မင်းတို့ကိုဖျက်စီးဖို့ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့လုံလောက်တယ်
Vol. 11 Ch. 153
“ဘယ်သူနိုင်သွားတာလဲ...”
ကျောက်လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် လီယွမ်နှင့် ချောင်ယွမ်တို့၏ တိုက်ပွဲဗဟိုသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“စီနီယာချောင်...”
ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ထန်မန်အပါအဝင် လူသုံးဦးသည် အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူသံများ ထွက်လာသည်။
ဖျက်ဆီးခံထားရသော ကျောက်လမ်းပေါ်တွင် လီယွမ်သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်လျက် သူ၏ဝတ်ရုံပင်လျှင် အနည်းငယ်မျှ မပျက်စီးခဲ့ချေ။
လီယွမ်၏ရှေ့တွင်ရှိသော ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် လှဲလျောင်းနေသည်။
အလွန်ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် ကျောက်နံရံသည် အက်ကွဲကာ ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နံရံထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည်။ သွေးနီရဲရဲများသည် သူ၏ညာလက်မောင်းနှင့် ပါးစပ်နှာခေါင်းမှ စီးကျလာကာ မျက်နှာမှာ စက္ကူဖြူပမာ ဖြူဖျော့နေသည်။
ထိုသူသည် ချောင်ယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
ထန်မန်၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လျက် မယုံကြည်နိုင်စွာ ဖြစ်နေသည်။
ချောင်ယွမ်၏ စွမ်းအားကို သူသိပြီးဖြစ်သည်။ ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသူ၊ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိသူ၊ အပြင်စည်းဆရာကြီးဆယ်ဦးထဲမှ ဆွန်ယင်ယန်ထံတွင် တပည့်အရင်းအဖြစ် လက်ခံခံရသူဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ဝက်လလောက်ကပင် ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်နိုင်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ ခြေတစ်ဖက် လှမ်းနိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရလျှင် ချောင်ယွမ်၏စွမ်းအားသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသူဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယွမ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဤမျှ ဆိုးရွားစွာ အရေးနိမ့်သွားမည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားနိုင်မည်နည်း။
“ဘယ်လိုလဲ... အခု အရေးနိမ့်ပြီလား...”
လီယွမ်သည် သူ၏ဝတ်ရုံလက်ကို ဖွဖွခါလိုက်ရင်း ချောင်ယွမ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်၏ မျက်ခုံးထောင့်များ တွန့်ကွေးလျက် ပြင်းထန်သော အရှက်တရားက သူ၏မျက်လုံးများကို နီရဲစေသည်။ သူသည် သွားများကို ကြိတ်လျက် ဆိုသည်။
“ဖုံးကွယ်တိုက်ခိုက်တဲ့ လူယုတ်မာ...”
“ဖုံးကွယ်တိုက်ခိုက်တယ်ဟုတ်လား...”
လီယွမ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“မင်းက အခုထိ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်သေးဘူးပဲ။ ဒါဆိုလည်း ငါက မင်းကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ခွင့်ပေးမယ်။ ငါ လီယွမ်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မင်းသိလာအောင်လို့...”
“မာနကြီးလွန်းတယ်... ငါက မင်းလက်ထဲမှာ ဖြတ်သတ်ခံရမယ့် ငါးတစ်ကောင်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား...”
ချောင်ယွမ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ဝတ်ရုံသည် လေမရှိဘဲ လှုပ်ခတ်လာသည်။
ထို့နောက်။
“ကျွီ...”
မီးလျှံဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်သည် ချောင်ယွမ်၏အနောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြယ်ခြောက်ပွင့်သည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသည်။ အရှိန်အဟုန်မှာ ကောင်းကင်ထိရောက်သွားသည်နှင့် တူသည်။
လီယွမ်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။
“အို့... ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ် မီးဝက်ဝံ... မဆိုးဘူးပဲ...”
“ဒီနေ့ မင်းသေမှာ သေချာတယ်... ကျောက်စိမ်းဖြတ်လက်ဖဝါး...”
သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချောင်ယွမ်သည် ချီစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝထုတ်လွှတ်ကာ အရှိန်အဟုန်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ညာလက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယွမ်ကို အားအပြည့်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
လက်ဖဝါးတစ်ချက်ရိုက်ချလိုက်သည့်အခါ လေထုသည် တည်ငြိမ်သောလှိုင်းများအဖြစ် ဖိစီးခံရသည်။
လီယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ညာလက်တွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဖျော့ဖျော့ထွက်ပေါ်လာကာ ထပ်တူလက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ပြင်းထန်သော အင်အားနှစ်ခုသည် ချက်ချင်းထိခိုက်မိသွားပြီး ကျောက်လမ်းပေါ်တွင် မုန်တိုင်းလှိုင်းများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း မကြာမီပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ချောင်ယွမ်သည် မူးမေ့လျက် မူလနေရာတွင် ရပ်နေပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သွေးရောင်လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ နှလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နှလုံးခုန်သံနှင့်အတူ သွေးများသည် စီးကျလာပြီး ဝတ်ရုံကို နီရဲစေသည်။
“အဟွတ်... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို မရောက်သေးဘူး။ အများဆုံးဆိုရင်လည်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရောက်ထားတာ။ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သန်မာနိုင်ရတာလဲ...”
ချောင်ယွမ်၏မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် လီယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိထားသူများဖြစ်ကြသည့် သူနှင့်လီယွမ်တို့တွင် အဘယ်ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရ သနည်း။
“ဟဲဟဲ... အဆင့်မမီတဲ့ဂိုဏ်းက အဆင့်မမီတာပဲ။ သင်ယူနေတဲ့ တပည့်တွေကလည်း အကုန်လုံး မိုက်မဲတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်မှာတောင် အဆင့်မြင့်နိမ့်ရှိတယ်ဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား။ သေတော့...”
လီယွမ်သည် ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘမ်းခနဲအသံဖြင့် ချောင်ယွမ်၏နှလုံးကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး ပေါက်ကွဲအောင်လုပ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ချောင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လျက် မလိုလားစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သေဆုံးမည့်နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤအလုပ်ကို လက်ခံခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရသည်။ ပြိုင်ဘက်သည် ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိချိန်တွင် ချက်ချင်းထွက်မပြေးခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရသည်။
“ဗွမ်း...”
ချောင်ယွမ်၏ နှလုံးပေါက်ကွဲသွားသည့်အခါ သွေးနီရဲရဲများသည် လီယွမ်၏လက်ဖဝါးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။
ထို့ကြောင့် လီယွမ်၏ညာလက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သွေးရောင်အလင်းတန်းများသည် ပို၍ ထင်ရှားလာပြီး တည်ငြိမ်သောအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာသည့်အလားပင်။
“ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်ရှိ သိုင်းသမားရဲ့ သွေးစွမ်းအင်ဆိုတာ ထင်ထားသလောက် မဆိုးဘူးပဲ။ သာမန်လူတွေရဲ့ သွေးစွမ်းအင်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်...”
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြည့်လျှံလာသော သွေးစွမ်းအင်ကို ခံစားမိရင်း လီယွမ်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မျက်နှာပေါ်တွင် အားရကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် ရပ်နေသော လီယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ထန်မန်အပါအဝင် လူသုံးဦးသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။
“မြန်မြန်ပြေး...”
ထန်မန်သည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ လှည့်ပြေးလိုက်သည်။
ချောင်ယွမ်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး သူတို့ထက် တစ်ဆင့်မြင့်မားသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ မပြေးလျှင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။
သူတို့သုံးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအခါ တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ထွက်ပြေး... ထွက်ပြေး... ထွက်ပြေး... ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန်...။
“ဝှစ်...”
ထန်မန်သုံးဦး လှည့်ပြေးလိုက်ချိန်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများသည် ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာပြီး သူတို့၏ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“သတ်လိုက်... ဖောက်ထွက်သွားမယ်...”
ထန်မန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ချက်ချင်းပင် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြယ်ငါးပွင့်တောက်ပသော သံဆူးကျားသစ်တစ်ကောင်သည် သူ၏အနောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်ပေးသည်။
“ကျောက်စိမ်းဖြတ်လက်ဖဝါး...”
“ဆယ်ချီလေဆင်နှာမောင်းဖြတ်တောက်ခြင်း...”
“တိမ်ဖြတ်ခြေထောက်စွမ်းရည်...”
အသက်ရှင်မှု သေဆုံးမှုအကြား နစ်မွန်းနေချိန်တွင် သူတို့သုံးဦးသည် မိမိတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော စွမ်းရည်များကို ထုတ်သုံးကာ ပိတ်ဆို့ထားသော လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။
“တိုက်ပွဲအခင်းဖွဲ့ပါ...”
