ဟိုင်ကန်း ပြဿနာတက်ပြီ

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် လျိုအိမ်ခြံဝင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသက်ဝင်လာပြန်သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးကြောခြင်း၊ လှီးဖြတ်ခြင်း၊ နေလှန်းခြင်းတို့ကို ကျန်းမိသားစု သားအမိများနှင့် လျိုရှီတို့က လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြသည်။

လိုအပ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုတော့ ရွာထဲမှ တိုက်ရိုက်ဝယ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်စိုက်ခင်းများထဲတွင် များပြားစွာ စိုက်ပျိုးထားသောကြောင့် အိမ်တွင် စား၍မကုန်နိုင်ဘဲ မြို့ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ရောင်းချရန်လည်း မလွယ်ကူသောကြောင့် ရောင်းချလိုသူများ မနည်းလှပေ။

အချို့သူများသည် လျိုအိမ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဝယ်၍ အသီးအရွက်ချဉ်များ ပြုလုပ်မည်ကို သိရှိသောအခါ လာရောက်မေးမြန်းကြသည်။

လျိုရှီသည် မတော်တဆ အိမ်အနည်းငယ်ကို ပို၍ သဘောတူလိုက်မိရာ နံနက်ပိုင်းတစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေါင်သုံးလေးရာခန့် ရရှိခဲ့သည်။

လျိုရှီ စိတ်ပူလာပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လူအချို့ကို ငြင်းပယ်ရမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ် လင်းရှောင်ယွဲ့ မြို့ပေါ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို သိရှိပြီး တောင်ကုန်းငယ်သဖွယ် စုပုံနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အမေ အလျင်စလို ငြင်းမနေပါနဲ့၊ သမီးတို့ များများလုပ်ထားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

လျိုရှီ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထပ်ပြောသည်၊ "ပဲတောင့်ရှည်နဲ့ မုန်လာဥနီတွေက သိပ်အများကြီးမလိုဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က မုန်ညှင်းဖြူထုပ်လာရောင်းရင်တော့ အကုန်ဝယ်လိုက်။"

"အကုန်ဝယ်မှာလား။" လျိုရှီသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

"သမီးတို့အိမ်မှာ အခု ငရုတ်သီးရှိပြီဆိုတော့ ကင်မ်ချီလုပ်လို့ရတယ်။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ပို့ပေးရင် ကြီးကြပ်သူလျန် သဘောကျမှာ သေချာတယ်။" ဆိုင်ခန်းဝယ်ယူပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အေးစက်လာသောကြောင့် အိမ်တွင် ယခု ငွေလိုအပ်နေသည်။

ဤရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း ကင်မ်ချီတစ်သုတ် ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ငွေအနည်းငယ်ရအောင် ရောင်းချနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာသည်။

"အရင်ဆုံး သမီးတို့ရွာက မုန်ညှင်းဖြူတွေကို ဝယ်မယ်၊ ပထမအသုတ် ပြီးသွားရင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ပို့ပေးမယ်၊ ကြီးကြပ်သူလျန်ဘက်က ကျေနပ်ရင် သမီးတို့ အနီးအနားက ရွာတွေဆီ သွားဝယ်ကြမယ်။"

သူမသည် ကင်မ်ချီအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိသည်၊ ကောက်ညှင်းအေးတုံးထက်ပင် ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခေတ်တွင် ငရုတ်သီး မရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

ဟားဟား၊ ငရုတ်သီးလက်ထဲမှာရှိသ၍ ငါလုပ်နိုင်တာတွေ ပိုများလာပြီ...

