သဘောတူညီချက် ရရှိသွားပြီ

ဒီလိုရုပ်ရည်မျိုးကြောင့် ကျန်းအိမ်တော် သခင်ကြီး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ခံရပြီး ထိုအိမ်တော် သခင်မကြီး၏ သံသယဝင်ခံရသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

ကျောက်မိသားစုဝင်များ၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်အောက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး။"

ကျောက်မိသားစုဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်သောကများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်မေးသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း "သခင်မလေးကို ပြန်ဖြေပါတယ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပါ။" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ထက် တစ်နှစ်ကြီးတာပေါ့။" ဟု တီးတိုးရေရွတ်သည်။

အင်း၊ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်အသက်အရွယ်အရ တွက်ချက်ကြည့်လျှင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လာရောက်စဉ်က သူမသည် မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ သခင်မလေး၏ကိစ္စကို ဟိုင်ကတော်ထံမှ ကြားသိခဲ့သည်။ သခင်မလေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးသမီးများ၏ စံပြဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်းဖြင့် လျိုအိမ်တစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ကာ လျိုအိမ်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အသာကွေးကာ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းက အဲ့ဒီကျန်းအိမ်တော် သခင်ကြီးကို မလိုက်လျောဘူးဆိုတော့ မင်းကို သတ္တိရှိတဲ့သူလို့ ငါသတ်မှတ်တယ်။ အခု ငါမင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်၊ ငါ့ဘေးမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး အိမ်ကစီးပွားရေးကို စပြီးထိတွေ့ခွင့်ပေးမယ်။ အချိန်အခါသင့်တော်ရင် မင်းကို တစ်ဦးတည်း တာဝန်ယူခိုင်းနိုင်တယ်..."

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းမြောက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက အသက်ရှင်ရင် ငါ့လျိုအိမ်ရဲ့ လူ၊ သေရင် ငါ့လျိုအိမ်ရဲ့ တစ္ဆေပဲ။ တစ်သက်လုံး လျိုအိမ်ကနေ ထွက်ခွာခွင့်မရှိဘူး။"

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ကျွန်ဖြစ်သောကြောင့် သခင်က မလွှတ်လျှင် သူမသည် သခင်အိမ်မှ ထွက်ခွာခွင့်မရှိပေ။

လျိုအိမ်က သူတို့မိသားစုကို ဝယ်ယူပြီး အရေးကြီးသော တာဝန်များ ပေးအပ်မည်ဆိုလျှင် သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် အလားအလာ မကြီးမားပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်သက်လုံး လျိုအိမ်မှ မထွက်ခွာခြင်းသည် သူမအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သခင်မလေးက သူမကို လက်သပ်မွေးတော့မှာလား။ သူမလည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် သခင်မလေးနှင့် ဟိုင်ကတော်ကဲ့သို့သော လူမျိုး ဖြစ်လာနိုင်လောက်လား။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ချက်ချင်း သဘောတူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ရှေ့တိုး၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ တောင်းဆိုချင်တာတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။" ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်၍ အသံသည် တည်ငြိမ်နေသည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကျောက်ဖူ၏ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

"ရိုင်းလိုက်..."

သို့သော် ကျောက်ဖူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ကိုဆန့်၍ ကျောက်ဖူ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ပြောပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသည်။ သူမသည် ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ရဲသော ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်သည် အနည်းငယ် ဆိုးရွားပြီး မိသားစုအားလုံးကိုပါ ဒုက္ခပေးခဲ့သော်လည်း သူမ၏သတ္တိကို လင်းရှောင်ယွဲ့ အနည်းငယ် လေးစားစေသည်။

"ကျွန်မ သခင်မလေးအတွက်၊ လျိုအိမ်အတွက် တစ်သက်လုံး အမှုထမ်းလိုပါတယ်၊ လျိုအိမ်မှာပဲ နေလိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် စိတ်ကိုတင်းလိုက်ကာ၊ "ကျွန်မကို သခင်မလေးဘေးမှာ ပြုစုခွင့်ပေးပြီး တစ်သက်လုံး လက်မထပ်ခွင့်ပေးဖို့ သခင်မလေးကို တောင်းဆိုပါတယ်။"

