မင်းအတွက် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု

"သိပါပြီ"

ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေရင်း အာနိုးသည် နွားများကို ရှေ့သို့ တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

ကျပန်း နေရာတစ်ခု ရှာ၍ ထိုင်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်တော့မည်အပြုတွင် မုယောင်သည် ရထား၏ ရှေ့ပိုင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ပြီး အနောက်တောင်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒီဘက်ကို အရင် ဦးတည်ပေးပါ"

"ဟင်"

အာနိုးက ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဂျေဘီ ခရိုင်ကို သွားတဲ့ လားရာ မဟုတ်ဘူး"

"ခဏလေး လမ်းလွှဲတာပါပဲ ငါတို့ နောက်မှ ပြန်လှည့်လို့ရတယ်"

မုယောင် ဘာတွေ ကြံစည်နေသည်ကို မသေချာသော်လည်း အာနိုးသည် နာခံစွာဖြင့် ရထားကို သူမ ညွှန်ပြသော လားရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ရထားအတွင်းတွင် ကျန်းပေရန်သည် ဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မင်းသမီးလေး ဘာတွေ စီစဉ်ထားသည်ကို စပ်စုရင်း မြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

ရထားသည် သစ်တောငယ်တစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ မုယောင်က လျင်မြန်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရပ်ပေးပါ ကျေးဇူးပြုပြီး"

နွား၏ တိုးညှင်းသော "မူး" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျန်းပေရန်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူ နွား၏ ညည်းညူသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်မလေး တောင်းဆိုချက်တွေ သိပ်များတာပဲ"

'အထူး အရည်အချင်းအမှတ်တွေဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ နည်းနည်းလေး မြှင့်တင်လိုက်ရုံနဲ့ အာနိသင်က ဒီလောက် သိသာနေပြီ'

ကျန်းပေရန် သူ၏ ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်နေစဉ် မုယောင်သည် အနီရောင်ရင့်ရောင် ဂျို တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မှုတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနီးအနားမှ ချုံပုတ်တစ်ခုမှ တရှပ်ရှပ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်။

"အစ်မ ကျွန်မ ဒီမှာပါ"

ကျန်းပေရန် ထိုမျက်နှာကို မြင်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ နောက်တစ်ကြိမ် နင်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

မုယောင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ထို ငတုံးမလေး ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ သူ့နောက်ကို ခြေရာခံရန် အရင်က လွှတ်လိုက်သော ဇွဲရှိသော ငတုံးမလေး

"ချန်ချန် ဒီကိုလာ"

မုယောင်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာပြီ"

သူမ၏ အသိုက်သို့ ပြန်လာသော ပျံလွှားငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုံချန်ချန်သည် ရထားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီး ထိုင်"

မုယောင်က သူမကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ခုံချန်ချန်၏ ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာသည် ကျန်းပေရန်၏ မျက်နှာကို တွေ့ရှိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရပ်သွားသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမသည် သူ့အနားတွင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မုသခင်မလေး မင်းအဖေက ဒီခရီးက ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ် ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

"ဟမ့် ဘယ်သူက မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ တောင်ပိုင်းမြစ်အထိ ခရီးသွားချင်မှာလဲ အသက်ရှူကျပ်မှာပေါ့"

ထို့နောက် မုယောင်သည် ကျန်းပေရန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်း ငါ့အဖေကို ငါ့ညီမလေးကို ခေါ်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောခွင့်မရှိဘူး"

"ဘာလို့ မရမှာလဲ"

ကျန်းပေရန်က စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး စည်းမျဉ်းတွေ ချိုးဖောက်တာက ငါသဘာဝကျကျပဲ မင်းအဖေကို သတင်းပို့ရမယ့် အရာတစ်ခုပဲ"

သူ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးသည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင်က ဟောက်လိုက်သည်။

"ကျန်းပေရန် ငါမင်းကို ပြောလိုက်မယ် ငါ့အဖေရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ အမိန့်တွေသာ မရှိခဲ့ရင် ငါမင်းနဲ့အတူ ခရီးသွားမှာတောင် မဟုတ်ဘူး မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုကို အလွန်အကျွံ မတွန်းပို့နဲ့"

"ရယ်စရာပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ယင်ကသာ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ရင် ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ခရီးသွားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူတူ ပိတ်မိနေမှတော့ မင်းစည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

"ငါငြင်းရင်ရော"

"အဲ့ဒါလည်း ကိစ္စမရှိဘူး ငါအရာရာကို အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့လိုက်ရုံပဲ"

ကျန်းပေရန်သည် စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"မင်း"

ဒေါသတကြီးဖြင့် မုယောင်သည် သူမ၏ နှင်းခဲအလင်းဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"မင်းသာ ငါ့အဖေကို ပြောရဲပြောကြည့် ငါမင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသကဲ့သို့ သူမ ထပ်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ အကူအညီတောင်းဖို့အော်တာက မင်းကို ဒီမှာ ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့"

"အိုး"

ကျန်းပေရန်သည် စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူကာ သူရေးနေစဉ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ဓားဆွဲထုတ်တယ် ပြီးတော့"

"ဟေး မင်းငါပြောတာကို နားရောထောင်နေရဲ့လား"

မုယောင်က သူမ၏ ဓားကို ယမ်းလိုက်သည်။

တောက်ပနေသော ဓားသွား အန္တရာယ်ရှိစွာ လှုပ်ယမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသော အာနိုးသည် အလျင်အမြန် ကြားဝင်ဖြန်ဖြေသည်။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားပြီး စကားပြောကြရအောင် ဟုတ်ပြီလား"

မုယောင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက သူနဲ့ ကျွန်မကြားက ကိစ္စပါ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြင်မှာပဲ နေပါ"

