လီရှောင်၏ ရာဇဝင်

ခြံဝင်းထဲမှ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကျိုးရှီသည် နှစ်ယောက်အား ယနေ့သူမနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ကြုံတွေ့ခဲ့သမျှကိစ္စများကို ပြောပြနေသည်။

ခင်ပွန်းနှစ်ယောက်မှာ ကြားပြီး အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် ဟိုင်ကန်းသည် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏မွေးစားညီမလေးသည် မရိုးရှင်းသည်ကို သိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ တော်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်၏ နောက်ကွယ်မှ သခင်နှင့် ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းမှ လူများနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သည်မှာ သူတို့ ချင်းရှီမြို့တစ်ခုလုံးတွင် ကြည့်လျှင်... ဒုတိယတစ်ယောက် ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား။

လီရှောင်သည် ကြားပြီးနောက် မျက်နှာသည် သိပ်မူမမှန်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကိုပင် ပထမဦးစွာ သတိမပြုမိပေ။

"ယွဲ့အာ ပြန်လာပြီ။" ကျိုးရှီက အရင်ဆုံး ဆိုသည်။

"ယွဲ့အာ မြန်မြန်လာခဲ့၊ ငါမင်းအစ်ကိုနဲ့ လီရှောင်ကို ငါတို့အတူတူ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အကြောင်း ပြောနေတာ။" ကျိုးရှီက ပြုံး၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျောက်ရှန်းရှန်းကို လင်းရှောင်ကျစ်ကို အိမ်နောက်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေပြီး သူမကတော့ သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့လျှောက်သွားသည်။

"ညီမလေး၊ အစ်ကိုဒီတစ်ခါ 'အမျိုးသမီးများသည် ယောက်ျားများထက် မနိမ့်ကျ' ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဒီတစ်ခါ မင်း မင်းအစ်မကို ကူညီရုံတင်မကဘူး၊ မင်းအစ်မရဲ့ မိဘအိမ်ကိုပါ ကူညီပြီး အစ်ကို့အတွက် မျက်နှာရစေတယ်။ အစ်ကိုမင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်။" ဟု ဟိုင်ကန်းသည် ထရပ်၍ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သူသည် လူကြမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဇနီးသည် သူ့ကိုလက်ထပ်ပြီးနောက် မိဘအိမ်မှ အထင်သေးမှုကို မနည်းခံခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ် သူ့ညီမလေးသည် ကျိုးမိသားစုအား ဤမျှကြီးမားသော အကူအညီပေးခဲ့သောကြောင့် ဇနီးသည် မိဘအိမ်မှ ယောင်းမများရှေ့တွင် မျက်နှာပွင့်သွားပြီး သူသည်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ယောက္ခမနှင့် ယောက်ဖများရှေ့တွင် ခေါင်းမော့ရင်ကော့နိုင်ပေပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုး၍ ဟိုင်ကန်းကို ထူမလိုက်သည်။

"ဟိုင်ကော အားမနာပါနဲ့။ ဒီနေ့အစ်မမရှိရင် ဒီကိစ္စကို ကျွန်မမလုပ်နိုင်ပါဘူး။"

နောက်ဆက်တွဲတွင် ဟိုင်ကန်းနှင့် ကျိုးရှီတို့ ပူးပေါင်း၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ထပ်မံကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ချီးကျူးမြှောက်ပင့်ကြသည်။

မာရှီက ထမင်းချက်ပြီးကြောင်း၊ လူတိုင်းကို ဧည့်ခန်းသို့ ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ကြောင်း လာရောက်အသိပေးမှ လူတိုင်း ဧည့်ခန်းသို့ သွားရောက်ကြသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလျာများ ပြည့်စုံပြီး အရက်ပါ ပြင်ဆင်ထားသည်။

လျိုမိသားစုဝင်များနှင့် ဟိုင်ကန်းတို့ဇနီးမောင်နှံတို့သည် အလွန်ကျေနပ်စွာ စားသုံးကြသည်။

ချန်ရှီ၏ ချက်ပြုတ်လက်ရာသည် အမှန်ပင် ကောင်းမွန်ပြီး လျိုရှီက သူမအား အိမ်မှ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အသုံးပြုနည်းကို သင်ကြားပေးရာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ချက်ပြုတ်သည်ထက် မနိမ့်ကျပေ။