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အိမ်က ဆိုင်ခန်းဝယ်ယူပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမလက်ထဲတွင် အရင်းအနှီး မများတော့ပေ၊ လက်လွတ်စပယ် လုပ်ဆောင်မည်ဆိုလျှင် သူမလက်ထဲမှ ငွေသည် မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။

အရင်းအနှီးကိစ္စကို စဉ်းစားမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ညဘက်တွင် လီရှောင်နှင့် ဆွေးနွေးရမည်ဟု စဉ်းစားနေသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို စည်းရုံးပြီးနောက် လျိုရှီကို သူမနှင့်အတူ ငရုတ်သီးမှုန့် ပြုလုပ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ငရုတ်သီးမှုန့်ရှိလျှင် ကင်မ်ချီပြုလုပ်နိုင်ရုံသာမက မာလာအရည်ကိုလည်း ဖော်စပ်နိုင်ပြီး မာလာချွမ့်များကို စီစဉ်နိုင်သည်။

ဟင်း... အိမ်မှာ လူအင်အား ထပ်လိုနေပြန်ပြီ...

......

ညဘက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိမိ၏ အစီအစဉ်ကို လီရှောင်အား ပြောပြသည်။

"ပိုက်ဆံဘယ်လောက်လိုလဲ။" ဟု လီရှောင်က မေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ စဉ်းစားလိုက်ကာ၊ "အရင်းအနှီးများလေ အမြတ်များလေပဲ။ ကင်မ်ချီက အရံဟင်းအဖြစ် စားသုံးနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ချက်ပြုတ်တဲ့အထဲလည်း ထည့်သုံးနိုင်တယ်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်းနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့သဘောတူညီမှုရခဲ့ရင်တောင် အရေအတွက်အများကြီး ရောင်းရနိုင်တယ်။

ဒီပစ္စည်းက ကောက်ညှင်းအေးတုံးနဲ့ မတူဘူး၊ ကောင်းကောင်းသိုလှောင်ထားရင် တစ်နှစ်လောက်ထားလည်း ပြဿနာမရှိဘူး။" ထို့ကြောင့် များများလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

လီရှောင်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ဆိုလိုရင်းကိုလည်း နားလည်သွားသည်။

"ကုန်ကျစရိတ်ကတော့ အဓိကအားဖြင့် အချဉ်စိမ်အိုး၊ မုန်ညှင်းဖြူဝယ်ဖို့၊ ဆားလိုမျိုးတခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေအတွက် ငွေလိုတယ်။ ပြီးတော့ လူအင်အားရောပဲ။

ဆိုင်မှာ နောက်ပိုင်းမှာ မာလာချွမ့်ရောင်းရမယ်၊ လယ်ထဲက ငရုတ်သီးတွေကိုလည်း ပြန်သိမ်းပြီး ငရုတ်သီးမှုန့်ဖြစ်အောင် ပြန်ကြိတ်ရမယ်၊ ကင်မ်ချီလုပ်ဖို့ လူလိုတယ်၊ မုန်ညှင်းဖြူသွားဝယ်ဖို့ လူလိုတယ်။ လိုအပ်တဲ့ လူအင်အားက မနည်းဘူး။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"နောက်ပြီး တကယ်များများလုပ်ရင် အိမ်က နေရာကြီးတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် အိုးတွေအများကြီး ထားဖို့ မလောက်မှာ စိုးရိမ်တယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့အိမ်ဘေးမှာ ခြံတစ်ခြံထပ်ထည့်ပြီး အလုပ်ရုံငယ်တစ်ခု သီးသန့်လုပ်ချင်တယ်။ ဘေးက မြေလွတ်တွေကို အကုန်လုံး ချဲ့ထွင်ပြီး အခန်းတွေကို ကြီးကြီးလုပ်ပြီး ဂိုဒေါင်အဖြစ် သုံးမယ်။"

လီရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဇနီးလေးက ကင်မ်ချီလုပ်ရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အရင်က မစဉ်းစားရဲဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရှိပြီ၊ ကင်မ်ချီလုပ်ငန်းလည်း လုပ်ရဦးမယ်။ ကျွန်မနောက်နှစ် နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ပိုက်ဆံစုပြီး ပျိုးခြံတစ်ခု ဝယ်ချင်တယ်။"

