ကြေမွသွားသော ဝိညာဉ်

အကသမားသည် တုန်ယင်သွားပြီး ခဏအကြာမှ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မှတ်မိပါတယ်၊ သူမက သံမည်းမြို့တော်က ချန်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသမီးပါ"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သူမကို ချန်မိသားစုဆီ ပြန်ခေါ်သွားလိုက်"

ကချေသည်၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာသည်။

"ဒါ... ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး"

"ငါပြောတာကို နားမလည်ဘူးလား"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်..

ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ"

"သံမည်းမြို့တော်က ချန်မိသားစုက အရမ်းအင်အားကြီးပြီး အရမ်းသန်မာပါတယ်၊ ချန်ရှီယာက အမျက်နှာသာအပေးခံရဆုံးမဟုတ်ပေမဲ့ သူက တရားဝင်အကြီးဆုံးသမီးပဲ၊ သူ့ကို ဒီအတိုင်းပြန်ပို့လိုက်ရင်..."

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါသည်။

"ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုပဲ၊ သူတို့နားမလည်ရင်တော့ သွေးနဲ့ပဲ သင်ခန်းစာပေးရလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့"

ကချေသည်မှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမအသက်တော့ ချမ်းသာရာရသွားပြီဖြစ်သည်။

သူမ ကိစ္စတချို့ကို သတိပေးပြီးဖြစ်သော်လည်း သူနားမထောင်သည်မှာ သူ့ကိစ္စသာဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကချေသည်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသော ချန်ရှီယာကို ကျောပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဝံ့ဘဲ အမှောင်ထဲသို့ တိုး၀င်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရင်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကာ ချန်မောင်နှမထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာ နတ်ဆေးရည်နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရွှယ်အန်းသည် ကမ္ဘာမြေမှ မထွက်လာခင် ကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ခဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော အာနိသင်ရှိသည်။

အဆင်မြင့် ဆေးရည်တစ်စက်သည် ချန်ရှောင်မေ့၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိလိုက်သောအခါ ချန်ရှောင်မေ့၏ ဒဏ်ရာများသည် မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်လောက်အထိ သက်သာလာပြီး သူမမျက်နှာပေါ်မှ မျိုးဗီဇပြောင်းရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖုများပင် ပျောက်ကွယ်စပြုလာသည်။

သူမ၏ ချုပ်ခံထားသော မျက်လုံးများနှင့် ပါးစပ်ထောင့်များသည်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှောင်မေ့သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မူလတွင် မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဆံများထဲမှ မြူခိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ပုံမှန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီးနောက် ချန်ရှောင်မေ့သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုကြည်လင်သော ကျောက်မျက်ရတနာအလား မျက်လုံးများကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ကိုပင် ရှင်းလင်းစွာထင်ဟပ်စေနိုင်သည်။

ချန်ရှောင်မေ့ ကိုယ်တိုင်လည်း မှင်တက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ပြန်မြင်ရပြီလား"

ရွှယ်အန်းသည် အနည်းငယ်ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းမျက်လုံးတွေ အခုမြင်ရပြီ"

ချန်ရှောင်မေ့သည် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံလာကာ ထရပ်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်

"သ...သခင်ကြီး..."

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ငါသဘောကျလို့ မင်းကိုကယ်ခဲ့တာ၊ မင်းကိုနာကျင်စေခဲ့တဲ့သူကတော့ တစ်ဝက်တောင်မခံနိုင်ဘဲ စိတ်၀ိဉာဥ် ပျက်စီးသွားပြီ၊ မင်းကတော့ အဆုံးထိတောင့်ခံနိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါအဲ့ဒါကို လေးစားတယ်"

ချန်ရှောင်မေ့သည် မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏အကြည့်သည် ဘေးရှိ ချန်အားတုအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်မအစ်ကို..."