ရှေ့တွင်ပိတ်ဆို့ထားသော နတ်ဆိုးတပ်သားငါးဦးသည် အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ချေ။ တစ်ဦး၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် သူတို့ငါးဦးသည် ချက်ချင်း စက်ဝိုင်းပုံစံဖွဲ့ကာ လက်ထဲရှိ လှံများကို တပြိုင်နက် ထိုးထွက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ဘက်နှစ်ဖက်သည် ချက်ချင်းထိခိုက်မိသွားပြီး နတ်ဆိုးတပ်သားငါးဦးအနက် စွမ်းအားအမြင့်ဆုံးသူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာ ရှိသည်။ အသက်ကိုရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေသော ထန်မန်တို့ကို မည်သို့မျှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ တိုက်ပွဲအခင်းသည် ချက်ချင်းပြိုကွဲသွားပြီး ငါးဦးစလုံးသည် သွေးအန်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။
“ပြေး...”
ထန်မန်သည် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်မနေရဲဘဲ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူလှည့်လိုက်ချိန်တွင် ရင်ဘတ်တွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ အင်အားများသည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။
သွေးရောင်လက်တစ်ဖက်သည် ထန်မန်၏ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ သူ၏နှလုံးကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး ပေါက်ကွဲအောင်လုပ်လိုက်သည်...။
“အစ်ကိုထန်မန်...”
“သတ်လိုက်စမ်း...”
ကျန်ရှိသော လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးသည် ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် စိတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ကာ လီယွမ်ကို တပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတိုင်းတာတတ်တဲ့ မိုက်မဲသူတွေ...”
လီယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ထွက်သွားသည်။
“ဘုန်း...”
“ဘုန်း...”
သွေးများသည် လွင့်စဉ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပေါ်တွင် နှလုံးမရှိသော အလောင်းနှစ်လောင်း ပိုလာသည်။
လီယွမ်သည် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ စွန်းထင်းနေသော သွေးများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။
“မဆိုးဘူးပဲ။ ဒီသွေးစွမ်းအင်တွေနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ချီလက်ဖဝါးက သေးငယ်တဲ့အောင်မြင်မှုအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်...”
ထိုအချိန်တွင် ကြံ့ခိုင်သော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူတစ်ဦးသည် လျှောက်လာပြီး ချောင်ယွမ်၏အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“လီယွမ်သခင်လေး... ဒီလူက ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်အဆင့်ရှိတဲ့သူဖြစ်တယ်။ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးရဲ့ တပည့်အရင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ သူဒီမှာ သေသွားတာကြောင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားတွေကို စုံစမ်းဖို့ စေလွှတ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”
လီယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဆိုသည်။
“ထွက်သွားဖို့အချိန်ရောက်ပြီပေါ့။ ဒါပေမယ့် မထွက်ခင်မှာ ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ကြိုဆိုရဦးမယ်...”
စကားပြောရင်း လီယွမ်၏ စူးရှသောအကြည့်များသည် လော့ချန်ရှိရာဘက်သို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။
လော့ချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
တကယ်ပဲ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီပဲ...
တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာသည်။
“အို့...”
လီယွမ်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသက်အရွယ်မှာ ဆယ့်လေးငါးနှစ်ခန့်သာရှိပြီး စွမ်းအားအဆင့်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။
“ငါ အရမ်းသိချင်တယ်။ မင်းဘာလို့ မပြေးတာလဲ...”
လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။
“ငါက မင်းတို့အတွက် လာခဲ့တာပဲ။ ဘာလို့ ပြေးရမှာလဲ...”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီယွမ်သည် ခဏတာ မှင်တက်မိသွားသည်။ ထို့နောက် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ရယ်မောကာ ဆိုသည်။
“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက မိုက်မဲလှပြီလို့ ထင်ထားတာ။ မထင်မှတ်ဘူး၊ မင်းက သူတို့ထက်တောင် ပိုမိုက်မဲသေးတယ်။ ငါက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်အဆင့်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားဖြစ်နေတာကို သိပြီးတာတောင် သေဖို့ ခုန်ထွက်လာရဲသေးတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ လူမရှိတော့လို့ မင်းလို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ မိုက်မဲတဲ့သူတွေပဲ ကျန်တော့တာလား...”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် စူးရှသောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုရင် ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်တယ်...”