မုန့်အသစ် မာလာချွမ့်

စပ်သောအရာမှန်သမျှကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး မကြာသေးမီက နေ့တိုင်းပင် စပ်သောအစားအစာများကို စားသုံးနေရသူ သူမအတွက် နေ့လယ်စာသည် အနည်းငယ် အရသာမရှိဟု ခံစားနေရသည်။

အခုတော့ ကောင်းသွားပြီ။ မာလာချွမ့်ကို တစ်လုတ်စားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ စားသုံးနေသော မာလာချွမ့်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒယ်အိုးထဲမှ ဆယ်ယူထားသော အရောင်ပြောင်းသွားပြီး အလွန်အရသာရှိပုံရသည့် တံစို့များကို ကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချမိပြန်သည်။

အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ...

"အင်း၊ အရသာက အရမ်းကောင်းတယ်။ မီးမွှေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ ရှင်လည်း လာမြည်းကြည့်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီကို ပြောရင်း ဒုတိယတစ်ချောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ သခင်မလေး" ချန်ရှီက အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

ထို့နောက် ထရပ်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဆယ်ယူထားသော ပြုတ်ပြီးသား မာလာချွမ့်များရှိရာ ပန်းကန်ဆီသို့ သွားယူလိုက်သည်။

မာလာချွမ့်ကို စားလိုက်သည်နှင့် အရသာက လျှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချန်ရှီတစ်ယောက် အလွန်အရသာရှိစွာ စားသုံးလိုက်ရသည်။

တစ်ချောင်းကုန်သွားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမပြောမီပင် သူမအလိုလို ဒုတိယတစ်ချောင်းကို သွားယူလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အခုပြုထားသော မာလာချွမ့်အချောင်းနှစ်ရာခန့်သည် မူလကတည်းက လူတိုင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်စေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် သုံးချောင်း စားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးထဲမှ ကျန်ရှိသော တံစို့များကို ဆယ်ယူ၍ အခြားသစ်သားပန်းကန်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ဒီပန်းကန်ကို ခြံထဲကို ယူသွားပြီး အားလုံးကို မြည်းခိုင်းလိုက်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ကျွန်မ အလုပ်ရုံကို ယူသွားမယ်။ သူတို့ကို ကတိပေးထားတာဆိုတော့လေ၊ ဟဲဟဲ၊ ကတိမဖျက်ရဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချန်ရှီက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် သစ်သားပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး အခြားသစ်သားပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

.....

အလုပ်ရုံထဲတွင် ဝမ်အာ့ယာတို့သည် မာလာချွမ့်ကို စစားကြည့်နေကြသည်။ မာလာချွမ့်၏ အရသာကို အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ခြံထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။

"ဒါ အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ"

"ငါ့အတွက် တစ်ချောင်း ချန်ထားဦးဟ"

"နင်တို့ လုမနေကြနဲ့လေ၊ ငါ မစားရသေးဘူး"

"လီတာ့ဟွား၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နင် ဒါနဲ့ဆို လေးချောင်းရှိပြီ၊ တော်လောက်ပြီ"

"..."

"ယွဲ့အာ၊ ဒါ... ဒါက တကယ် အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ။ တကယ်ပဲ ငါတို့ထိုးထားတဲ့ တံစို့တွေနဲ့ လုပ်ထားတာလား" ဝမ်အာ့ယာသည် အလွန်အံ့ဩစွာဖြင့်ပြောရင်း ပါးစပ်ထဲမှ အစာကို ဝါးနေရန်လည်း မမေ့ပေ။

အရသာသည် မွှေးကြိုင်ပြီး စပ်သောကြောင့် စားပြီးလျှင် ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ပေ။

"ဟုတ်တယ် သူဌေး။ ကျွန်မ... ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဒီလောက်စားလို့ကောင်းတဲ့ မုန့်မျိုး မစားဖူးဘူး" ကျန်းကျွီဟွာက ဆက်ပြောသည်။

