စီးပွားရေးကောင်းနေတယ်

မွှေးကြိုင်ရုံသာမက မာလာချွမ့်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အရသာတစ်မျိုးလည်း ပါဝင်နေပြီး သူတို့သည် စားသုံးရသည်မှာ လန်းဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်သည်ဟုလည်း ခံစားရသည်။

သို့သော် ဤမသက်မသာဖြစ်မှုသည် အမှန်တကယ် မသက်မသာဖြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူကို လန်းဆန်းစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထိုလန်းဆန်းမှုကြောင့် လူကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ဒီခံစားမှုက... ဟုတ်တယ်... စွဲလမ်းစေတယ်လို့ပဲခေါ်ရမယ်...

မကြာမီမှာပင် မာလာချွမ့် ဆယ့်ခုနစ်ချောင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး စားသုံး၍ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သခင်ကြီးချင်သည် အားမရသေးဟု ခံစားမိသည်။

"အစ်မဝမ်၊ ကျွန်တော့်ကို အသား နောက်ထပ် ဆယ်ချောင်းလောက် ပေးပါဦး" ဟု အဒေါ်ဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

သခင်မချင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှားရှားပါးပါးပင် သခင်ကြီးချင်ကို မတားဆီးပေ။

ထိုအစား ထရပ်ကာ သူမနှင့် သခင်ကြီးချင် အသုံးပြုခဲ့သော ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ဆောင်၍ ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အသားနဲ့တင်နည်းသေးတယ်၊ ကျွန်မကို အသီးအရွက် နောက်ထပ် ဆယ်ချောင်း ထပ်ထည့်ပေးပါ။ စုစုပေါင်း ကြေးပြားသုံးဆယ်ဆိုတော့ အသီးအရွက် ခြောက်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးရမှာနော်" လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့။" အဒေါ်ဝမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သခင်မချင်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်သော မျက်နှာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဒီတံစို့တွေက အသီးအရွက်က တော်သေးတယ်၊ ဒီအသားက အသားအရမ်းနည်းတာပဲ" ဟု ညည်းညူသလို ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"အသားတွေက ဈေးမသက်သာဘူးလေ၊ ကျွန်မက အသေးစားစီးပွားရေးဆိုတော့ အမြတ်နည်းပါတယ်။ အဒေါ်ချင် သည်းခံပေးပါဦး"

သခင်မချင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ပြီး ရယ်မောဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမြတ်က မနည်းပါဘူးနော်" ဟု စိတ်ဆိုးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမနှင့် သူမခင်ပွန်း နှစ်ယောက်တည်း စားသုံးလိုက်သည်မှာ ကြေးပြားငါးဆယ် ကုန်ကျသွားသည်။

ကြေးပြားငါးဆယ်သည် သူမ၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် လူသုံးယောက်အတွက် ကောင်းကောင်းစားသောက်နိုင်သော ပမာဏဖြစ်သည်။

ဤမာလာချွမ့်သည် တစ်ချောင်းလျှင် များပြားပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး ကုန်ကျစရိတ် အလွန်နည်းပါးသည်။

သို့ပေမယ့် အရသာကတော့ အရမ်းကောင်းသည်။

ဤလျိုရှီစားသောက်ဆိုင် အသုံးပြုသော မာလာဟင်းရည်သည် မရိုးရှင်းပေ...

အဒေါ်ဝမ်သည် သခင်မချင်ထံမှ ငွေကို လျင်မြန်စွာ လက်ခံယူပြီးနောက် သခင်မချင်အတွက် အသားတံစို့ ဆယ်ချောင်းနှင့် အသီးအရွက်တံစို့ ဆယ့်ခြောက်ချောင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ကောက်ညှင်းအေးတုံး နှစ်ပန်းကန် ထပ်ယူလိုက်မယ်" သခင်မချင်သည် ပန်းကန်ပြားကို လက်ခံယူပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤမာလာချွမ့်၏ အရသာသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း အရသာ အနည်းငယ် ပြင်းသည်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်နှင့် တွဲဖက်စားသုံးလျှင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သခင်ကြီးချင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဆက်မပြတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်နဲ့ တွဲစားသုံးရင် ပိုပြီး လန်းဆန်းသွားမှာ။"