လီရှောင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပျိုးခြံ ဟုတ်လား။ ဈေးက မပေါလောက်ဘူး။

"ငရုတ်သီးရဲ့ တန်ဖိုးကို ရှင်လည်းသိတယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်က စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ရင် လူတွေသိသွားမှာပဲ။ စိုက်တဲ့သူတွေ များလာရင် ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ ဒီတစ်မူထူးခြားတဲ့ စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းတော့မှာ စိုးရိမ်တယ်။

နောက်ပြီး ကန်စွန်းဥနဲ့ အာလူးလည်းရှိသေးတယ်။ ကျွန်မအပြင်ကို မပေါက်ကြားစေချင်ဘူး။"

"ကျွန်မစဉ်းစားနေတာက ကျွန်မတို့အိမ်က ပျိုးခြံတစ်ခု ဝယ်ပြီး ဧကတစ်ရာလောက် ခြံခတ်ပြီး လူအနည်းငယ်ဝယ်ပြီး လယ်သမားတွေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းပြီး စိုက်ပျိုးခိုင်းရင် ခြံတစ်ခြံက တစ်နှစ်ဝင်ငွေက ကျွန်မတို့ကို ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာပေးနိုင်လောက်တယ်။

ကန်စွန်းဥကို ကြာဇံအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး ဆိုင်မှာ ကြာဇံချဉ်ထပ်ရောင်းလို့ရမယ်။ ကန်စွန်းဥနွယ်ပင်တွေက ဝက်စာကျွေးလို့ရတယ်၊ ဒါဆိုခြံထဲမှာ ဝက်တွေပါ မွေးလို့ရတယ်။ အဓိကက ငရုတ်သီး၊ ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းမကျသရွေ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စိုက်ပျိုးလို့ရတယ်။ ငရုတ်သီးအတွက် မပူရတော့ရင် ကျွန်မတို့လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေ များလာမယ်။

"ကင်မ်ချီတင်မကဘူး၊ ငရုတ်နှစ်၊ ပဲငါးပိ..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမကူးပြောင်းလာပြီး မကြာမီ အိမ်တွင် စားသုံးပြီးသွားသော 'လောင်ကန်းမာ' ကို စဉ်းစားမိပြီး တံတွေးမျိုချမိလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

၂၁ ရာစု တရုတ်နိုင်ငံတွင်၊ ပြည်ပတွင်ပင် ကျော်ကြားသော ငရုတ်နှစ်ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုမျှလောက် ကောင်းမွန်အောင် မပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း ဆင်တူတာမျိုးပြုလုပ်ရန်တော့ ပြဿနာမရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငရုတ်သီးလက်ထဲတွင်ရှိလျှင် ငွေအတွက် မပူရပေ။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ရွှင်လန်းနေသည့်မျက်နှာဖြင့် တက်တက်ကြွကြွပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ဝင်မပြောပေ။

အချိန်အတော်ကြာမှ နောက်ဆုံးတွင် "ပျိုးခြံဝယ်တဲ့ကိစ္စကို ဟိုင်ကောကိုပါ ခေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"နောက်ပြီး ငရုတ်နှစ်နဲ့ ပဲငါးပိလုပ်ငန်းအတွက်ရှိသေးတယ်" ဟု လီရှောင်က ထပ်လောင်းပြောသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငရုတ်နှစ်နဲ့ ပဲငါးပိက ကြာရှည်ခံတယ်၊ တခြားဒေသတွေကို ရောင်းချလို့ရတယ်။ ဟိုင်ကောက ဒီဘက်မှာ အဆက်အသွယ်များတယ်၊ နည်းလမ်းရှိနိုင်လောက်တယ်။