ဧည့်ခန်းထဲမှ လူတိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကျောက်မိသားစုဝင်များသည် စားပွဲဘေးတွင် ဝိုင်းဖွဲ့၍ အလွန်ကျေနပ်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ လက်ရှိသခင်အိမ်သည် ယခင်ကျန်းအိမ်တော်လောက် အခြေအနေမကောင်းမွန်သော်လည်း သခင်အိမ်သည် သူတို့အပေါ် ယခင်ကျန်းအိမ်တော်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

ဤလျိုအိမ်သည် လူနည်းပြီး အချင်းချင်း မနာလိုဝန်တိုမှု နည်းပါးသည်၊ သခင်မကြီးနှင့် သခင်မလေးတို့သည် အစေခံများအပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံကြသည်၊ သူတို့နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိနိုင်တော့မည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် မာရှီနှင့် ချန်ရှီတို့ ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းဆေးကြောကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီတို့သည်လည်း နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခွင့်ရရှိသွားကြသည်။

သားအမိနှစ်ယောက်လုံး အိမ်တွင် အစေခံများ ရှိနေသည်မှာ တကယ်ကိုကောင်းကြောင်း အစစ်အမှန်ခံစားသွားရသည်။

ညဘက်တွင် ဟိုင်ကန်းသည် ကျိုးရှီကို ခေါ်၍မရခဲ့ပြန်ပေ။

အကြောင်းကတော့ ကျိုးရှီသည် ဤအချိန်အတွင်း လျိုအိမ်တွင် နေထိုင်ပြီး အလုပ်ရုံကိစ္စများကို ကူညီစီစဉ်ပေးမည်ဟု ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ကန်းသည် ဇနီးနှင့် ပြဿနာပြေလည်သွားပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားရန် မလိုလား၍ လျိုအိမ်တွင်ပင် ညအိပ်လိုက်သည်။

.....

လူတိုင်း အခန်းပြန်ရောက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ စကားပြောရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ကြည့်ရတာ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေသလိုပဲ။"

လီရှောင်ကို ထိုင်ခုံရှည်ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်၍ မိမိနှင့်အတူ ထိုင်စေပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

လီရှောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ဟန်ဆောင်မှုက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မလှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်ကို မထင်ခဲ့ပေ။

လီရှောင် စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းကို လီရှောင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ဟု ညင်သာစွာ မေးသည်။

လီရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ယွဲ့အာ..."

"အင်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် လေးလံစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ယခင်က စိုးရိမ်သော စိတ်သည် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ပေါ့ပါးဟန်ဆောင်ကာပြုံး၍ လီရှောင်အား ထပ်မေးသည်။

"ရူယီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ သခင်နဲ့ မတွေ့ရင် မဖြစ်ဘူးလား။" လီရှောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားကာ လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး နားမလည်စွာဖြင့် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။" ပြုံး၍ မေးသည်။

လီရှောင်၏မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ရူယီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ သခင်က ရာဇဝင်မရိုးရှင်းဘူး၊ ကိုယ်မင်းသူနဲ့ အရမ်းနီးကပ်တာကို မလိုချင်ဘူး။"

ထို့နောက် လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့ သာ့ရှီရွာမှာပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရင် မကောင်းဘူးလား။"

သူသိသည်၊ သူ့ဇနီးသည် အလွန်အရည်အချင်းရှိပြီး ယောက်ျားများနှင့်ယှဉ်လျှင်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ သူမအား အခွင့်အရေးနှင့် အချိန်ပေးလျှင် သူမသည် တစ်နေ့တွင် လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ချင်းရှီမြို့သည် သူမကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤနေ့သည် ဤမျှလောက် မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိလာမည်ဟု သူမထင်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

စိတ်ထဲမှ မတင်မကျဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်၍ ပြုံး၍ လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မတို့က သာ့ရှီရွာမှာ နေ,နေတာပဲလေ။ အခု ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ပျိုးခြံရှိပေမယ့် ကျွန်မအဲ့ဒီကို အမြဲတမ်းသွားနေဖို့ မတွေးထားပါဘူး။ သာ့ရှီရွာက ကျွန်မတို့အိမ်ပဲ။

