တကယ့်သူဌေးက အစ်မတဲ့

အရင်က ထိုအသိတရားမရှိသူက ဤသည်မှာ သူတို့၏ မွေးစားအမေဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်မှစ၍ သူမသည် လျိုရှီကို မိခင်အရင်းကဲ့သို့ အမှန်တကယ် သဘောထားခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် ဤ 'အမေ' ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး ကျိုးရှီကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်သည်။

ကျိုးရှီသည် ငိုရှိုက်နေသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကျိုးရှီကိုယ်စား အခြေအနေကို လျိုရှီအား ပြောပြလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် ကြားပြီးနောက် မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

"မဟုတ်တရုတ်တွေ။"

"ဟင့်ဟင့်... အမေ၊ အဲ့ဒီအသိတရားမရှိတဲ့ကောင်က အိမ်ကဆွေမျိုးတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားတယ်၊ အခု အမေတစ်ယောက်ပဲ လူကြီးရှိတော့တယ်။ ဟင့်ဟင့်... အမေပဲ သူ့ကို မေးပေးပါဦး။

ဟင့်ဟင့်၊ သူတကယ် အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဟင့်ဟင့်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မသူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ သူနဲ့ကွာရှင်းလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီမိန်းမယုတ်အတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါမှ သူလည်း မယားငယ်အဖြစ်နဲ့ ဒုက္ခမရောက်တော့မှာပေါ့။"

"မဟုတ်တာ။ ရှောင်ဟိုင်က ဦးနှောက်မပျက်သေးဘူး၊ ဘာလို့ မင်းလို ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းတဲ့သူကို မလိုချင်ဘဲ ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်ကို သဘောကျရမှာလဲ။" လျိုရှီသည် ကျိုးရှီ၏ နောက်ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဟိုင်က ငါ့ကို မွေးစားအမေတစ်ခွန်းခေါ်မှတော့ ဒီကိစ္စကို ငါသူ့ကို မေးမယ်။ မင်းအတွက် တရားမျှတအောင် သေချာပေါက်လုပ်ပေးမယ်။" ဟု လျိုရှီက ဆိုသည်။

သူမသည် စိတ်ထားနူးညံ့ပြီး လူကို ဆဲဆိုလေ့မရှိပေ။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည် လွန်လွန်းပြီး သူမ၏ မွေးစားချွေးမကို ဤမျှလောက်အထိ အနိုင်ကျင့်နေသည်။

ဤသို့သော ကောက်ကျစ်သည့်အမျိုးသမီးကို မွေးစားသား၏ ဘေးတွင် ထားလျှင် ကောင်းသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

"ဟင့်ဟင့်၊ အမေ... အမေ၊ ကျွန်မ အမေနဲ့ ညီမလေးကို မခွဲနိုင်ဘူး။" ကျိုးရှီသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းနည်းသွားပြီး လျိုရှီကို ပွေ့ဖက်၍ ဆက်လက်ငိုကြွေးသည်။

ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ အမေနဲ့ ညီမလေးလဲ၊ တစ်ကယ်လို့ သူမတကယ် အဲ့ဒီအသိတရားမရှိလူနဲ့ ကွာရှင်းခဲ့ရင် အမေနဲ့ ညီမလေးက သူမကို ဆက်ပြီး လက်ခံပါ့မလား။

"စိတ်ချပါ၊ အမေလည်း မင်းကို မခွဲနိုင်ဘူး။ အမေအခုပဲ ရှောင်ဟိုင်ကို သွားရှာမယ်။" ဟု လျိုရှီက ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှေ့တိုး၍ ကျိုးရှီကို ထူမပြီးမှ လျိုရှီကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုသည်။

လျိုရှီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီ၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်မ စိတ်မပူနဲ့၊ ဒီတစ်ခါကိစ္စမှာ ကျွန်မနဲ့အမေက အစ်မဘက်မှာပဲ ရပ်တည်တယ်။"

ကျိုးရှီက မိမိကိုကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်ပြောသည်၊ "နောက်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က အစ်မဘက်မှာပဲ ရပ်တည်တယ်။

ဟိုင်ကောက ကျွန်မအစ်ကိုဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်၊ အစ်မက ကျွန်မအစ်မပဲ။ နောက်ပြီး အမေက အစ်မကို သမီးအရင်းလို သဘောထားတယ်။"

ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးများသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ဖန် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့အာ။"

