အံ့ဖွယ် ပါရမီ

၎င်းတို့သည် အသက်နှစ်အနည်းငယ်ကွာသော်လည်း ချန်ရှောင်မေ့သည် ယခင်က ဤမျှလောက် ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် မျက်မမြင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမ၏တဲအိမ်လေးထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူပြန်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏အစ်ကိုသည် ပြန်နိုးလာပြီး သူမ၏ဒဏ်ရာများလည်း အပြည့်အဝပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမနှင့်အတူကစားရန် ကလေးနှစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။

ချန်ရှောင်မေ့သည် ဤသည်မှာ နတ်ဘုံနတ်နန်းတစ်ခုဟုပင် ထင်ယောင်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်းရှန်းသည် ချောကလက်တစ်တောင့်ကို ထုတ်ယူကယ ချန်ရှောင်မေ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မမရှောင်မေ့၊ ဒါကိုအရင်က စားဖူးလား"

ချန်ရှောင်မေ့က ခေါင်းခါပြသည်။

"ဒါကဘာလဲ"

"ဟီးဟီး ဒါကို ချောကလက်လို့ခေါ်တယ်၊ အရမ်းအရသာရှိတာ... စားကြည့်"

ရှန်းရှန်းသည် အခွံခွာပြီး ချန်ရှောင်မေ့ကို ပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှောင်မေ့သည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ယူလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖဲ့ဖဲ့ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူမ အနည်းငယ်ဝါးပြီးနောက် ထိုနေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မမ မကြိုက်ဘူးလား"

ရှန်းရှန်းက မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှောင်မေ့က ခေါင်းခါပြသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို့ မမ မျက်လုံးတွေနီလာတာလဲ"

ဟုတ်ပေသည်၊ ချန်ရှောင်မေ့သည် နှာခေါင်းထဲတွင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များပြည့်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို သူမသည် ဤမျှအရသာရှိသော အရာကို တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့ကာ သူမပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသောအခါ ပျော်ရွှင်မှုဟုခေါ်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏ဝိညာဉ်ကို ထိမှန်သွားပြီး သူမကို မေ့လဲလုမတတ်ဖြစ်သွားစေသည်။

၎င်းသည် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းပင်မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ချန်ရှောင်မေ့သည် မွေးဖွားလာကတည်းက ယခုအချိန်အထိ စားခဲ့ရသော နေ့စဉ်အစားအစာများတွင် ကြမ်းတမ်းသော အသားနှင့် ဆိုးရွားစွာညစ်ညမ်းနေသော ရေများသာဖြစ်သည်။

ချောကလက်ကို အသာထားလိုက်ဦး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစာအလုံအလောက်စားရခြင်းသည်ပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤသို့သောအခြေအနေများတွင် ကြီးပြင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ချောကလက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြည်းစမ်းကြည့်သောအခါ ဖော်ပြမရအောင် ဖြစ်သွားသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက အရမ်းအရသာရှိလို့ပါ"

ချန်ရှောင်မေ့က ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"မမရှောင်မေ့ မငိုပါနဲ့၊ ဒီလိုသကြားလုံးတွေ ညီမဆီမှာ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ နောက်ဆို မမကို ကျွန်မ ရေခဲမုန့်လည်း ကျွေးမယ်နော်"

နျန်နျန်သည်လည်း ဘေးမှ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ချန်ရှောင်မေ့က ခေါင်းခါကာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး! အခုလည်း အရမ်းကောင်းနေပါပြီ၊ လူကြီးတွေရဲ့ပစ္စည်းတွေကို မဖြုန်းတီးကြရအောင်"

"သမီး အဖေက သူ့နဲ့အတူ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာတာ၊ သမီးတို့အနှစ်တစ်ရာထိုင်စားရင်တောင် ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး"

နျန်နျန်သည် ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချန်ရှောင်မေ့သည် အနည်းငယ်မျှော်လင့်မိသွားသည်။

"သခင်ကြီးက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

သူတို့သုံးယောက်သည် ဤနေရာတွင် ကစားနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရက်ဆိုင်၏ခြံဝင်းထဲတွင် ရွှယ်အန်းသည် ချန်အားတုကို လမ်းညွှန်ပြနေသည်။