ရွှယ်အန်းသည် ကျန်ရှိနေသော နတ်ဆေးရည်တစ်ပုလင်းကို သူမထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်သည်။

"သွား၊ သူ့ကိုတိုက်လိုက်"

ချန်ရှောင်မေ့သည် ၎င်းမှာ ဘာလဲဟုမသိသော်လည်း သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော ဆေးရည်ဖြစ်ရမည်ဟု နားလည်သောကြောင့် ဂရုတစိုက်ယူလိုက်ပြီး သူမအစ်ကို၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာပင့်ကာ ချန်အားတု၏ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ချန်အားတုသည် သူ၏အရိုးများ အမှုန့်ကြိတ်ခံထားရပြီး ဤအံ့ဖွယ်နတ်ဆေးသာမရှိလျှင် သူသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိပ်ရာထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ဆေးရည်၏အာနိသင်အောက်တွင် သူသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းစွာ လျင်မြန်စွာ ကုစားစပြုလာသည်။

မကြာမီ ချန်အားတု၏ ဒဏ်ရာအားလုံးသည် ပျောက်ကင်းသွားသည်။

သူရရှိခဲ့သော အတွင်းဒဏ်ရာဟောင်းများပင် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်။

သို့သော် ချန်အားတု၏ မျက်၀န်းများသည် အလွန်ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်သည် သူ့ကိုစွန့်ခွာသွားသည့်ပမာ ပြင်ပကမ္ဘာမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

"အစ်ကို၊ အစ်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ နိုးလာပါဦး၊ သခင်ကြီးက ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီလေ"

ချန်ရှောင်မေ့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များ တသွင်သွင်စီးကျကာ ရှိုက်သံပါစွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမမည်မျှပင်ခေါ်နေပါစေ ချန်အားတုသည် တုံ့ပြန်လာခြင်းမရှိပေ။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်မအစ်ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ချန်ရှောင်မေ့သည် မျက်ရည်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏နတ်အာရုံသည် ချန်အားတု၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် ဤအသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိမှလွဲကာ ဘာမျှမရှိသဖြင့် ချန်အားတု၏ဝိညာဉ်သည် ကွဲကြေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့ကို တွေ့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချမိသည်။

ချန်အားတုသည် ချန်ရှီယာက ချန်ရှောင်မေ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က သူမည်မျှ ဒေါသထွက်ခဲ့မည်ကို စဉ်းစားကြည့်နိုင်သည်။

သို့သော် ရွာသူကြီးနှင့် အသားသတ်သမားတို့၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူမည်သို့မျှမတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏မြင့်မြတ်သောအာရုံကိုသုံးကာ ချန်အားတု၏ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပေးရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် သူ အကြိမ်များစွာကြိုးစားပြီးသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် အသိစိတ်ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချန်ရှောင်မေ့ကို ခေါင်းအနည်းငယ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သူက အဲ့တုန်းကနာကျင်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူ့ဝိညာဉ်က လုံးဝကြေမွသွားပြီ"

"ဒါဆို... ကျွန်... ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ"

ချန်ရှောင်မေ့က တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကြေမွသွားရင် ပြန်ကောင်းမွန်ဖို့က အရမ်းခက်တယ်၊ ငါ ခုနက စုစည်းပေးဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူ့မှာ အသက်ရှင်လိုစိတ်က ပျောက်ဆုံးသွားပြီထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အားလုံးမအောင်မြင်ခဲ့ဘူး"

"သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအစ်ကိုကို ကယ်တင်ပေးပါ၊ သူ့ကိုကယ်နိုင်တယ်ဆို ကျွန်မ ဘာမဆိုလုပ်ပါ့မယ်"

ချန်ရှောင်မေ့သည် ဒူးထောက်ချကာ မျက်ရည်များကျဆင်းလာသည်။

ရွှယ်အန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထပါ၊ သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေအရ သူ့ကိုကယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲရှိတော့တယ်"

ချန်ရှောင်မေ့၏ မျက်လုံးများသည် ၀င်းလက်သွားသည်။

"ဘာနည်းလမ်းလဲ သခင်ကြီး"

"လွယ်ပါတယ်၊ သူ့ရဲ့အသက်ရှင်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်၊ သူ့ဘာသာသူ နိုးထလာလိမ့်မယ်"

ခဏအကြာတွင်...