"ဘာကျေးဇူးတင်စရာလိုလို့လဲ။ အစ်မနောင်တစ်ချိန်မှာ ဘာကိစ္စရှိရှိ မိဘအိမ်ပြန်ပြောဖို့၊ လုပ်ဖို့ အဆင်မပြေရင် ဒီကိုလာခဲ့။ ကျွန်မတို့အိမ်က အစ်မရဲ့မိဘအိမ်ပဲ။"

"အင်း။" ကျိုးရှီ၏ စိတ်ထဲမှ မတင်မကျဖြစ်နေသော ခံစားချက်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ညီမလေးက သူမဘက်မှာ ရပ်တည်သည်ဟု ပြောလျှင် တကယ်ကတိတည်မည့်သူပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူမနှင့် အခြားအကြောင်းအရာများကို ပြောဆို၍ အာရုံလွှဲပေးသည်။

ထို့နောက် ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ။

နောက်ဆုံးတွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်..."

အခန်းတွင်းမှ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် ချက်ချင်း တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တံခါးခေါက်ရုံသာဖြစ်ပြီး အသံမထွက်သောကြောင့် လျိုရှီမဟုတ်လောက်ပေ။

ကျိုးရှီသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..." ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က တံခါးဝသို့ လှမ်းမေးသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ညီမလေး၊ ငါပါ။" ထို့နောက်မှ ဟိုင်ကန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကို ချက်ချင်း တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို နှစ်သိမ့်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး တံခါးဝကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"အိုး ဟိုင်ကောလား၊ ဘာကိစ္စလဲ။" ဟု အခြေအနေကို မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ တံခါးဝသို့ လှမ်းမေးသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အဟမ်း... အင်း... ညီမလေး၊ မင်းအစ်မကို ထွက်လာခိုင်းပါလား၊ ငါသူနဲ့ ပြောစရာရှိတယ်။" ဟု ဟိုင်ကန်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုသည်။

သူသည် ဆက်ပြောရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

သို့သော် သူ၏ မွေးစားအမေနှင့် ယောက်ဖသည် နောက်တွင် စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် သူမပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည် ခေါင်းခါသည်။

သူမ လုံးဝမထွက်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး တံခါးဝကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မက အစ်ကို့ကို မတွေ့ချင်ဘူး။ ဘာပြောစရာရှိလဲ၊ ဟိုင်ကော တံခါးဝမှာပဲ ပြောလိုက်ပါ။" ဟု တိုက်ရိုက်ဆိုသည်။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဝကို ကြည့်သော အမူအရာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လှည့်ထွက်သည်နှင့် မိမိ၏ မွေးစားအမေနှင့် ယောက်ဖ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခုနက မိမိ၏ မွေးစားအမေနှင့် ယောက်ဖက တိုက်တွန်းခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားပြီး ဟိုင်ကန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြန်လှည့်သွားသည်။

သို့သော် တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသော်လည်း စကားစမပြောနိုင်ပေ။

လျိုရှီသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုး၍ အခန်းတံခါးဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှောင်ကျိုးရယ်၊ ရှောင်ဟိုင်က ခုနက အမေ့ကို အမှားဝန်ခံပြီးပါပြီ။ အဲ့ဒီမိန်းမကို သေချာပေါက် ပြန်ပို့ပြီး နောက်ဆို မင်းနဲ့ပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်မယ်လို့ အာမခံတယ်။ မင်းက စိတ်သဘောထားကြီးကြီးထားပြီး ရှောင်ဟိုင်ကို ဒီတစ်ခါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါလား။" ဟု လျိုရှီက ဆိုသည်။

စကားတစ်ခွန်းက ဟိုင်ကန်းကို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားစေသည်။

သူသည် ယူနျန်ကို ပို့ဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း အမှားအားလုံး မိမိတွင်ရှိသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ယူနျန်နှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိဘဲ ဤမနာလိုဝန်တိုတတ်သူက အလကားသက်သက် စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ တွေးလေသည်။

ဤသို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စအတွက် သူနှင့် ကွာရှင်းရန် ခြိမ်းခြောက်ပြီး မွေးစားအမေအိမ်သို့ပင် လာရောက်တိုင်တန်းသည်။ သူသည် မွေးစားအမေနှင့် ယောက်ဖ၏ အထင်သေးမှုနှင့် ဆုံးမမှုကို ခံခဲ့ရသည်။