နောက်ပြီး ခြံထဲမှာ အဲ့ဒီအခါကျရင် လူအင်အားလိုတယ်၊ လူဝယ်ရင်တောင် ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေ ရွေးရမယ်။ ဟိုင်ကောက လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းမှ ငရုတ်သီးသတင်းအချက်အလက်တွေ အပြင်မပေါက်ကြားဖို့ သေချာလောက်မယ်။"

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟိုင်ကောက ရှေ့မှာ တောင့်ခံပေးထားရင် မင်းတော်တော် သက်သာသွားလိမ့်မယ်။"

ဤအချိန်အတွင်း ဟိုင်ကန်းနှင့်အတူ လူများစွာနှင့် သိကျွမ်းလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်၏ အရေးပါမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိလာသည်။

ဇနီးဖြစ်သူက သူ့အား အချိန်ပိုပေးနိုင်လျှင် သူပိုမိုအင်အားရှိလာပြီးနောက် သူသည် သူမ၏ စီးပွားရေးကို ထောက်ပံ့နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်မှုတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် အချိန်သည် အလွန်ကြပ်တည်းပြီး အိမ်၏ စီးပွားရေးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသောကြောင့် မနာလိုသူများ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

လက်ရှိတွင်တော့ ဟိုင်ကန်းသည်သာ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

ချင်းရှီမြို့တွင် မျက်နှာရှိပြီး ခရိုင်နှင့် မြို့တော်မှ လူများနှင့်ပင် အဆက်အသွယ်ရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ လီရှောင်၏ မျက်လုံးထဲမှ အတွေးများကို နားလည်သွားသည်။

"ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါဆို ရှင်ပဲ ဟိုင်ကောကို စိတ်ဝင်စားလား မေးကြည့်လိုက်။"

"အင်း။"

......

နောက်တစ်နေ့ညနေတွင် ဟိုင်ကန်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ ကျိုးရှီကို ခေါ်ဆောင်၍ လီရှောင်နှင့်အတူ လျိုအိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဟိုင်ကန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ပျိုးခြံဝယ်ယူရန်နှင့် ငရုတ်သီးလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရန်၊ သူ့ကိုပါ စပ်တူလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်စေလိုကြောင်း ကြားသိရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

နေ့လယ်တွင် အိမ်ပြန်၍ ဤကိစ္စကို ဇနီးဖြစ်သူအား ပြောပြရာ ကျိုးရှီသည် ကြားပြီးနောက် ဟိုင်ကန်းထက်ပင် ပို၍ ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ကျိုးရှီသည် ဟိုင်ကန်းအား ဤကိစ္စကို သူမထံ အပ်နှင်းရန် တောင်းဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးရှီသည် လျိုအိမ်သို့ လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီမလေး၊ ငါမင်းအစ်ကိုနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ ဒီစီးပွားရေးကို ငါမင်းနဲ့အတူ စပ်တူလုပ်မယ်။ ပျိုးခြံနဲ့ လူကို အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါထုတ်မယ်၊ မင်းက နည်းပညာပဲ ထုတ်။ ပိုက်ဆံရရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းခြောက်ဆယ်ယူ၊ ငါလေးဆယ်ယူမယ်။" ဟု ကျိုးရှီက ပွင့်လင်းစွာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါဘယ်ဖြစ်မလဲ။"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ မင်းငရုတ်သီးကို ငါအရမ်းကြိုက်တယ်၊ ဒီပစ္စည်းထွက်လာရင် သေချာပေါက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်မှာပဲ။ အစ်မက မျက်နှာပြောင်ပြီး မင်းဆီက လေးဆယူတာတောင် များနေပြီ။"

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းဒီကိစ္စကို ထုတ်ပြောပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်။" ဟု ပြောရင်း ဟိုင်ကန်းကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် ငါအိမ်မှာပဲ ပျင်းရိနေရမှာ။ သူတို့ယောက်ျားကြီးတွေက အပြင်မှာ ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အရသာရှိရှိနေနေကြတာ။ ငါတို့မိန်းမတွေလို တစ်နေ့လုံး ဟင်းအိုး၊ ပန်းကန်တွေနဲ့ လုံးပန်းနေရတဲ့ အရသာမရှိတဲ့ဘဝနဲ့ ဘယ်တူမလဲ။"