"ရှင့်ပါးစပ်ကို မပိတ်သေးဘူးလား" သခင်မချင်သည် သခင်ကြီးချင်ကို မျက်စောင်းထိုး၍ စိပြောလိုက်သည်။

ပန်းကန်ပြားကို စားပွဲသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကောင်တာသို့ ပြန်လာ၍ ကောက်ညှင်းအေးတုံးအတွက် ငွေပေးချေသည်။

ထို့နောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ယူဆောင်သွားသည်။

အဒေါ်ဝမ်တို့သည် ငွေလက်ခံယူပြီးနောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ဆက်လက်လှီးဖြတ်ကာ ပြုံးလျက် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

သူတို့ ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဆိုင်သည် ချင်ရှီစားသောက်ဆိုင်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသောကြောင့် သခင်ကြီးချင်နှင့် သခင်မချင်တို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ ဆက်ဆံရေးပုံစံကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိနေကြသည်။

သခင်ကြီးချင်သည် ရက်ရောသော်လည်း သခင်မချင်ကမူ အနည်းငယ် ကပ်စေးနဲသည်။

ပါးစပ်က အလွန်စကားများသော်လည်း မကောင်းသောစိတ်တော့ မရှိပေ။

သခင်မချင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ယူဆောင်သွားသည်နှင့် ဆိုင်သို့ ဧည့်သည်အသစ်များ ရောက်လာသည်။

ဧည့်သည်သည် ဆိုင်တွင် မုန့်အသစ်တင်ရောင်းသည်ကို ကြားသိရသောကြောင့် တံစို့ ကြေးပြားဆယ်ပြားဖိုးကို ပျော်ရွှင်စွာ မှာယူလိုက်သည်။

ရလဒ်မှာမူ မလုံလောက်ဟု ခံစားရသောကြောင့် နောက်ထပ် ကြေးပြားဆယ်ပြားဖိုး ထပ်မံမှာယူပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်နှင့်ပါ တွဲဖက်စားသုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဧည့်သည်များ ဆက်တိုက်ဝင်ရောက်လာသည်။

နံနက်ပိုင်း လူအများဆုံးအချိန်ရောက်သောအခါ ကောက်ညှင်းအေးတုံးကြိုက်နှစ်သက်သော လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်၏ ပုံမှန်ဧည့်သည်များသည် ယနေ့တွင် ဆိုင်တွင် မုန့်အသစ်တင်ရောင်းသည်ကို ကြားသိရသောကြောင့် လာရောက်အားပေးကြသည်။

ရလဒ်မှာမူ အရသာရှိသော မာလာချွမ့်နှင့်တွေ့ဆုံသောအခါ အားလုံး စွဲလမ်းသွားကြတော့သည်။

အချို့သူများသည် ကိုယ်တိုင် ၁၅ချောင်း၊ အချောင်း ၂၀ခန့် စားသုံးပြီးနောက် အားမရသေးဘဲ အိမ်သို့ပင် ပါဆယ်ယူဆောင်သွားကာ မိသားစုဝင်များကိုပါ မြည်းစမ်းခိုင်းချင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။

ဧည့်သည်သည် တံစို့ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် တူဖြင့် တံစို့ပေါ်မှ အစားအစာများကို ဖယ်ထုတ်၍ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

မာလာချွမ့်ပေါ်မှ အစားအစာများသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးကဲ့သို့ပင် ပါဆယ်ယူဆောင်သွားနိုင်သည်။