ရှန့်ကုန်း၊ ရှင်ရူယီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့သခင်ကို သိတာလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် လီရှောင်အား မေးသည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲမှ မတင်မကျဖြစ်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ရှင်... ရှင်နဲ့ရှောင်ချင် ဒုက္ခမရောက်ခင်က သိတာလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က စမ်းမေးလိုက်သည်။

လီရှောင်နှင့် ရှောင်ချင်၏ အတိတ်အကြောင်းကို သူမအနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိသော်လည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မစူးစမ်းခဲ့ပေ။

ယနေ့ လီရှောင်၏ ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူသည် သူမအား များများစဉ်းစားစေသည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း လေးလံသွားသည်။ ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်၍ လီရှောင်၏ လက်မောင်းကိုဆွဲလိုက်သည်။

"ရှန့်ကုန်း၊ ရှင်နဲ့ရှောင်ချင်က တကယ်ဘယ်ကလာတာလဲ။ ကျွန်မကို... ပြောပြလို့ရမလား။"

လီရှောင်၏ကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားတော့ကာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အဖြေမကြားရတော့ဟု ထင်နေစဉ် လက်ကို လီရှောင်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်က သူမကို လှည့်ကြည့်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ယွဲ့အာ၊ မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကိုရော ကိုယ့်ကို ပြောပြနိုင်မလား။" လီရှောင်က တစ်လုံးချင်းဆိုသည်၊ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများသည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်လွှဲသွားသည်။

ဟုတ်သည်၊ လီရှောင်သည် ယခင်က သူမနှင့် အတူတူနေထိုင်ခဲ့သည်။ သူနှင့် ရှောင်ချင် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာစဉ် အိမ်တွင် ပစ္စည်းများစွာကို ဖုံးကွယ်ရန် အချိန်မမီခဲ့ပေ။

သူဘာမှမတွေ့ရှိလျှင်သာ ထူးဆန်းမည်။ သူသည် အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် ထားပြီး မမေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟက်၊ သူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လျှို့ဝှက်ချက်ရှိသည်ကို သိသော်လည်း အချင်းချင်း မမေးခဲ့ကြပေ။ တကယ်တမ်းတွင် တစ်ဖက်လူကလည်း မိမိ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို မေးမြန်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။

လျှို့ဝှက်ချက်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် နှစ်ဦးကြားမှ လက်ရှိဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေမည်၊ တစ်ဖက်လူကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့တော့ နှစ်ယောက်စလုံး အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ဖွင့်ဟဝန်ခံစေလိုကြတာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများတွင် တွေဝေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ပြောမလား၊ မပြောဘူးလား။

သူမသည် ၂၁ ရာစု ကမ္ဘာပျက်မှ လာရောက်သော ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး ဤအချိန်ကာလသို့ ကူးပြောင်းလာကာ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်ဟု ပြောရမလား။

သူမကို နတ်ဆိုးဟု ထင်ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူမနှင့် ဝေးကွာသွားမည်လား။

သို့သော် မပြောလျှင် သူမခင်ပွန်းအပေါ် မတရားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤတစ်ကြိမ် သူမက သူ၏နောက်ကြောင်းကို အရင်မေးခဲ့သည် မဟုတ်လား။

လင်းရှောင်ယွဲ့ တွေဝေနေစဉ် လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ခပ်ပြင်းပြင်းဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာသည် အလွန်ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သူမျှ ဤနေရာမှ အခြေအနေကို မတွေ့ရှိသည်ကို သေချာသွားမှ စိတ်အေးသွားသည်။

ခင်ပွန်း၏မှိန်ဖျော့ညည်းညူသံနှင့်အတူ သူမသည် ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် နေနေသည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာ နီရဲနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီရှောင်၏ စိတ်အခြေအနေ မထိန်းနိုင်အောင် ကောင်းမွန်သွားသည်။

တင်းမာနေသော လူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ လုံးဝမှီကျသွားသည်။