"ဟားဟား..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟိုင်မိသားစုသည် စားသောက်ရန် မပူရဘဲ အစေခံများလည်း ရှိသောကြောင့် သူမ၏ ယောင်းမပြောသလောက် သနားစရာမကောင်းပေ။

ဟိုင်ကန်းနှင့် လီရှောင်တို့သည် ဤဘက်သို့ အာရုံစိုက်လာပြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ကျိုးရှီ၏ မျက်စောင်းတစ်ချက်က ဟိုင်ကန်းကို ပြန်လှည့်စေသည်။

ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး ဆက်မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။ လီရှောင်နှင့် အရက်ဆက်သောက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထပ်မံရယ်မောလိုက်သည်။

စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျိုးရှီက သူမကိုဆွဲ၍ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါတို့မင်းအခန်းထဲမှာ သွားပြောကြရအောင်။" ဟု ကျိုးရှီက ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟိုင်ကန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုင်ကန်းက မတားဆီးသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးရှီနှင့်အတူ စားပွဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အိမ်နောက်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးရှီသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"အစ်မ၊ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အခန်းထဲမှ ခုတင်ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်၍ ထိုင်စေရာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် မမှန်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်မ။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် မေးသည်။

ကျိုးရှီသည် မျက်လုံးပင့်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအခါမှ ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်မ..." လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုး၍ ကျိုးရှီကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အဟင့် ဟင့်ဟင့်..." ကျိုးရှီသည် ဤအခါတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပခုံးပေါ်တွင် ငိုကြွေးတော့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်သွားပြီး ကျိုးရှီ၏နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်၍ နှစ်သိမ့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး အစ်မ။ ကျွန်မရှိတယ်... ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး..."

သူမ၏ ဤအစ်မသည် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဖူးသော်လည်း စိတ်ထားပွင့်လင်းပြီး သူမနှင့် သူမတို့အိမ်အပေါ် အမှန်ပင် ပြောစရာမရှိအောင် ကောင်းမွန်သည်။

အရင်က သူမလီရှောင်နှင့် လက်ထပ်စဉ် သူမသည် စိတ်ပူပန်မှုများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ ကျိုးရှီသည် စိတ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ညီမလေးကို ရယ်စရာဖြစ်သွားစေပြီ။" ဟု အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ဆိုသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မက ကျွန်မအစ်မအရင်းလိုပဲ၊ ကျွန်မမရယ်ဘူး၊ စိတ်မကောင်းပဲ ဖြစ်တယ်။"

ကျိုးရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သိမ်းဆည်းထားသော မျက်ရည်များသည် တစ်ဖန် စီးကျလာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်အောက်တွင် ကျိုးရှီသည် အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ဘာများဖြစ်လို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မေးသည်။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိသည်။

ဤတစ်ကြိမ် အစ်မနှင့် ဟိုင်ကောတို့ လာရောက်စဉ် နှစ်ယောက်ကြားမှ အငွေ့အသက်သည် သိပ်မမှန်ပေ။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများတွင် တွေဝေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟိုင်ကန်းဆိုတဲ့ အသိတရားမရှိတဲ့ကောင်က ငါ့နောက်ကွယ်မှာ မယားငယ်ထားနေတယ်။" ဟု ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။

ဤတစ်ကြိမ် စပ်တူလုပ်ငန်း မလုပ်ဖြစ်လျှင်ပင် သူမသည် လျိုအိမ်သို့ လာရောက်၍ ညီမလေးနှင့် မွေးစားအမေထံတွင် ရင်ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမှန်ပင် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။