အခန်းတွင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို စနောက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရှီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ မျက်နှာကို ပြန်တင်းမာလိုက်သည်။

"သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပြောခိုင်း။" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။

အဲ့ဒီအသိတရားမရှိလူက ကိုယ်တိုင်ပါးစပ်မပါဘူးလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးရှီ၏ မျက်စောင်းထိုးမှုအောက်တွင် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်၍ တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟိုင်ကော၊ အမေပြောတာက အစ်ကိုပြောချင်တဲ့စကားပဲလား။" ဟု မေးသည်။

စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ ထားလိုက်တော့၊ ဟိုင်ကော၊ ညီမလေးလည်း အစ်ကို့ကို ကူညီလိုက်မယ်။ ထက်မြက်ရင် မြန်မြန်သဘောတူလိုက်တော့။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့ မိမိကို မကြည့်မီမှာပင် ဟိုင်ကန်းသည် အလျင်အမြန် "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့လိုပြောချင်တာ။"

ဤအမြန်နှုန်းက လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့ကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ဟိုင်ကန်းသည် ဤအချိန်တွင် စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်က... ရယ်ရတယ်။ မွေးစားအမေနဲ့ ညီမလေးက အတူတူကူညီနေတာ သိသာနေတာပဲ၊ ငါက အရူးမှ မဟုတ်တာ။

အရင်က သူသည် ဇနီးကို ရရှိရန်အတွက် မျက်နှာပြောင်သော ကိစ္စများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ အမှားဝန်ခံရုံက ဘာများခက်ခဲလို့လဲ။

ဟိုင်ကန်းသည် ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။

သူ၏ ဇနီး၊ ကျိုးမိသားစု၏ သမီးအငယ်ဆုံးသည် မိခင်စောစောသေဆုံးသွားပြီး ယောင်းမလေးယောက်နှင့် မတည့်သော်လည်း ဖခင်နှင့် အစ်ကိုလေးယောက်က အလွန်ချစ်ခင်ကြပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တင်၍ ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ကျိုးမိသားစုသို့ လာရောက်တောင်းရမ်းသူများ မနည်းလှပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူကဲ့သို့သော နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ယောက်ျားကြီးကိုသာ သဘောတူခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ယူနျန်၏ ကိစ္စသည် အမှန်ပင် သူမကို ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ဘဲ ဇနီးကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့သည်။

မွေးစားအမေနှင့် ယောက်ဖပြောသည်မှာ မှန်သည်၊ အတိတ်ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ ဤမျှကောင်းမွန်သော ဇနီးကို သူဆုံးရှုံးသွားလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့သည် ဟိုင်ကန်း သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြသည်။

အခန်းတွင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံပြုံး၍ ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာတွင် ယခင်က ဒေါသများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှားရှားပါးပါး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စနောက်သော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

"သူ့ကို မေးကြည့်ပါဦး၊ အဲ့ဒီမိန်းမကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ။ နောက်ပြီး နောက်ရော အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ တွေ့ဦးမှာလားလို့။" ကျိုးရှီသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာသောကြောင့် 'မိန်းမယုတ်' ဟု မခေါ်တော့ဘဲ လေသံလည်း ကောင်းမွန်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးဝကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မက အစ်ကို့ကို မေးခိုင်းတယ်၊ အဲ့ဒီမိန်းမကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲ။ နောက်ပြီး နောက်ဆိုရင်ရော စိတ်ပျော့ပြီး အဲ့ဒီမိန်းမကို သွားတွေ့ဦးမှာလား။"

ဟိုင်ကန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ "ငါသူ့ကို ထောင်ဟွာမြို့ကို ပို့လိုက်မယ်။ သူယွီရွာကို ပြန်ချင်ရင် ယွီရွာကို ပို့လိုက်မယ်။ မပြန်ချင်ရင် သူ့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးပြီး ထောင်ဟွာမြို့မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခိုင်းမယ်။ ငါကျိန်ဆိုတယ်၊ နောက်ဆို သူ့ကို သွားမတွေ့တော့ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးတက်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် တစ်ကယ်လို့ သူက အစ်ကို့ဆီ ပြန်လာရှာရင်ရော။" ဟု ကျိုးရှီ မပြောမီမှာပင် ထပ်မံမေးသည်။

ကျိုးရှီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏စကားကို အလွန်ထောက်ခံသည်။

ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

ထို့နောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် "ငါသူ့ကို ထပ်မတွေ့တော့ဘူး။ သူသာ အတင်းအကျပ် နှောင့်ယှက်ရင်..."