"စားလို့ကောင်းတယ်၊ သူဌေး၊ ဒါကို ဘယ်လိုရောင်းမှာလဲ။ ကျွန်မတောင် ဝယ်စားချင်နေပြီ" ကျန်းရှောင်ဟွာက ဆက်ပြောသည်။

သူတို့ လျိုအိမ်တော်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူလျှင် သူဌေး အပြင်တွင် ရောင်းချသော ဈေးနှုန်းထက် သက်သာစွာ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို သူဌေးက အပြင်တွင် ကြေးပြား သုံးပြားခွဲမှ ငါးပြားအထိ ရောင်းချသော်လည်း သူတို့သည် ကြေးပြားနှစ်ပြားဖြင့် တစ်ပန်းကန် စားသုံးနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်အတောအတွင်း သူတို့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို အများအပြား စားသုံးခဲ့ကြသည်။ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် အိမ်သို့ပင် ဝယ်ယူ၍ မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ စားသုံးကြသည်။

လျိုအိမ်တော်တွင် အလုပ်ဆင်းရသော နေ့ရက်များတွင် သူတို့သည် ငွေရှာရုံသာမက အရသာရှိသော အစားအစာများကိုပါ စားသုံးရပြီး နှစ်ခုလုံးကို လက်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

မာလာချွမ့်သည် အလွန်အရသာရှိသောကြောင့် ဆယ်ချောင်း၊ အိုး... မဟုတ်ဘူး... အချောင်းနှစ်ဆယ်ပင် စားပစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မိသည်။ သူဌေးက တစ်ချောင်းကို ဈေးနှုန်းဘယ်လောက် သတ်မှတ်မည်ကိုတော့ မသိပေ။

ဈေးသက်သာလျှင် သူတို့ နောင်တွင် ပို၍ အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သူဌေး၊ ဈေးနှုန်း ဘယ်လိုသတ်မှတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ" ကျန်းလန်မေ့ကလည်း ဆက်မေးလေသည်။

ကျန်သူများကလည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။

"အသီးအရွက်က တစ်ပြား၊ အသားက နှစ်ပြား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရှောင်ဟွာ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါဆိုရင် သူဌေး၊ ကျွန်... ကျွန်မတို့ ဝန်ထမ်းတွေအတွက်တော့ ဝန်ထမ်းဈေး ရှိနိုင်မလား" ဟု မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မတတ်နိုင်ပေ၊ သူမသည် ဤမာလာချွမ့်ကို အမှန်တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မာလာချွမ့်ကို ဝယ်ယူပြီး အိမ်ပြန်လျှင် ဟင်းအဖြစ်ပင် စားသုံးနိုင်သည်။ သူဌေးက သူတို့ကို ဟင်းရည်အချို့ ပေးလျှင် ထိုဟင်းရည်ဖြင့်ပင် ထမင်းစားနိုင်သည်။

ကျန်သူများကလည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့် တူညီသော အတွေးများ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူတိုင်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... အိမ်မှာ မာလာချွမ့် ရောင်းဖို့တော့ ပြင်ဆင်မထားဘူး" အဓိကအားဖြင့် အိမ်တွင် အလုပ်များလွန်းပြီး သူမ၏ အမေလည်း အားလပ်ချိန် သိပ်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရောင်းလေ၊ ဘာလို့မရောင်းရမှာလဲ။ ရွာထဲမှာ မာလာချွမ့်ရောင်းရင် အားလုံးကို ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးနဲ့ ရောင်းပေးမယ်" လျိုရှီသည် အပြင်မှ ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး သူမ၏ နောက်တွင် ချန်ရှီလည်း ပါလာသည်။