သူမအမေသည် စောစောစီးစီးသေဆုံးသွားပြီး အိမ်တွင် ယောင်းမလေးယောက်က သူမကိုမကြိုက်ကြပေ။ ဤကိစ္စကို မိဘအိမ်ပြန်၍ ပြောရန်မကောင်းပေ။ ကိစ္စကြီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤနေရာသို့သာ လာရောက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဖြစ်... ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား အထင်လွဲတာလား။ ဟိုင်ကောက အဲ့လိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။" ဟု ကျိုးရှီကို နှစ်သိမ့်သည်။

သူမရဲ့မွေးစားအစ်ကိုကို ကြည့်ရသလောက်တော့...

ဟုတ်ပါတယ်လေ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အပြင်ပန်းကြည့်ရုံနဲ့တော့ ပြောဖို့ခက်တယ်။

လီရှောင်သည် ဟိုင်ကန်းနှင့် ရင်းနှီးသည်ကို သတိရသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်သွားသည်။

"ဘာအထင်လွဲတာလဲ၊ ငါကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာ။" ကျိုးရှီသည် ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်လိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီမြေခွေးမက တော်တော်ရိုင်းတယ်၊ တမင်လူလွှတ်ပြီး ငါ့ကို စာပို့ပြီး ငါ့ကိုမြင်အောင်ပြတာ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံအံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်၊ "ငါလူခေါ်ပြီး အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်ကို သွားဆုံးမတော့ အဲ့ဒီအသိတရားမရှိတဲ့ကောင်က ကာကွယ်ပေးနေတယ်လေ။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်က ထွက်လာတဲ့ ပြည့်တန်ဆာမ၊ သူနဲ့တကယ် လိုက်ဖက်တယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ကျိုးရှီ၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ ဟိုင်ကောက အစ်မနဲ့ လင်မယားလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောက်တန်းစားတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်မှာလဲ။ ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ကျွန်မကို အသေးစိတ်ပြောကြည့်ပါလား။"

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသအနည်းငယ် ပြေသွားသည်။

ထိုအခါမှ အခြေအနေကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောပြသည်။

အရင်ရက်အနည်းငယ်က ကျိုးရှီ ဈေးသို့သွားစဉ် ကလေးတစ်ယောက်က သူမအား စာရွက်တစ်ရွက် ရုတ်တရက် ပေးလိုက်ပြီး သူမအား အိမ်ငယ်တစ်လုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထို့နောက် ဟိုင်ကန်း တံခါးခေါက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာ၍ ဟိုင်ကန်းကို အိမ်ထဲသို့ ကြိုဆိုသွားသည်။

ကျိုးရှီ၏သည် စိတ်မထိန်းနိုင်သောကြောင့် ချက်ချင်း ပြေးတက်သွားသည်။

ဟိုင်ကန်းကို ဆဲဆိုရုံသာမက ထိုအမျိုးသမီးနှင့်ပါ လက်ပါရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဟိုင်ကန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ကာကွယ်ပေးပြီး ကျိုးရှီကို အတင်းအကျပ် အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဟိုင်ကန်းသည် ကျိုးရှီအား ထိုအမျိုးသမီးရှိနေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ ရွေးထုတ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူငယ်စဉ်က အတူတူကြီးပြင်းလာသော ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

အရင်က ထိုအမျိုးသမီး၏ မိဘများက တားဆီးခြင်းမရှိခဲ့လျှင် သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးလောက်ပြီ။

ဤမျှနှစ်များစွာ ဟိုင်ကန်းသည် ဇာတိမြို့မှ ချင်းရှီမြို့သို့ လာရောက်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုပြီး ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကျိုးရှီနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