"ထားလိုက်တော့။ ဇနီးလေးက ကိုယ့်ကို မစွန့်ခွာဘူးလို့ အာမခံရင် ကိုယ်အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်။" ယောက်ျား၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံသည် နားနားတွင် ထွက်ပေါ်လာရာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နားရွက်ဖျားများပင် ပူလောင်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှလုံးသားတစ်စုံသည် 'တဒုတ်ဒုတ်ဒုတ်' လျင်မြန်စွာ ခုန်နေသည်။ ပြင်းထန်သော ဟော်မုန်းအငွေ့အသက်သည် သူမ၏ အတွေးများကိုပင် ဝေဝါးသွားစေသည်။

သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလိုခြင်းမှာ သူမသူ့ကို စွန့်ခွာမည်ကို စိုးရိမ်တာကြောင့်လား။

"အင်း။" စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က ခြင်သံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ထိုအခါမှ ရင်ခွင်ထဲမှ လူကို အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူအား မိမိနှင့် ရှောင်ချင်၏ ကိစ္စကို ပြောပြတော့သည်။

"ကိုယ်က... တကယ်တော့ ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရှက်ရွံ့သော ခံစားချက်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ဝရမ်းပြေး ဟုတ်လား။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာဘေးကို သတိပြုမိပြီး သူမတွင် အံ့အားသင့်မှုသာ ရှိပြီး ကြောက်ရွံ့မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားသည်။

ထို့နောက်မှ ဆက်ပြောသည်၊ "တစ်နှစ်အကြာက စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးခဲ့တဲ့ နန်ကုန်းကျန်းက ကိုယ့်ရဲ့ မွေးစားအဖေပဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံအံ့အားသင့်သွားသည်။

"စစ်သူကြီး မဟုတ်လား။" အသံတိုးတိုးဖြင့် အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်မိသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်၏ နာမည်သည် သာမာန်မဟုတ်ပေ၊ သာ့ရှီရွာကဲ့သို့သော ရွာငယ်လေးတွင်ပင် လူတိုင်း သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးကြသည်။

သူတို့ သာ့ယန်နိုင်ငံသည် ဤမျှနှစ်များစွာ စစ်ပွဲနည်းပါးရခြင်းမှာ ဒီယန်နိုင်ငံ၏ စစ်နတ်ဘုရား ရှိနေသောကြောင့် ရန်သူနိုင်ငံများက အလွယ်တကူ စစ်မခင်းရဲခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ နိုင်ငံ၏အဖိုးတန်စစ်နတ်ဘုရားသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သတင်း သာ့ရှီရွာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွာထဲတွင် စစ်သူကြီးအတွက် ဒေါသထွက်သူများ မနည်းလှပေ။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်၊ "အင်း။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"မွေးစားအဖေဆိုတာ အပြင်မှာ ကြေညာထားတာပဲ၊ တကယ်တော့ အဖေနဲ့အမေက ကိုယ်သူတို့ရဲ့ သားအရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာ စစ်ဆေးတွေ့သွားတယ်။"

ထိုအချိန်က ကျင်းနိုင်ငံနှင့် ထိုစစ်ပွဲတွင် သူတို့သည် အလွန်ပင်ပန်းစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။

အဖေက စစ်ပွဲပြီးဆုံးလျှင် နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လျှင် သူ့အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်ရယူရန် ဧကရာဇ်အား လျှောက်ထားပြီးနောက် အနားယူမည်ဟု ဆိုသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် လူယုတ်မာများ၏ ကြံစည်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ စစ်သူကြီးသည် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။

သူသည်မူ ကျန်ရှိသော စစ်သည်များနှင့်အတူ အလွန်ပင်ပန်းစွာဖြင့် ဝိုင်းရံမှုမှ ထိုးဖောက်ထွက်ခွာပြီး နယ်စပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက် နိုင်ငံနှစ်ခု စစ်ပြေငြိမ်းပြီး သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိကာ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံရသည်။

သို့သော် နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး မကြာမီတွင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်သည် ရုတ်တရက် အပြစ်ကျူးလွန်သည်ဟု စွပ်စွဲခံရပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းဆည်းခြင်း ခံရသည်။