"မင်းမှာ ပါရမီကောင်းရှိတယ်၊ ဒီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မရှိတာက နှမြောစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် မင်းက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အနည်းဆုံးတော့ သဘာဝစွမ်းရည်တစ်ခု နိုးထလာခဲ့ပြီ၊ ဒါကြောင့် ကောင်းကောင်းဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"အခု မင်းရဲ့အပြင်းထန်ဆုံးတိုက်ကွက်နဲ့ ငါ့ကိုလာတိုက်"

ချန်အားတုသည် မှင်တက်သွားသည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်..."

"လာစမ်းပါ ငါလက်မသုံးဘူး၊ မင်းငါ့ဝတ်ရုံစကို ထိနိုင်ရင် ငါရှုံးတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံမယ်"

ရွှယ်အန်းသည် လက်နောက်ပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်အားတု၏ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်သည် နိုးထလာသည်။

သူသည် ရွှယ်အန်းမည်မျှ အားကြီးကြောင်းကို သိပေသည်။

သို့သော် သူနိုးထလာကတည်းက သူ၏ဓားသိုင်းပါရမီသည် သူ၏စွမ်းအားကို ပထမအဆင့်ကိုကျော်လွှားပြီး ဒုတိယအဆင့်သို့ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သခင်ကြီးသည် လက်မသုံးခဲ့လျှင် သူ့တွင်အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးအနည်းငယ်ရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်အားတုသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး တဆိတ်လောက်..."

သူ့ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရွှယ်အန်း၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ချန်အားတု၏

ပါရမီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် ကျင့်ကြံသူများအသုံးပြုသော ဓားစွမ်းအင်နှင့်မတူဘဲ ဤပါရမီသည် လေထဲတွင် ဓားအလင်းတန်းကို ဖန်တီးနိုင်သောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်စေ အချိန်ဖြစ်စေ ကန့်သတ်မထားပေ။

ချန်အားတု၏ အကြည့်ရောက်နိုင်သမျှ နေရာတိုင်းကို ဓားအလင်းတန်းအား ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤဓားအလင်းတန်းသည် ရွှယ်အန်း၏ဝတ်ရုံစကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆို အရေးကြီးသောအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ဘေးသို့ရှောင်တိမ်းကာ ထိုတိုက်ကွက်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ထပ်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရွှယ်အန်း၏ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

ရွှယ်အန်းသည် နောက်ဆုံးတွင်ပြုံးလိုက်သည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး"

သူတို့၏ပါရမီများနိုးထလာပြီးနောက် မည်သူမဆို ဓားအလင်းတန်းများကို လွတ်လပ်စွာဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင်ထားရမည်နှင့် မှန်ကန်သောအချိန်ကို မည်သို့ဆုပ်ကိုင်ရမည်မှာ ကွဲပြားသောကိစ္စများဖြစ်သည်။

ချန်အားတုကို ကြည့်ပါက သူ၏အချိန်ထျမှုနှင့် နေရာချထားမှုမှာ အလိုလိုသိစိတ်ကိုသာ အခြေခံထားသဖြင့် ပြင်ပရှိ ကျင့်ကြံသူများသာရှိပါက သူသည် ဓားဂိုဏ်းများအားလုံး လုယူရမည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ချန်အားတုသည် ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို သူ၏တိုက်ကွက်ကို အစွမ်းကုန်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း သူလုပ်ပြီးသည်နှင့် နောင်တရသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ သခင်ကြီးကို ဒဏ်ရာရသွားစေလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း၊ အကယ်၍ သူသာ သခင်ကြီးကို အမှနမတကယ်အနိုင်ယူလိုက်လျှင်ကော

ဤစိုးရိမ်မှုနှစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချန်အားတုမှာ

ရွှယ်အန်းသည် ဓားကို မဖြစ်နိုင်လောက်သောထောင့်တစ်ခုမှ လွယ်ကူစွာ ရှောင်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်အားတုသည် ဤသို့သောဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုရှိနိုင်သည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးသောကြောင့် ထိုနေရာတွင်သာ မှင်တက်စွာရပ်နေမိသည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါမိသည်။

