယ်တော့ မကြာသေးမီက ဆူပူမှုအကြောင်း မေးချင်ခဲ့သော်လည်း အကိုကြီးက သူ့ဘာသာသူ မစတင်လျှင် စပ်စုခြင်းက မကောင်းကြောင်း သူသိသည်။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပြန်လည်နာလန်ထူမှုက ဘယ်လိုနေလဲ"

"အား"

စကားလုံးများ သူ၏ နှုတ်မှ ထွက်သည်နှင့် ဝူချင်းစစ်သည် နာကျင်မှုဖြင့် သူ၏ နဖူးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း အသံကျယ်လောင်စွာ မဖြစ်စေရန် သူ၏ အော်သံကို မျိုချလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို ဒီလောက် အနှစ်မရှိတဲ့ အရာတစ်ခု မေးဖို့ ဒီကို ခေါ်ထုတ်လာတာလား"

အကိုကြီး၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် ဝူချင်းစစ်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ် မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် တကယ်တော့ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာပါ မနက်ဖြန် အဲ့ဒီ မုကျိုရီကို ဘယ်လို အနိုင်ယူရမလဲဆိုတာ"