အန်းယန်သည် အကာအကွယ်စည်းမရှိတော့သောကြောင့် အပြင်သို့ လျှောက်လာချိန် မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကိုပွေ့ပြီး တိုးညှင်းစွာ တီးတိုးပြောနေသော ချန်ရှောင်မေ့ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏သမီးနှစ်ယောက်ကို အဓိကကာကွယ်ပေးခဲ့သောကြောင့် အန်းယန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သိရှိခဲ့သည်။

ဤမောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကံကြမ္မာသည် အန်းယန်နှလုံးသားကိုပင် နာကျင်စေသည်။

"ယောင်္ကျား... ဒီကောင်လေး နိုးလာနိုင်ပါ့မလား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါပြသည်။

"အဲ့ဒါက အခုသူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်၊ သူသာ အသက်ရှင်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွနိုင်ပြီး အဲ့ဒီအရိပ်မည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ရင် သူနိုးထလာဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်"

ရှန်းရှန်းနှင့် နျန်နျန်တို့သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိသော်လည်း ဘေးတွင် လိမ္မာစွာရပ်နေကြပြီး ချန်ရှောင်မေ့က သူမအစ်ကို၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောကာ ငိုနေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်မတို့မိဘတွေဆုံးပြီးတော့ အစ်ကို ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား"

"အစ်ကိုက ကျွန်မကို ဘယ်သူမှအနိုင်မကျင့်နိုင်တဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေထိုင်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက အစ်ကိုက ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်ပဲရှိသေးတာ"

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ကျွန်မအတွက် အစ်ကိုဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲ၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဓားသိုင်းပါရမီက ဘယ်လိုနိုးထလာခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မအားလုံးသိတယ်"

"နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မက မျိုးဗီဇပြောင်းပြီး မျက်စိမမြင်နိုင်တော့တဲ့အထိ တဖြည်းဖြည်းဖြစ်လာခဲ့တယ်"

"အစ်ကိုက ဒီအတွက် အရမ်းအပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရပြီး တောထဲမှာ အမဲလိုက်စပြုခဲ့တယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ အစ်ကိုပြန်လာတဲ့အခါ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြုံးပြီးပြောပေမဲ့ ကျွန်မက အစ်ကို့ကိုယ်ပေါ်က သွေးနံ့ကိုရတယ်"

"ကျွန်မသိတယ်၊ အဲ့ဒါက အစ်ကိုဒဏ်ရာထပ်ရခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲဆိုတာ"

"အစ်ကို ကျွန်မ အားလုံးသိတယ်"

"တစ်ကြိမ်ထက်မက ကျွန်မ သေဖို့စဉ်းစားဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသာသေသွားရင် အစ်ကို မခံနိုင်မှာစိုးလို့ပါ"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့...ဘာလို့လဲ...၊ အခုသခင်ကြီးက ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီးတာကိုတောင် အစ်ကိုက နိုးမထလာသေးတာလဲ"

"လူဆိုးကြီး ထပါတော့ဆို"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အစ်ကိုရယ်၊ နိုးထလာပေးလို့ရမလား ကျွန်မ အခုပြန်မြင်ရပြီ၊ ကျွန်မ မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာတွေလည်း ပျောက်သွားပြီ၊ နိုးလာပြီး ကျွန်မကို တစ်ချက်ကြည့်ပါလား၊ နော်..."

ချန်ရှောင်မေ့သည် စကားပြောနေစဉ် မျက်ရည်များ ဆက်တိုက်ကျဆင်းနေသည်။

သို့သော် ချန်အားတုသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

အဆုံးတွင် ချန်ရှောင်မေ့သည် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ် နိုးလာပါတော့"

သူမ၏မျက်ရည်များသည် ချန်အားတု၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။