နောက်ဆက်တွဲစကားများ မရှိတော့ပေ။

နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားမပြောမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်မံစကားစပြောသည်။

"သူသာ အတင်းအကျပ် နှောင့်ယှက်ရင် ဟိုင်ကောက ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။" ဟု လေသံတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ထိုယူနျန်အမည်ရှိ အမျိုးသမီးသည် ဟိုင်ကန်းကို နှောင့်ယှက်လိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်၊ ဟိုင်ကန်းသည် ယခုအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်မှာ အချို့သော ပြဿနာများကို သူနားမလည်နိုင်ဟု သူမမယုံပေ။

ယနေ့ သူမအစ်ကိုကြီးကို ဤမကောင်းသော ကံကြမ္မာကို ဖြတ်တောက်ရန် မတိုက်တွန်းလျှင် ယနေ့တွင်တော့ သူနှင့် အစ်မ၏ ကိစ္စသည် ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း နောင်တွင် ပြဿနာများ ထပ်မံလာရောက်မည်။

အစ်မက သူမအပေါ် စေတနာမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံသောကြောင့် ဤကိစ္စတွင် သူမသည် အစ်မဘက်တွင် အမှန်ပင် ရပ်တည်သည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ..." ဟိုင်ကန်းသည် ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နားထောင်ရင်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"သူ အစ်ကို့ကို လာရှာရင် သူ့အတွက် အိမ်တစ်အိမ် ရှာပေးလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ဝေးဝေးကို လက်ထပ်ပေးပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ထိန်းထားလိုက်။" ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

သူမကို ရက်စက်သည်ဟု မထင်ပါနဲ့၊ ထိုအမျိုးသမီးက မဖြစ်သင့်တော်သော အတွေးများ တွေးပြီး သူမ အစ်ကိုနှင့် အစ်မ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ကန်းသည် ကောင်းသည်ဟု ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်ပြောသည်၊ "အဲ့ဒီလူကိုတော့ အချိန်ကျရင် အစ်မကို ရွေးခိုင်းလိုက်။"

ကျိုးရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ ဤအပြုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးမှတော့ "ကောင်းပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသို့ဖြင့်သာ သူနှင့် ယူနျန်ကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို လုံးဝဖြတ်တောက်နိုင်ပေမည်။

ယူနျန်ကို ပို့ဆောင်စဉ်တွင် သူသည် ဤအခြေအနေအတိုင်း ယူနျန်အား ပြောပြမည်။ ယူနျန်သာ ထက်မြက်လျှင် ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမည်ကို သိသင့်သည်။

သူ့ကို အတင်းအကျပ် နှောင့်ယှက်မည်ဆိုလျှင် သူလည်း စိတ်မပျော့တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာတွင် ယခုအခါ အပြုံးများ ရှိနေသည်။

"ကဲ အစ်မ။ ဟိုင်ကောက အမှားဝန်ခံလိုက်ပြီဆိုမှတော့ သူနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ပါ။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆိုသည်။

ကျိုးရှီသည် ကြားသောအခါ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"သူ့ကို သူ့ဘာသာပြန်ခိုင်းလိုက်၊ အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားတဲ့အချိန်မှ ငါ့ကို လာခေါ်ခိုင်း။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်မက ပြောတယ်၊ ဟိုင်ကောကို အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးမှ သူ့ကို လာခေါ်တဲ့။ အစ်မက နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ နေမယ်တဲ့။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာသည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

တံခါးခေါက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လျိုရှီက သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ ရှောင်ကျိုးကို ငါတို့အိမ်မှာ အရင်နေခိုင်းလိုက်။ မင်းအမြန်ပြန်ပြီး လုပ်စရာရှိတာတွေ သွားလုပ်၊ မနက်ဖြန်ညနေမှာ ရှောင်ကျိုးကို ပြန်လာခေါ်။"

ပြောရင်း လျိုရှီသည် ဟိုင်ကန်းကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"နောက်နေ့ ရှောင်ကျိုးကို ပြန်ခေါ်ပြီးရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပါ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ရေးသာယာမှ ဘဝက ပိုပြီးကောင်းမွန်လာမှာ..."