"ဒါတွေက ဝါးချောင်းပေါ်မှာ ထိုးထားတော့ ပန်းကန်ထဲထည့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများပုံရတယ်" ပါဆယ်ယူဆောင်သွားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးက ပန်းကန်ထဲမှ အစားအစာကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မတို့က မုန့်ဆိုင်သဘောဆိုတော့လေ။ စားသောက်ဆိုင်တွေက ဟင်းချက်တဲ့ ပမာဏလောက်တော့ မများနိုင်ဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒီမာလာချွမ့်က အရသာကောင်းပြီး ကုန်ကျစရိတ်က အဓိကအားဖြင့် သူဌေးက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဒီဟင်းရည်ထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ ဒီဈေးနှုန်းက တကယ်တော့ မကြီးပါဘူး" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ဧည့်သည်သည် နီရဲနေပြီး မွှေးကြိုင်သော မာလာဟင်းရည်ကို ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီမာလာချွမ့်က ငါတို့ ချင်းရှီမြို့မှာ ပထမဆုံးပဲ။ ငါ့ကို အသီးအရွက် နောက်ထပ် ဆယ်ချောင်း၊ ပြီးတော့ ကောက်ညှင်းအေးတုံး နှစ်ပန်းကန် ပေးပါဦး"

"ဒီအသီးအရွက်က ပမာဏ နည်းနည်းများတော့ ထည့်လိုက်ရင် ဒီပန်းကန်က သိပ်ဟောင်းလောင်းမဖြစ်တော့ဘူးပေါ့" ဧည့်သည်က ရေရွတ်လိုက်သေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ နောက်ထပ် ကြေးပြားနှစ်ဆယ် ယူပါမယ်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံး နှစ်ပန်းကန်၊ ပြီးတော့ အသီးအရွက် ဆယ့်နှစ်ချောင်း ထပ်ထည့်ပေးပါမယ်" အဒေါ်ဝမ်သည် ငွေလက်ခံယူရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီကျွမ်းဇီသည် လျင်မြန်စွာပင် ဧည့်သည်အတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးလှီးဖြတ်ခြင်းနှင့် တံစို့ယူခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်။

ကောင်တာထဲတွင် အဒေါ်ဝမ်နှင့် လီကျွမ်းဇီ နှစ်ယောက်တည်းသာ အလုပ်များနေကြသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ အပြင်တွင် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံခြင်း၊ စားပွဲသုတ်ခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်နေသည်။

....

လူအများဆုံးအချိန် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ အားလုံး စာရင်းစစ်ကြည့်သောအခါ ဆိုင်တွင် နံနက်ပိုင်း ပို့ဆောင်လာသော တံစို့များ၏ တစ်ဝက်ခန့် ရောင်းချပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ထို့အတူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးသည်လည်း ပုံမှန်ထက် ပို၍ ရောင်းချရသည်။

နေ့လယ်ပိုင်း လူအများဆုံးအချိန်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်၍ ကုန်ပစ္စည်းများ ထပ်မံယူဆောင်ရန် လိုအပ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီကျွမ်းဇီနှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းတို့ကို ပန်းကန်အပေများနှင့် တူများကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့်အတူ အနောက်ဈေးသို့ သွားရောက်၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားများ စသည့် ကုန်ကြမ်းများကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ခဲ့သည်။

.......

လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကုန်ကြမ်းများနှင့် ပန်းကန်အပေများကို ဝမ်အာ့ယာကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"သွားပြီး ထမင်းအိုးကြီးတစ်အိုးလောက် ချက်ထားလိုက်၊ ခဏနေရင် ငါ ဆိုင်ကို တစ်ခါတည်း ယူသွားမယ်။ ဒီနေ့ ဧည့်သည်တော်တော်များများက ငါတို့ရဲ့ မာလာချွမ့်ကို ထမင်းနဲ့ တွဲစားချင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်အာ့ယာကို ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မိမိ၏ ဆိုင်ကို စားသောက်ဆိုင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်မထားသော်လည်း ဧည့်သည်အများစုက ဤလိုအပ်ချက် ရှိနေသောကြောင့် ဆိုင်တွင် ထမင်းတစ်အိုး ထပ်မံပြင်ဆင်ထားခြင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ဆိပ်ကမ်းဘက်တွင်မူ ထမင်းကို ပို၍ပင် ပြင်ဆင်ထားရပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဆန်ချောနှင့်ဆန်ညို နှစ်မျိုးလုံး ပြင်ဆင်ထားရပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ ယွဲ့အာ" ဝမ်အာ့ယာက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း၊ နာရီဝက်နေရင် ငါလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထား၊ နောက်မကျစေနဲ့နော်" လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်မံသတိပေးလိုက်သည်။