ဤစကားထွက်လာသောအခါ ကျောက်မိသားစုဝင်များ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒီကောင်မလေး၊ ဘာမဟုတ်တရုတ်တွေ ပြောနေတာလဲ။ သခင်မလေး..." ဟု ချန်ရှီသည် ချက်ချင်း ရှေ့တိုး၍ ကျောက်ရှန်းရှန်းကိုဆွဲကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား အသနားခံသည်။

အစေခံတစ်ယောက်အနေနှင့် သခင်က သဘောကျပြီး အိပ်ဆောင်အစေခံ သို့မဟုတ် မယားငယ်ဖြစ်လာလျှင် အကောင်းဆုံးထွက်လမ်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အိမ်တော်မှ အခြားအစေခံများနှင့် လက်ထပ်ပြီး ကျွန်မျိုးဆက်ဖြစ်သော ကလေးများကို မွေးဖွားရမည်။

အလွန်နည်းပါးသော သူများသာ ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းနိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရွေးနုတ်ကာ လွတ်လပ်သူအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ကဲ့သို့သော မိသားစုတစ်စုလုံးသည် သခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးနီးကပ်သောကြောင့် အားလုံးလွတ်လပ်သူအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

သူမနှင့် အဘိုးကြီး၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ သခင်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပြီး သခင်က သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို အသိအမှတ်ပြု၍ လူငယ်များကို လွှတ်ပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏သမီးသည် အလွန်ခေါင်းမာသူဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ပြီးမှသာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ပေမည်။

သို့သော် ယခု သူမသည် နေခဲ့လိုပြီး တစ်သက်လုံး လက်မထပ်ရန် တောင်းဆိုနေသည်။ ဒါက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် ဘာအဓိပ္ပါယ်ဆောင်သွားလဲဆိုတာ ဒီကောင်မလေးသိရဲ့လား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ရှီ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျောက်ဖူ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ဇနီးအား ပြောလိုက်သည်။ "နောက်မဆုတ်သေးဘူးလား။"

ချန်ရှီ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ နှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ခင်ပွန်း၏ မျက်လုံးထဲမှ သတိပေးသော အရိပ်အယောင်ကို သူမရှင်းလင်းစွာ မြင်သည်။ သူတို့သည် ကျွန်ဖြစ်ပြီး သခင်အသစ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာခါစဖြစ်သည်။

သခင်က မနှစ်သက်လျှင် ထပ်မံရောင်းစားခံရလျှင် အကျိုးဆက်သည် သူတို့ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် ကျော်လွန်သွားမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဟားဟား၊ တစ်သက်လုံး လက်မထပ်တာက အရမ်းပြင်းထန်တယ်နော်။ ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ငါမင်းကို အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးမယ်၊ မင်းကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။"

ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် အရောင်တောက်လာပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး၊ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သခင်မလေးကို ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်။" မြေနှင့်တိုက်သည်အထိ ဦးသုံးကြိမ်ချလိုက်သည်။

ကျောက်မိသားစုဝင်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

တကယ်တစ်သက်လုံး လက်မထပ်ပဲနေတာ မဟုတ်ရင် တော်ပါပြီ။

ရှန်းရှန်းသည် သခင်မလေး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် သခင်မလေး၏ စီးပွားရေးကို အမှန်တကယ် ထောက်ပံ့နိုင်လျှင် ကျွန်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအခါ သူမကို မည်သူမျှ အထင်သေးရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့မိသားစုသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှန်းရှန်းကို အားကိုးရပေမည်...

"ထပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကိုယ်တိုင်ရှေ့တိုး၍ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ထူမလိုက်ရာ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားစေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"လျိုအိမ်ကို ဝင်လာမှတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းတို့အားလုံး လျိုအိမ်ရဲ့ လူတွေပဲ။ ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် ငါမင်းတို့ကို မနစ်နာစေရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သစ္စာဖောက်ချင်စိတ်ရှိရင်တော့..."