ကျိုးရှီသည် အပြင်ဘက်မှ လူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြားသောအခါ ရင်ဘတ်ကို ဖိ၍ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ခုနက ဟိုင်ကန်းက သူမကို မျက်နှာသာပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူနှင့်အတူ မလိုက်သွားခဲ့ပေ။ သူမယောက်ျား ဒေါသထွက်မည်ကို အမှန်ပင် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ အမေရှိနေသောကြောင့်ပင်...

ခုနက အမေနှင့် ညီမလေး၏ အကူအညီကို သတိရသွားပြီး ကျိုးရှီ၏စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

"အခု ကောင်းသွားပြီ၊ အစ်မ စိတ်အေးနိုင်ပြီလား။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံး၍ ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မစောင်တစ်ထည် ယူပြီး အစ်မတို့အခန်းကို ပို့လိုက်မယ်၊ ဆေးကြောပြီး ဒီည စောစောအိပ်လိုက်တော့။"

အရင်က သူမနှင့် လီရှောင် လက်ထပ်စဉ် အစ်မက အိမ်သို့ လာကူညီရာ အိမ်တွင် အခန်းများများရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း သီးသန့်ထားပေးရန် ပြောခဲ့ကာ။ မကြာခဏ လာရောက်နေထိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ဤအချိန်အတွင်း ဤဇနီးမောင်နှံသည် လုံးဝမလာရောက်ခဲ့ပေ။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤကိစ္စကြောင့် နှောင့်နှေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မလိုတော့ပါဘူး။ ဒီည ငါမင်းနဲ့ပဲ အိပ်မယ်။" ဟု ကျိုးရှီက တိုက်ရိုက်ဆိုပြီး အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခုတင်ကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါမင်းနဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောချင်သေးတယ်။"

သူမသည် ယနေ့မှသာ မိမိကိုယ်ကို လျိုမိသားစု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤမျှကောင်းမွန်သော ညီမလေးတစ်ယောက် ရရှိသောကြောင့် သူမသည် သူမနှင့် များများပြောဆိုလိုသည်။

အမေကိုမူ မနက်ဖြန်တွင် သူမအမေနောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်မည်။

လီရှောင်က သူမညီမလေးနှင့် အတူမအိပ်သေးဘဲ သီးခြားနေထိုင်နေသောကြောင့် ... လီရှောင်၏ နေရာကို လုယူသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း "ကောင်းပြီ။" ဟု ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် လျိုရှီ ပြန်လာသည်။

လျိုရှီသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကျိုးရှီအား ဟိုင်ကန်း ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးသည်။

ထို့အပြင် မနက်ဖြန်တွင် ပြန်သွား၍ ထိုအမျိုးသမီးကို ပို့ဆောင်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

"ရှောင်ဟိုင်က အတိတ်ကို သံယောဇဉ်ကြီးလွန်းလို့ပါ၊ မင်းကို သစ္စာဖောက်လိုတဲ့ စိတ်မရှိပါဘူး။ မင်းက အလကားသက်သက် စိတ်ကူးယဉ်နေတာ။" ဟု လျိုရှီက ဆိုသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီတစ်ခါ ရှောင်ဟိုင် ဆိုင်ခန်းဝယ်တာ၊ ရှောင်လေးက ပြောတယ်၊ ဆိုင်ခန်းတွေက မင်းနာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်ထားတာလား။"

ကျိုးရှီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူက စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိလို့။ ဆိုင်ခန်းတွေ ကျွန်မနာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်ထားပြီး ကျွန်မကို ချော့မော့နေတာ။ ကျွန်မစိတ်ပျော့ပြီး အဲ့ဒီမိန်းမကို အိမ်ထဲဝင်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာ။ အိပ်မက်မက်နေတယ်။

ကျွန်မစဉ်းစားပြီးပြီ၊ သူတကယ် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရင် ကျွန်မသူနဲ့ ကွာရှင်းမယ်။ အိမ်ကပိုက်ဆံတွေအားလုံး ဆိုင်ခန်းတွေပေါ်မှာ ရင်းနှီးထားတယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်မသူ့ကို လူရော၊ ပစ္စည်းပါ ဆုံးရှုံးစေပြီး ဆင်းရဲသားဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မှာ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါ... တကယ်ပဲ... ကံကောင်းတယ်၊ ဟိုင်ကော/ရှောင်ဟိုင်က အလိုက်သိပေလို့ပေါ့။

"အဟမ်း... တော်တယ်။" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ကျိုးရှီအား လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် ကျိုးရှီကို ကြည့်သော အကြည့်တွင်လည်း အနည်းငယ် လေးစားမှုများ ပါဝင်နေသည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံးတွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဟဟ၊ အဆင်ပြေပါတယ်..."