"ယွဲ့အာ စိတ်ချပါ၊ ကောက်ညှင်းအေးတုံးနဲ့ တံစို့တွေက အသင့်ရှိပြီးသား။ ထမင်းတစ်အိုးပဲ လိုတော့တာ။ ထမင်းကို ငါ ချက်ချင်းသွားချက်လိုက်မယ်၊ နာရီဝက်နဲ့ အပြီးချက်နိုင်ပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအခါမှ စိတ်အေးသွားပြီး ဝမ်အာ့ယာကို ကိစ္စတချို့ ထပ်မံမှာကြားပြီးနောက်မှ အိမ်နောက်ဘက်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။

.....

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ အိမ်နောက်ဘက်မှ ထွက်လာ၍ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ကုန်ပစ္စည်းများ တင်၍ ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးမည်အပြုတွင် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ဝမ်အာ့ယာနှင့်အတူ သူမ လိုအပ်သော ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တင်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

"ကောင်းကောင်းလုပ်နေတာပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့်အတူ မြို့ပေါ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် ဆိုင်၏နေ့လယ်ပိုင်း လူအများဆုံးအချိန်ကို ကြိုဆိုလိုက်ရသည်။

ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားအများအပြားသည် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်တွင် ဒီနေ့ မုန့်အသစ်တင်ရောင်းသည်ကို သိရှိရသောကြောင့် လာရောက်အားပေးကြသည်။

မာလာချွမ့်ကို စားသုံးပြီးနောက် ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဆိုင်တွင် ထမင်းလည်း ရှိသည်ကို သိရှိရသောအခါ လူအများအပြားသည် မာလာချွမ့်ကို နေ့လယ်စာအဖြစ် စားသုံးကြသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားသော ပညာတတ်များ(ကျောင်းသား၊ဆရာ)သည် အလွန်ကျေနပ်အားရနေကြသည်။

"ဒီမာလာချွမ့်က အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ၊ ညကျရင် ငါ နောက်ထပ် အချောင်းသုံးဆယ်လောက် စားနိုင်သေးတယ်" ပညာတတ်တစ်ဦးက ပြောသည်။

"ညကျရင် ငါလည်း လာဦးမယ်၊ ငါတို့ အတူတူလာကြမယ်လေ" အခြားပညာတတ်တစ်ဦးက ဆက်ပြောသည်။

"ငါလည်း ပါမှာနော်"

"ဒီမာလာချွမ့်က အရသာ ဒီလောက်ကောင်းတာ၊ နောင်မှာ ငါ စားသောက်ဆိုင်တောင် မသွားချင်တော့ဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ စားလို့ကောင်းပြီး ဈေးလည်း တန်တယ်၊ အသီးအရွက်တံစို့ တစ်ချောင်းကို တစ်ပြားပဲ၊ ကြေးပြားနှစ်ဆယ်နဲ့ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားနိုင်တယ်"

"ဈေးတန်တာတော့ တန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် စားလို့အကောင်းဆုံးကတော့ အသားတံစို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် အသားတံစို့ပေါ်က အသားက နည်းနည်းနည်းတာပဲ" ပညာတတ်တစ်ဦးက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ၊ အသားဟင်းက အသီးအရွက်ဟင်းထက် ဈေးကြီးတာပဲ။ အသားတံစို့မှာ အသားသိပ်မပါပေမယ့် ဈေးက နှစ်ပြားပဲလေ။ တကယ်စားချင်ရင် နာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး ၁၅ချောင်း၊ အချောင်း၂၀လောက် ဝယ်လိုက်ရင် ပါးစပ်အရသာတွေ့ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ တကယ်ငွေနှမြောရင် အသားနဲ့ အသီးအရွက်တံစို့ တစ်ဝက်စီ မှာလိုက်ရင်လည်း အားရပါးရ စားနိုင်ပါတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒီမာလာချွမ့်ကို ငါ တစ်လဆက်တိုက် စားနိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အိုး... မဟုတ်ဘူး... တစ်နှစ်လောက် စားနိုင်တယ်"