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အသံသည် အေးစက်သွားသည်၊ "သစ္စာဖောက်ချင်စိတ်ရှိတာကို ကျွန်မမတွေ့မိရင် ထားလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတွေ့သွားရင်တော့..."

ကျောက်မိသားစုဝင်အားလုံး ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေကြသည်။

အရင်က သခင်မလေးသည် အလွန်ပင် ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း ယခုမူ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"ကျွန်မတို့လျိုအိမ်က အစေခံတွေကို ပြန်ရောင်းတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် လွှတ်ပေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ်မထွက်ရဘဲ တောင်ကြားထဲမှာ ဝံပုလွေစာကျွေးတာပဲ ရှိတယ်။"

မာရှီ၏ ခြေထောက်သည် ပျော့ခွေသွားပြီး ဘေးမှ ချန်ရှီက ထောက်ပံ့မပေးလျှင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်မိသားစုဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နှလုံးသားပေါ်တွင် ဓားတစ်ချောင်း ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ။" ကျောက်ဖူသည် အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ။" ကျန်လူများလည်း လိုက်၍ အရိုအသေပေးကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သတိမပြန်ဝင်သေးသော လျိုရှီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ လျိုရှီ၏ လက်မောင်းကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် အလိုအလျောက် ရှောင်ရှားလိုက်သော်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဤသည်မှာ သူမသမီးဖြစ်သည်ကို သတိရသွားပြီး လက်ပြန်လှမ်းလိုက်လေသည်။

သူမသမီး၏ ခုနက အရှိန်အဝါသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ တကယ်လူသတ်ဖူးနေသလိုပင်။

ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ ယွဲ့အာအရင်က သတိလစ်သွားတုန်းက သူ့အဖေနဲ့အတူ ဒုက္ခတွေအများကြီး ခံစားခဲ့ရမှာပဲ။ နောက်ဆို ငါ ယွဲ့အာကို ပိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံရမယ်...

"အမေ၊ အမေဘာပြောချင်သေးလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံး၍ လျိုရှီအား မေးသည်။

လျိုရှီ ခုနက သူမကိုကြောက်ရွံ့သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သတိကပ်နိုင်သော အခြေအနေကို အလွန်ကျေနပ်နေသည်။

"မင်းပြောရင် ပြီးတာပဲ။" လျိုရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီအား ပြုံးပြပြီးမှ ကျောက်မိသားစုဝင်များကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"လောင်ဖူနဲ့ ရှန်းရှန်းနေခဲ့။ တခြားသူတွေက..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်၊ "အမေ၊ သူတို့ကို အရင်ဆုံး နေရာချထားပေးပါဦး။"

"ကောင်းပြီ။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြ။"

ထို့နောက် ကျောက်ဖူနှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး လျိုရှီနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ကျန်လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းရှန်း၊ နောက်မှ မင်းတို့မှာ ဘာလိုအပ်သေးလဲဆိုတာ စာရင်းလုပ်ပြီး လောင်ဖူကိုပေးလိုက်ပါ။"

လာရောက်စဉ်က ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးမှ မပါခဲ့ပေ၊ ဤမိသားစုသည် အလွန်ပင် သန့်ရှင်းလှသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ကျောက်ရှန်းရှန်းက အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သပ်ရပ်သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ညစ်ပတ်နေသည်။

"နောက်ပြီး တစ်ယောက်ကို အတွင်းခံနှစ်စုံ၊ အဝတ်ကြမ်းနှစ်စုံ ပြင်လိုက်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က စဉ်းစားရင်းပြောလိုက်သည်၊ "ဆောင်းရာသီဝတ် ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီကိုလည်း စီစဉ်လို့ရပြီ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်စုံအရင် စီစဉ်လိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး။" ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေပေးသည်။