အားလုံးသည် တံခါးဝသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လျိုရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အပြင်က မာလာချွမ့်တွေ အကုန်လုစားကုန်ပြီ၊ လက်မြန်တဲ့သူတွေက အများကြီးယူသွားတယ်။ တချို့ကတော့ မစားရလို့ ညည်းနေကြပြီး သခင်မလေးလင်းကို နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် လုပ်ပေးဖို့ လာမေးခိုင်းတယ်" လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"နောက်ပြီး မင်းရဲ့အစ်မက မဝသေးဘူးတဲ့၊ သူ့အတွက် အချောင်းနှစ်ဆယ် သီးသန့်ချန်ထားခိုင်းတယ်။ အိုး၊ ပြီးတော့ အမေလည်း နောက်ထပ် အချောင်းနှစ်ဆယ် ယူမယ်" လျိုရှီက ထပ်ထည့်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလုပ်ရုံအတွင်းမှ လူတိုင်း ရယ်မောမိကြသည်။

"ကဲ... ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် အချောင်းနှစ်ရာလောက် ထပ်ပြုတ်လိုက်ပါ။ အရင်က စားဖူးတဲ့သူတွေကို တစ်ယောက်ကို နှစ်ချောင်းစီ ထပ်ပေးပြီး မစားဖူးတဲ့သူတွေကိုတော့ တစ်ယောက်ကို ငါးချောင်းစီ ပေးလိုက်ပါ။ ပိုတာကိုတော့ ညစာအတွက် ချန်ထားကြတာပေါ့" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ရှီကို ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းကို မြည်းစမ်းခိုင်းရုံသာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို ဗိုက်ပြည့်အောင် ကျွေးရန် သူမ ရည်ရွယ်မထားပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချန်ရှီက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် စင်ပေါ်မှ ထိုးထားသော တံစို့များကို သွားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အချောင်းနှစ်ရာနဲ့ မလောက်လောက်ဘူး၊ အဒေါ်ကိန်ထန်တို့က အိမ်ပြန်ဝယ်သွားချင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်" လျိုရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့ဩသွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဒီတံစို့တွေက ဆိုင်ကို ပို့လည်း ရောင်းရမှာပဲ၊ အမေတို့အိမ်မှာ ရောင်းလည်း ရောင်းရမှာပဲ။အခု အိမ်ကအလုပ်တွေကို လုပ်မယ့်သူရှိတယ်၊ မုန်ညှင်းလက်ခံတာကို မင်းရဲ့အစ်မက လုပ်နေတော့ အမေလည်း အားနေတာ။ ရွာထဲက မာလာချွမ့်ရောင်းတဲ့အလုပ်ကို အမေ့ကိုပဲ ပေးလိုက်။ အမေတို့အိမ်မှာ မီးဖိုအသေးစားရှိတယ်၊ ဒီဟာရောင်းရတာ အဆင်ပြေပါတယ်" လျိုရှီက ပြောသည်။

အဓိကအားဖြင့် သူမသည် ငွေရှာချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းအား အလွန်ကျဆင်းနေသောကြောင့် သူမသည် ဝင်ငွေမရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

မာလာချွမ့်ရောင်းသည့်အလုပ်ကို သူမသည် လက်လွှတ်မခံချင်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေ၏ စိတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေပါ့မလဲ။ အိမ်တွင် မာလာချွမ့်ရောင်းလျှင် သူမက ငွေသိမ်းရမည်။ သူမအတွက်မူ ဒါဟာအရင်းအနှီးမရှိသော စီးပွားရေးတစ်ခုပင်။

ဒါပေမယ့်.... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လျိုရှီသည် သူမ၏အမေပင် မဟုတ်လား။ ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် သူမအမေကို ပျော်ရွှင်စေလျှင် ဒါကလည်း သူမ၏ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းတစ်မျိုးပင် မဟုတ်ဘူးလား...