သူသည် နန်ကုန်းမိသားစု စာရင်းတွင် မပါဝင်သောကြောင့် ခဏတာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သူစစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းမိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ သေလုမနီးပါး ဖြစ်နေသော အမေနှင့် သူ့အစ်မတော်၏ အမိန့်အရ နန်ကုန်းအိမ်တော်သို့ အခြေအနေကြည့်ရန် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာသော ရှောင်ချင်ကိုသာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

မြို့တော်ခြေရင်းတွင် ယခင်က ထင်ရှားကျော်ကြားသော စစ်သူကြီးအိမ်တော်ထဲတွင် ထိုလူများသည် မင်းသားကိုပင် လက်ပါရန် ကြံစည်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းပြီး အားကိုးရာရှိသည်ကို ပြသနေသည်။

အမေက သူ့ကို ရှောင်ချင်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးရန်၊ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရန်၊ နေရာတစ်ခု ရှာဖွေ၍ နာမည်ပြောင်းနေထိုင်ရန်၊ လက်စားချေဖို့ မစဉ်းစားရန် ပြောသည်။

သို့သော် သူဘယ်မှာ မမုန်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း...

ထွက်ပြေးသည့် နှစ်လကျော်အတွင်း သူသည် မုန်းတီးစိတ်ဖြင့်သာ ရှောင်ချင်နှင့်အတူ အကြိမ်ကြိမ် လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံရစဉ် တောင်စောင်းအောက်တွင် သူနှင့် ရှောင်ချင်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် တူသော အလောင်းနှစ်လောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရွှေပိုးကောင် အခွံလဲနည်းကို အသုံးပြု၍ မိမိနှင့် ရှောင်ချင်ကို သေဆုံးသူအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၏ ကျွန်ကုန်သည်သင်္ဘောကို အသုံးပြု၍ ရှောင်ချင်နှင့်အတူ ချင်းရှီမြို့သို့ အဆင်ပြေပြေ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ရှောင်ချင်နှင့်အတူ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းမှ ထွက်ခွာရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သတ္တိရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် မိမိ၏ပုံစံသည် ဤမိန်းကလေး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ဝယ်ယူသွားကာ ခင်ပွန်းဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် ဤအရာများကို စဉ်းစားရင်း စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခေါင်းထိပ်သို့ ချဉ်းကပ်၍ သူမ၏ လှပသော ဆံပင်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ချွေချလိုက်သည်။ ဇနီးလေးနှင့် မတွေ့ဆုံမီက သူတကယ် အိမ်ထောင်ပြုရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူ၏စကားကို နားထောင်၍ အမှန်တကယ် တောခိုမည်ဟုလည်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

အဖေမတော်တဆမှု မဖြစ်မီက သူဆယ့်ကိုးနှစ်၊ အမေက သူ့အတွက် မိန်းကလေးများစွာကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားပြီး မျက်နှာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိသောကြောင့် မြို့တော်မှ အမျိုးသမီးငယ်များ၏ နှစ်သက်မှုကို ဘယ်လိုများရရှိမှာလဲ။

အရာရှိငယ်များ၏ သမီးများပင် သူ့ကို မကြိုက်ကြပေ။

ကြာလာသောအခါ သူသည် အိမ်ထောင်ရေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ပေ။

မိမိကို အထင်သေးသော သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းထက် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခြင်းက ပိုလွတ်လပ်သည်။

သို့သော် သူမျှော်လင့်သော ထိုမိမိကို အထင်မသေး၊ မကြောက်ရွံ့သော အမျိုးသမီးသည် အမှန်ပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကိုလည်း နှစ်သက်သည်။

သုံးလကျော် အတူတူနေထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရက်စက်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပြီး သူသည် သူ့အမေ၏စကားကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် နာခံကာ ဤရွာငယ်လေးတွင် သူမနှင့်အတူ တစ်သက်လုံး နေထိုင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ဇနီးလေး၏အရည်အချင်း ဤမျှကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ သူ၏တောခိုမည့် အစီအစဉ်သည် ပျက်ပြားသွားနိုင်ပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ရင်း လီရှောင်၏ ရာဇဝင်နှင့် အတိတ်အကြောင်းကို နားထောင်နေသည်။