"ငါရောပဲ၊ နောင်မှာ ငါ ဒီလျိုရှီစားသောက်ဆိုင်ကိုပဲ ရွေးချယ်တော့မယ်၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် သဘောတူရင် နောင်မှာ ငါတို့သုံးယောက် စားပွဲအတူတူထိုင်ကြမယ်။ အရင်ရောက်တဲ့လူ နေရာဦးပေးထား။"

ဤမာလာချွမ့်၏ လူကြိုက်များမှုအရ လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်သည် နောင်တွင် နေရာရရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"နေရာဦးတာတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဆိုင်က ငါတို့စာသင်ကျောင်းရှေ့မှာပဲ ဖွင့်ထားတာ၊ တကယ်စောင့်မနေချင်ရင် နည်းနည်း ပါဆယ်ယူပြီး အဆောင်ပြန်စားလို့လည်း ရတာပဲ"

ယနေ့တွင် သူသည် ပညာတတ်တစ်ဦး မာလာချွမ့်နှင့် ထမင်းကို အဆောင်သို့ ပါဆယ်ယူသွားသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်သည်မှလွဲ၍ နောင်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် ပန်းကန်ဆေးရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထုပ်သွားတာလည်း ရွေးချယ်မှုကောင်းပင်။

"ဟုတ်သားပဲ"

"အင်း..."

......

လာရောက်မြည်းစမ်းသော ပညာတတ်အများအပြားအပြင် ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့သည်လည်း ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး လီဟွိုက်ယွီနှင့် အခြားအတန်းဖော်များကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်တွင် ထမင်းရှိပြီး မာလာချွမ့်ကို ထမင်းနှင့် တွဲဖက်စားသုံးနိုင်သည်ကို သိရှိရသောအခါ လီဟွိုက်ယွီသည် အားလုံးကို လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာစားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။

ရလဒ်မှာမူ အားလုံးသည် အလွန်အရသာရှိစွာ စားသုံးကြပြီး နောင်တွင် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်သို့ မကြာခဏ လာရောက်စားသောက်မည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တူနှင့် မောင်လေးက လူများကို ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသားနှင့် အသီးအရွက် တစ်မျိုးကို အချောင်းခြောက်ဆယ်စီ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း သွားရောက်၍ ဧည့်ခံမေးမြန်းခဲ့သည်။

"ရှောင်ချင်က အသိပညာစုံလို့ ဆရာလီကလည်း အလွန်အလေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကတောင် ရှောင်ချင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို အများကြီး မျှော်လင့်နေရတယ်" လီဟွိုက်ယွီနှင့် အသက်အရွယ်တူသော ပညာတတ်တစ်ဦးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်မလေးလင်း စိတ်ချပါ၊ ရှောင်ချင်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောက်နှစ်မှာ သေချာပေါက်အောင်မှာပါ။" အခြားပညာတတ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ချင်အာနဲ့ ရှောင်ကျစ်က ကျောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်တာပါ။ အများကြီးပဲ ရှင်တို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ပါတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလုံးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်းရဲ့ စကားက လေးနက်လွန်းနေပါပြီ၊ ရှောင်ချင်က တော်ပြီး စိတ်ထားလည်း နှိမ့်ချတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူနဲ့ အဆောင်ဖော်ဖြစ်ရတာ၊ သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ ရရှိတာက သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီနေတာပါ"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်မလေးလင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ၊ စီးပွားရေးကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရုံသာမက အိမ်က မျိုးဆက်သစ်တွေကိုလည်း ကောင်းကောင်းပျိုးထောင်နိုင်တယ်။ ရှောင်ချင်က ပညာတတ်တာကို ပြောစရာမလိုတော့ဘူး၊ ညီလေးရှောင်ကျစ်တောင်မှ အတန်းထဲမှာ အထူးချွန်ဆုံးပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဆရာဝမ်က ပြောတယ်၊ ရှောင်ကျစ်က သင်ယူမှုမြန်ပြီး ငါတို့အတန်းမှာ အလားအလာအရှိဆုံးပဲ" လင်းရှောင်ကျစ်ထက် အနည်းငယ်ကြီးသော ကလေးတစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောခွင့်ရ၍ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် အားလုံးသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကလေး၏ မျက်နှာကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။