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်လျှော့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အလုပ်ရုံအတွင်းမှ လူတိုင်းလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဟွာက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဝန်ထမ်းဈေးနှုန်းကိစ္စ မမေးမြန်းမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က အလုပ်ရုံအတွင်းမှ လူတိုင်းကို ဦးစွာပြောလိုက်သည်မှာ "အလုပ်ရုံဝန်ထမ်းတွေ မာလာချွမ့်ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးနဲ့ ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။ စည်းကမ်းချက်ကတော့ အရင်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်သလိုပဲ၊ အိမ်ပြန်ဝယ်သွားရင် ကိုယ့်မိသားစုပဲ စားသုံးရမယ်၊ အပြင်မှာ ပြန်မရောင်းရဘူး"

"သိပါပြီ သူဌေး" ကျန်းရှောင်ဟွာက ပထမဆုံး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး" ကျန်သူများကလည်း လိုက်ပါ၍ ပြန်ဖြေကြသည်။

"သူဌေး၊ ကျွန်မ အသီးအရွက် အချောင်းနှစ်ဆယ်၊ အသား အချောင်းနှစ်ဆယ် ယူမယ်" ကျန်းလန်မေ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ကျန်းမိသားစုဝင် သုံးယောက်သည် ကျန်းလန်မေ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းလန်မေ့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ညကျရင် ဟင်းအဖြစ် ဝယ်သွားပြီး အဖေ့ကိုလည်း သမီးတို့နဲ့အတူ မြည်းစမ်းခိုင်းမလို့" သူမသည် အိမ်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ငွေသုံး၍ မိသားစုဝင်အားလုံးကို အရသာရှိသော အစားအစာများ ကျွေးမွေးခြင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ပေ။

ထို့ပြင် သူဌေးက သူမကို ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေးပေးသောကြောင့် ငွေများများစားစား မကုန်ကျပေ။

အဒေါ်ကျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ငါတို့အိမ်မှာ လူခြောက်ယောက်ရှိတာ၊ အချောင်းလေးဆယ်နဲ့ ဘယ်လောက်မှာလဲ။ အသီးအရွက် နောက်ထပ် အချောင်းလေးဆယ်၊ အသား နောက်ထပ် အချောင်းလေးဆယ် ထပ်ယူလိုက်။ စုစုပေါင်း အချောင်းတစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ယူလိုက်၊ ပိုက်ဆံ ငါရှင်းမယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

အသားနှင့် အသီးအရွက် တစ်မျိုးကို အချောင်းခြောက်ဆယ်စီဆိုလျှင် စုစုပေါင်း ကြေးပြားကိုးဆယ်သာ ကျသင့်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့မိသားစု ယနေ့ညတွင် အားရပါးရ စားသုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူမတို့လေးယောက်ကို လျိုအိမ်တော်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ လုပ်ခနှင့် သမီးသုံးယောက်က သူမကို ပေးသောငွေများကြောင့် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ငွေအနည်းငယ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူဌေးက သူတို့ကို ရေရှည်စာချုပ် ချုပ်ဆိုခိုင်းပြီး လုပ်ခလစာ တိုးပေးသောကြောင့် အောင်ပွဲခံသင့်သည် မဟုတ်လား။

"ယွဲ့အာ၊ ငါလည်း ယူမယ်၊ အချောင်းတစ်ရာ၊ အသားနဲ့ အသီးအရွက် တစ်မျိုးစီ ငါးဆယ်စီ၊ ညကျရင် ဟင်းအဖြစ် အိမ်ပြန်ယူသွားစားမယ်" ဝမ်အာ့ယာက ဆက်ပြောသည်။

အဖေနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့သည် အစားအသောက် ဝမ်းမီးတောက်သူများဖြစ်သောကြောင့် အချောင်းနှစ်ဆယ်ဖြင့် သူတို့အတွက် မလောက်ပေ။ စုစုပေါင်း အချောင်းတစ်ရာဆိုလျှင် သူတို့မိသားစု အားရပါးရ စားသုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောမိသည်။

"ကျွန်မကို မပြောနဲ့၊ အိမ်က မာလာချွမ့်ရောင်းတဲ့အလုပ်က ကျွန်မအမေရဲ့အလုပ်ပဲ။ ရှင်တို့ သူ့ကို သွားပြော" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အဒေါ်ကျန်းနှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့သည် လျိုရှီနှင့် စကားပြောဆိုကြသည်။