ထို့နောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "သခင်မလေး၊ အဝတ်အစားကိုချုပ်ပြီးသားဝယ်ရင် အရမ်းဈေးကြီးတယ်၊ ကျွန်မနဲ့အစ်မက အချုပ်အလုပ်ပိုင်း တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ အထည်စပဲဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ချုပ်လို့ရပါတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ကွေးတက်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီရက်ပိုင်း မာရှီကို အဝတ်ချုပ်ခိုင်းလိုက်။ မင်းကတော့ ထားလိုက်တော့၊ ငါ့ဘေးမှာ နေရင် ဖြစ်ပြီ။"

ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မလေး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းက အနည်းငယ်ကွေးတက်သွားသည်၊ "သွား၊ သခင်မကြီးဆီက စုတ်တံနဲ့ စာရွက်ယူပြီး မင်းတို့လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချရေးလိုက်။ နေမစောင်းသေးခင် နောက်မှ မင်းအစ်ကိုကို မြို့ပေါ်တစ်ခေါက်သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ခိုင်းလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ကျောက်ရှန်းရှန်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျောက်ဖူသည် သမီး၏ ပျော်ရွှင်နေသော ကျောပြင်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"လောင်ဖူ။"

ကျောက်ဖူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မလေး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ကာ၊ "အဲ့ရမ်းတင်းမထားပါနဲ့။"

ထို့နောက် အိတ်ထဲမှ ငွေစ၁၀၀တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်နှင့် တံခါးမကြီးသော့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အိမ်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းနဲ့ စာရင်းကိုင်တာဝန်ကို လောလောဆယ် ရှင်ပဲ လုပ်လိုက်တော့။"

ကျောက်ဖူသည် ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် ငွေစက္ကူနှင့် သော့ကို လက်ခံလိုက်သည်။

ငွေစက္ကူပမာဏသည် ငွေစ၁၀၀ တန်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤသည်မှာ သခင်မလေး၏ မိမိအပေါ် စမ်းသပ်မှုဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

"အိမ်က ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှင့်ဆီကို တင်ပြပြီး ရှင့်ဆီက ငွေထုတ်ယူခိုင်းလိုက်ပါ။ ငွေမလောက်တော့ရင် ကျွန်မဆီကို လာတောင်း။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"ပြီးတော့ နောက်ကျရင် အိမ်မှာ လစဉ်သုံးစရိတ်စနစ် ကျင့်သုံးမယ်။ သခင်မကြီးရဲ့ လစဉ်သုံးစရိတ် ငွေစ ၂၀၊ သားမက်တော်နဲ့ ကျွန်မက... ထားလိုက်တော့။ သခင်လေး... အင်း၊ ကြေးပြား ၄၀၀။ တူတော်၊ ၂... ထားလိုက်တော့၊ ငွေ ၃စ။ ပြီးတော့ ရှန်းရှန်း ၄စ၊ ရှင်က ၃စ၊ ကျောက်ခမ်းနဲ့ ကျောက်ချန် ၂စ၊ ချန်ရှီ၊ မာရှီနဲ့ တာ့ပေါင် ၁စ။"

နောင်ကျရင် လစဉ် အမေ့ကို ငွေစ၂၀ပေးပြီး အမေ့အတွက် ငွေစုဘဏ်အဖြစ် ထားပေးလိုက်မယ်။

ရှောင်ကျစ်ကတော့ မနက်၊ ည အိမ်မှာ ထမင်းစားပြီး နေ့လယ်မှာ ကျောင်းတော် ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်မှာ တစ်နပ်စားရုံပဲ၊ တစ်လကို ကြေးပြား၄၀၀က လုံလောက်တယ်။ ဒီကလေးက အသက်ငယ်လွန်းတယ်၊ များများပေးရင် သူဖြုန်းတီးမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။

ရှောင်ချင်ကတော့ အရင်က သူ့ကို လစဉ် ငွေ၂စ လစဉ်သုံးစရိတ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက အလိုက်သိတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်နှစ်မှာ ခရိုင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်လောက်တယ်၊ ငါနည်းနည်းပိုပေးလည်း ကိစ္စမရှိဘူး။