"ရန်သူနဲ့ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ မရှိသင့်တဲ့အရာက တုံ့ဆိုင်းခြင်းပဲ"

"မှတ်ထား၊ စစ်မြေပြင်ပေါ်ရောက်သွားရင် အဓိကဆိုတာ အနိုင်ရဖို့ပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းက သေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်"

ချန်အားတုက လေးနက်စွာခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည်လည်း သူ၏စိတ်ကိုပြောင်းလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ချန်အားတုကို ဓားကွက်အချို့သင်ကြားပေးရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်အားတု၏ ပါရမီကိုမြင်သောအခါ ထိုအတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို သိုင်းပညာများသည် ဤသို့ပင်ကိုယ်ကျွမ်းကျင်သော ဓားကွက်မျိုးထက် အမြဲတမ်းနိမ့်ကျသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သဘာဝပါရမီ၏ အမှန်စင်စစ် အနှစ်သာရဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်

ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိကာ အဝေးရှိကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီလား"

ချန်အားတုသည်လည်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားမိကာ ရွှယ်အန်း၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်းယန်သည်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်လာသည်။

"ယောင်္ကျား..."

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီလူတွေက သတိပေးတာလောက်တနဲ့ လက်လျှော့မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်၊ သေခြင်းတရားက သူတို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်စရာလဲဆိုတာ ပြလိုက်မယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြစ်ကမ်းဘေးမြို့ရှိနေထိုင်သူများသည် လေထုမှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားမိကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် သူတို့ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေကြီးမှာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

အချို့ကြောက်တတ်သူများဆိုလျှင် အိမ်များတွင်တောင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

အချို့သောသတ္တိရှိသူများမှာမူ သွားကြည့်ရန် ပြေးသွားကြသည်။

အဝေးရှိကောင်းကင်တွင် ရထားလုံးတန်းတစ်ခုသည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် သူတို့ဆီ မောင်းနှင်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

၎င်းဖြတ်သန်းသွားရာနေရာတွင် ဖုန်များထလိပ်လိပ်တက်နေပြီး သူတို့ နှလုံးသားများကို တုန်လှုပ်စေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး၊ မြို့ကသခင်ကြီးတွေ လက်စားချေဖို့လာနေပြီ"

ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သံများကြားတွင် ခေါင်းမပါသောယင်ကောင်များပမာ ပြေးကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ချန်လျန်ယွီသည် ရှေ့ဆုံးရထားလုံးပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး သူ၏အကြည့်သည် မြစ်ကမ်းဘေးမြို့ငယ်လေးအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

ရှုန်းလဲ့ သည် အခြားမြင်းရထားလုံး၏ အမိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

မြင်းရထားလုံးသည် မည်မျှပင်လှုပ်ခါနေပါစေ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အမိုးနှင့် ကပ်ထားသည့်ပမာ လှုပ်ရှားမှုဒဏ်ကို မခံရဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။

"ဟား အဲ့လူက ထွက်မသွားသေးဘူးထင်တယ်"

ရှုန်းလဲ့ က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏အနံ့ခံအာရုံသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး သာမန်လူများ သတိမပြုမိနိုင်သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို သိနိုင်သည်။

၎င်းသည် သူ့အား တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အားသာချက်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။

မကြာမီ ရထားလုံးတန်းသည် မြစ်ကမ်းဘေးမြို့၏ ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ လူများသည် ၎င်းတို့ တံခါးများကိုပိတ်ထားသလို ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း ပိတ်ထားကြပြီး မည်သူမျှမျက်နှာပြဝံ့ခြင်းမရှိပေ။

လမ်းမကြီးသည် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး လေသာ အရှိန်ပြင်းစွာတိုက်ခတ်နေသည်။

မြင်းရထားများသည်လည်း ဤအချိန်တွင် အရှိန်လျှော့စပြုလာသည်။

ချန်လျန်ယွီနှင့် ရှုန်းလဲ့ တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီ မြင်းရထားလုံးများကို လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အေးဆေးစွာ မောင်းနှင်သွားကြသည်။