အရင်ကိစ္စများကို ပြန်မစဉ်းစားတော့ပေ။ သို့သော် တစ်ကြိမ် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အပျော်စံအိမ်သို့ အရက်သောက်သွားစဉ် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဟိုင်ကန်းသည် သနားစိတ်ဝင်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ရွေးထုတ်ခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူမသွားစရာနေရာမရှိကြောင်း၊ အိမ်ပြန်လျှင်လည်း ထပ်မံရောင်းစားခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဟိုင်ကန်းသည် သူမအား အပြင်တွင် နေရာချထားပေးခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီအသိတရားမရှိတဲ့ကောင်က ငါ့ကို အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်ကို ညီမလေးလိုပဲ သဘောထားတယ်၊ သူနဲ့ အဲ့ဒီညစ်ပတ်တဲ့ကိစ္စတွေ မလုပ်ဖူးဘူးလို့ အခိုင်အမာပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်က နှစ်ရက်တောင်မကြာဘူး။ အိမ်ကိုလာပြီး ငါ့ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ပြီး သူ့ကိုအိမ်ထဲဝင်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်လေ။"

"ဟွန့်၊ အဲ့လိုမိန်းမယုတ်က ငါ့အိမ်တံခါးကို ဝင်ခွင့်ရှိလို့လား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဟိုင်ကောက သူအိမ်လာတဲ့ကိစ္စကို သိလား။" ဟု ကျိုးရှီအား မေးသည်။

"သိတာပေါ့၊ ဘယ်လိုမသိဘဲနေမလဲ။ သူ့နောက်ကွယ်က ညွှန်ကြားတာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါအဲ့ဒီမိန်းမယုတ်ကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ညဘက်မှာပဲ သူကငါ့ကို လာပြီး အပြစ်တင်တယ်လေ၊ ငါအဲ့ဒီမိန်းမယုတ်ကို နာကျင်အောင်လုပ်လို့တဲ့။"

ဤသို့ပြောသောအခါ ကျိုးရှီသည်လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။

"အဲ့ဒီအသိတရားမရှိတဲ့ကောင်။ ငါ့ကိုလက်ထပ်တုန်းက ငါ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေကို ဘယ်လိုကတိပေးခဲ့လဲဆိုတာ သတိတောင်မရတော့ဘူးလား။"

"ငါသူ့ကိုလက်ထပ်တုန်းက သူက နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ၊ ငါတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လိုချင်တယ်၊ ငါ့ကို တန်ဖိုးထားချစ်ပါ့မယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကျ သူက ငယ်တာကို မကြိုက်ဘူး၊ အကြီးကိုပဲ ကြိုက်တယ်တဲ့လေ။

အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်က အခု နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိနေပြီ၊ ငါ့ထက် သုံးနှစ်တောင် ကြီးတယ်၊ မျက်နှာကလည်း ရင့်ထော်နေပြီကို သူတကယ် စားနိုင်သေးတာပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုစကားများကိုကြားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

အရင်က အစ်မကို မတွေ့ဖူးခင်က ဟိုင်ကောက အစ်မအကြောင်းပြောလျှင် မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအရာများ ရှိခဲ့သည်။

သူ အစ်မကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ ကံကောင်းမှုဟု ဆိုသည်။

ယခုမူ...

"ညီမလေး၊ အစ်မမင်းကို ပြောမယ်၊ ယောက်ျားတွေက ဘာကောင်းတာမှမရှိဘူး။ မင်းလည်း သတိထားရမယ်။ မင်းယောက်ျား လီရှောင်က အဲ့ဒီအသိတရားမရှိတဲ့ကောင်နဲ့ အမြဲတမ်းအတူတူနေတယ်၊ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် သတိထား။" ဟု ရုတ်တရက် ကျိုးရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် အမှန်ပင် စိုးရိမ်စိတ်များဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာပြောနေကြတာလဲ။" ဤအချိန်တွင် လျိုရှီ၏အသံသည် တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လာသည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှီ၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာပြီး အခြေအနေကို မေးသည်။

"အမေ..." ကျိုးရှီသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လျိုရှီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။