တကယ်တော့ များများပေးလည်း ကိစ္စမရှိဘူး၊ အဲ့ဒီကလေးက မဖြုန်းတီးဘူး၊ များရင် စုထားမှာပဲ။

ပြီးတော့ အိမ်ကအစေခံတွေရဲ့ လစဉ်သုံးစရိတ်။ ဒီလူတွေရဲ့ ကျွန်စာချုပ်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်၊ ငါက အဆုံးစွန်အထိ ကတ်သတ်ပြီး သူတို့ကို လစဉ်သုံးစရိတ် မပေးရင်တောင် ဘယ်သူမှ ဘာမှပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အဲ့လောက်မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။

အိမ်တော်ကြီးတွေမှာ တစ်သက်တာစာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ အစေခံတွေလည်း လစဉ်သုံးစရိတ် ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လစဉ်သုံးစရိတ်က သိပ်မမြင့်ဘူး။ ဒီလူတွေက သခင်အိမ်မှာ စားသောက်နေထိုင်ကြတာကိုး။

ငါ့လက်ထဲမှာ အခု ပိုက်ဆံရှိနေမှတော့ အိမ်ကအစေခံတွေကို သခင်ကကပ်စီးနည်းတယ်ဆိုတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့စရာ မလိုဘူး။ ဒီမိသားစုကို ငါက ကောင်းကောင်းပျိုးထောင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလေ။

ကျောက်ဖူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သခင်မလေး၏ ဤလစဉ်သုံးစရိတ် ထုတ်ပေးမှု အစီအစဉ်သည် တကယ်ကို.....

သူတို့ကဲ့သို့သော အစေခံများ၏ လစဉ်သုံးစရိတ်သည် သခင်လေးနှင့် တူတော်ထက်ပင် မြင့်မားနေသည်...

ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နားလည်နိုင်လောက်ပါတယ်။

လျိုအိမ်က လူနည်းတယ်၊ အိမ်တော်ကြီးတွေလို လျိုအိမ်က လူများနေတာမဟုတ်ဘူး။

ကျောက်ဖူက ပြန်ဖြေရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းမြောက်နေသည်။

အရင်က ကျန်းအိမ်တော်တွင် သခင်ကြီးရှိနေစဉ်က တာ့ပေါင်မှလွဲ၍ သူတို့လည်း လစဉ်သုံးစရိတ် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သခင်ကြီး ဆုံးသွားပြီးနောက် သခင်ကြီးနှင့် သခင်မကြီးက အိမ်ကိုအုပ်ချုပ်ရာ သခင်မကြီးက သခင်ကြီးဆုံးသွားသောကြောင့် အိမ်တွင် ဝင်ငွေနည်းပါးသွားသောကြောင့် လစဉ်သုံးစရိတ် မပေးတော့ဟု ဆိုသည်။

သခင်အိမ်က အစေခံများအတွက် ထည့်သွင်းပေးရမည့် ပစ္စည်းများကိုလည်း သခင်မကြီးက မထည့်သွင်းပေးတော့သောကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ငွေထုတ်၍ ဝယ်ယူရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အိမ်တွင် စုဆောင်းထားသော ငွေအနည်းငယ်သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့မိသားစုအားလုံး ရောင်းစားခံရသောအခါ ကျန်ရှိသော ငွေအနည်းငယ်ကိုလည်း သခင်မကြီးက ရှာဖွေယူဆောင်သွားသည်။

မိသားစုဝင်အားလုံးသည် ယခုသူတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားတစ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်၍ ထွက်ခဲ့ရလေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤအချိန်အတွင်း ရာသီဥတု သိပ်မပူတော့သောကြောင့်၊ သူတို့ကျန်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ အချိန်မကြာသေးသောကြောင့် မဟုတ်လျှင် သခင်အသစ်ကို ဤမျှလောက် သပ်ရပ်စွာ တွေ့ဆုံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ဖူကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်ဖူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