"ဟားဟား" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး အားလုံး၏ အာရုံကို ပြန်လည်ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြှောက်ပင့်မနေကြပါနဲ့တော့၊ အမြန်စားကြပါ၊ မလောက်ရင် ကောင်တာဘက်က ထပ်တောင်းလိုက်ပါ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ ရှင်းမယ်"

လူငယ်များ၏ မျက်နှာများ ဝင်းပသွားပြီး အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ရှောင်ချင်၏ အတန်းဖော်တစ်ဦးက ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်၊ မထင်ထားဘူး၊ သခင်မလေးလင်းက တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ အစ်မပါလား၊ ဒီမာလာချွမ့်က အရသာ အရမ်းကောင်းတာပဲ" စကားပြောရင်း ထိုပညာတတ်သည် အသားတံစို့တစ်ချောင်းကို ယူ၍ စားလိုက်သေးသည်။

အသားကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ထိုမာလာအရသာကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် အစောပိုင်းကတည်းက ကောလာဟလအချို့ကို ကြားသိထားပြီး သူတို့အတန်းမှ ပါရမီရှင် ရှောင်ချင်သည် သူ့အစ်မက စာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ဦးလေးသည်လည်း အိမ်ပါသားမက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထို့ကြောင့် အတန်းထဲမှ ရှောင်ချင်၏ ပညာကို မနာလိုသောသူများသည် သူ့ကို ရှေ့မှာရော နောက်ကွယ်တွင်ပါ မကြာခဏ လှောင်ပြောင်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ရှောင်ချင်က တစ်ခါမှ ပြန်လည်ချေပသည်ကို မမြင်ဖူးဘဲ သူသည် စိတ်ထဲတွင်ပင် မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုသူများသည် အမြဲတမ်း လက်သီးဖြင့် ဝါဂွမ်းကို ထိုးမိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အပြင်မှ ကောလာဟလများသည် အမှန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိကြသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ရှောင်ချင်၏ ထိုအစ်မသည် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင်၏ သခင်မလေးလင်း ဖြစ်နေသည်။

သခင်မလေးလင်းသည် ငယ်ရွယ်၊ လှပပြီး အရည်အချင်းရှိသောကြောင့် ရှောင်ချင်၏ ဦးလေးသည် သူမ၏ အိမ်တွင်နေသော သားမက်ဖြစ်ရခြင်းမှာလည်း ဆိုးရွားခြင်းမရှိပေ။

ကြည့်ပါဦး၊ သူမသည် ခင်ပွန်း၏ တူကို စာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် ငွေကုန်ခံရုံသာမက တူ၏ အတန်းဖော်များကိုပါ ဧည့်ခံကျွေးမွေးသည်။

ရှောင်ချင်နှင့် သူ့ဦးလေးသည် သခင်မလေးလင်း၏အိမ်တွင် အဆင့်အတန်း မနိမ့်ကျလောက်ပေ။

သို့သော်လည်း ဟုတ်ပေသည်၊ ရှောင်ချင်သည် စာတတ်ပေတတ် အရာရှိဖြစ်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ့ကို စာသင်ကြားပေးပြီး ကျေးဇူးပြုထားလျှင် နောင်တွင် ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများ မနည်းပေ။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ပညာတတ်အနည်းငယ်သည် ရှောင်ချင်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလိုသောစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့သည် အဆင့်မြင့်တန်းမှ ကျောင်းသားများဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ရည်မှန်းထားကြသည်။