လီရှောင်က သူငယ်စဉ်က လူကုန်ကူးခံရပြီး လယ်သမားအိမ်တွင် ရှစ်နှစ်အရွယ်အထိ ကြီးပြင်းလာကာ အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်ဟု ပြောသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိတ်မောလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လီရှောင်က သူစစ်သူကြီးဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် မွေးစားသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရကာ စစ်ပညာနှင့် ဗျူဟာများ သင်ယူပြီး သူနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်ဟု ပြောသောအခါ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွပြီး စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်တွင် စစ်သူကြီးလေးဖြစ်သည်မှာ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင်ပင် အလွန်နည်းပါးသည်။

လီရှောင်က သူနှင့် စစ်သူကြီးတို့ လူယုတ်မာများ၏ ကြံစည်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် စစ်သူကြီးက သူ့ကို ကာကွယ်ရင်း ကျဆုံးခဲ့ပြီး သူကျန်ရှိသော စစ်သည်များကို ဦးဆောင်၍ ထိုးဖောက်ထွက်ခွာခဲ့သည်ဟု ပြောသောအခါ သူမသည် သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူအမေကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်ကို သိရှိသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လိုက်ပါနာကျင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လီရှောင်က သူရှောင်ချင်နှင့်အတူ တစ်လမ်းလုံး ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး အိမ်ပြေးခွေးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မုန်းတီးစိတ်များ ပိုမိုများပြားလာသည်။

သူမနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့လျှင် လီရှောင်သည် ရှောင်ချင်နှင့်အတူ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းမှ ထွက်ခွာနိုင်လျှင်ပင် သူမ၏ အဖျားပျောက်ဆေးမရှိလျှင် ရှောင်ချင် ကောင်းမွန်လာရန် အလွန်ခက်ခဲပေမည်။

ထိုကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ပင်ချည့်နဲ့သည်...

ဤမျှကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပြီး သူအား လေ့ကျင့်ခန်းများများလုပ်ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာသည် သက်တူရွယ်တူ ကလေးများလောက် မသန်မာသေးပေ။

အရာအားလုံးကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား အသိပေးပြီးနောက် လီရှောင်သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူယခု ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားသည်သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာမှ လီရှောင်၏ စကားများမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ လီရှောင်အား မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှောင်ချင်က မင်းသားလား။"

သူမသည် ယခင်က ရှောင်ချင်သည် မရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ အမူအရာတိုင်းတွင် မင်းမျိုးမင်းနွယ်ဆန်သည်၊ မင်းသားဖြစ်လိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ခဲ့ပေ။

အံ့ဩစရာမရှိတော့ပါဘူး...

"အင်း။ ယန်ဧကရာဇ်ရဲ့ နဝမမြောက်သား၊ နာမည်အရင်းက မုရုန်ချင်။ ရှောင်က ကိုယ့်အမေရဲ့ မျိုးရိုး၊ အဆင်ပြေအောင် ကိုယ်သူ့ကို မျိုးရိုးပြောင်းပေးလိုက်တာ။"

ကျားဆိုးသည်ပင် သားကို မစားပေ၊ ယန်ဧကရာဇ် မုရုန်ကျောင်းသည် အလွန်ရက်စက်သည်ပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင့်နာမည်ကရော။" ဟု လှည့်၍ လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အတုဖြစ်နိုင်မလား။

"အဖေက ကိုယ့်ကိုမွေးစားသားအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးတဲ့နောက် ကိုယ့်ကို နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးပေးခဲ့တယ်၊ ငါ့နာမည်အရင်းက နန်ကုန်းရှောင်။ ဒါပေမဲ့ လီရှောင်က ကိုယ့်မွေးစားမိဘတွေ ပေးခဲ့တဲ့ နာမည်ဆိုတော့ မှားတယ်လို့လည်း မဆိုနိုင်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တကယ်ပဲ အတုဖြစ်နေတာလား။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ..."

"အရင်ကိစ္စတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ ကိုယ်က မင်းရဲ့ခင်ပွန်း လီရှောင်ပဲ။ နောက်ပြီး ရှောင်ချင်ကလည်း ရှောင်မျိုးရိုးနဲ့ပဲ ဆက်နေမှာ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။