လျိုရှီသည် ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့ကို အလုပ်မဆင်းမီ သူမကို လာရှာရန် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ရှီကို ထိုးထားသော တံစို့များ သွားယူခိုင်းပြီး ချန်ရှီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထို့နောက် ချန်ရှီသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရောက်၍ လူတိုင်းအတွက် မာလာချွမ့် ပြုတ်ပေးလေသည်။

လျိုရှီကမူ အပြင်သို့ ထွက်သွား၍ လူတိုင်းကို ယနေ့မှစ၍ သူမ အိမ်တွင် မာလာချွမ့်ရောင်းချမည့်အကြောင်း ပြောကြားလေသည်။

အပြင်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အားလုံး တံစို့ဆက်ထိုးကြပါ၊ များများပြင်ဆင်ထားပါ၊ မနက်ဖြန် ဆိုင်မှာ ပွဲလုပ်မှာ။ ထိုးထားတာနဲ့ ရောင်းတာ မလောက်မငှ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" အလုပ်သမားများက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေကြသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

.......

ခြံထဲသို့ ရောက်သောအခါ အလုပ်လာကူညီသော သူများက သူမကို ခေါ်၍ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကြသည်။

ထို့နောက်မှ ကျောက်ဖူကို သွားရှာသည်။

ကျောက်ဖူကို ဘာအတွက် ရှာရတာလဲ။ မနက်ဖြန် ဆိုင်တွင် မုန့်အသစ်တင်ရောင်းမည့်အကြောင်း ပြင်ဆင်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စုတ်တံဖြင့် ရေးသောစာသည် အလွန်ရုပ်ဆိုးပြီး အိမ်တွင် လီရှောင်နှင့် ချင်အာတို့လည်း မရှိသောကြောင့် ကျောက်ဖူသာလျှင် သူမကို ကူညီ၍ မုန့်အသစ်မိတ်ဆက်ပွဲ သတင်းကို ရေးပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

.....

နေ့လယ်ပိုင်း ကုန်ပို့ချိန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့်အတူ ချင်းရှီမြို့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ကုန်ပို့ပြီးနောက်မှ ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆိုင်ခန်းနောက်ဘက်မှ ဂိုဒေါင်ငယ်လေးထဲသို့ သွားရောက်သောအခါ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် မီးသွေးများ အများအပြား စုပုံနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆိုင်ဖွင့်ပွဲတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မုန့်အသစ်သတင်း ရေးသားထားသော စက္ကူအနီကို ကပ်ပြီးနောက် ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်များကို ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထားလိုက်သည်။

ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်း ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်သောအခါ ကျောင်းသားများသည် ဤသတင်းကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိကြသည်။

"မုန့်အသစ် မာလာချွမ့်၊ မိတ်ဆက်ပွဲ သုံးရက်"

"ထိုနေ့တွင် ကြေးပြားဆယ်ပြားဖိုး ပြည့်တိုင်း အသီးအရွက်မာလာချွမ့် နှစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးမည်။ များများဝယ်၊ များများရ..." တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ သတင်းကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"မာလာချွမ့်ဆိုတာ ဘာလဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"မကြားဖူးဘူး" အတူပါလာသူက ပြန်ဖြေသည်။

"စားလို့ကောင်းပါ့မလား မသိဘူး"

"မနက်ဖြန်ကျရင် သွားမြည်းကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပေါ့။ လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးက အရသာ အရမ်းကောင်းတာ။ ဒီအသစ်ထွက်တဲ့ မာလာချွမ့်ကလည်း အရသာ မဆိုးလောက်ပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ စားကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပေါ့။ မျှော်လင့်ချက်ကိုတော့ စိတ်ပျက်မသွားစေချင်ဘူး..."