အရာရှိဖြစ်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ ကျောင်းတော်သားဖြစ်ပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ် အတွေ့အကြုံစုဆောင်း၍ ရှိုးစိုင်အောင်မြင်ပြီးနောက် စာသင်ကျောင်းတွင် ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်လျှင်လည်း ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် အတူနေထိုင်ရခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လမ်းညွှန်မှုအချို့ ရရှိနိုင်သည်မှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ထားလျှင် နောင်တွင် ရှောင်ချင် အမှန်တကယ် စာမေးပွဲအောင်မြင်၍ အရာရှိဖြစ်သွားလျှင် နောင်တွင် သူ့ထံသို့ အကူအညီတောင်းရမည့်နေ့တစ်နေ့ ရှိလာနိုင်ပေသည်။

ရှောင်ချင်သည် အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို မြင်တွေ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိသည်။

သူသည် မူလက အဆောင်ဖော်များကို ခေါ်ဆောင်လာ၍ အစ်မ၏ ဆိုင်အတွက် စီးပွားရေးအနည်းငယ် ဆွဲဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် အစ်မ၏ အကူအညီဖြင့် သူ့အတွက်သာ ကိစ္စကောင်းများကို ဆွဲဆောင်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စေ့စေ့ပေါက်ပေါက် စဉ်းစားရန် မလိုအပ်ပေ။ အစ်မ၏ မုန့်အသစ်သည် တုံ့ပြန်မှုကောင်းများရရှိပြီး ဆိုင်၏ စီးပွားရေးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းမွန်လာသည်ကို သိရှိရသောအခါ သူလည်း စိတ်အေးသွားနိုင်သည်။

.....

ထမင်းစားပြီးနောက် ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပညာတတ်များနှင့်အတူ စာသင်ကျောင်းသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

သူသည် လျိုရှီစားသောက်ဆိုင် သခင်မလေးလင်း၏ တူဖြစ်ကြောင်း သတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားမည်ကို မသိသေးပေ။

ထို့နောက် စာသင်ကျောင်းတွင် သူ့ကို ရန်ရှာဝံ့သူ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

အကြောင်းမှာ စာသင်ကျောင်းတွင် အချို့သူများသည် သခင်မလေးလင်း၏ခင်ပွန်း လီရှောင်ကို မြင်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချင်၏ ဦးလေးလက်အောက်တွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရှိပြီး သူ့ရုပ်ရည်သည်လည်း အလွန်မာကြောပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သိရှိသောအခါ လီရှောင်ကို သာမန်အိမ်တွင်နေသော သားမက်အဖြစ် ဘယ်သူက မြင်ရဲတော့မှာလဲ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ချင်ကို အနိုင်ကျင့်ဝံ့သူ မရှိတော့ပေ။

....

လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်တွင်မူ နေ့လယ်ပိုင်း လူအများဆုံးအချိန် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါမှ ကျောက်ရှန်းရှန်း၊ အဒေါ်ဝမ်နှင့် လီကျွမ်းဇီတို့နှင့်အတူ ထမင်းစားခဲ့ကြသည်။

ဟင်းအတွက်မူ ဆိုင်ရှိ မာလာချွမ့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် အားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြပြီဖြစ်ပြီး မာလာချွမ့်ကလည်း စားလို့ အလွန်ကောင်းနေသောကြောင့် အားလုံး အလွန်အလျင်အမြန် စားသုံးကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသားချောင်းအနည်းငယ်ကို စားသုံးပြီးနောက် ဗိုက်ထဲတွင် အစာရှိသွားသောအခါမှ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသည်။

"အဒေါ်ကျွမ်း၊ အရင်က အဒေါ်နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ကိစ္စကို အဒေါ် ဘယ်လိုစဉ်းစားထားလဲ" စားနေသည့်အရှိန်ကို ပြန်နှေးရင်း လီကျွမ်းဇီကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီကျွမ်းဇီသည် ထမင်းစားရင်း ရုတ်တရက်တန့်သွားပြီး ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။

"သူဌေးရဲ့ အလေးထားမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ဆိုင်အသစ်ကို သွားချင်ပါတယ်" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။