'ဟင် မင်းသူ့ကိုတော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပြီး ငါ့ကိုတော့ ဓားနဲ့ ချိန်ရွယ်ထားတယ် ဟုတ်လား အား ဒီခေတ်လူငယ်တွေကတော့'

နောက်ပြန်လှည့်သောအခါ သူမသည် ကျန်းပေရန် ရေးခြစ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းရေးနေတုန်းပဲလား မင်းတကယ်ပဲ ငါမင်းကို မသတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ဟုတ်တယ် မင်းသတ်လိမ့်မယ်လို့ မယုံဘူး"

ကျန်းပေရန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒီနေ့ ငါမင်းကို ငါဘယ်လောက် အင်အားကြီးမားလဲဆိုတာ ပြမယ် ချန်ချန်"

ကြားဝင်ဖြန်ဖြေသင့်မလား တွေဝေနေသော ခုံချန်ချန်သည် လန့်သွားသည်။

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့"

"မင်းဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်"

"ဘာ"

ခုံချန်ချန် ကြောင်သွားပြီး ကျန်းပေရန်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရန် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပြီးနောက် အပြင်းအထန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး"

"ငါသူ့ကို သတ်ခိုင်းနေတာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတာဝန်ယူမယ်"

"ဝါး ကျွန်မ တကယ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး အစ်မ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ"

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် နှာရည်များ စီးကျလာသည်။

ခုံချန်ချန်၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မင်းအဖေကို မပြောစေချင်ဘူးဆိုရင် ဒီခရီးမှာ မင်းငါ့စကားကို နားထောင်ရလိမ့်မယ်"

"ငါနားထောင်မယ် ထင်နေလား"

မုယောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မှာ အခု အားသာချက် ရှိနေလို့ပဲ ဒါမှမဟုတ် မင်းဒီက သခင်မလေး ချန်ချန်ကို ရထားပေါ်က ဆင်းခိုင်းလိုက်"

"မင်းအိပ်မက်ထဲမှာပဲ"

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုရင် မင်းငါ့ကို တိတ်တိတ်နေစေချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ရှိတယ် တစ် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ငါ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို နာခံပါ နှစ် သခင်မလေး ချန်ချန်ကို ထွက်သွားခိုင်းပါ သုံး ငါ့ကို ထိုးသတ်လိုက်ပါ တစ်ခုရွေး"

သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်နေဆဲဖြစ်သော ခုံချန်ချန်သည် ထိုရွေးချယ်မှုမှာ ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ရှင်ဘာလို့ သေကြောင်းကြံရတာကို ဒီလောက် ကြိုက်နေရတာလဲ"

သူမ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အသက်ရှင်နေရတာက ပင်ပန်းလို့လေ မင်းမထင်ဘူးလား"

"ကျွန်မ"

ခုံချန်ချန် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောမှုထဲ နစ်မြောသွားသည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေရတာက ပင်ပန်းတယ် မဟုတ်လား သူ့လို အစ်မတစ်ယောက်က ဆူပူတာကို ခံရတာက ပင်ပန်းတယ် မဟုတ်လား ကျင့်ကြံမှုမှာ တခြားသူတွေကို အမီလိုက်ဖို့ အမြဲတမ်း ရုန်းကန်နေရတာက ပင်ပန်းတယ် မဟုတ်လား"

ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ခုံချန်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်ပြောမှပဲ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းတာပဲ"

"ချန်ချန် မင်းဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

"အား ဘာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မဆိုလိုတာက လေ့ကျင့်ရတာက ပင်ပန်းပေမဲ့ အစ်မက ဆူပူတာကို ခံရတာကတော့ မပင်ပန်းပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မုသခင်မလေး မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်လိုက်ပါ ငါတို့မှာ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

"ငါ ငါ"

ကျန်းပေရန်နှင့် ခုံချန်ချန်ကြားတွင် စိုက်ကြည့်ရင်း မုယောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒီခရီးမှာ ငါမင်းစကားကို နားထောင်မယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါမင်းကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး ငါ့အဖေကို နာခံနေလို့ပဲ"

"ကောင်းတယ်"

ကျေနပ်စွာဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ စာရေးကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းပြီး အာနိုးကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ညီကိုအာနိုး သွားကြစို့"

သွေးထွက်သံယိုမှု မရှိသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အာနိုးသည် သူ၏ နဖူးကို သုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်"

ရထား နောက်တစ်ကြိမ် ရွေ့လျားလာသည်နှင့် ကျန်းပေရန်သည် ခုံချန်ချန်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသော မုယောင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အခုချိန်ကစပြီး ငါမေးတယ် မင်းဖြေတယ်"

အခုလေးတင် သဘောတူထားသောကြောင့် မုယောင်သည် လှည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မေး"

"နာမည်အပြည့်အစုံ"

"မင်းသိပြီးသားပဲ"

"နောက်တစ်ကြိမ် ငါမေးတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြပြီးနောက် သူမကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်းဖြေတယ်"

"အား ကောင်းပြီလေ မုယောင် 'နွေဦးလေပြေတွင် ချိုးယူသည်' ထဲက 'မု' 'လနန်းတော်မှ ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်' ထဲက 'ယောင်' ကျေနပ်ပြီလား"

"အကောင်းဆုံးပဲ"

ကျန်းပေရန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမုယောင်ကို ဒီလိုမျိုး "လေ့ကျင့်ပေး" နေသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ သူမသည် လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများထက် အများကြီး ပိုအန္တရာယ်များသည်။

သူမသည် ပိုသန်မာရုံသာမက ပြဿနာများ လှုံ့ဆော်ရန်လည်း ပို၍ အလားအလာရှိသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

အကယ်၍ သူသာ သူမ၏ ပုန်ကန်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို အခု မနှိမ်နင်းခဲ့လျှင် သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။