ကျိုးရှီဘက်တွင် ပြဿနာမရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားမှ လျိုရှီသည် ဆေးကြောရန် ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ကျိုးရှီကို ဆေးကြောရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အခန်းပြန်ရောက်၍ ခုတင်ပေါ်တက်ပြီးမှ ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ပျိုးခြံအကြောင်း ပြောဆိုတော့သည်။

"ပျိုးခြံက တကယ်တော့ ငါ့မိဘအိမ်မှာ ရှိတယ်။ ကျိုးမိသားစုခြံက ငါ့အဖေအပိုင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်စဉ် အထွက်နှုန်းက သိပ်မမြင့်ဘူး၊ ပိုက်ဆံအများကြီး မရဘူး။ ငါလိုချင်ရင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးလိုက်ရင် ငါ့အဖေက ငါ့ကို ပေးမှာပဲ။"

"ကျိုးမိသားစုခြံလား။ ချင်းရှီမြို့ အနောက်မြို့တံခါးက ထွက်ပြီး ကျွန်မတို့သာ့ရှီရွာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကြောင်းက ပျိုးခြံလား။"

သူမသည် မြို့ပေါ်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်သောကြောင့် ကျိုးမိသားစုခြံအကြောင်း ကြားဖူးသည်။

ကြားရသည်မှာ ကျိုးမိသားစုခြံ၏ မြေအများစုသည် ပျိုးခြံထဲသို့ ထည့်သွင်းထားပြီး ရွာထဲမှ လယ်သမားအများစုသည် မြေရှင်အတွက် လယ်စိုက်ပျိုးပေးကြပြီး လက်ထဲတွင် မြေလွတ်နည်းပါးလှသည်။

ကျိုးမိသားစုခြံမှ လူများသည် မြို့ပေါ်သို့ အလုပ်လုပ်ရန် သွားရောက်သူများလည်း အခြားရွာများထက် များပြားသည်။

"အင်း။" ဟု ကျိုးရှီက ခေါင်းညိတ်သည်။

"နောက်ပြီး လူလိုရင် ဝယ်လို့ရတာလည်း လွယ်တယ်။ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းကို သိလား။" ဟု ကျိုးရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သိသည်၊ အရင်က သူမလီရှောင်နှင့် ရှောင်ချင်ကို ဝယ်ယူစဉ်က ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းမှ သခင်လေးကျိုးထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစ်မကလည်း ကျိုးမျိုးရိုးဆိုတော့... ဖြစ်နိုင်လောက်လား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျိုးရှီသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခု ချင်းရှီမြို့မှာ ကျွန်ရောင်းတဲ့ တာဝန်ခံက ငါ့ရဲ့သွေးဝေးတဲ့က အစ်ကိုဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ့အဖေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်။ ငါတို့လူလိုရင် သူ့ကို ရှာလို့ရတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လုံးဝအံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် အရင်က ဟိုင်ကောသည် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ အစ်မသည်သာ အစစ်အမှန်သူဌေးမကြီး ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၊ ဤသည်မှာ သာ့ယန်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူမ၏ အစ်မသည် ကျိုးမိသားစုမှ ဖြစ်နေသည်။

သူမယခု နားလည်သွားပြီ၊ အရင်က ဟိုင်ကောက အစ်မကို လက်ထပ်ရသည့်ကိစ္စကို ပြောဆိုစဉ် မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအရာများ ရှိခဲ့သည်မှာ ဘာကြောင့်လဲ။

အစ်မက ဟိုင်ကောနှင့် ကွာရှင်းရန် ခြိမ်းခြောက်ရဲပြီး ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်ရဲသည်မှာ ဘာကြောင့်လဲ။

အကြောင်းကတော့... သူမ အစ်မနှင့် အစ်ကို၏ အိမ်ထောင်ရေးတွင် အစ်မသည်သာ အင်အားကြီးသော ဘက်မှ ဖြစ်နေ၍ပင်။