အဒေါ်ဝမ်နှင့် လီကျွမ်းဇီတို့သည် ဆိုင်ထဲတွင် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရင်း ဧည့်သည်များ၏ မာလာချွမ့်နှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများကို ဖြေကြားကာ ဧည့်သည်များကို မနက်ဖြန်တွင် ဆိုင်သို့ လာရောက်၍ မုန့်အသစ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။

ဧည့်သည်အများအပြားက လာရောက်အားပေးမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်တွင် မုန့်အသစ်တင်ရောင်းမည်ဖြစ်ပြီး မာလာချွမ့်ရောင်းချမည့်သတင်းသည် ချင်းယွင်လမ်းမတစ်လျှောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွာတော့သည်။

.....

နောက်တစ်နေ့။

နံနက်စောစောတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့၊ အဒေါ်ဝမ်နှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းတို့သည် ပို့ဆောင်ရမည့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ၊ မာလာဟင်းရည် ပုံးတစ်ဝက်ခန့်၊ အသီးအရွက်တံစို့ ခြင်းတောင်း၁၂နှစ်လုံးနှင့် အသားတံစို့ ခြင်းတောင်း၈လုံးတို့ကို ယူဆောင်၍ ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ကုန်ပို့ရန် သွားရောက်ပြီး အဒေါ်ဝမ်၊ ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့် နံနက်စောစောကတည်းက ရောက်ရှိနေသော လီကျွမ်းဇီတို့သည် ဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်များစွာဖြင့် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ကောင်တာပေါ်တွင် လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဒယ်အိုးလေးလုံးကို တင်ထားပြီး အောက်တွင် မီးသွေးထည့်၍ မီးမွှေးကာ ဒယ်အိုးနှစ်လုံးတွင် အသီးအရွက်တံစို့များ၊ ကျန်ဒယ်အိုးနှစ်လုံးတွင် အသားတံစို့များကို ထည့်ထားသည်။

သူတို့ ပြင်ဆင်ပြီးစီး၍ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဆိုင်သို့ ပထမဆုံး ဧည့်သည် ရောက်လာသည်။

ထိုသူများမှာ ဆိုင်နီးချင်း ချင်ရှီစားသောက်ဆိုင်မှ သခင်ကြီးချင်နှင့် သခင်မချင်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီးချင်၊ သခင်မချင်တို့ လာကြပြီလား" အဒေါ်ဝမ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသံကြား၍ လှည့်ကြည့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း ဒီမှာ မုန့်အသစ်တင်ရောင်းတယ်ကြားလို့ လာအားပေးတာပါ" သခင်မချင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဒီတံစို့တွေလား" သခင်မချင်သည် ပြောရင်း သူမ၏ အကြည့်က ကောင်တာပေါ်မှ ဒယ်အိုးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မာလာချွမ့်ကို မြင်တွေ့ပြီး အနံ့ကို ရရှိသောအခါ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မနက်စောစော လာအားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

သူမ မြို့ပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ထမင်းစားချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်သည့်အခါတိုင်း ချင်ရှီစားသောက်ဆိုင်တွင်သာ စားသုံးလေ့ရှိသည်။

သူမ၏တူ ချင်အာနှင့် မောင်လေး ရှောင်ကျစ်တို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် စာသင်ကျောင်းတွင်သာ စားသုံးကြသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ အပြင်ထွက်စားသည့်အခါ ချင်ရှီစားသောက်ဆိုင်သို့သာ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