"ရှင်လည်း သွားတော့။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မလေး။" ဟု ကျောက်ဖူသည် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ကျောက်ဖူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျိုးရှီသည် ပြုံး၍ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အိမ်နောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ယွဲ့အာ၊ အစ်မတကယ် လေးစားတယ်။ မင်းဒီလို ကျေးဇူးနဲ့ အကြောက်တရားကို တွဲသုံးပြီး ဒီမိသားစုကို ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်နိုင်လိုက်တာပဲ။"

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုဆွဲ၍ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ခုတင်ဘေးသို့ သွား၍ ထိုင်လိုက်သည်။

"ဟားစား၊ အစ်မကျွန်မကို အဲ့လောက်မချီးကျူးပါနဲ့တော့။ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဘက်က ဘာတုံ့ပြန်မှု ရှိသေးလဲ။" ထို့နောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤကိစ္စတွင် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မတော်တဆတစ်ခု ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းက ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်လျှင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်ဘက်က ထိုမျှလောက် ကောင်းမွန်စွာ စကားပြောမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ငွေထောင်ဂဏန်း၊ သောင်းဂဏန်းလောက်သာ ရှာဖွေပြီး လက်ထဲမှ ငရုတ်သီးနှင့် ကင်မ်ချီပြုလုပ်နည်းကို ထုတ်ပေးရန် မလိုလားပေ။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်သည်၊ "မင်းဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စနောက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"အစ်မရာ ကျွန်မကို စမနေပါနဲ့တော့၊ မြန်မြန်သာပြောလိုက်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိမိ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးရှီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"အတည်ဖြစ်သွားပြီ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ရာ ကျိုးရှီကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နောက်ကျောကို ပြုံး၍ ပုတ်လိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်က ဒီကောင်မလေး အရင်က အရမ်းတည်ငြိမ်ပြနေပေမယ့် တကယ်တမ်း ဒီကိစ္စကို အမြဲစိုးရိမ်နေတာပါလား။

"အစ်မမိဘအိမ်ပြန်ပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေအကြောင်း မြန်မြန်ပြောပါဦး။ အသေးစိတ်အားလုံးကို ကျွန်မကြားချင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အင်း။"

ထိုအခါမှ အခြေအနေကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောပြသည်။

အရင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ဟိုင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျိုးရှီသည် ကင်မ်ချီကို ယူဆောင်၍ အိမ်ရှိအစေခံများကို မြင်းလှည်းမောင်း၍ မိမိအား ကျိုးအိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်စေသည်။

ထို့နောက် အခြေအနေကို သခင်ကြီးကျိုးအား ပြောပြသည်။

သခင်ကြီးကျိုးသည် ကြားပြီးနောက် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျိုးရှီအား ထပ်ခါထပ်ခါ မေးမြန်းပြီးနောက် ကျိုးရှီယူဆောင်လာသော ကင်မ်ချီကို မြည်းစမ်းကြည့်သည်။

ထို့နောက် ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် ကျိုးရှီကို ခေါ်ဆောင်၍ သခင်လေးကျိုးထံသို့ သွားရောက်သည်။

ထို့နောက် သခင်လေးကျိုးသည်လည်း ကင်မ်ချီကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး စားဖိုချောင်ကို ကင်မ်ချီဖြင့် ဝက်သားတစ်ပွဲ ချက်ခိုင်းသည်။

အခြေအနေကို သိရှိပြီး ကင်မ်ချီကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် သခင်လေးကျိုးသည် ချက်ချင်း အဖြေပြန်ပေးခဲ့သည်။ သုံးရက်ကြာလျှင် သူကိုယ်တိုင် လျိုအိမ်သို့ လာရောက်မည်ဟုပင်။

ထို့နောက်မှ ကျိုးရှီသည် သခင်လေးကျိုးအား လျိုအိမ်က လူဝယ်လိုသည့်ကိစ္စကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သခင်လေးကျိုးဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ဖူသည် တက်ကြွစွာ မိမိကိုယ်ကို အကြံပြုလာခဲ့သည်။

သခင်လေးကျိုးသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျိုးရှီရှိနေသောကြောင့်၊ သူသည် လျိုအိမ်အား မျက်နှာသာပေးလို၍ သဘောတူလိုက်တော့သည်။