ယခု သူမ၏ ဆိုင်တွင် မုန့်အသစ်တင်ရောင်းသည့်အခါ ချင်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံက လာရောက်အားပေးခြင်းသည် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အနံ့ကတော့ တော်တော်မွှေးတာပဲ။" သခင်မချင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အစ်မဝမ်၊ ဒီမာလာချွမ့်ကို အသားနဲ့ အသီးအရွက် တစ်မျိုးစီ ငါးချောင်းစီ အရင်ယူပေးပါဦး မြည်းကြည့်မလို့" သခင်မချင်က အဒေါ်ဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်မချင်၊ ဒီသုံးရက်အတွင်း ကျွန်မတို့ဆိုင်မှာ ပရိုမိုးရှင်းလုပ်နေပါတယ်။ ကြေးပြားဆယ်ပြားဖိုး ပြည့်တိုင်း အသီးအရွက်တံစို့ နှစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးနေပါတယ်။ သခင်မချင်က အသားငါးချောင်း၊ အသီးအရွက်ငါးချောင်းဆိုရင် စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးပြားကျတော့ မတန်ဘူးလေ၊ အဒေါ်အတွက် ကျွန်မ နည်းနည်းထပ်ထည့်ပေးလိုက်ရမလား"

"ဒါဆိုရင် အသား ခုနစ်ချောင်း၊ အသီးအရွက် ခြောက်ချောင်း ယူလိုက်" သခင်ကြီးချင်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

ဤမာလာချွမ့်၏ အနံ့သည် အလွန်မွှေးကြိုင်လှပြီး သူသည် နံနက်စာ မစားရသေးသောကြောင့် ဗိုက်အနည်းငယ် ဆာနေသည်။

မိန်းမက ကပ်စေးနဲပြီး ဆယ်ချောင်းသာ ဝယ်လျှင် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လိုလုပ်လောက်ပါ့မလဲ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အခုပဲ ယူပေးလိုက်ပါ့မယ်" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ထို့နောက် ကောင်တာအောက်မှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ရှည်လျားသော ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးထဲမှ အသားတံစို့ ခုနစ်ချောင်း၊ အသီးအရွက်တံစို့ ဆယ်ချောင်းကို ယူ၍ ပန်းကန်ပြားထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သခင်မချင်သည် လီကျွမ်းဇီကို ကြေးပြားနှစ်ဆယ် ပေးလိုက်သည်။

မူလက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး မာလာချွမ့် ဆယ့်ခုနစ်ချောင်း ဝယ်ယူခြင်းသည် အနည်းငယ် များလွန်းသည်ဟု ထင်နေသည်။

သို့သော် နီရဲနေသော အသစ်ထွက် မာလာချွမ့်များကို မြင်တွေ့ပြီး အနံ့ကို ရရှိသောအခါ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အနံ့နဲ့တင် ဒီဟာရဲ့အရသာက ကောင်းမှာသေချာတယ်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်လည်း အစားအသောက် အလွန်ကြိုက်သောကြောင့် အားလုံးကုန်အောင် စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ရပါပြီ၊ ဖြည်းဖြည်းသုံးဆောင်ကြပါ" အဒေါ်ဝမ်သည် ပန်းကန်ပြားကို သခင်ကြီးချင်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" သခင်ကြီးချင်က ပြန်ဖြေပြီး ပြုံးလျက် ပန်းကန်ပြားကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ဆောင်၍ သခင်မချင်နှင့်အတူ စားသောက်သည့်နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မာလာချွမ့်ကို အနည်းငယ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် စတင်စားသုံးကြသည်။

ဝါးချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ အစားအစာကို ပါးစပ်နားသို့ ယူဆောင်သွားသည်။

"ဒီစားနည်းက အသစ်အဆန်းပဲ" စားခါနီးတွင် သခင်ကြီးချင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သေးသည်။

ထို့နောက် အစားအစာကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် သခင်ကြီးချင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပထမဆုံး အသားတစ်ဖတ်ကို လျင်မြန်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ဖတ်ကို ချက်ချင်း စားသုံးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဆက်ပြီးဆက်ပြီး...

သခင်မချင်သည်လည်း တစ်ချောင်းကုန်သည်နှင့် ဒုတိယတစ်ချောင်းကို လျင်မြန်စွာ ယူလိုက်သည်။

ဒါ ဘယ်လိုနတ်သုဒ္ဓါမျိုးလဲ၊ အရမ်းမွှေးပြီး အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ...